De scouts van Yoff

Na onze vliegtripje, kwamen we op zondagavond 1 augustus moe, maar zonder problemen toe in Yoff. Om ons toch niet te ver van huis te voelen, werden we er verwelkomd door een ferme regenbui, het regenseizoen was er zonet geopend. Na een babbel met Lies gingen we slapen in ons strooien hutje op het dakterras van de Via. Het avontuur mocht beginnen...
De volgende dag begonnen we met een wandeling door Yoff en een bezoek aan de markt om de eerste Yoffse geuren op te snuiven. Daarna trokken we richting tehuis waar we verrast werden door een verwelkomingsfeest van de kinderen. Fataya en kroepoek in overvloed. We waren allen reeds benieuwd wat de Afrikaanse keuken ons verder nog zou brengen. Een weinig later werd het ons duidelijk dat de Tieboedjen zowat onze dagelijkse kost zou worden. (en we die zelfs gingen missen terug in Belgenland aangezien de smaak ons ten zeerste beviel).
Aangezien er op dit moment geen leraar was in het tehuis en bovendien geen vrijwilligers meer waren, vroeg Lies ons om de medische verzorging en het atelier op ons te nemen. Zo gezegd zo gedaan. We wisselden steeds af, want onze luxe van met zessen te zijn liet ons toe om de beurten een vrije dag te hebben, die we dan opvulden door nog eens de markt te bezoeken, de was te doen of naar Dakar te gaan om onze afbiedkunsten verder te ontwikkelen (Na een maand, waarin we toch wel menig keer enkele cfa's te veel hebben neergeteld, beginnen we er wel al wat van te kunnen)
Onze planning die we hadden gemaakt voor de eerste week liep reeds een "Senegalese vertraging" op, die we in de komende weken wel meerdere keren zouden ervaren. We gingen ons er naderhand zelfs ook een beetje naar gedragen. Haast en spoed is zelden goed. Is er iets logischer dan om elf uur te komen op een afspraak van tien uur? We moesten dus nog heel wat doen na onze eerste zeven dagen in Yoff. De eerste scoutsvergadering zonder leiding staken we dan maar zelf ineen en zouden we dan ook zelf geven aan de kinderen, wat eigenlijk niet echt de bedoeling was. Op het moment dat we gingen vertrekken naar het tehuis om de nieuwe scouts aan te kondigen, stonden daar vier leiders (Morsack, Arona, Dominick en Jean Pierre) op ons te wachten, klaar om hun eerste leiderskwaliteiten aan ons tentoon te spreiden. En ja hoor, twas in de sjakos. Na een namiddag de leukste spelletjes gespeeld te hebben, formatie aangeleerd te hebben en beëindigd te hebben met de alom bekende scoutsgroet zagen wij dat het goed was. "Koen Faya Koen", zoals God zou moeten gezegd hebben na het beëindigen van zijn schepping. Scouts Yoff kon zich verder gaan ontplooien en groot worden (en groot was tevens onze hoop).
Elke donderdag gingen we met de kinderen zwemmen. Goddelijke blikken in hun ogen bij het zien van het zwembad en nog goddelijker waren ze allen met hun bandjes aan terwijl ze zich al ploeterend meester van het water waanden. Hen leren zwemmen bleek heel wat moeilijker dan wij ooit hadden durven denken. Maar na het leren uit onze fouten zagen we dat enkele kinderen het zwemmen beetje bij beetje in de benen kregen ( de armen zou voor september zijn). Toen sommigen ons zelfs bedankten, werd de voldoening des te groter.
De derde scoutsvergadering nam Arona het heft in handen en ging de uitdaging aan om de kinderen drie uur op een stoel te laten zitten en hen kennis te laten maken met het meesterlijke Jungle Book, basis van alle scouts. Hij deed het en iedereen was waarlijk gefascineerd door de belevenissen van Mowgli. De leiderscapaciteiten kwamen bij éénieder boven en wij waren er gelukkig om. We hadden het gevoel dat ze allen gemotiveerd waren om dit prille scoutsbegin uit te bouwen tot een waardige movement de Scout, waar discipline, respect, jungle book, verantwoordelijkheid, patrouilles en amusement enkele van de kernwoorden zouden zijn.
Tijdens de week deden we verder de medische verzorging, zorgden we samen met de kinderen voor mooie dingen voor in het winkeltje, brachten we één der avonden door bij Fatou Kine en haar massas kinderen alwaar we théé kregen en spelletjes speelden, gingen we zwemmen in de wilde en gevaarlijke Atlantische Oceaan, aten we lekkere Afrikaanse hamburgers naast de deur, werden we bekogeld door stenen toen de hond samen met ons de buurt van de Moskee naderde, kochten we elke morgen verse broden bij madamme mburu, smeerden we massa's zonnecrème, hadden we allemaal wel eens last van diarree, misselijkheid, draaihoestbuien of andere kwaaltjes, gingen we nog een keer naar Dakar en schepten we met vuilblikken het water uit ons hutje (eerste was er door de regen veel water dat langs de deur naar buiten kon, daarna stond er een muurtje voor onze deur zodat het water niet meer buiten kon, nog later hing er een gootje om het water op te vangen en uiteindelijk waren wij onder de indruk hoe de Senegalezen voor alles toch zo makkelijk een oplossing vonden).

Als afsluiter van deze eerste maand stond ons nog een weekendje te wachten met alle kinderen naar Ngaparou, waar we allen heel erg naar uitkeken. We gaan er park de Bandia bezoeken, barbecueën, ochtendgymnastiek doen en observeren hoe onze nieuwe leiders hun taak zullen verderzetten en de kinderen een onvergetelijk weekend zullen bezorgen.

Ik wil eindigen door te zeggen dat wij hier een fantastische maand gehad hebben, een ervaring om nooit te vergeten. Als't aan mij ligt ziet ge mij hier zeker weer om Scouts Yoff een hart onder de riem te komen steken, verder te komen aanmoedigen, nieuwe ideeën te bezorgen en hen veel succes te wensen met het uitbouwen van hun beweging die hopelijk menig jongeren een meerwaarde zal bieden aan hun jong zijn."Scouououout" - "De Yoooooooofffffff"

Lies, bedankt en veel succes met uw project.

Annelies-Bram-Koen-Floris-Bert-Sofie