Het Collectief Ai

een terugblik

 

"Ai, waar zijn we nu aan begonnen", dachten we in november 1993 en meteen hadden we een naam voor ons collectief.  Het begon inderdaad een beetje als een gewaagde sprong in het duister door een kliekje jonge gasten van tussen de 16 en 23 jaar.  Maar sindsdien zijn we dus allemaal al een stukje ouder geworden.  

 

In deze terugblik (die vooral onze ijdelheid streelt) onthouden we u alvast onze hoogtepunten niet.

 

 

 

 

 

Onze eerste productie gooiden we in januari 1994 op de planken. Omdat we dachten ook van marketing verstand te hebben, noemden we onze eersteling 'Het Gesticht'

En inderdaad, de strategische zet miste zijn effect niet: een vooraanstaand weekblad blokletterde: "Het Collectief Ai goed gesticht". Weliswaar op de 57ste bladzijde ergens onderaan, maar je moet al een muggenzifter zijn om daar op te letten.  

 

In mei van datzelfde jaar klommen we de (woon)wagen op voor ons eerste wagenspel: 'Den Aalbeeksen Gemeenteraad'. Een vooraanstaand weekblad had één en ander misbegrepen en meende te moeten besluiten dat Aalbeke zich écht van Kortrijk had gedistantieerd. Belangrijker voor ons: dit keer haalden we de 35ste bladzijde. Je moet al van heel slechte wil zijn om hierbij op te merken dat dit vooral met de herschikking van de pagina's bij de krant te maken had.

 

In april 1995 was het de beurt aan 'De Heks'. We moesten later toegeven dat de titel van deze productie vanuit publicitair oogpunt een foute keuze was. 'Het Spook' ware wellicht veel beter geweest. Dan zou een vooraanstaand weekblad ongetwijfeld braaf getiteld hebben: "Het spookt in Aalbeke". Het gevolg was nu echter dat één van onze vaste waarden naar Gent moest emigreren vanwege die "Natascha is een heks" op de 7de bladzijde.

 

Nog geen maand later gaven we nog eens een wagenspel ten beste. In 'De Labberleute sluit' speelde de patron zichzelf en dat bleek zo'n succes dat het café enkele maanden later écht sloot.

 

In mei 1996 brachten we naar aanleiding van de Week voor Amateurkunsten het korte ''t Spijt Me', meteen een try-out voor de daaropvolgende productie 'Dagschotels' in november van datzelfde jaar. "Dagschotels als hoofdmenu" wist het ons intussen goed bevriende vooraanstaand weekblad, en wel op de 2de bladzijde. Jawel.

 

Net geen jaar later dan, in oktober 1997, brachten we een bijna voorspelbare komedie onder de titel 'Zacht glazuur is Babylon'. Helemaal onvoorspelbaar was een titel die wij naar aanleiding hiervan in een vooraanstaand weekblad terugvonden: "Na jarenlange stilte op het podium: opnieuw toneel in Aalbeke". Eindelijk zou ik zo zeggen.

 

In 1998 vierden we ons eerste lustrum met onze vijfde volavondproductie 'Grof, Cru en met plezier'. Een absurde komedie over het wel en wee van een grootkapitalist en de moord daarop.

 

Met 'Zeetongfilets in bladerdeeg met paprika, ei en tapioca' zetten we in maart 1999 ons tweede lustrum in. Het werd eveneens een (licht) absurde komedie zonder veel pretentie. Met deze productie waagden we ons voor het eerst aan arena theater.

 

In september van datzelfde jaar wierpen we nog eens lekker ouderwets taarten in elkaars gezicht tijdens ons derde wagenspel, 'De vurige geschiedenis van Fleurke'.    

 

Door allerhande familiale toestanden (huwelijken en zwangerschappen, weet je wel) zagen we ons genoodzaakt in 2000 wat afstand van de planken te nemen, maar in sepember 2001 pakten we nog eens uit met een korte klucht n.a.v. de septemberkermis te Aalbeke.   In 'De Sjouwer moe bleuven stoan' nemen 3 'sjoolders' het op voor het behoud van het monument voor de seizoens- en grensarbeiders: de Sjouwer.

 

In 2002 hadden we maar liefst 4 producties op de, ... euh, plank(en) staan.  We begonnen er al aan in februari met 'Hart Aanval', een co-productie met Theater Tonaal.  In mei 2002 gingen we Aalbeke rond met de quiz 'Eén uur gratis', een korte klucht waar je verder niets wereldschokkends moet achter zoeken.   Op 21 september pakten we, tijdens de septemberkermis, uit met de korte klucht 'De pastorie moe weg!'.   En in december sloten we het jaar af met het volavondstuk: 'Het Geheim', een licht absurde komedie.

 

Geen Aalbeekse kermis zonder korte klucht, ook niet in 2003.   In mei liepen we Aalbeke af met 'Afseids', en tijdens de septemberkermis deden we dat met 'Man bijt koe'.  In november 2003 bestonden we 10 jaar en dat vierden we ondermeer met dé klassieker uit het absurde theater: 'De Kale Zangeres' van Eugène Ionesco.    

 

Na het drukke jubileumjaar doen we het in 2004 iets kalmer aan.   Toch zitten we niet stil.  In mei speelden we de korte klucht 'Elk een gedacht' en in augustus startten we een theatercursus in samenwerking met Open Doek.   In september tenslotte speelden we de korte klucht 'Lap, 't is weer kerremesse'.   

 

Tijdens de Meikermis 2005 speelden we de korte klucht 'De Familie Klakskens, afl 1: Even Voorstellen'.  Het was meteen de eerste aflevering van een mini-soap, waarvan we in september 2005 de tweede aflevering ('De Familie Klaksken, afl 2: Eindelijk op TV') en in september 2006 de laatste aflevering brachten ('De Familie Klakskens, afl 3: Het Afscheid').   Meteen de eerste reality-show op het podium.   Daar tussenin speelden we in april 2006 onze volavondproductie, de licht absurde komedie 'De Canarische Eilanden'.

 

In 2007 speelden we onze 25ste productie!   We kozen nog eens voor een klassieker van formaat: 'De Vrek' van Molière.   Nog in 2007 pakten we tijdens de federale verkiezingen uit met een 'Aperitief op verkiezingsdag', waarbij we samen met de Aalbeekse Harmonie een afwisselend programma aanboden, samen met een aperitiefje.   Later dat jaar brachten we onze traditionele korte klucht ('Dom, Dommer, Domst!') naar aanleiding van de Aalbeekse septemberkermis, en in oktober leverden we een bijdrage aan de viering van "25 jaar Ontmoetingscentrum". 

 

In 2008 vierde Het Collectief Ai haar 15de verjaardag!   We deden dat met een korte klucht in september ('Niet te doen, afl 1: De Sollicitatie') en het volavondstuk 'De Waanzin', wat een herwerking is van ons allereerste stuk ('Het Gesticht').   

 

Voor 2009 stond opnieuw heel wat op de plank(en)...   In januari brachten we een gastvoorstelling in Zwevegem met een herneming van Niet te doen en in juni pakten we voor de twee keer uit met 'Aperitief op verkiezingsdag'.   In september brachten we uiteraard opnieuw een korte klucht tijdens de Aalbeekse kermis ('De Auditie').  

In november 2009 volgde dan ons volavondstuk 'De Wachtzaal'.   Het werd onze laatste eigen productie.

 

In 2010 en 2011 hadden we nog twee gastproducties op bezoek in "onze" zaal.   We ontvingen vzw De Twijfel met 'Wees gul met uw organen' en De Fluistercompagnie met 'Kartonnen Dozen'.

 

Het Collectief Ai zette een eind aan haar en dit verhaal in 2011.   We leven nog een klein beetje voort via de projecten die we steunden met onze gespaarde centjes.  En ongetwijfeld ook via andere toneelgroepen die hun roots bij ons hebben gevonden.    We wensen hen veel succes.

 

Het is leuk geweest.