Met de trein naar de musical De Kleine Zeemeermin. Niets is zo gemakkelijk. De stadsschouwburg ligt vlak naast Antwerpen Centraal. Geen last van het zoeken naar een, dure parkeerplaats.
Het geld dat je daarmee uitspaart kan je dan besteden aan verplichte vestiaire, een programmaboekje met weinig inhoud maar met véél kleur. De prijs is helemaal in verhouding met dit laatste.
Het binnenkomen van de zaal was toch eventjes schrikken. Zóveel kinderen met hun mama en papa. Het beeld was nog sterker dan mijn verwachting.
Op het gesloten doek werd het reliëf van een waterspiegel geprojecteerd, op de achtergrond hoorde je het zachte ruisen van de zee. Eventjes waande ik mij op het overbevolkte strand van Oostende midden in de zomer. De temperatuur in de zaal ging traag maar zeker omhoog. Stipt om 19.00 uur begon het zeespektakel.
Het begint op zee waar de prins en zijn zeemakkers met het liedje 'Zeven maal zeven' onmiddellijk met veel energie het avontuur starten. De manier waarop de zee wordt nagebootst is zeer goed gevonden en zal later in de voorstelling nog op een grappige manier worden gebruikt.
Het schip vergaat in een sterke storm en zo maken we kennis met de verbazingwekkende onderwaterwereld. Vissen in allerlei felle kleuren zwemmen er rond. De mensen van het decorontwerp hebben dit op een mooie manier gedaan. Mensen in het zwart gekleed dragen de felgekleurde vissen. Dankzij de zwarte achtergrond zie je enkel de vissen. Het wordt nog spectaculairder wanneer de zeeheks en haar dochter op het toneel verschijnen.
Het verhaal van de musical komt in grote lijnen overeen met deze van de film. Opdat het geen goedkope kopie wordt, wijkt men op sommige gebieden af van het origineel. Zo worden de zeelui van het vergane schip omgetoverd tot zeedieren door de zeeheks.
Een rol uitstekend vertolkt door Wendy van Wanten. Hoewel ik in het dagelijkse leven geen fan ben van haar, laat ze er geen twijfel over bestaan dat ze een prachtige stem heeft. En daarbovenop er nog virtuoos mee omgaat.
Prins Barend, gespeeld door Peter Stassen wordt gered door de kleine zeemeermin, Lieze (Free Souffriau). Mijn vriendin is helemaal weg van de prins met zijn lange haren. "In het echt is hij minder knap, dan heeft hij bijna geen haar", weet ze mij gerust te stellen. Laat mij maar eventjes wegdromen van de zeemeermin. Weer speelt Free een inspirerende rol. Ik mocht voor het eerst genieten van haar acteerprestaties in haar rol van Liesl in 'The Sound of music'. Haar jonge carrière is al rijkelijk gevuld en nog vele mooie rollen zullen ongetwijfeld volgen.
De kleine zeemeermin voelt zich ook deze keer niet thuis als een visje in de zee. Ze zou veel liever op het land zijn, samen met de prins. Dit tot sterk ongenoegen van haar vader en moeder. In het eerste deel maken we verder kennis met de toverkracht van de zeeheks, welke helemaal draait rond haar magische vlam. De zeeheks heeft ook een dochter, Jeanne-Moon. Het is een dom mens, lelijk als de nacht. Ze zingt "Waarom vind ik geen man", iedereen weet het antwoord, alleen zij niet. De rol wordt ook weer goed gebracht door Britt, ook wel gekend als Zoë uit W817. Ook hier speelt ze een energieke rol, wat me redelijk vermoeiend lijkt, zeker en vast met zo'n warm en zwaar pak aan.
De zeeheks heeft echter een listig plan uitgewerkt waardoor haar dochter wel aan een man kan geraken. Ze geeft Lieze benen, in ruil voor haar stem. Met die hemelse stem kan haar dochter de prins verleiden.
Zo geschiedt het dan ook. Lieze wordt tot mens betoverd en aan land ontmoet ze voor de tweede maal de prins. Ze zijn mooi samen, maar hij is niet helemaal gelukkig. Hij had reeds de belofte gemaakt te trouwen met het meisje met de o-zo mooie stem. En zij, zij heeft geen stem. Op een ongelukkig moment komt Jeanne-Moon tevoorschijn, met de mooie stem van Lieze.
De koning verklaart zijn zoon helemaal gek. Hoe kan hij het in zijn hoofd halen om met zo'n dom en lelijk wicht te trouwen? Hij heeft de perfecte vrouw gevonden: zo mooi. En geen stem, het kan niet beter. Af en toe steken er gelukkig ook grapjes in het verhaal die ook door de oudere kijkers worden gesmaakt.
De krab, gespeeld door Michaël Zanders ontdekt dat de betovering kan worden ongedaan gemaakt als de magische vlam wordt gedoofd. Net op het moment dat de prins en Jeanne-Moon aan het trouwen zijn, is er onder water een spannend gevecht bezig om de vlam te doven. De overgang tussen de twee scènes verloopt heel vlot en dynamisch. Dit is niet voor niets het hoogtepunt van de voorstelling. Hoe het verder afloopt moet je zelf maar zien, dat kan ik natuurlijk niet verklappen. (omdat men het mij al een paar keer heeft gevraagd: de voorstelling duurde ongeveer tot 21u40).
De acteerprestaties vond ik van iedereen heel sterk. Er was niemand waarvan ik vond dat die niet overtuigend over kwam. Wat er wel een beetje rammelt is het verhaal. Als je de onmiddellijke vergelijking maakt met de film, concludeer je al snel dat de musical op sommige vlakken nogal losjes in elkaar steekt. De ontknoping is leuk voor een happy-end, maar ik vond het iets te goedkoop klinken. De dialogen leken me soms ook wat te langdradig, maar gelukkig is dit een musical, wordt er veel in gezongen en gedanst en is dit echt een spektakel voor ogen en oren. Het is duidelijk dat voor deze musical van begin tot eind ervaren mensen meewerkten.
Half gesmolten van de charmes van de kleine zeemeermin én door de drukkende warmte in de zaal namen we met een staande ovatie afscheid van de acteurs. Daarom is die vestiaire dus verplicht. Een degelijke airco zou hier wel eens goed van pas komen. Na afloop passeerden we nog langs de merchandisingstand. T-shirts, bekers, tassen, de cd met de muziek. Je kan alles terugvinden aan 'Studio 100' prijzen. Met andere woorden: te veel voor wat het voorstelt, maar net genoeg om je over de streep te trekken.
Daarna nog even post gevat aan de dienstuitgang om handtekeningen te verzamelen. Ik krijg op slag medelijden met deze mensen, dring me helemaal niet graag op aan hen. Wat moeten zij trouwens niet gedacht hebben van mij? De gemiddelde leeftijd van andere handtekening geïnteresseerden moet zo'n 11 jaar zijn geweest. Wat heeft een 22-jarige hier verloren? Eén ding heb ik hier nog uitgeleerd: zonder kostuum zou ik die mensen in het dagelijkse leven nooit van mijn leven herkennen. Ik kreeg de handtekening van Michaël, die de krab speelde. Luc D'Heu, de meest sympathieke en aimable acteur van het geheel tekende een sterk vereenvoudigd zelfportret. Later in de cafetaria vervoegde zijn alter ega uit de voorstelling het kaartje. Hilde Weber is ook zeer sympathiek. Wil ook nog de vermoeid uitziende Britt bedanken voor haar handtekening. En als laatste kreeg ik die van Free nog te pakken. Die laatste was een groot geklungel van mij, aangezien ik haar totaal niet had herkend. Haar stralende en lieve glimlach maakten dat snel goed.
Eén iemand ontbreekt: Peter Stassen alias de prins.
Nogmaals aan iedereen een welgemeende proficiat. Ik wens iedereen nog veel succes voor de komende voorstellingen.
Stijn
Wat vond jij van de musical? Laat het weten via het gastenboek!
|
De cast |
