De fantastische excursiedag (donderdag 15 juli) !!!!

Ongetwijfeld tot hiertoe het hoogtepunt van ons verblijf, en daarmee zullen de jongens het wel eens zijn. Het begon al de dag ervoor : de kinderen sprongen op en neer van blijdschap toen de zwembroeken werden bovengehaald : het liefst hadden ze er elke drie gekregen en meteen alledrie boven elkaar aangetrokken. Het verzamelen van schoenen, handdoeken en een presentabele outfit liep niet van een leien dakje, maar uiteindelijk stond iedereen donderdagochtend heel fris te trappelen van ongeduld om te vertrekken.

Er was natuurlijk ook een picknick voorzien door mama Fatou. En als die iets doet, dan doet ze het goed. Tot in de vroege uurtjes van de nacht voor het vertrek werd er 'jus' gemaakt, gehakt met ui voor op het brood te smeren, aardappelen werden gekookt en meel werd met een engelengeduld fijngemaald voor de 'shakkri' (voedzame yoghurt).

Wij dus met de marmitte, het gasvuurtje, matjes, voetballen en alle talibés het busje in, om 20 minuutjes later uit te stappen voor een fikse wandeling (het tempo van onze jongens was echt niet te onderschatten ! ! !) langs de Corniche (kustlijn bij Dakar). Omdat het weer een beetje tegen viel ( heel veel wind), konden we nog niet direct het bootje op dat ons naar 'Île de Madeleine' zo brengen. Nog eventjes wat spelen ter plaatse, in afwachting van de heuse overzet. Om 11.30u was het dan eindelijk zover. Twee piroquees brachten ons over de woeste zee. Sommige zwarte gezichtjes trokken zelfs wat wit weg… Even later kwamen we toch veilig ter bestemming : Allah was met ons (in de persoon van de marabout ) ! We trokken onder de deskundige leiding van Lies dan even de ongerepte natuur van het eiland in (nu pas is voor ons Vlamingen trouwens de betekenis van het woord 'ongerept' duidelijk geworden) waarna Fatou ons opwachtte met haar voedzame broodjes en fruit.

Na de lunch was het tijd voor een frisse duik : de zwembroeken werden bovengehaald, maar vooraleer ze zich in het water waagden gingen onze talibés eerst nog even op zee-egel-jacht. Daarbij spreidden de meesten heel wat meer moed tentoon dan in het water : prikkende zee-egels zijn blijkbaar geen probleem maar in het water klampten de kleinsten zich met een onvoorstelbare kracht vast aan onze nek, en bleven ook de groten ten allen tijde heel voorzichtig. Op zulke momenten besef je weeral eens dat dingen die voor Vlaamse kinderen heel evident zijn, zoals zwemlessen en uitstapjes naar de kust, voor de talibe's echt heel bijzonder zijn.

Dat maakt dat een excursie zoals deze met de talibé's echt supertof is : je ziet hen zich zo goed amuseren en je ziet ook hoe geweldig zij als groep aan elkaar hangen… In de bus op de terugtocht (de buschauffeur had op Senegalese wijze wel een fiks uur op zich laten wachten) leek iedereen moe en tevreden : de kinderen, Fatou, Amadou, de marabout, Lies én de vrijwilligers.

Zoals gezegd wordt het ondertussen zo goed als elke dag alleen maar leuker. Spijtig genoeg zit het er voor ons bijna op… Ondertussen zijn ook Delphine en Pieter, de nieuwe vrijwilligers, gearriveerd, en met hen weer nieuwe ideeën ! ! !

Veel groeten van alle talibé's, en van Jorisa (Fatima), Geert (El-Hadj) en Hadewijch (Aïsha)