Mattias Laga: clarinet, basclarinet
Michel Mast: tenor saxofoon
Walter Verschaeren: gitaar
Xavier Verhelst: basgitaar, composities
Tom De Wulf: drums
Opgenomen februari 2009
Layout: Johnny Bekaert
August sky
"August sky" kadert in een plan van me om een reeks composities te schrijven rond de 12 maanden, meer bepaald over verschillende aspecten van het licht in die maanden. Voorlopig zijn het nog maar 2 stukken (het andere, 'December lights', staat ook op deze cd).
Veel meer valt er niet over te zeggen. Misschien is deze foto welsprekender:
Of voor wie in muzikale analyse mocht geinteresseerd zijn: het stuk begint met een pentatonisch reeksje dat ritmisch heel vrij gespeeld wordt en uitmondt in een samenklank in een nieuwe pentatonische modus; hierover speelt iemand een korte solo. Dat systeem wordt 3 maal herhaald, maar telkens op andere pentatonische modi en met een andere solist. Zo staan achtereenvolgens Michel, Mattias en Walter elk efkes in de schijnwerper; verder in de improvisaties komen zij ook uitgebreider aan hun trekken.
Via een overgang begin ik tegelijk de baslijn en getokkelde akkoordnoten te spelen en Tom valt in met een fijne latin-fusionachtige groove.
Het harmonisch schema van wat volgt bestaat uit 40 maten en heeft volgende structuur: AABCA' waarbij elk segment 8 maten duurt.
Het A-deel heeft een chromatisch dalende baslijn. De melodie - afwisselend bij clarinet en sax - wordt telkens door de gitaar geïmiteerd.
Het B-deel heeft ook een chromatisch dalende baslijn, maar deze keer met majeur ipv mineur akkoorden. In de eerste 4 maten komt de gitaar op de voorgrond, de blazers begeleiden met materiaal dat teruggrijpt naar de eindovergang van de intro. In de 2e helft voeren eerst clarinet en dan sax de melodie.
In de 4 eerste maten van het C-deel imiteert de bas de inzetten van de blazers over een pedaalnoot; in de laatste 4 maten wisselen gitaar+basriffs en drumbreaks elkaar af.
Normaal zou nu een herhaling van A moeten komen, en dat is ook zo, alleen zet nu eerst de sax in ipv de clarinet en is alles deze keer een toon hoger. Je kan het dus een A' deel noemen. Waar bij een klassiek 32-maten schema met AABA bij de herhaling van het schema 3x een A deel na elkaar komt, zakt hier bij de overgang van A' naar de nieuwe begin A alles een toontje. Wat ik wel mooi vind.
Na het thema volgen improvisaties over dit AABCA'-schema: Walter soleert over AAB, Mattias over C en A', Michel over AAB; de resterende C en A' spelen we zoals in het uitgeschreven beginthema.
'k Ben niet van plan om elk stuk zo uitvoerig te analyseren, maar ik vind dat dit stuk goed in elkaar zit, ook al valt het niet op.
Feit nr. 1: dit stuk heette eerst "Squirrel", een titel die past bij het kwieke en springerige karakter ervan. Het ruikt vaag naar de Balkan, een gebied waar ik al heel lang door geboeid ben.
Feit nr. 2: ik ben een fan van cartoonist George Herriman (1880-1944). Ik kan er niets aan doen: Krazy Kat is mijn held. Hij (of zij, dat is niet helemaal duidelijk) is dan wel niet zo snugger, maar misschien juist daardoor heel filosofisch. Hij spreekt ook nogal gebrekkig, maar op een heel poëtische mannier.
Zoals u hieronder kunt zien, heeft Krazy Kat een heel persoonlijke uitspraak/schrijfwijze van het woord 'squirrel'.
Ergo: wie ben ik om Krazy Kat te verbeteren?
Op onze eerste cd staat ook een Krazy Kat gerelateerd nummer, nl. "Coconino Beach".
Mattias en Michel soleren om beurten over afwisselende metrische patronen (7/8=2+2+3 en 8/8=3+3+2)
Wat waren er vroeger toch fantastische radioprogrammas: mid jaren '70 luisterde ik bvb. elke vrijdagavond op een of andere RTBF zender naar de uitzendingen voor Yoegoslavische gastarbeiders. Op France Musique had je het onvolprezen "Les singlés du Music-Hall" met die super enthousiaste en hevig lispelende presentator. Maar er waren ook programmas waar ik maar sporadisch naar luisterde, ook al hadden ze een grappig kantje. Zo waren er de uitzendingen voor vissers, schippers... met heel aandoenlijke persoonlijke berichten. En 's zondagmorgens was het ook aangenaam wakker worden met de berichten voor duivenliefhebbers: "St. Quentin, 7 uur, stijve bries, zwaar bewolkt, de begeleiders
wachten..."
Een mooie titel voor een stuk waarin de stilte tussen de tonen even belangrijk is als de tonen zelf. Mag ik even de Canadese componist R. Murray Schafer citeren? Silence is a pocket of possibility. Anything can happen to break it.
Silence is the most potentialized feature of music.
Even when it falls after a sound, it reverberates with the tissue of that sound and thus reverberation continues until another sound dislodges it, or it is lost from memory.
Ergo, however dimly, silence sounds.
Solisten hier zijn ikzelf (met subtiel en inventief drumwerk van Tom), Mattias op basclarinet en Michel.
"Lineair Bb" begint met een uitgeschreven deel in Bb (in de wandelgangen ook wel sibemol genaamd). Een nogal funky motiefje volgt in elk instrument zijn eigen onafhankelijk melodische ontwikkeling en weeft zo een polyfoon web. Lineaire muziek dus. Wanneer de drums invalt is het gedaan met dat ingewikkelde gedoe en ligt de nadruk op de funky-bluesy groove waarbij de baslijn wel op datzelfde beginmotiefje is gebaseerd. Verder is er een klein bassolootje en Michel blaast er goed op los. Mattias zet het eindthema met weer een meer polyfoon-lineair karakter in.
Lineair B is een alfabet dat in 1900 door de archeoloog Sir Arthur Evans in Knossos ontdekt werd. Het werd gebruikt om een archaïsche vorm van de Griekse taal, nl. Myceens te noteren. Lineair B is opgebouwd uit 88 tekens die elk symbool staan voor een klinker of een open lettergreep (ta, po, ...). Het is nagenoeg wat linguisten een syllabisch schrift noemen en wel zowat het oudst (1450 v.C.) gekende. Naast de syllabische tekens bevat het ook ideogrammen die - zoals bij hierogliefen - voorwerpen, maten en gewichten voorstellen. Het Lineair B is gebaseerd op het oudere Lineair A, waarmee waarschijnlijk het Minoïsch geschreven werd. Lineair B werd pas in 1953 door Michael Ventris ontcijferd.
De teksten in Lineair B zijn vooral lijsten van goederen, inventarissen van voedselvoorraden, kadastrale gegevens e.d.
Hopelijk kan de muziek u meer boeien...
Ik geef het grif toe: ik draai er mijn hand niet voor om te stelen van muziek die ik knap vind. Meestal hoort uiteindelijk ook niemand meer waar ik de mosterd gehaald heb, zelfs al zeg ik het uitdrukkelijk. Is er iemand die in "Bossa bossu" nog iets terug vindt van "What I Am" van Edie Brickell & the New Bohemians?
Dit is een nummer met een 70ies afrokapsel!
"Eza Kitoko" is Lingala en betekent ‘alles goed, mooi, tof, kits, nijg, vet...’.
Misschien hebt u ook nog zo'n schriftje gehad met op het slappe kaftje een tekening van koning Boudwijn en erboven 'Bwana kitoko' wat zoiets als "nobele blanke man" betekent.
de blazerssectie die Wofo in "Eza kitiko" kwam versterken
December lights
Zoals "August sky" een stuk uit mijn geplande 12-maanden cyclus. December heeft voor mij zo iets donker maar toch gezellig, guur buiten en warm binnen, de lichtjes aan de kerstboom die in verschillende cadansen aan en uitfloepen.
Een bas georienteerd nummer: eerst een solo op basgitaar, daarna op basclarinet.
Toegegeven, het is niet evident waar de titel vandaan komt.
Tenzij u lid bent van de familie Von Trapp of een hevige fan van "The Sound of Music":
Raindrops on roses and whiskers on kittens
Bright copper kettles and warm woolen mittens
Brown paper packages tied up with strings
These are a few of my favorite things
Cream colored ponies and crisp apple streudels
Doorbells and sleigh bells and schnitzel with noodles
Wild geese that fly with the moon on their wings
These are a few of my favorite things...
Dit stuk had dus even goed "Whiskers on kittens" kunnen heten.
Overigens is er muzikaal maar weinig verwantschap tussen "Schnitzel with
noodles" en Julie Andrews. Niet dat ik geen fan ben van haar of van
Richard Rodgers, maar het was meer mijn bedoeling iets te schrijven met
de energie van John Coltrane's versie van deze song.
Tweed: alle vormen van textiel boeien me. Toen ik voor mijn Jules Verne project achtergrondinfo zocht rond muziek uit de Andes, vond ik op de cd "Pérou - Musique Quechua du Lac Titicaca" (Ocora C580015) dit prachtige liedjestekstje: "Nous avons dansé comme on tisse une étoffe.
Dès lors ils ne seront plus célibataires.
Ils ne seront plus jamais seuls.
Et vivront toujours ensemble.
Nous les avons cousus comme un vêtement
Une fois uni, jamais défait"
Surge (dans van de twee families bij huwelijksceremonie van de Taquilenos)
Het idee van muziek als ineengeweven klanken en melodieën spreekt me sterk aan.
Tweet: volgende gevederde vrienden hebben een bijdrage tot deze cd geleverd: in het begin de tjiftjaf; op het einde van de muziek, in volgorde van opkomen: een roodborstje, dan een karekiet maar al vlug neemt de merel het voortouw; rond 8min.45 neemt de nachtegaal het over. Het is weinig waarschijnlijk dat u een vogelconcert zoals dit ooit in de natuur zult horen: de merel zal al lang op stok zijn wanneer de nachtegaal zingt, de karekiet woont in het riet en de tjiftjaf niet.
Met dank aan Serge Hoste die me zijn opnames ter beschikking heeft gesteld.
Tweedt: laten we het er op houden dat het een werkwoord in de 2e persoon enkelvoud is: ik eend, gij tweedt, hij driedt, enz. ...
Patrick Auwelaert in Kunstmagazine Vlaanderen (november 2009):
Georges Tonla Briquet in het e-mail magazine MazzMusikas, #133bis Wofo#2 / Tweedt / Eigen Beheer
De groepsnaam, de cd-titel, de hoes, alles lijkt er op te wijzen dat het gaat om volgelingen van Kapitein Winokio. Neen dus. Wofo is een kwintet van vijf doorwinterde (jazz)muzikanten die al vele watertjes doorzwommen en met Tweedt een tweede cd uitbrengt. Meteen heb je al een verklaring voor de schalkse cd-titel. Wofo staat op zijn beurt voor 'with others for others'. Gewoon gezellig samen musiceren met muzikanten uit verschillende richtingen. Dat doen deze heren ondertussen al vier jaar. Basgitarist Xavier Verhelst levert hier alle composities. Dat was trouwens ook al het geval op de eerste cd The Complete Hamsessions (met de prachtige hoestekening van Geert Clarisse). Hij wordt omringd door Mattias Laga (klarinet, basklarinet), Michel Mast (tenor-saxofoon), Tom De Wulf (drums) en gitarist Walter Verschaeren (die sinds deze maand live vervangen wordt door Alain Berthe). Zelf omschrijven ze hun muziek als 'postmodern jazz or something'. Terecht. Om het wat duidelijker te omlijnen, durven we daar zelfs namen als Tuur Florizoone, Tribe en Tuxedo Moon aan toevoegen. Wie de releases van Home Records apprecieert, moet hier eveneens naar luisteren. Een warm verhaal van vertellers die hun luisteraars soms gevaarlijk dicht bij de rand van de stoel brengen door verrassende spanningsbogen. Met de sprookjesachtige titeltrack als perfecte afsluiter. Live op 23 november in de Banana Peel (Ruiselede)! Meer info over de groep op www.wofo.be en via www.myspace.com/wofo. (GTB)
05/06/2009GentblogtBruno Bollaert "WoFo bewijst zichzelf met hun tweede (jawel, jawel, de naam is een woordspeling) album. De groep is volwassener geworden, de leden zijn beter op elkaar ingespeeld, en dat viel ook te horen tijdens hun release concert waarmee ze de Ham Sessions 2009 openden. Meer informatie over de cd vindt u op hun website, waar u ook stukken kan voorbeluisteren en een boel interessante achtergrondinfo verkrijgt. Vergeet zeker niet naar Schnitzel with noodles te luisteren!"
De begeleiders wachten
Lineair Bb
Bossa Bossu
December lights
Tweedt
