Jawel, ik ben de "blije" eigenaar geworden van zo'n paal. En niet zomaar eentje. Hemeltje nee! De mijne verbindt gewoon de hemel met de aarde en bezit diverse haltes. In mensentaal betekent dit dat het ding van de vloer tot het plafond reikt.  Verder hangen er op diverse hoogtes  speeltjes aan rektouwtjes. Hou jij ook zo van rektouwtjes? Ik vind ze zàààààlig! Je gaat eerst stevig op je billen zitten, dan raak je voorzichtig het speeltje aan, terwijl je geboeid naar je uitgestoken voorpoot kijkt, alsof het niet de jouwe is. En dan opeens 'pets'! Haha, moet je eens zien hoe dat rektouw naar beneden uitzakt, alsof het naar de hel verdoemd is. Maar jongens, dan is het opletten geblazen, wil je niet zelf het slachtoffer worden. Want sneller dan je denkt, trekt het zich als een darmkoliek samen en zwiept het speeltje een hele eind omhoog. Een pijnlijke zaak, als je dat tegen de kop krijgt; ik kan het weten.  Vervolgens suist het ding weer ter helle om vervolgens opnieuw als een raket omhoog te schieten. Zo gaat het een tijde door: hel, hemel, héhé, enzovoort, en zo verder. Geweldig!

Zeg, je kent toch zo'n 'kattenmeubel', niet? Voor het gemak zal ik dat ding even in woorden verpakken. Het is zo'n ronde stok, gemummificeerd met touw. Aan dat touw word je verondersteld je nagels je scherpen. Eigenlijk zou je het dus een 'scherppaal' moeten noemen, maar wat dan met de diverse plateaus en hokjes die naar alle windrichtingen uitkijken en zijn bekleed met zachte stof? Bont, ook wel 'plusj' genoemd. Kijk, dat vind ik zo'n zacht woord, 'plusj', en zacht is het ook. Daarom houd ik meer van 'PoezenPaal', of 'PoePa'. 

Mijn 'hij' heeft hem gemaakt en mijn 'zij' vindt dat het maar 'niets'. Wat mijn 'zij' daarmee bedoelt, snap ik niet. Iets waar je niet naast kan kijken, kan toch niet 'niets' zijn, toch? Ikzelf heb respect voor het bouwsel. Al was het alleen al door het aantal krachttermen dat ik te horen kreeg. Daardoor is mijn klimmeubel precies geworden wat het nu is: 'iets' en niet 'niets', zoals sommigen durfden beweren.

'Wedden dat hij er niet naar omkijkt? Moet je eens kijken hoeveel spulletjes er hier rondslingeren. Hij ziet ze niet eens liggen.' Dat zei mijn 'zij', maar ik ben het hartstochtelijk met haar oneens, want nepmuisjes, balletjes en dergelijke zijn geen meubels. Dus dat telt niet!

Toen mijn 'hij' de 'PoezenPaal' een definitieve plaats gaf, had ik me, moe van het toekijken, bescheiden teruggetrokken. Ik lag dus op het bed met bestemming dromenland en keerde pas uren later terug naar de realiteit.

Na mijn dutje, kwam ik nietsvermoedend de kamer binnen, mijn achterpoten lui achter me aan slepend, mijn ogen half dichtgeknepen tegen het felle licht en mijn mond in een geeuwkramp opengesperd. Maar wat was dat?  Geschrokken klapte ik mijn mond dicht en vergat daarbij mijn tong weer naar binnen te halen, zodat die roze lap pijnlijk gekneld werd tussen mijn snijtanden. Alle poezen, dat deed zo'n pijn dat mijn linkeroor op half zes en het rechter op kwart voor negen bleef staan. Omdat mijn mensen me verwachtingsvol gadesloegen, schoof ik traag naar voor, tot mijn voorpoten op de grond uitgestrekt lagen. Met stijve achterpoten bracht ik mijn billen omhoog, de buik laag en prikte met mijn staart als een degen omhooggestoken, een ijl gat in de lucht. Dan ging ik op de grond liggen. De spanning om me heen was haast tastbaar. Dus stond ik op en slenterde in de richting van de 'PoezenPaal'. Kwestie van tegemoetkomen, niet?! Langzaam zette mijn voorpoten op het eerste niveau zodat ik op mijn achterpoten kwam te staan en snoof ik de vreemde geur op en staarde de hoogte in. Dan draaide ik me om, liep naar het raam en ging naar buiten zitten kijken.  Dat was het dan...

'Jij bent een ondankbaar schepsel', zei mijn 'hij' tegen mijn 'zij'. Wie nu daarmee bedoeld werd, weet ik niet zo goed, maar MIJ zeker niet! Ach, eerlijk gezegd, moet ik toegeven dat ik gewoon dol ben op dat meubel, 'MijnPoePa'. Maar een echte kat blijft in alle omstandigheden aanvankelijk gereserveerd. Dat heeft mijn moeder mij immers geleerd.