nieuwsbrief

Dagboek sneeuwklassers

maandag 11/02/08 dinsdag 13/02/08 woensdag 14/02/08 donderdag 15/02/08 vrijdag 16/02/08

zaterdag 17/02/08 zondag 18/02/08 maandag 19/02/08 dinsdag 20/02/08 woensdag 21/02/08

Maandag 11 februari : de busreis

Vroeg opstaan op maandag is nooit plezant maar vandaag kon ons dat niet deren . Na weken voorbereiding vertrokken we op sneeuwklassen . Bestemming : het Lechtal in Oostenrijk . 10 dagen met juf en meester en onze vrienden het avontuur tegemoet .

Jammer dat juf Doris op het laatste moment moest afhaken maar haar gezondheid gaat natuurlijk voor . Daag, juf Doris . Juf An nam met veel plezier haar taak over .

Rond 6 uur vertrokken we in Kortrijk . We zaten de ganse tijd te kletsen . De eerste pauze was in Duitsland . We aten onze picknick en vertrokken terug . Op de bus zat iedereen te gamen of naar een mp3-speler te luisteren . De tweede pauze was rond 14 u. We keken ook naar enkele films ( Ice age, Norbit en FC De kampioenen ) . Het waren mooie films, mijn gedacht …

Rond 19 u. kwamen we in Stanzach aan . Er lag gelukkig veel sneeuw .

Een kwartiertje later stonden we vóór ons chalet . De Lamme Goedzak in Elmen . Het chalet zag er prachtig uit . Na het avondeten maakten we de bedden op en pakten we onze koffers uit . Rond 10 u. 30 gingen we moe maar tevreden slapen .

Het beloven 10 prachtige dagen te worden .

Dinsdag 12 februari : eerste kennismaking

Vanmorgen stonden we om halfacht op . We wasten en kleedden ons aan en gingen ontbijten . Lekkere broodjes met choco, jam en kaas . Na het ontbijt vertrokken we naar Stanzach om de ski’s aan te passen . Wat onwennig pasten we ‘onze’ skilatten .

Vlug terug naar het chalet waarna we vertrokken op dagtocht . Ons doel : Stablalm, op een hoogte van 1412 m ( als je weet dat Elmen op 975 m hoogte ligt weet je meteen ook dat we voor een lastig karwei stonden ) . Het werd een prachtige tocht . Adembenemende uitzichten en heel, heel, heel veel sneeuw . We gleden van hellingen, bombardeerden elkaar met sneeuwballen en genoten van de zuivere berglucht . Precies 2 uur later stonden we aan de Sennhütte op Stablalm ( zie ook www.stablalm.at ) . Nu hadden we een prachtig zicht op het Lechtal . We aten onze picknick en waren fier dat we onze eerste top bedwongen hadden .

De terugtocht verliep voorspoedig ( enkel meester Geert had last van zijn weerspannige knieën ) en zo kwamen we rond 4 uur terug in ons chalet .

Veel tijd hadden we niet want wat later stond de bus alweer klaar . Bestemming : Holzgau . Doel : rodelen ( sommigen schrijven roddelen maar dat is wat anders ) . Met 2 op een slee, vastgeketend aan een tractor en in een wolk van opstuivende sneeuw werden we naar boven getrokken . Beire, tof, chique, waaw, … waren slechts enkele van de veel gehoorde kreten .

En het was fantastisch . Aan een duizelingwekkende snelheid stoven we naar beneden . Enkele spannende momenten, vooral aan de Nisa-bocht ( genoemd naar de persoon die deze bocht aan de grootste snelheid poogde te ronden ), droegen bij aan het spektakel . 3 keer lieten we ons als een valk naar beneden vallen en het moet gezegd : RODELEN IS DE MAX !

Rond 8 u. kwamen we terug thuis . En we zagen dat het goed was . We genoten van deze prachtige dag onder een stralende zon . Dank u, mama en papa, dat we dit mogen meemaken .

Woensdag 13 februari : eerste skiles en de Jöchelspitze

Vandaag eerste skiles in Stanzach . De piste lag er wat ijzig bij maar het was alweer mooi weer . De ‘mannen en vrouwen’ van Sint-Jozef zijn van geen kleintje vervaard en dat bewezen ze op de piste . Iedereen maakt fantastische vorderingen en het doorzettings-

vermogen staat van iedereen op een serieus hoog niveau . Iedereen gaat ervoor en niemand haakt af . Chapeau !

Na de skiles terug naar het chalet . Vlug eten en om 13 u. 30 reeds de bus op naar Bach van waaruit we een aanval inzetten op de Jöchelspitze . Met zijn 2226 m een ferme bult in het Lechtal .

De zetellift bracht ons tot op 1768 m . Wat een prachtig uitzicht . We stoeiden er naar hartelust op de steile hellingen en bedolven juf An onder de sneeuw .

Toen we rond 16 u. terug naar beneden moesten, namen we met spijt afscheid van die mooie Alpenreus .

Terug in het chalet proefden we van de lekkere chocolademelk die onze kookouders voor ons hadden klaargemaakt . Mmm, heerlijk !

’s Avonds mochten we kienen . Wat een spanning . Het anders zo onstuimige chalet werd rustig . Wie zou als eerste zijn kaart vol hebben ?

Na het kienen was het bedtijd . En zoals juf zei : “Denk eraan, lieve sneeuwklaskinderen, oogjes dicht en snaveltjes toe . Slaap lekker .”




Donderdag 14 februari : dem ritter auf der spur Sneeuw En toen kwam de sneeuw - mijn oeroude geliefde – zich warmwit, languit vlijen in de huidplooien van al wat aarde was om mij heen . mijn bed werd een veilige boot wiegend op het trage lied van de sneeuw waarin ik een nieuw verhaal over vrede voelde groeien . als een kind dat de vlokken wil zien de stilte wil horen, wipte ik naar het venster en droomde klaarwakker met mijn hand aan het ijskoude gordijn dat er heel even rust was gekomen over deze ontredderde aarde nu haar gekwetste kanten zo wonderlijk waren toegedekt nana Een klein sneeuw-gedichtje om deze nieuwe dag te beginnen . Na het ontbijt vertrokken we met de alpenbus richting Reutte . We zouden er het Ehrenberg museum bezoeken ( ook jij kunt een, weliswaar virtueel, bezoek brengen aan het museum : www.ehrenberg.at ) . In het prachtig gerestaureerde slot Ehrenberg is een interaactief verhaal van ridder Heinrich uitgebeeld . In dit voor Tirol historisch erg belangrijk en zeer mooi kader wordt het verhaal van de reis van deze ‘knaap’ en zijn strijd voor zijn geliefde en zijn ridderschap in 15 interactief ingerichte zalen op een verrassende wijze tot leven gebracht . Aanpassen van echte harnassen, maliënkolders, gebruik van middeleeuwse wapens, volgen van magiërs bij het zoeken van ‘de steen der wijzen’, een riddertornooi in 3D, het zijn maar enkele voorbeelden waardoor dit museum meer dan de moeite waard is om te bezoeken . Na het middag maal volgde de 2^de skiles . We zijn nog geen beroeps maar het schelt toch niet veel . We mochten reeds naar een hoger gelegen piste en gebruikten voor het eerst een skilift . Nu kwamen onze skikunsten nog meer tot uiting . Vanavond aten we frietjes met stoverij . Vlaamser kan niet en, het moet gezegd, de kookouders blijven ons verbazen . Vanavond spelen we gezelschapsspellen en kruipen we eens vroeg onder de wol want sneeuwklassen zijn, mede door het drukke programma, niet voor doetjes . Tot morgen en kusjes ( op deze Valentijn ) .

Vrijdag 15 februari : Elmen im Lechtal

Er gebeuren rare dingen in het Lechtal en meer bepaald in Elmen . Het zit namelijk zo dat voor de tijdelijke bewoners van chalet ‘Lamme Goedzak’ één dag niet 24 doch 28 uren telt . Zo gevuld is het programma dat de dames en heren af te werken hebben .

Neem nu vandaag .

Het begon al vroeg vanmorgen met een lekker ontbijt . Alles wat we wensten stond op de tafel . Nu, met zo’n programma is het versterken van de innerlijke mens een must .

Na de maaltijd sprongen ( let op het werkwoord ) we op de bus om onze skikunsten aan de autochtone bevolking tentoon te spreiden .

Groot was onze verbazing toen we bij aankomst aan de piste opmerkten dat één of andere onverlaat kegels op de piste geplaatst had . Oké, slalommen dan maar en dat lukte wonderbaarlijk goed . Zelfs zonder stokken vormden de obstakels geen probleem .

Juf en meester keken toe en moesten eerlijk toegeven dat ze echte, volwaardige skiërs aan het werk hadden gezien . ZONDER uitzondering .

’s Na middag s stond de dorpszoektocht op het programma . Elmen is klein, dus zwaar kon dat toch niet zijn . Maar, leraars zouden geen leraars zijn als ze er weer niet wat op gevonden zouden hebben . Ze lieten ons alle hoeken en kanten van Elmen zien, nog eens zien en herzien . Of hoe een klein Oostenrijks dorpje groot kan zijn .

Het was wel leuk en leerrijk maar zwaar .

Het weer was vandaag zonnig, wat mistig maar een serieus stuk kouder dan gisteren . Wat waren we blij dat de kookouders ons opwachtten met warme chocomelk en een frangipanneke .

In ons ‘vrije’ moment ( what’s in a name ) leerde juf An ons vriendenbandjes maken . Jessica maakte er ééntje voor de meester in paarswitte kleuren . En content dat ie was …

Na het avondmaal vertrokken we om te rodelen in Holzgau . Aangezien rodelen voor ons geen geheimen meer heeft, stoven we van de start de hellingen af . De uitslag : 1 Housseine Alonso 2 Anis Hamilton en op 3 Elena Raikkonen .

Rond 21 u. 45 kwamen we terug in ons chalet . We mochten nog wat napraten over deze geslaagde dag en trokken ons dan terug in onze kamers om van een welverdiende nachtrust te genieten .

Wat een dag ! Alweer !




Zaterdag 16 februari : Happy birthday to you … Deze morgen stonden we welgemutst op . Het beloofde immers een superdag vol verrassingen te worden . Diona en Dardane werden vandaag 12 jaar . Iedereen had zich in de eetzaal verschanst en toen onze guitige tweeling de zaal binnenkwam, barstte uit alle kelen … SURPRISE … en … HAPPY BIRTHDAY … los . Beiden kregen ook een klein cadeautje . Daarmee was de kous niet af. Hun verjaardag zou vandaag als rode draad door het programma lopen . In de voor middag speelden we in het chalet een geheugenspel . Als echte detectives gingen we op zoek naar cijfercodes die verstopt waren in alle hoeken en kanten van ons verblijf . Het werd een spannende strijd waarin ons geheugen serieus op de proef gesteld werd . Jana won uiteindelijk de proef en kreeg felicitaties van alle andere sportieve deelnemers . Na een heerlijk middag maaal ( vol-au-vent/vegiburger met rijst ) trokken we naar de piste . We mochten vandaag een hogere piste uitproberen . Met de zon in onze gezichten zijn de skilessen echt super . Een koude ( naar het schijnt Russische wind ) maakte het vandaag wel wat kouder . Na de skiles trakteerden juf en meester ons op een ijsje in de kelder van de Jamdo ( bar aan de piste ) . Rustig ons ijsje opeten en dan terug naar het chalet, zo dachten we . Mijn gedacht, niets was minder waar . Wat volgde was een echte surprise-verjaardagsparty voor onze 2 jarigen . Een skimonitor zorgde voor aangepaste muziek en algauw stond de dansvloer vol met ‘Sint-Jozef-sterren-op-de-dansvloer’ . De foto’s bewijzen dat we geen spatje overdrijven . Ook juf, meester en directeur Gino mengden zich in de debatten . De stralende gezichten van Diona en Dardane spraken boekdelen : de fuif was TOP ! Vanavond speelden we ‘doet-ie-het-of-doet-ie-het-niet’ . 3 groepen van elk 9 kinderen namen het tegen elkaar op . Telkens moest 1 kind uit iedere groep een opdracht afwerken . De anderen moesten gokken wie zou winnen en (speelgoed)geld inzetten . Het was keitof en spannend tot de laatste snik . We moeten jullie waarschijnlijk niet meer vertellen dat sneeuwklassen de MAX zijn ! Slaapwel en tot morgen. Jullie kapoenen





Zondag 17 februari : don’t worry, be happy Zondag betekent voor de meeste mensen rustdag maar in ons geval gaat dit zeker niet op . Het was een leuke maar druk bezette dag . Vanmorgen stonden cornflakes op het menu . Lekkere choco- of honeypops moesten onze magen vullen zodat we er vandaag weer stevig tegenaan konden . Eerste rendez-vous was de skipiste van Stanzach . Deze piste heeft voor ons totaal geen geheimen meer . Een sporadische val, meestal veroorzaakt door leden van andere groepen die het skiën maar niet onder de knie krijgen, kon ons zelfvertrouwen alleszins niet verstoren . Zelfverzekerd en met een tikje ( Kortrijkse ) nonchalance deden we alle anderen blozen . Wat een triomf ! Na het skiën terug naar het chalet en wat later alweer op weg . Deze maal is ons doel de natuurrodelbaan van Obergrünau . We dachten dat we al wat konden sleeën doch de rodelpiste bleek een uiterst taaie tegenstander . Steil, ijzig en vol verraderlijke bochten zou de piste zich pas op het einde, en dan nog slechts door enkelen, gewonnen geven . Eindelijk een waardige tegenstander . Toen het nieuws doordrong dat KV Kortrijk ( www.kvk.be ) en Anderlecht ( www.rsca.be ) gewonnen hadden, kon het geluk van enkelen niet meer op ( ook dat van ondergetekende ) . Na het rodelen kwam en de kookouders en de directeur met warme choco tot aan de ijspiste . Warme choco en een wafel kunnen wonderen doen . Vooral als je nog moet ijsschaatsen . Tof, leuk, fantastisch was het om te ijsschaatsen in openlucht . Het was reeds donker toen we, tegen onze wil, de schaatspiste moesten verlaten . Thuisgekomen aten we lekkere spaghetti, vulden onze dagklapper in en gingen we slapen . Wat een mooie dag alweer . Morgen moeten we fit zijn want dan volgt de grote skiwedstrijd . We duimen voor elkaar en ook een beetje voor onszelf . In onze dromen skiën we de wedstrijd van ons leven en worden we kampioen . Maar kampioen zijn we op het einde van de sneeuwklassen allemaal . Kampioen in een toffe bende zijn, die elkaar helpt en steunt wanneer nodig en die ten volle beseft wat geluk ze heeft om dit allemaal te mogen meemaken . Beste ouders, jullie kinderen zijn fantastisch . Hun dankbaarheid is ongelooflijk, hun groepsgeest en enthousiasme werken aanstekelijk op alle begeleiders . En dit is een compliment voor jullie kinderen, een compliment die ze verdienen en die we niet zomaar geven .





Maandag 18 februari : de grote skiwedstrijd Vroeg uit de veren vanmorgen . Een lekker ontbijt ( klakkaarts of hoe het ook mag geschreven zijn ) gevolgd door de bezinning . We lazen wat teksten voor en luisterden naar aangepaste muziek . Na de bezinning speelden we wat in de sneeuw . Sleeën, ravotten, glijden of zomaar wat genieten van de vrienden en het prachtige weer . Na het middag maal vertrokken we naar Stanzach voor de grote skiwedstrijd . Gespannen gezichten op de bus verraadden dat het ditmaal ernst was . Een laatste check-up van het materiaal en dan met de lift naar het parcours . Eén voor één raasden we naar beneden . De officiëlen van dienst hadden hun handen vol met de electronische tijdopname . Naarmate de wedstrijd vorderde voelden we dat het erg close zou worden . Even na vieren viel dan het lang verwachte verdict : Albano won groep 1 en Julie V. groep 2 . Belangrijker echter was het feit dat bijna iedereen foutloos aankwam in een erg scherpe tijd . De Oostenrijkse skimonitoren keken fier toe want dit was tenslotte grotendeels hun verdienste . Grossartig was een veel gehoord woord . Terug thuis konden we allemaal douchen . Dat deed deugd . We voelden ons onmiddellijk herboren . Wij, de begeleiders, vreesden reeds het ergste voor het verdere verloop van de avond . Herboren kinderen maken immers veel lawaai … De kookouders hadden een fantastisch avondbuffet klaargemaakt . Het smaakte heerlijk en we bedankten ze dan ook met de nodige knuffels en een applaus . Na het avondmaal was er de fakkeltocht . We maakten een mooie wandeling door het feeërieke Lechtal . We bekeken de prachtige sterrenhemel en konden mooi de Grote en Kleine Beer zien . Ook Oreon en Herculus waren duidelijk zichtbaar . Na de fakkeltocht volgde dan de fuif . Rare figuren passeerden de revue . Meiden in vreemde outfits, pruikendragers en andere rariteiten dansten er op los . Rond 23 u. vonden de begeleiders het welletjes en nodigden de fuifnummers vriendelijk, doch kordaat uit om hun slaapvertrekken op te zoeken . Morgen staat immers alweer een zware dag voor de deur : skiën, koffers maken, een souvenirwinkel plunderen en een zware busreis . Hoe de dag en de reis zullen verlopen, leest u later deze week . Dit is voorlopig het laatste verslag vanuit Oostenrijk . Graag had ik echter nog enkele mensen aan u voorgesteld . Mensen die van deze sneeuwklassen een ware topper maakten . Het zou heel jammer zijn mochten deze sneeuwklassen verdwijnen . - Hilde, Mie en Pol : onze kookouders . Maakten voor ons steeds de lekkerste gerechten klaar, toverden vele culinaire tussendoortjes uit hun hoge hoed, poetsten het chalet, brachten steeds troost en boden samen 6 luisterende oren aan . Bedankt, kookouders . - Ben : de buitenpost . Ben kennen we natuurlijk allemaal als onze ex-directeur . Verbindingsman tussen begeleiders en de Jeka-kopstukken . Altijd in de weer, altijd ‘ergens onderweg’, altijd paraat . Bedankt, Ben . - Nog vele andere mensen droegen hun steentje bij . Tony, onze chauffeur, Helmud en Jurgen, onze skimonitoren, de verantwoordelijken van Jeka en onze directeur Gino . - Last but not least : juf An . Nam op het laatste moment de plaats in van de ongelukkige juf Doris ( Hallo, juf ! ) en deed het prima . Bedankt, juf An . Briefje aan … Beste Hayat, Mariem, Samira, Amina, Zakaria, Nordine en Salah-Eddine, Een klein briefje met wat nieuws van jullie klasgenoten uit Oostenrijk. We stellen het hier opperbest en hopen dat jullie het naar jullie zin hebben in school . We zijn nu maandag en de sneeuwklassen zitten er bijna op . Donderdag, als alles terug normaal zal verlopen, vertellen we jullie wel in geuren en kleuren wat ons allemaal overkomen is . We hopen dan ook van jullie te vernemen hoe jullie het stelden, wat jullie allemaal deden en uitspookten bij meester Geert . Tot donderdag, Vele groeten van Julie A, Julie V, Gwendoline, Jessica, Laurence, Jana, Anis, Nisa, Febe, Adrisa, Maxime, Victor, Housseine, Joachim, Mohamed, Ashley en meester Geert . Brief aan … Anastasia, Jihad, Asmae, Soufian, Robin, Houda, Ikram en Jordi, Het is hier heel leuk . We kunnen al goed skiën en sleeën . We missen jullie wel maar donderdag zijn we weer lekker samen . Het eten is hier heel lekker en de kookouders zijn lief . De rest vertellen we jullie donderdag wel . Vele groeten uit Oostenrijk van Elena, Laura, Khava, Melissa, Samira, Diona, Dardane, Kirn, Albano, Cedric, Israr en juf An . PS Juf Doris, We wensen u allemaal een spoedig herstel en we missen u !

maandag 11/02/08	dinsdag 13/02/08	woensdag 14/02/08	donderdag 15/02/08	vrijdag 16/02/08
zaterdag 17/02/08	zondag 18/02/08	maandag 19/02/08	dinsdag 20/02/08	woensdag 21/02/08
Maandag 11 februari : de busreis Vroeg opstaan op maandag is nooit plezant maar vandaag kon ons dat niet deren . Na weken voorbereiding vertrokken we op sneeuwklassen . Bestemming : het Lechtal in Oostenrijk . 10 dagen met juf en meester en onze vrienden het avontuur tegemoet . Jammer dat juf Doris op het laatste moment moest afhaken maar haar gezondheid gaat natuurlijk voor . Daag, juf Doris . Juf An nam met veel plezier haar taak over . Rond 6 uur vertrokken we in Kortrijk . We zaten de ganse tijd te kletsen . De eerste pauze was in Duitsland . We aten onze picknick en vertrokken terug . Op de bus zat iedereen te gamen of naar een mp3-speler te luisteren . De tweede pauze was rond 14 u. We keken ook naar enkele films ( Ice age, Norbit en FC De kampioenen ) . Het waren mooie films, mijn gedacht … Rond 19 u. kwamen we in Stanzach aan . Er lag gelukkig veel sneeuw . Een kwartiertje later stonden we vóór ons chalet . De Lamme Goedzak in Elmen . Het chalet zag er prachtig uit . Na het avondeten maakten we de bedden op en pakten we onze koffers uit . Rond 10 u. 30 gingen we moe maar tevreden slapen . Het beloven 10 prachtige dagen te worden .

Dinsdag 12 februari : eerste kennismaking Vanmorgen stonden we om halfacht op . We wasten en kleedden ons aan en gingen ontbijten . Lekkere broodjes met choco, jam en kaas . Na het ontbijt vertrokken we naar Stanzach om de ski’s aan te passen . Wat onwennig pasten we ‘onze’ skilatten . Vlug terug naar het chalet waarna we vertrokken op dagtocht . Ons doel : Stablalm, op een hoogte van 1412 m ( als je weet dat Elmen op 975 m hoogte ligt weet je meteen ook dat we voor een lastig karwei stonden ) . Het werd een prachtige tocht . Adembenemende uitzichten en heel, heel, heel veel sneeuw . We gleden van hellingen, bombardeerden elkaar met sneeuwballen en genoten van de zuivere berglucht . Precies 2 uur later stonden we aan de Sennhütte op Stablalm ( zie ook www.stablalm.at ) . Nu hadden we een prachtig zicht op het Lechtal . We aten onze picknick en waren fier dat we onze eerste top bedwongen hadden . De terugtocht verliep voorspoedig ( enkel meester Geert had last van zijn weerspannige knieën ) en zo kwamen we rond 4 uur terug in ons chalet . Veel tijd hadden we niet want wat later stond de bus alweer klaar . Bestemming : Holzgau . Doel : rodelen ( sommigen schrijven roddelen maar dat is wat anders ) . Met 2 op een slee, vastgeketend aan een tractor en in een wolk van opstuivende sneeuw werden we naar boven getrokken . Beire, tof, chique, waaw, … waren slechts enkele van de veel gehoorde kreten . En het was fantastisch . Aan een duizelingwekkende snelheid stoven we naar beneden . Enkele spannende momenten, vooral aan de Nisa-bocht ( genoemd naar de persoon die deze bocht aan de grootste snelheid poogde te ronden ), droegen bij aan het spektakel . 3 keer lieten we ons als een valk naar beneden vallen en het moet gezegd : RODELEN IS DE MAX ! Rond 8 u. kwamen we terug thuis . En we zagen dat het goed was . We genoten van deze prachtige dag onder een stralende zon . Dank u, mama en papa, dat we dit mogen meemaken .