nieuws home agenda   Imagine Raymond AUDIO pers fotos tech.fiche   links   contact

Wofo:
- Mattias Laga : clarinet, basclarinet
- Michel Mast : tenor saxofoon
- Pieter Baert : piano
- Xavier Verhelst : basgitaar, composities
- Simon Raman : drums
the Wofettes:
- Cécile Broché : viool
- Anouk Sanczuk : viool
- Eline Duerinck : 'cello
Opname tracks 2 & 5 : Piet Vermonden, febr. 2014
Opname andere tracks, mix : Geert de Waegeneer, juni 2014
Layout: Johnny Bekaert (het hoesontwerp kreeg 5 ***** op www.favourite-design.com)




Soms ben ik een een beschouwende stemming en denk ik o.a. over de zin en onzin van muziek maken en componeren.
Er is me al herhaaldelijk op gewezen dat mijn composities een sterk beeldend, filmisch karakter hebben. Lyriek speelt zeker en vast een rol, maar de episiche component is even belangrijk. Eigenlijk zie ik mijn stukken als abstracte verhalen, zonder woorden, zonder literaire verwijzingen. Het zijn ongeregelde vertellingen en, omdat ik van woordspelletjes hou, kwam ik zo op de titel "Erratic tails".
De toevoeging van strijkers aan de basisbezeting van Wofo gaf me de mogelijkheid om extra kleurrijk uit de hoek te komen.
  1. "The rabbits are restless tonight" verwijst natuurlijk naar "The natives are restless", een uitdrukking uit oude junglefilms (met begeleidend dreigend tromgeroffel in de verte) en tevens een compositie van de dit jaar overleden Horace Silver. De konijnen in kwestie wonen bij mijn buren. Ik ga ze regelmatig voederen en sta telkens versteld van hun agressief gedrag waarbij ze met hun achterpoten op de grond trommelen.
    Solo's van Mattias (basclarinet) en Cécile (viool) in het eerste deel, van Pieter (piano) en Simon (tromgeroffel!) in het 2e.


  2. In de begindagen van het verschijnsel "spam" hield ik grappige titels bij: The way to her heart is through her wrist, How can I send you money?, Tiger in underware, ... de ene al hilarischer dan de andere.
    "Whether the shrimps, or crawfish grey..." intrigeerde me, en bleek een citaat uit het gedicht "The Pobble who has no toes" van Edward Lear. Na enig opzoekingswerk (http://www.nonsenselit.org/Lear/index.html e.a.) geraakte ik in de ban van deze merkwaardige laat-19e eeuwse nonsensdichter/illustrator. Dit korte stukje gaat dus over hoe iets vervelends of banaals een creatieve prikkel kan zijn.
    Een feature voor celliste Eline met korte maar daarom niet minder mooie solomomenten van Michel en Mattias.


  3. "Fesses jaunâtres" is een herwerking van "Fesses bleues" dat op de eerste Wofo-cd staat. Na 7 jaar zijn de blauwe plekken al wat genezen en geelachtig geworden.
    De strijkerspartijen zijn van begin tot eind uitgeschreven; mooie interactieve improvisaties van de blazers.


  4. "Minor mistakes" : soms leiden kleine foutjes tot nieuwe ideeën. Uiteraard is dit een stuk in mineur.
    Solisten hier zijn ikzelf (basintro), Cécile, Pieter en Michel.


  5. "Enneapodia"
    1. geen paard heeft 5 benen.
    2. elk paard heeft 4 benen meer dan geen paard.
    3. ergo: een paard heeft 9 benen.
    Een compositie in de maat 9/8 waarbij 3 korte tijden gevolgd worden door 3 lange. Dat is het omgekeerde van de Griekse dans karsilamas. Ik vroeg me af of er dieren bestaan met 9 poten en, geloof het of niet, in april 2010 werd in de Golf van Mexico deze inktvis gevangen. Ochtopodia zijn een vast onderdeel van een Griekse meze-schotel, als ze 9 poten hebben stel ik voor ze enneapodia te noemen.
    Solos van mezelf, Michel en Pieter.


  6. "Galicnik" is een dorpje in Macedonië (of juister in FYROM = Former Yugoslav Republic of Macedonia) waar ik een traditioneel huwelijksfeest, inklusief all-night trance muziek op tupan (grote trom) en zurna (een soort hobo), mocht meemaken.
    Solos van Anouk (viool), Pieter en Mattias.


  7. "Koelkastsmeerbaar" is een Wofo-classic uit onze eerste cd, hier in een nieuw jasje.


Besprekingen:

Dave Lynch op www.allmusic.com
The restless creative imagination of Belgian bassist/composer/bandleader Xavier Verhelst takes his Wofo quintet in the direction of broadly appealing chamber jazz on the group's fourth offering, 2014's Erratic Tails. Actually, describing Wofo as a quintet isn't quite accurate here, as the core band of six-string bassist Verhelst, clarinetist Mattias Laga, tenor saxophonist Michel Mast, pianist Pieter Baert, and drummer Simon Raman is joined by "the Wofettes," a string trio comprising violinists Cécile Broché and Anouk Sanczuk and cellist Eline Duerinck. Verhelst's compositions and arrangements fully integrate the strings into the ensemble textures, evident from their prominence in the initial few minutes of the whimsically titled opening track, "The Rabbits Are Restless Tonight," first taking the spotlight and then coloring the backdrop behind Laga and Mast's counterpointed reeds. Evocative solos from Laga and Broché follow until the dynamic truly kicks up with full-band stop-and-start motifs leading into a swinging uptempo feature for Baert, making clear that this outfit might be chamberesque, but also demonstrates serious jazz cred. The segue of classical chamber stylings into (and out of) more overt jazz is particularly smooth on the balladic "Whether the Shrimps, or Crawfish Grey...," which commences as a thoroughly scored feature for cellist Duerinck before Mast and Laga offer up brief and lovely thematic improvisations. So perhaps it's most appropriate to think of this ensemble as an octet, playing music that is attractive and sometimes refined in tone, the type of jazz that incorporates classical string players with no difficulty whatsoever.

But to describe Verhelst's imagination as "restless" remains appropriate; he might not guide Wofo toward wild and woolly free jazz, but he does range far afield in search of stylistic influences -- exuberant Balkan folk in the case of "Galicnik," Latin and tango flavors in the multifaceted, polyrhythmic "Fesses Jaunâtres" (its title an apparent reference to the fading of bruises on somebody's posterior...perhaps it's best to just let that one sit) -- and the resultant unpredictability is a major part of the group's appeal. And while the proceedings may not become cacophonous, they're not too polite, either; Verhelst gives his bandmembers plenty of opportunities to strut. After a solo feature for the bassist and a moody, melancholic group intro, the nine-minute "Minor Mistakes" takes off with a sprightly theme and a steady groove over which Broché lets loose with genuine double-stopping fire, followed by a energetic Baert feature in which the pianist pushes the harmonic envelope over Verhelst and Raman's funked-up, cruising support. Mast steps to the forefront with his classic tone, too, although the tenor saxophonist's finest moment might come with his silken phrasing on the 9/8 "Enneapodia," also a fine vehicle for Verhelst's crisp, nimble, harmonics-rich melodicism. The closing elegiac "Koelkastsmeerbaar" -- on which Mast again acquits himself beautifully -- originally featured on the band's 2007 debut, The Complete Hamsessions, and the string-laden version here ably demonstrates Wofo's capacity for reinvention, even when turning back to material from their initial formative period.


Danny De Bock op www.jassepoes.be:
Op de eerste tonen van deze cd kan je makkelijk denken dat je de begintune hoort van een tv-serie. Een waarbij de openingstitels steevast op lentebeelden staan met fris groen gras, een blauwe hemel, een wei, paard en bloemen - of neen, het moeten konijntjes zijn, want de titel van de eerste track heet 'The Rabbits Are Restless Tonight’. Die titel moet wel verwijzen naar 'The Natives Are Restless Tonight' en naar oude jungle movies. WOFO ontwikkelt hier samen met de Wofettes een vrolijk, leuk en levenslustig nummer dat folk, pop en kamermuziek combineert. Met een lekkere timing voegt de pianist er in een swingende groove een geut vlotte jazz aan toe. De humor en de vreugde die hier weerklinkt, kunnen een beetje doen denken aan Sweet Defeat, van wie we op deze bladzijden onlangs een fijne cd bespraken. Die associatie wordt ook in de hand gewerkt door de aanwezigheid van cello en basklarinet. Hier is de instrumentale bezetting, met piano, 2 blazers, drums en veel snaren evenwel breder en de lach lichtvoetiger.
De cd is een aantrekkelijke verzameling van uiteenlopende stemmingen en schetst kleurrijke taferelen. 'Whether The Shrimps, or Crawfish Grey...' is misschien zo elegant dat het er wat over is, maar tegelijk blijft het fijn, doet het vrouwelijk aan en refereert het naar humor die absurditeit opzoekt. Daarmee doet WOFO ook wat denken aan Flat Earth Society. Met Michel Mast is er ook een fysieke link met FES in de groep. WOFO komt evenwel met een eigen gezicht naar buiten, via de composities van bassist en bandleider Xavier Verhelst. Hier vind je uitingen van jazz die vooral bij folk en wereldmuziek aanleunen en soms in de lijn komen van wat een Jenny Scheinman kan brengen. In filmisch aandoende vertelsels kan het er behalve luchtig (en ook wel eens kluchtig) voorts melancholisch en teder aan toe gaan, bijv in 'Enneapodia'. 'Galicnik’ gooit vrolijk jazz- en Balkan-invloeden bij elkaar. Het mag gezegd, deze mengvormen stralen. Het blijft allemaal netjes en dat vormt geen bezwaar, deze muziek is zo fijn, speels avontuurlijk. Echt iets voor wie graag hartverwarmende en kwaliteitsvolle instrumentale muziekjes wil horen.

De cd wordt live voorgesteld op Ham Sessions in Gent op zondag 17 mei (2015).


Guy Peters op www.enola.be:
Het Gentse Wofo kan intussen bijna tien kaarsjes uitblazen en viert dat gepast met zijn vierde album. Dat laat net als zijn voorgangers The Complete Hamsessions (2007), Tweedt (2009) en Bark! (2011) horen dat het kwintet niet liever doet dan tappen uit verschillende vaatjes om er vervolgens zijn eigen draai aan te geven.

De band heeft intussen wat personeelswissels achter de rug, al lijken er wel wat sterkhouders over te blijven. Dat zijn elektrisch bassist en componist Xavier Verhelst, tenorsaxofonist Michel Mast en klarinettist Mattias Laga. Op dit album met opnames uit 2014 worden ze bijgestaan door pianist Pieter Baert en drummer Simon Raman, ook al zijn die laatste twee intussen alweer vervangen door oudgediende Stijn Engels (piano) en Antoon Kindekens (drums, ook van Gentrifuge). Maar al bijna net even belangrijk als de vijf van Wofo, zijn The Wofettes: violistes Cécile Broché en Anouk Sanczuk en celliste Eline Duerinck. Zij zijn veel meer dan gastmuzikanten die hier en daar wat kleur of diepgang toevoegen, en zitten verweven in de groepsidentiteit.

De muziek valt naar goede gewoonte niet zomaar vast te pinnen. Hebben ze met hun Raymond Scott-programma een uitlaatklep voor oudere swing en exotica, dan worden die hier ook gebruikt, maar dan nog sterker vermengd met jazz in allerlei geuren en kleuren, pop, kamermuziek en volkmuziek uit diverse oorden. Het ene moment wordt inspiratie opgedaan bij de Balkanblues, even later zijn het flarden uit de tangotraditie die passeren. Het zorgt ervoor dat de muziek vol beweging en schwung blijft, uitpakt met een aanstekelijke zwier, en het risico om al te pompeus te gaan klinken behendig mijdt met een gezond gevoel voor zelfrelativering.

Die humor zit er natuurlijk ingebakken, want anders laat je je niet beïnvloeden door negentiende-eeuwse nonsensdichters (“Whether The Shrimps, Or Crawfish Grey…” is geïnspireerd op werk van ene Edward Lear) of een dorp uit Macedonië (“Galicnik”), en speel je niet met titels als “Koelkastsmeerbaar”, eentje van hen debuutalbum uit 2007 die ze hier hernemen. Alles daarover kan je bovendien lezen in de uitvoerige liner notes op de website. Hier en daar zijn er verwantschappen met andere inheemse soorten, bvb. met de kamerjazz van Tricyle, Flat Earth Society of Too Noisy Fish, maar Wofo bekokstooft vanaf “The Rabbist Are Restess Tonight” een idiosyncratische combinatie van filmische schwung, weelderige en melodische solo’s, en klare arrangementen.

Soms wordt er wel eens geflirt met de grenzen van de kitsch of het melodramatische, zoals in “Whether The Shrimps, Or Crawfish Grey…” of “Koelkastsmeerbaar”, maar iets later word je dan weermeegenomen op een tripje door Zuiderse regionen, waar zorgvuldig uitgeschreven strijkerspartijen een organisch verbond aangaan met lustig toeterende blazers, waarbij zowel Laga (vooral op basklarinet) als Mast kunnen uitpakken met een herkenbare, soms ongepolijste sound. In “Minor Mistakes” is die laatste het meest prominent aanwezig met een lekker scheurende en bokkig springende solo. Opmerkelijk, zeker met de lijzige bassolo en zwaarmoedige strijkers die eraan vooraf gingen in het achterhoofd.

En zo heeft elk van de zeven tracks wel iets dat voor een nieuwe insteek zorgt, of het nu gaat om de eigenaardige vorm van “Enneapodia” of de potige en opzwepende ritmes van “Galicnik”. Echt ontsporen of over de rooie gaan, doet het eigenlijk zelden. Wofo schurkt tegen de grenzen aan, maar explodeert nergens. Ze blijven allemaal erg muzikaal en creatief in de weer met het materiaal van Verhelst. Die heeft een neus voor thema’s die spontaan zorgen voor tikkende vingers en op en neer wippende benen, en werd hier omringd door muzikanten die blijkbaar heel goed aanvoelden waar hij naartoe wilde. De kleurrijke hoes weerspiegelt de speelse vibe goed, al schuilt er achter de kinderlijke façade wel een band die weet waar hij mee bezig is.


Georges Tonla Briquet op jazzmozaiek.be
Het lijkt er sterk op dat Michel Mast en co een eigen Real Book bij elkaar aan het schrijven zijn aan de hand van hetwelk elke instrumentalist meteen een verhaal kan instappen om vervolgens zelf op ontdekkingstocht te gaan. Strikte afbakeningen kennen ze niet. Er wordt op speelse wijze geflirt met stijlen en genres, soms in eenzelfde nummer. Een melodieus deuntje mondt plots uit in een stukje pure jazz. Haast klassieke kamermuziek koppelen ze moeiteloos aan meer complex doorgedreven composities. Er is opnieuw een knipoog naar de Oost-Europese traditie. En ze zijn niet benauwd om zichzelf opnieuw uit te vinden zoals met Koelkastsmeerbaar dat ook al op de debuut-cd stond. Voor deze Erratic Tails werd beroep gedaan op een celliste en twee violisten waaronder Cécile Broché. De hoes weerspiegelt perfect de muziek: op het eerste zicht heel simpel en toegankelijk tot je de details gaat bekijken/beluisteren van de basisvormen en zo in een andere wereld terechtkomt. Een pluim voor componist Verhelst. Dit is muziek voor luisteraars van 7 tot 77 met voor elke generatie wat wils.


J.-C.V. op mad.lesoir.be
Le quintet du bassiste Xavier Verhelst (avec Mattias Laga aux clarinettes, Michel Mast au sax, Pieter Baert au piano et Simon Raman aux drums) s’élargit avec les Wofettes, un trio de cordes (Cécile Broché et Anouk Sanczuk au violon, Eline Duerinck au violoncelle). Et ça donne à sa musique un air de jazz de chambre assez bienvenu.

Mais comment la qualifier ? Il y a des influences balkaniques dans « Galicnik », du latin jazz, du tango et des polyrythmies dans « Fesses jaunâtres », de la nostalgie dans « Wether the shrimps, or crawfish grey… », de l’ironie dans « The rabbits are restless tonight », de l’énergie dans « Minor Mistakes ». On ne sait donc jamais quelle direction le band va prendre et c’est, à chaque morceau, une surprise bienvenue.

Ce n’est pas du jazz tout à fait jazz, mais Xavier Verheslt a suffisamment d’imagination pour créer des mélodies passionnantes et des arrangements sophistiqués et laisser à ses complices des solos très dynamiques. Et puis il y a ces titres amusants, dont celui du dernier morceau, « Koelkastsmeerbaar », qui signifie frigotartinable, ce qui ne veut pas dire que les musiciens l’étalent sans distinction












View My Stats