WEEK EEN:
Vandaag stond er een krachtige aflandige wind in Moulay Bouzerktoun, onze 'home'spot 25 kilometer boven Essaouira. Dat strookte niet met de kaarten op windfinder, die pas vanaf morgen dergelijke wind aangaven, maar omdat er voor het eerst sinds onze aankomst amper golven stonden, zijn we toch maar een kijkje gaan nemen in Essaouira. De voorspellingen waren correct (geen wind), en zo komt het dat ik nu in een rustig internetcafé een eerste verslagje aan het typen ben. Laat ik beginnen bij het begin.

Departure-day stond al een tijdje op donderdag 2 februari vastgepind, en de voorbereiding verliep zonder veel problemen, maar toch moesten we ons reppen om voor middernacht on the road te zijn. Nuja, dat lukte redelijk, tegen halftien waren we definitief vertrokken. Omdat we er allebei een drukke week met weinig slaap op hadden zitten, wilden we gewoon vóórbij Parijs geraken en dan een aantal uur in onze slaapzak doorbrengen. Het werd een kille nacht... Vrijdagochtend, half verkleumd, begon onze eigenlijke trip: non stop naar Marokko. Ieder om beurten een paar uur aan het stuur of verplicht slapen. Alles verliep bijzonder vlot, zelfs in de haven van Algeciras waar we al na 20 minuten, en aan voordelig tarief, op de boot richting Ceuta zaten.

Er ligt een péage in Marokko van even achter Tanger tot ver voorbij Casablanca, we raakten er toevallig op verzeild, maar aangezien het rijcomfort er zo veel hoger lag, en we op kaart het korte, maar in werkelijkheid eindeloos kronkelende stukje van Ceuta naar Tanger al twee maal waren gecontroleerd door de Marokkaanse politie, besloten we geheel tegen onze principes om van die betaalweg te profiteren. Toch werden we ook op die baan twee keer gecontroleerd, door de Koninklijke Gendarmerie ditmaal, hoewel de tweede keer eigenlijk een niet te weigeren vraag voor een lift naar de volgende werkpost was. Door Marokko rijden is trouwens een geweldige ervaring, overweldigende panorama's en een levenswijze die zo sterk van de onze afwijkt, dat je er wel door gefascineerd móet geraken... .

Zondagmiddag rond een uur of twee waren we nog steeds op weg naar Essaouira, met ondertussen meer dan 3000 km op de teller. Omdat Moulay Bouzerktoun vóór Essaouira ligt, besloten we de N1 eerder te verlaten. Wat volgde was een kilometers lange surfroad in ongelofelijk erbarmelijke staat. Maar dat is doorgaans een gunstig voorteken, want uit ondervinding durf ik stellen: hoe moeilijker de weg, hoe beter de spot. In het geval van Moulay was dit zeker zo, we waren stoked van zodra we het strand opreden: er stond een prettige 5bft en in de sets waren masthoge golven geen uitzondering. Alain brak zijn mast en werd daarna nog een half uur gespoeld, zijn 5.3m² was bijgevolg ook aan flarden. Maar Peter, onze Duitse buurman deed het beter: twee zeilen en één mast...
Soit... Daan amuseerde zich rot op zijn nieuwe grote plank, en ik eigenlijk ook op mijn nieuwe kleine (witchwave 70), hoewel de 4.5m² niet de juiste zeilkeuze was, want de windgaten waren talrijker dan de vlagen.

De volgende dag hadden we weer geluk. Na onze eerste golfsurfsessie kwam de wind opsteken. Genoeg om met de 5.3m² en de grote waveplank rustige waverides te gaan maken. Daan bleef aan de kant. Hij vond deze limiet condities te riskant. Alain bleef ook aan de kant, hij had geen groot zeil meer. Eigenlijk was de enige andere surfer op het water Peter, de kamikaze Duitser, die een NP Search van zijn vriend leende. Maar geen brokken die dag, hoewel ik een aantal keer over het rif gespoeld ben. Mooi plankje trouwens, die FW96. Een kritisch testverslag volgt.

Gisteren was er geen wind. We zijn wat in Essaouira gaan rondlopen (meteo checken uiteraard), en terug in Moulay hebben Daan en ik een prettige golfsurfsessie gehad, tot het begon te regenen...
's Avonds zijn we gaan eten bij Magite, een 63-jarige local die heerlijk voor ons kookte (tegen betaling uiteraard).

Vandaag dus geen wind, we gaan zo meteen naar Diabat, het dorpje waar Jimi Hendrix een tijdje tot rust kwam. Kunnen we ons mentaal voorbereiden op de komende surfdagen.



VERVOLG WEEK 1:
De eerste week werd afgesloten met twee windsurfsessies —wind van links— in de baai van Essaouira.
Donderdag was het te vlagerig (van twee tot acht beaufort) en te choppy om echt aangenaam te surfen, maar de Superfreaks zijn ook in dergelijk uitgesproken ruwe omstandigheden prettig  en relaxt varende zeiltjes. Echt wonderbaarlijk. Samen met Alain kruiste ik op richting Diabat, op het linkse eind van de baai, naar wat er overblijft van het 'castle in the sand' (J. Hendrix). De golfjes waren er nog steeds klein, maar ze rolden er wel over meer dan honderd meter af, het was dus prettig down the line slalommen.
Daan die mee zou opkruisen, sukkelde met zijn kleinste waveboardje, maar dat was in dergelijke omstandigheden niet abnormaal, en hij kon zijn surfdag goedmaken met zijn grote board.
Vrijdag waren we simpelweg te laat. De wind viel tijdens het optuigen. Toch nog even gesurft. De golven waren al wat beter.
Vertroosting op een zonnig terrasje in de Medina gezocht. Wat kan het leven mooi zijn!

WEEK TWEE
Zaterdag was het de voorspelde windloze dag, en bovendien kregen we er ook nog gratis regen bij. Ideaal leesweer dus. Met zicht op de laatste rustplaats van de maraboets Bouzerktoun (binnenkort is er de jaarlijkse moussem, een religieus feest ter ere van die 'heilige' man...

Zondagvoormiddag namen we Ahmid, een Bouzerktounse local, mee naar de souk van Had Dra. Dat is een onopgepoetste, niet toeristische souk. The real stuff dus. Mij blijven vooral de prikkelende geur van met vochtige houtskool genadeloos verschroeid schapevlees, de vettige theeglaasjes in het door ons bezochte café en de hallucinante beelden op de vleesafdeling bij: kapblokken waarop de groen-roos-gele schimmels welig tierden. Bloedbeekjes, voor consumptie bestemde ingewanden, poten, koeienkoppen en andere niet nader te bepalen dierlijke resten die door tientallen handen betast worden alvorens eventueel tot de aankoop over te gaan. Geen vlees voor ons, zoveel mag duidelijk zijn.
Via een mooie oase reden we terug naar Moulay, en daar waren onze Duitse vrienden al aan het surfen. Het werd een leuke sessie, de golfjes waren aan de kleine kant, maar de echte SWELL zou spoedig komen...

En inderdaad, de dag erop stonden er al betere golven. Samen met Peter zowat de hele dag gesurft. Toen in de late namiddag de wind eindelijk een beetje doorkwam, kwamen de anderen er ook op. Prima moment om Daan's waterdicht fototoestel te testen. Ik denk dat we er nog leuke sfeerbeelden mee gaan kunnen trekken. Die dag kregen we ook nog bezoek van een delegatie Belgen die op zoek waren naar de meest geschikte plek om eind dit jaar een Belgisch kampioenschap  golfsurf / windsurf / kitesurf te houden. Moulay maakt een grote kans... Tegen valavond begon de aangekondigde swell zich door te zetten.

Dinsdag 14 februari. Jongens, jongens! Ik twijfel sterk of ik Belgische geschiedenis geschreven heb, zoals Alain me zei, maar persoonlijk zal deze dag toch geboekstaafd worden als 'de dag dat ik golven van +7 meter bereed'!!!
De wind was niet echt krachtig, en de shorebreak was impressionant, het naar buiten varen zou op zijn minst gezegd een riskante onderneming worden, maar Peter en ik besloten het er op te wagen. Gewapend met de grote waveboards en onze grootste wavezeilen gleden we het strijdtoneel in. Ik weet niet meer precies hoeveel chicken-jibes ik gedaan heb, maar lange tijd leek het of er geen doorkomen aan was.
Op een bepaald moment diep in de voorste branding, kwam er een 4 meter hoge schuimmassa aanrollen. Het was te laat om nog terug te keren, en dus besloot ik alles op alles te zetten. Pompen of verzuipen, zeer toepasselijk in dergelijke situatie. Peter ,een tiental meter achter mij, ging er ook voor. De golf pakte me, maar in tegenstelling tot Peter werd ik niet in het 'whitewater' gesleurd. Ik waterstartte  vliegensvlug en stelde vast dat er even geen dreigende monsters aangerold kwamen, en scheurde ruime wind de open zee in.
Peter's lot was minder gunstig: in de lange spoeling die volgde brak zijn mast en bijgevolg ging zijn derde zeil eraan.
Ondertussen was ik buiten aan het bekomen van de adrenaline. Heerlijk heen en weer varen tussen de bergen. Ik probeerde een grote set te vinden om een memorabele rentree te maken. Maar het probleem was dat die grote golven zo snel waren, dat ze gewoon onder je door gingen, en pas als je op het echt steile stuk kwam, kon je voor de golf blijven. Op een bepaald moment was het echt link, ik ontsnapte maar juist terug naar buiten. Dat bekoelde mijn enthousiasme voor de grote sets. Uiteindelijk besloot ik gewoon naar binnen te varen, zonder op de grootste golven te wachten, dat zou al schrikwekkend genoeg zijn... Dit was die bewuste golfrit:

Een sfeerbeeldje van de souk in Had-Dra.
 

Peter and me, checking the conditions!
 

In the arena, trying to get out...
 

Wat dat voor kick geeft is moeilijk te beschrijven. De foto hiernaast, toen ik terug op het veilige strand stond, spreekt hopelijk boekdelen.

Gisteren dan... Ook nog een straf verhaal! De golven waren misschien een beetje kleiner, maar er waren toch nog steeds geregeld bakken van meer dan zeven meter bij. Opnieuw trokken Peter en ik onze stoute schoenen aan. Ik koos voor mijn kleine wave (om echt te waveriden) en de 4.5m².
Ik had geluk: zonder problemen surfte ik naar buiten. Daar besloot ik wat op te kruisen, er steeds voor wakend op een veilige afstand te blijven van het punt waar de golven beginnen te breken.  Er stond niet echt genoeg wind om continu te planeren. Zeker niet met maar 70 liter onder de voeten.
Op een gegeven moment gijpte ik terug de zee in en ik zag een waanzinnig grote set afkomen op pakweg vijfhonderd meter van waar ik was. Ik besloot met de grootste waterberg van die set binnen te varen. Maar de eerste golf begon al echt steil te worden en ik moest me reppen om er over te geraken. Na de sprong zag ik dat de volgende golf reeds op het punt stond om te breken, een dikke vierhonderd meter vóór de

Na de memorabele waveride... pure extase!

normale breekplaats, en dus deed ik mijn best snelheid te maken om er alsnog over te geraken. Niet zo gemakkelijk op een klein plankje met té weinig wind. Op pakweg vijftig meter van het monster smeet ik mezelf door een chicken-jibe. In volle plané probeerde ik de rollende schuimmassa voor te blijven, maar ik werd opgeslokt. Mijn zeil werd uit mijn handen gerukt en ik kon nog net een extra keer lucht happen. Beelden van spoelingen op Jaws schoten door mijn hoofd... Wat volgde was een verschrikkelijke lange wasbeurt, waarbij ik het geluk had dat ik genoeg zuurstof in mijn longen had, dat ik tijdens het tollen mijn kalmte bewaarde, dat ik terug bij mijn materiaal geraakte voor de volgende golf kwam, dat die golf iets minder kracht had, dat mijn materiaal niet kapot was én dat er geen derde golf meer volgde... VEEL geluk dus!
Na een uurtje op het strand van de shock bekomen te zijn, ben ik er weer met Peter opgegaan. De wind was veel constanter, maar hoedanook: we speelden deze keer beide absoluut op veilig.
Bon, ze voorspellen een paar dagen minder wind, en dat komt goed uit, want er zijn buiten windsurfen ook nog andere zaken te ontdekken in Marokko. Vanaf zondag zou het opnieuw volle bak zijn. Met mogelijk nog grotere swell. Nu ja: u hoort het wel!

Groeten!

WEEK VIER:
De eerste dag van de nieuwe week, vrijdag 24 februari, was er alvast geen wind, en dus hielden we grote kuis. Niet dat dat echt nodig was, want Daan en ik zijn misschien zelfs iets te vaak met het borsteltje in de weer (je moest ons eens bezig zien!), en we dragen nu al vier weken ongeveer dezelfde kleren. Dus het grootste deel van de dag praktiseerden we het dolce far niente. My religion...
Zaterdag was het wel raak: eerst een korte maar deugddoende golfsurfsessie in Moulay, en dan in Essaouira zowat de beste windsurfsessie van de vakantie gehad. Vooral ook omdat het redelijk onverwacht was. Alain, die we al een tijdje niet meer gezien hadden, zat met een goed boek op een terrasje in de medina en merkte pas in de late namiddag dat er wind stond. Ondertussen hadden Daan en ik al talloze heerlijk afrollende golfjes van maximum anderhalve meter geript. Ideale omstandigheden om bij te leren... Ik durf het gerust zo stellen: als er net iets meer wind was geweest om met het kleine waveboardje te varen, dan was zaterdag 25 februari de annalen ingegaan als mijn beste surfdag ooit.
Alain kwam met een grote grijns van het water: hij testte zijn nieuwe speedzeiltjes, en kwam perplex en stoked van het water. De input van Dunckerbeck & Diaz laat zich dus duidelijk voelen.

Zondag werd dolce far niente part two in Diabat. Het enige echt nuttige dat we die dag gedaan hebben, was de afwas...

Maandag reden we met Magitte naar Marrakech, om Lies op te halen. Absoluut de moeite waard, die stad, maar omdat we er nog vier keer naar toe moeten, hebben we ons toeristisch beperkt tot het marktplein waarvan de naam me nu even ontglipt.

Maar soit: het gaat in hoofdzaak om de windsurfactie, en daar hoopten we dinsdag een overdosis van te krijgen, want windguru had 3 sterretjes aangekondigd. Dus zo snel als Magitte het toeliet scheurden we terug naar Essaouira. Maar eigenlijk viel het een beetje tegen: door het extreem hoge tij, waren er geen mooie golven meer. Nu ja, toch moe van het water gekomen, en dat is prettig.
We besloten in Taginza, bij Cap Sim, te overnachten, en daar hebben we véél geluk gehad door niet op de standaardplaats te gaan staan: het springtij smeet namelijk het halve vissersdorpje plat en nogal wat busjes moesten midden in de nacht halsoverkop droge oorden opzoeken. Wij, veilig achter een duintje, dachten nog wel dat er zonder ons een fuif gaande was...

Woensdag werd er niet gesurft, hoewel er voldoende wind was... Maar het springtij in combinatie met een stevige swell, maakte het zo extreem riskant om de shorebreak te doorkruisen, dus gingen we maar als door de wol geverfde watjes kijken hoe de golven op de wallen van Essaouira inbeukten.

Donderdag... tja donderdag... was gewoon super in Moulay. Het golfrijden begint eindelijk op iets te trekken, vooral de backsides dan, waarbij ik soms 'air' kan pakken... Nu nog 1 bft meer, en ik ben stoked voor de rest van mijn dagen.

Tot volgende week!

WEEK VIJF:
De trouwe lezer werd bijna twee weken op zijn honger gelaten, en mijn oudste zus gaat er nu wellicht vanuit dat ik haar verjaardag alweer (!) vergeten ben, hetgeen absoluut niet het geval is, alleen: het is zo verdomd druk geweest, met naast Lies ook nog Mathias op visite! Dat betekent wel dat ik nu véél te vertellen heb. Dus hou je vast aan je bretellen, hier komt het:

Beginnen met het slechte nieuws: de politie verbiedt tegenwoordig het wild kamperen in Moulay nadat de mobilhomes van enkele Franse toeristen leeggeroofd werden in de nacht van vrijdag 3 op zaterdag 4 maart. Vakwerk, dat was duidelijk. Wij hadden het geluk dat onze rechter voordeur hard piept, en we dus meteen alert het licht aandeden. Maar ook dat de dieven tijdig merkten dat die voordeur gewoon niet op slot was (anders hadden ze al het rubber rond het zijruitje weggesneden). Toegegeven, de voordeur niet op slot, dat was niet slim... Anderzijds waren de kleine belgen wel niet zo stom om met 3000 euro cash in Marokko rond te rijden. Maar goed, u begrijpt dat het een heel gedoe was die zaterdag. Tegen het middaguur kwamen er drie simpele flikken polshoogte nemen. Ze konden algauw de Franse stress niet meer aan en riepen er dus hun chef bij, die er op zijn beurt zijn baas bijriep, enzovoort... Tegen  een uur of drie was de hele politiemacht van Had-dra aanwezig, genoeg volk dus om beslag te leggen op ons kampeertafeltje en dito stoelen zodat er op serene wijze thee met brood geserveerd kon worden. Echt politiewerk werd er bij mijn weten niet verricht, tenzij de verplichte terrein-verkennende wandeling van de drie laagst geplaatste stumperds, ruim tien uur na de feiten, slechts een schakel was in een professioneel uitgevoerde speurtocht, waarvan de complexe onderliggende patronen mijn verstand te boven gaan.
Later hoorden we dat de twee Belgische busjes (van Alain en mij) en Ahmid de hoofdverdachten waren, want bij ons was er niets gestolen en Ahmid zat bij ons aan tafel toen de eerste politiemannen opdaagden.

Zondag kon er weer gesurft worden. We hadden een beetje hardere wind besteld, en die werd keurig geleverd. Op het eind zaten we overpowered met de 4.5m². Voor Alain was het allemaal van korte duur: een gemene chop op zijn eerste golf zorgde voor een ongewenst whiplash-effect op het enkelgewricht en het was meteen over-and-out...
Boujmaa Guilloul was voor het eerst van de partij, en Alain kon met een van de pijn vertrokken gezicht toch nog mooie actiefoto's trekken!

De volgende ochtend zag Alain's enkel er niet uit. De minste beweging deed zichtbaar ontzettend pijn. Noodgedwongen bracht hij de dag op pijnstillers in zijn busje door. De wind had anders geen genade met de gekwetsten: loeihard veegde ze alles schoon. Zelfs Daan was geregeld overpowered met de 3.7m². Toch bleef hij voor de backloops gaan. Ik heb hem veel zien zwemmen, maar hetzelfde kan van mij gezegd worden..., met de camera weliswaar! :)

Dinsdag zag de enkel van onze wereldkampioen er nog steeds niet uit, hoewel de kleuren op enkele dagen mooi van rood-blauw over blauw-paars naar paars-groen waren overgegaan.  Het inmasseren van de verschillende creme's werd steevast met pijnlijke grimas begeleid. De kritieke zone is ongetwijfeld de achillespees, en echt rooskleurig is dat niet, want revalidatie van de achillespees vraagt véél tijd, en binnen een maand gaat de eerste speedwedstrijd van start.
En het werd er niet leuker op voor Alain, want voor we Mathias gingen halen in Marrakech, hadden we nog maar eens een fantastische windsurfsessie met Brahim. De derde op rij. Net buiten de branding lag er een vissersnet, wat een supercross-tintje aan de sessie gaf: naar buiten varen, springen over het net, golfje uitpikken, wederom over het net springen en waveriden maar. Amusant!

Met een vierde man erbij, hadden we één golfsurfplank te weinig. Wat een geluk dat er woensdag zelfs op Cap Sim geen besurfbare golven waren, want zo moest er niet geloot worden wie er het eerst op mocht: ik bleef gewoon op het droge. Lies ging er zonder pak op: zo warm was het!
's Avonds naar de Hammam geweest om het zweet weg te wassen...
 

En fris als een hoentje zetten we de zesde week in!

WEEK ZES:
Omdat we Mathias niet meteen in een kolkend Moulay wilden smijten, reden we donderdagmiddag naar Sidi Kaouki. Daar doet binnenkort een werkelijk schitterend gelegen windsurfcenter met HotSailsMaui en Starboard de deuren open. De werkman nodigde Lies en mij uit voor een lekker kopje thee. Vanop het dakterras zagen we de golven in rustige, kleine lijntjes binnenrollen en de helder blauwe zee zag er uitnodigend uit. Bedrieglijk gemakkelijk, want in feite beschikt Sidi Kaouki over een gemene shorebreak met een licht aflandige wind: side-off in surfersjargon. Vergelijkbaar met Sunset in Zuid-Afrika is Sidi  een pure aerial-golf die veel te vlug close-out dichtklapt, doorgaans kan je er maar één bottom-turn op maken: die voor een aerial... . Maar dat maakt in het licht der eeuwigheid niet veel uit: Mathias' Marokkaans surfdebuut was geslaagd.

Wat ons betreft was hij gereed om het rif van Moulay te ontdekken, dus tuigden we vrijdagmiddag welgemutst de 4.5 (Daan) en 3.7-tjes op. De wind nam echter op korte tijd toe tot een dikke negen, en dus bleven enkel Daan en ik een tijdje raggen. Echt super was het niet, de swell werd stukgeblazen, en als er zo af en toe nog eens een deftige bak binnengerold kwam, zaten we veel te overpowered om te waveriden. Daan bleef wel backloops inzetten... respect!

Mathias trakteerde ons op een etentje in Essaouira, waarbij we de fout maakten om na weken Marokkaans gekruid voedsel voor een oerdegelijke biefstuk-friet te gaan. Neem het van ons aan: dat moet je in Marokko niet doen! 

Zaterdag werd er opnieuw gesurft in Moulay. Alweer de derde dag op rij. Er stond bovendien een behoorlijke swell. Voldoende om Mathias te imponeren. Daan en ik hebben tegenwoordig meer nodig om nog onder de indruk te geraken, en met ons oprecht enthousiasme probeerden we Mathias warm te maken. Als onze woorden hem niet opgewarmd kregen, dan zal de overdreven lange zwempartij, na door een breker van naar verluid vier meter gewassen te zijn geweest, daar wel voor gezorgd hebben. Zijn materiaal spoelde tot op het rif. Opgewarmde spieren, bekoeld enthousiasme... spijtig eigenlijk, want Mathias surft véél beter dan hij zelf gelooft.
Daan en ik hebben die dag veel gesprongen, veel gewaveride, en net als Mathias veel gezwommen. Ik landde mijn eerste bakboord backloops. Het was weer super...

Zondag namen we half Moulay mee op ons toeristisch uitstapje naar de souk van Had-Dra. In de namiddag ripten we golfsurfgewijs enkele golven. Die waren niet te vergelijken met de mooie lijntjes die we maandag aan Cap Sim besurften: gewoon ideaal om bij te leren. Terwijl Daan en Mathias nog eens gingen hammammen, gingen Lies en ik windsurfen in de rustige baai van Essaouira. Er stond net niet genoeg wind om te planeren, maar voor Lies was het genoeg om te wennen aan mijn Freewave96.

Dinsdagochtend voor dag en dauw vloog Mathias weer naar België. Het blitzbezoek zat er op. Lies zou pas de volgende dag terugvliegen, en daarom reden we naar Oukaïmeden (met een top van 3257m), het enige Marokkaanse skigebied. Dat ligt op een goeie zeventig kilometer van Marrakech, maar we deden er met mijn busje wel bijna twee uur over: klimmen is niet haar sterkste kant... .
En jongens en meisjes: er lag nog sneeuw! We huurden waanzinnig slecht materiaal: Daan's schoenen scheurden overlangs toen hij zijn veters aansnoerde, mijn boots waren een 'koei' te groot, en in Lies haar plank zaten gaten zo groot als...zo groot als... euh. Bon, grote gaten dus, en ook geen rails meer... (Goedkoop was het wel!) We waren verbaasd dat de dingen nog zo goed de berg afkwamen... en we hadden FUN!

Lies' laatste avondmaal hielden we op Jamaa El Fna, dat plein in Marrakech waarvan ik eerder de naam niet meer wist. Oppassen als je daar eet: ze rekenen echt alles aan!

Vandaag, woensdag 15 maart, namen we afscheid van Lies, herstelden we de orde in ons busje en reden terug naar Essaouira, waarbij we langs de MacDonalds reden. Daar eten is eigenlijk tegen mijn principes, maar de nood aan iets niet Marokkaans gekruid was te hoog, en principes zijn er om te breken, nietwaar?

En zo begint een nieuwe week.

WEEK ZEVEN:
Wat ik vorige week niet vermeld heb, is dat we op de souk in Had Dra voorwaar getuige waren van het wellustige paren van dromedarissen. Dat is een onvergetelijk zicht... :)
De geslachtsdaad duurde hooguit een kwartier, en veel plezier had het vrouwtje volgens ons niet, want ze bracht een ijselijk gegil ten berde... Dat in scherp contrast met het vreemd gorgelend geluid van het mannetje, waarbij af en toe zijn gigantische tong uit zijn bek hing, die dan schuimend doorheen de muilkorf puilde. Het gebeuren lokte uiteraard veel volk, zowel toeristen als Marokkanen, die allen gebiologeerd toekeken, terwijl de vlokken fluim in het rond vlogen.
Even verderop stond er een andere dromedaris vastgebonden aan een paaltje uiterst bronstig te schuimbekken en gorgelen, af en toe krampachtig zijn staart tussen zijn benen slaand... Toen we twee uur later vertrokken was ie daar nog steeds mee bezig. Maar de aanhouder won deze keer niet, het vrouwtje werd voor zijn ogen weggeleid.
Rare beesten, die woestijnschepen...!

Donderdag was een op en top toeristisch dagje. Wat kuieren in de Medina... Kopje thee hier, patisserie-tje daar... Heerlijk! 's Avonds kwam bovendien de swell doorzetten, en konden we golfsurfen in de baai van Essaouira. Er lag redelijk wat volk in het water, de sfeer was optimaal, en de golven waren naar Belgische normen 'bangelijk' goed. Dat wil zeggen, als je op het juiste moment op de juiste plaats lag, kon je een aardig stukje rippen.

Vrijdag zag het er fenomenaal uit: een strakke 6bft, een lekker zonnetje en golven tot soms vier meter. Eindelijk dus eens deftige condities met wind van links, nog steeds onze favoriete kant. Alleen spijtig dat de golven in de voormiddag totaal close-out braken. Dat remde onze experimenteer-lust: het kleinste foutje werd namelijk zonder uitzondering met een ongenadig harde wasbeurt afgestraft, wat goed was als zwemtraining (always look on the bright side...), maar slopend voor je materiaal. Pas in de namiddag konden we stevig beginnen golfrijden en springen. Daan maakte er wat foto's van!
Zaterdag was het meer van hetzelfde, maar nog een tikkeltje leuker omdat de golven minder brutaal waren. We trokken ook wat foto's van Marco, een Domburgse local op vakantie, en ons windsurfmaatje in deze 'ZW6'-condities...
's Avonds reden we op en af naar Marrakech, ditmaal voor Marijke.

De volgende dag deden we niet veel. 't Is te zeggen: genieten van de zon en een interessant boek, en zorgen dat er 's avonds pasta op ons bord kwam...

Maandag werd wel een drukke dag. Na de  middagsessie  windsurfen —er stonden weer lekkere lijntjes aan het kasteeltje— die een beetje tegenviel omdat de grote plank veel te log aanvoelde toen de wind een tandje bijstak, waren we uitgenodigd in een hogeschool, om als buitenlander onze mening te ventileren over "het gemengde huwelijk". Ik werd er zo een beetje als dé ervaringsdeskundige voorgesteld, en de leerlinge die het gesprek moest leiden en dus zogenaamd neutraal behoorde te zijn, was zo uitgesproken contra dat het bij momenten lachwekkend werd. Maar al bij al een heel leerrijke ervaring, zowel voor ons als voor de leerlingen, omdat we als Westerse toeristen een dialoog konden aangaan met  behoudsgezinde Marokkaanse jongeren, die je in een normale dagdagelijkse situatie niet eens mag benaderen. Ik denk niet dat we ons ooit een beter beeld hadden kunnen vormen van de twee 'versnellingen' (progressief en traditioneel) die Marokko verdelen, dan na die paar uren in dat klaslokaal.
Achteraf stuurde Aziz, de leraar Engels die dit alles mogelijk maakte, een mail om ons nogmaals te bedanken voor onze komst. De leerlingen waren laaiend enthousiast, er waren al concrete plannen voor een volgend debat op 3 april. Helaas zijn wij tegen dan in Tarifa.

Eerst woensdag kon er opnieuw gewindsurft worden, ditmaal in Moulay in absolute lowwind condities, golfjes tot twee meter. Daan had er al snel genoeg van, maar ik vond het, na de mislukte sessie op maandag, geweldig relaxerend. Misschien omdat ik wél met wat actief pompen naar buiten kon planeren, en zelfs enkele keren een backloop kon inzetten. Vandaag keren we terug naar Moulay om bij Magitte kefta te eten, om goed te maken dat we hem de vorige keer —inch'allah— niet mee naar Marrakech genomen hadden... en vrijdag zal er volgens windguru weer gesurft kunnen worden... De kefta wordt tevens Alain's laatste avondmaal (in Moulay, dit jaar...).
Ik zal jullie volgende week laten weten of het gesmaakt heeft...

WEEK ACHT:
Uit dankbaarheid, maar wellicht ook omdat we sexy zongebruinde surfdudes zijn, werden we door Sana, één van de studentes van het 'GGHD' (Grote Gemengde Huwelijk Debat), uitgenodigd op een couscous-schotel, door haar moeder vakkundig klaargestoomd. Wist die vriendelijke dame veel dat we de volgende dag bij Magitte couscous légumes besteld hadden, en dat we zelf de dag voordien een couscous met alle restjes hadden bereid. Voeg daar een koppel pizza's en evenveel tagines met brood aan toe, en u weet wat we deze week aten.

Alain is dus vertrokken. We deden hem uitgeleide tot even voorbij Akermoud. Niet omdat we voor ons plezier kilometers slikken, maar omdat er daar een moussem gehouden werd. Dat is een onwaarschijnlijke mix van een religieuze processie, een markt en een volkse kermis... dat alles uiteraard op z'n Marokkaans gekruid. De souk-ervaring in 't kwadraat en dus een geweldige ervaring.

Het eten bij Sana was dat ook. Niet in het minst omdat er nog drie andere zussen —de één nog mooier dan de ander— in pyama door het huis dartelden. Dat zou ons een prettig 'thuis'-gevoel moeten geven. Een beetje vreemd voor ons, dat pyama-verhaal, maar u hoort mij niet klagen...
We moesten Alain, die ondertussen al in Tarifa zat, de groeten doen van Rislaine, dus bij deze...!

Voorts was deze week vooral een week van wachten. Wachten op wind in Moulay of Essaouira, wachten op golven in Cap Sim, wachten tot Marijke uitgezond was of tot ik me compleet blindgestaard had op de online windvoorspellingen, wachten op Magitte die on the road elke vijf voet halt wilt houden voor allah-weet-wat, wachten op een stempeltje van de Marokkaanse douane, en omdat dat zo tergend langzaam ging konden we ook nog twee en een half uur wachten op de volgende boot naar Algeciras.

Denk nu niet dat er niet gewindsurft werd deze week. Inderdaad was het afgelopen weekend niet veel soeps, een beetje lauwe actie met de grote plank, en een resem matige golfsurfsessies... Maar de laatste twee dagen in Moulay waren beestig. De swell was weer van de partij. Geregeld kwamen er masthoge waterbergen binnengerold die abnormaal bruut dichtklapten; dat moet iets met de swellrichting te maken hebben in combinatie met het springtij. Dinsdag imponeerde Daan zijn kersverse verloofde met een aantal radicale overgeroteerde backloops en een aantal spoelingen waarvan ik dacht: "hij liever dan ik!" Dat denk ik tegenwoordig wel vaak als ik hem bezig zie.
Niet dat ik een onbeschreven blad ben als het op gruwelijke spoelingen aankomt. Woensdag, juist voor ik eraf wou gaan, werd ik op de op één na slechts denkbare wijze van mijn materiaal beroofd: na een chickenjibe stond ik absoluut stil, boardje een halve meter onder water, en net op dat moment breekt een drie meter bak hol over me. Jongens, jongens! Dat is bepaald geen prettige ervaring! En dat is een understatement. En toen ik na geduldig wachten (alweer wachten) tot het tollen ophield en ik naar lucht kon gaan happen, had ik deze keer niet het bevrijdende gevoel van: "Oef, dat hebben we weer overleefd", want ik zag mijn materiaal bijna honderd meter verder, over het rif naar de rotsen gespoeld worden. Denk dat niemand ooit zo snel de 100m vrije slag in open zee afgelegd heeft. En dat wil wat zeggen, want een trapeze is beslist geen cadeau in zo'n geval. Maar dus: nog geen twee meter voor mijn materiaal door de golven en de stroming op een ruwe rotspartij gesmeten zou worden, geraakte ik er bij. En dus hield ik er niet meer dan enkele schrammen aan over, van blootvoets over het rif lopen... .

Goed, we zitten nu in Tarifa, nadat we in twee dagen via Marrakech, over Moulay Idriss, Chefchaouen en Tetouan naar Ceuta zijn getuft. Prachtige weg, hoewel af en toe iets te sinueus.

Roel en Babs zijn ook op weg hierheen, dus volgende week krijg je iemand anders aan het woord.

B'slama!

DEEL NEGEN:          Tarifa!
Tho en Daan's achtste week on the road zat erop en dat zag je toen ze de varkensweide aan Las Duñas kwamen binnengehobbeld: 2 ongeschoren, ruige bruin geblakerde surfers in hun even ruige stoffige Ducato bus.

De eerste twee avonden kwamen Inma en Rico, een Spaans-Franse koppel volbloed hippies, met ons rond het kampvuur zitten. Het arsenaal muziekinstrumenten dat ze uit hun busje toverden was indrukwekkend: djembés, kalebas, mondharpen, vreemdsoortige fluiten, tamboerijn en een eensnarig Indiaans instrument. Een ideale mix om tot een welluidende kakafonie van jewelste te komen, zeker als je er nog een zingende Frits met gitaar en een folkloristisch klokkenspel aan toevoegt. Flo, een andere professionele traveller die hebben en houden verkocht voor een leven on the road, was zo onder de indruk van deze samenkomst van muzikaal talent, dat hij zijn recorder liet meelopen.

De derde ochtend beukte de aangekondigde Levante met volle kracht door de straat van Gibraltar. Met onze 3.7-tjes zaten we onaangenaam overpowered. Tho zette op z'n eerste rak een goiter in, en zoals afgesproken moesten Daan en ik dit offensief beantwoorden met een frontloop poging om die avond de afwasbeurt te ontlopen. Al snel zakten we af naar Canos de Meca, waar de Levante iets minder hard tekeerging. De 4.5-jes (3.7 voor Tho) bleek de ideale maat voor een leuke freeride-sessie tussen de kleine golfjes.

Daan aka Murdock deed die avond de afwas...

De volgende dag surften we de restjes van de Levante op met de 4.5-jes. Voor mij waren dit de eerste +10°C sessies van het nieuwe jaar, en het deed dus ontzettend deugd.

Na deze twee intense Levante-dagen was het gisteren pompen om door de vervelende branding van de onshore Poniente-wind te geraken. Omdat we nauwelijks aan planeren toekwamen, gaven we deze frustrerende aangelegenheid dus al snel op voor een welverdiende portie dolce far niente.

Roel

Tho die zich klaarmaakt voor de ochtendsessie op Las Duñas!


Roel in Canos:  moe maar tevreden...

WEEK TIEN: wind wind wind wind!!!

"Geen gezever! Als ge nen Belg zijt, dan moette zeilen kunnen trekken..."

Dit is één van de vele no-bullshit oneliners van Jean Paul, aka 'de polle', de enige andere Belg op de Schweinewiese in zijn mobilhome met dochter Louise en surfende wederhelft Frederica.
De Polle komt ons indien nodig hoogstpersoonlijk uit de bar halen wanneer er gesurft moet worden, en de enige beloning die hij hiervoor vraagt is een welgemeend: "Dank U, nonkel Polle!"...

Het gaat hier dan over die kantje-boordje Poniente dagen, waarbij Daan en Thomas in afwachting nogal gemakkelijk op het graspleintje van de plaatselijke strandbar  verzeild geraken, alwaar ze zich zonder schroom vergapen aan al het vrouwelijk schoon. Dat pleintje is in dat opzicht de hemel op aard, en zonder twijfel het mooiste stukje groen van het noordelijk halfrond, logisch dus dat ze al eens vergeten waarvoor ze eigenlijk op surfari gingen.

Met Poniente redt Thomas het meestal met zijn Superfreak 5.3, waarbij elke surfer op de kant zich afvraagt hoe die gast met zijn vuurtorenzeiltje maar blijft planeren.

Met Levante houden we leuke hardcore freeride- sessies met van die lange floaty jumps. Terwijl Tho z'n loops langs beide kanten al dan niet droogjes voor het oog van een camera draait, volgen Daan en ik de doorgedreven loop-training van nonkel Polle.

Voorts hielpen we Peter, onze Nederlandse connectie, tussen de talloze sessies door aan de juiste trim, zodat ie zijn boardje zonder verpinken kan 'pointen' waar ie wil!

U hoort het, er werd heel wat afgesurft deze week! Zeven opeenvolgende dagen voor Thomas, nagenoeg evenveel voor mij, dat helpt de statistiek een eindje vooruit... :)

Het is hier op onze wei trouwens erg druk geworden. Het lijkt wel een echte camping met busjes, mobilhomes, caravans, tenten en auto's die toebehoren aan een mix van windsurfers, zonnebaders, hippies en hun honden. We zitten hier namelijk in de Semana Santa, en de katholieke klucht (dixit Thomas) nemen ze hier in Andalusië nog zeer ernstig. Iedere avond is er wel een of andere processie, waarbij een schrijn door ku-klux-clan achtige figuren door de smalle straatjes van Tarifa wordt gelaveerd. De locals doen er trouwens massaal aan mee.

De enige echt windloze dag, nu ruim een week geleden, vulden we met de beklimming van de berg die zo prominent onze achteruitkijkspiegel vult. Zo konden we die windmolens eens van dichtbij aanschouwen. In de geest van de Polle —geen gezever!— besloten we zonder omwegen voor de top te gaan. Na eindeloos geklauter over grote rotspartijen en veel gevloek op de talloze doornstruikjes bereikten we na een paar uur de top. Grote roofvogels hielden de indringers in de gaten.

De uitspraak van de week komt van Flo, de sympathieke Duitse zwerver, die het verlies van zijn gestolen laptop filosofisch opnam: "Ah no worries! If it's really mine, it will come back to me. Soul Freedom! Peace!"

Zo sluiten we week 10 af. De Roelio keert huiswaarts terwijl onze twee helden hun surfari kunnen verderzetten. Hoe dat gebeurt leest u een volgende keer...

RoEliO

De Polle steelt de show!

Thomas ook, maar dat wisten we al...

Was dat het bosje waar al die bloeddorstige teken zich in verstopt hadden?

WEEK ELF:
De windstille dag voor Pasen stond in het teken van het afscheid. Het laatste avondmaal —Mexicaans— hadden we reeds op Goede Vrijdag tot ons genomen, gevolgd door een party aan de 100%FUN. Afscheid dus: nog een laatste maal shoppen in Tarifa, nog een laatste maal water halen aan Arte Vida, nog een laatste maal naar het bronnetje wandelen voor een zalige openlucht douche, nog een laatste maal naar de talloze babes kijken op het strand en het graspleintje van onze plaatselijke Chiringuito, nog een lange reeks laatste tinto verano's,  onverwacht nog langoustines bij Polle en Frederika, enzoverder...
Roel en Babs vertrokken tegen valavond en i.p.v. sober en contemplatief, werd onze laatste nacht in Tarifa een wervelende avontuur met een bende Spanjaarden waarbij we ons vakkundig lazarus dronken.

U vraagt zich misschien af waarom we het winderige Tarifa achter ons lieten, want elke surfer weet: "Never leave wind for wind", en de voorspellingen voor Tarifa waren nog steeds meer dan gunstig, maar onze honger naar golven was te groot, en dus togen we naar Guincho.

Daar aangekomen installeerden we ons voor de nacht op de grote parking aan de noordkant van de baai. TEN STELLIGSTE AF TE RADEN!!! Ik moest er namelijk twee maal luid vloekend achter dieven aan. Alweer werd de piepende voordeur onze redding. Onwaarschijnlijk trouwens hoe snel ze die deur openkregen: je hoort heel even zacht geritsel, net genoeg om je af te vragen of het een 'natuurlijk' geluid is, en dan klik, open! Hooguit 10 seconden en ze staan binnen... Bij de tweede inbraakpoging, om acht uur 's ochtends, had ik echter maar enkele seconden nodig om uit mijn slaapzak te springen, de schuifdeur open te rukken en een imponerende oerkreet ten berde te brengen die de dief aardig van zijn stuk bracht, want in zijn spurt naar de vluchtwagen, liet hij het meegegraaide fototoestel vallen.

Dat was dus geen al te best begin voor ons in Guincho. Gelukkig konden we de volgend dag wel surfen, maar de grote holbrekende golven, de veel te vlagerige en te aanlandig geörienteerde wind, en de schrikwekkende nabijheid van de rotsen telkens je naar buiten vaart, maakte het een riskante, onaangename ervaring.
De warme douche op de camping maakte veel goed, en de volgende dag kregen we een betrekkelijk leuke avondsessie voorgeschoteld. Hoe het ook zij, Guincho kon ons ook deze keer niet overtuigen, temeer daar we door de dubbele inbraakpoging ons busje nooit met een gerust hart onbewaakt achterlieten en we er bovendien toe 'gedwongen' waren veilig op een camping te gaan staan, en dus besloten we woensdag om niet nog twee dagen op de voorspelde wind te wachten, maar meteen naar Galicië door te rijden. On the road uiteraard halt houdend bij een aantal vermaarde golfsurfspots in Ericeira en Peniche, alsook de windsurfspot Viano Do Castelo, wat me wel een interessante locatie lijkt.

Doorrijden naar Galicië was een goeie beslissing, want op Doniños nabij Ferrol, hadden we gisteren een superzalige sessie. Een donker dreigende wolkenlucht met af en toe een spatje regen, een prachtig zacht zandstrand, donkerblauw helder water, en de golven voor ons alleen: WOW! Dat zijn van die sessies die je niet vergeet...
 

 Zonsondergang op Praia do Guincho.
 

Aan het stadhuis van Cascais, nabij Guincho.

Backloop in Doniños... kippenvel momenten...

Ik kwam van het water en het was duidelijk: dit was de perfecte afsluiter... Dus ruimden we alles op, stapten in de wagen en reden non-stop naar België, waar we op tijd kwamen om Jan's gratis vat op de Oude Markt mee te pikken. Ook fijne schuimkragen, ons hoor je niet klagen!