nieuws home agenda   Imagine Raymond CD's / audio PERS fotos tech.fiche   links   contact


Cd-reviews van hoog caliber door Dave Lynch op Amerikaanse www.allmusic.com website.
Bark! : "Fans of the consistently inventive Belgian creative music scene should snap up Bark without hesitation."
> Lees de volledige bespreking
Tweedt : "Lie back and enjoy: the breezy solos won't ruffle any feathers. But don't mistake light-hearted for lightweight; a mastery of composition and arrangement always keeps the music interesting and involving, even as it floats away and takes you along for the ride."
> Lees de volledige bespreking
Band introduction : Lees hier


Concertbespreking door Iwein Van Malderen op www.draaiomjeoren.com n.a.v. ons optreden op 1 juni 2013 in de Lokerse Jazzklub.
Wofo goes crazy: the music of Raymond Scott.
... De ensembles klonken hecht, met een timing op het scherp van de snede en met de klankkleur van de grote bigbands uit de dertiger jaren, maar met de inzichten van muzikanten van nu... De groep werd tot tweemaal toe teruggeroepen en besloot zo op meesterlijke wijze een meer dan geslaagde avond.
Stemmige zwart-wit foto's van Cees van de Ven op flickr


Concertbespreking, 10 aug. '12 in het Bruggenhuis, Overboelare.
Gelezen op http://enola.be

... Het is muziek die Wofo op het lijf geschreven is. Onder leiding van tenorsaxofonist Michel Mast, die bij X-Legged Sally en Flat Earth Society ook al in de weer was/is met door Scott beïnvloede, verknipte muziek, baande dit Sextette zich een trefzekere en soepele weg door een resem van Scotts composities en wat eigen werk van bassist Xavier Verhelst, al ging het concert van start met een bewerking van Heinrich Isaacs “La Morra”, een ingetogen, op knappe harmonieën gesteund stuk uit het begin van de zestiende eeuw. Daarna kwam het werk van Scott, dat van meet af aan onweerstaanbaar catchy klonk.

Het is immers gestoeid op aanstekelijke melodieën, doorgaans uptempo en de blazersarrangementen klinken fris en met schijnbaar achteloos gemak in elkaar gestoken. Stukken als het lekker wegpompende “The Penguin” en het vaag naar klezmer neigende “Devil Drums” zijn opgewekt, leunen aan bij de hoempapa en lieten steeds een mooie wisselwerking tussen de blazers horen. Samen met klarinettist Mattias Laga en gastkornettist Jon Birdsong vormde Mast een weerspiegeling van de frontlinie van Scotts Quintette, waarbij het samenspel dynamisch bleef door de rond elkaar kringelende en over elkaar huppelende lijnen.

Het opvallendste stuk in de eerste set was waarschijnlijk ”Boy Scout In Switzerland”, dat er net iets explosiever en zotter aan toeging, met ratelend drumwerk van Tom Wouters, de gehamerde piano van Pieter Baert en een ietwat exotische feel die in veel jazz van de jaren dertig, die van Ellington, Basie & co, de kop op stak. Eigen composities “Soon The Sfinxes” en “The Singing Of Numbers” lieten dan weer horen dat de band zich die stijl goed eigen gemaakt had. Vooral het laatste, terend op tricky timing en volgestouwd met start & stop-momenten, was heel amusant. Het werd meteen ook duidelijk waarom Scotts werk de voorbije decennia terug opgepikt werd door popbands als They Might Be Giants, Soul Coughing en zelfs gebruikt werd in The Simpsons.

De eerste set (een zevental composities in amper veertig minuten) werd in een recordtijd van tafel geveegd door de tweede set (evenveel in vijfentwintig minuten), met een knap bewerkte versie van “It Don’t Mean A Thing”, een statig, aan bombastische Romeinenfilms herinnerende “Suicide Cliff”, en opnieuw een handvol feestnummers die deden denken aan de tijden van swing jazz, foxtrot en charleston, grootstedelijke clubs ten tijde van de drooglegging en opwaaiende baljurken. Scotts bekendste compositie, “Powerhouse”, was daarbij de kers op de taart, al werd nog eens teruggekeerd met een hernomen “The Penguin”.

Echt zot werd het nooit, maar er werd wel voortdurend gespeeld met humor en radde tempoversnellingen binnen de krappe composities van Scott, die zelfs na vijfenzeventig jaar nog altijd charmeren. Het was bovendien eens plezant om dit soort muziek te horen langs de oever van de Dender, met al even kierewiete krekelsymfonieën als pauzemuziek.

Guy Peters


CD bespreking "BARK" in kunsttijdschrift "Vlaanderen", nr. 340, april 2012




CD bespreking "BARK" op www.reisboeken.be




CD bespreking "BARK" in www.jazzflits.nl Nr.161 juli 2011




CD bespreking "BARK" in Jazzhalo TONESETTER 2011/05 www.jazzhalo.be





CD bespreking "BARK" op Folkroddels.

Uitstekende muzikanten, die zowel in solo's als samenspel een hoge mate van creativiteit tonen, geholpen door de goed leesbare composities

Op 15 januari publiceerden we hier op Folkroddels een stuk over WOFO, acroniem van WITH OTHERS FOR OTHERS, na een erg boeiend concert in Arscene te Hansbeke. Het jazz kwintet bleek immers, zonder zijn principes overboord te gooien, in staat om allerlei andere muziekvormen 'harmonisch' te verwerken, even zovele knipoogjes in de ongetwijfeld ernstig bedoelde muzikale debatten tussen de verschillende instrumenten. Het was reden genoeg om de groep aan te kaarten op onze folksite. We besloten met een welgemeend 'Benieuwd naar de derde cd'.

Die is er nu en naar eerdere gewoonte kan je al aan de groepsnaam zien dat het gaat om nummer drie, want 'Bark' heet de plaat van WOFO#3. Voor dat hondengeblaf moet je wel even wachten, maar al snel maken de heren je diets dat de cd de belofte waarmaakt. In de studio werd, al is dat relatief, iets minder gedold met andere muziekvormen, zelfs al hoor je reggae in 'Schatten' (dan wel het Duits voor 'Schaduwen'), wat ons er meteen doet aan denken dat we een deel van het repertoire we al eerder te horen kregen. We herkenden alvast bepaalde titels: '1 Kroket', '11 Kroketten', het opzwepende 'Mokedonsko Kolo' (waarin de Balkan vooral via de klarinet nog immer doorschemert), 'Tournez la page', 'Nix Nieuws' ('nix' dan het Latijn voor 'sneeuw') Aan leuke titels geen gebrek.

Het zijn alle composities van Xavier Verhelst, huisschrijver, 6-string bassist (in ons FR stuk stond verkeerdelijk 67-string, wat wel een heel imposante bas moet wezen: we hebben de fout intussen gecorrigeerd) en orkestmeester. Samen met drummer Tom De Wulf zorgt hij voor de basis waarop (bas)klarinettist Mattias Laga, saxofonist Michel Mast (tenor en soprano) en pianist Stijn Engels hun gangen gaan. Al bij al gaat WOFO niet de etnische jazz toer op, zoals Hijaz en Mezcal (Luiz & Renato Márquez) dat uitgesproken doen, maar je kan er niet omheen

Over de genres heen (met folk heeft het niet veel van doen, al verklapte Xavier Verhelst wel dat 'May Morning' met zijn bewondering voor Pentangle te maken heeft) kan je niet ontkennen dat hier uitstekende muzikanten aan het werk zijn, die zowel in de solo's als in het samenspel een hoge mate van creativiteit aan de dag leggen, geholpen door de goed lees- en begrijpbare composities van Verhelst. Uitleg rond en partituur van elk nummer vind je overigens op www.wofo.be/cd-2011.htm. Hieruit blijkt dat ook verbale humor een belangrijke sleutel is tot WOFO. De uitleg rond 'Tournez la page' en '11 Kroketten' zijn een bezoekje meer dan waard. We zijn trouwens benieuwd wat een confrontatie tussen enerzijds Mattias Laga en anderzijds een Pieter De Meester of Koen Garriau zou opleveren. Als dat geen grenzen verleggen zou zijn... Maar zonder dagdromen: eens te meer gaat het met WOFO om een 'binnenlands (Gents) product'. Zonder chauvenisme willen we daar wel eens fier op zijn.

Antoine Légat (05 08 11)




WOFO in Arscene te Hansbeke op zaterdag 15 januari 2011
...Constant op het puntje van onze stoel bij het aanhoren van WOFO... (Concertverslag)
(Twan)
04/02/2011 17:09

Bron: www.folkroddels.be

WOFO, zelf een four letter word, speelt muziek die voor veel mensen als een vuil woord wordt bestempeld, synoniem voor moeilijk doen, navelstaren, egotripperij, saaie en oeverloze solo’s, navelstaren. Dat bewuste woord betekent in het Engels gewoonweg ‘lawaai, gedruis’ en, misschien nog erger, werd ‘ontdekt’ in het zuiden van de States, zoals andere four letter words als ‘Bush’. We hebben het over ‘jazz’. Maar WOFO, een acroniem voor ‘With Others For Others’, wijkt af van die jazzvormen die zoveel muziekliefhebbers (overigens vaak onterecht) de gordijnen in jaagt. Arscene programmeerde in zijn eerste werkingsjaar al meer dergelijke groepen, die in de basis jazz spelen, maar daar allerlei andere muziekvormen in verweven. Zo kregen we in Hansbeke al TO NOISY FISH en RadioKUKAorkest te horen, twee uitstekende voorbeelden van hoe verrijkend en onderhoudend een goed gebrachte, heu, cross-over, gestoeld op de muziek van Louis Armstrong, Miles Davis en Herbie Hancock, wel kan zijn. RadioKUKAorkest speelde afgelopen jaar zelfs op het prestigieuze festival van Avignon. Om maar te zeggen dat men in het buitenland niet blind is voor deze evolutie.

WOFO neemt in dit vrij nieuwe landschap, in deze niche, een wel heel bijzondere plaats in. Het kwintet is niet aan zijn proefstuk. We konden na het concert de hand leggen op de tweede cd ‘Tweedt’ (grappige titel, verduidelijkt door de hoes!), maar van de twee eerste platen speelden ze telkens maar één nummer. Vaste componist Xavier Verhelst (verder de weinig in de belangstelling lopende 6-string elektrische bassist) is nu eenmaal een productief baasje. Dat doet enigszins denken aan de op een podium wel meer in het oog springende bassist Joris Vanvinckenroye, die ARANIS van composities voorziet. Aranis vertrekt uit de folk, maar beschikt over uitstekende muzikanten die het veeleisende werk van Joris aankunnen. Bij WOFO is dat niet anders: tenor saxofonist Michel Mast is de ouderdomsdeken met een behoorlijk indrukwekkende dienststaat. Zoals vele stilistisch verwante muzikanten komt hij van de FLAT EARTH SOCIETY (FES), de uitgebreide formatie van Peter Vermeersch, met wie hij ook in X-LEGGED SALLY speelde, de groep van Pierre Vervloesem. Ook trompettist Bart Maris maakte daar toen deel van uit. Schoon volk allemaal!

De groepsleden werden in het verleden overigens ook gesignaleerd bij gerespecteerde formaties als JAUNE TOUJOURS en LOGOS. De kwaliteiten van (bas)klarinettist Mattias Laga zijn intussen bekend. De uitmuntende en nog erg jeugdige pianist Stijn Engels speelt niet op de Hamsessions van mei 2010, die weer te vinden zijn op http://wn.com/xa4esq (WOFO, daar kind aan huis via initiatiefnemer Mast, speelt een deel van het repertoire dat ze op Arscene brachten) De verrassing in dit gezelschap vormt voor ons, absolute leken, slagwerker Tom De Wulf, die we al jaren weten te waarderen als huis van vertrouwen bij een hele waaier aan rock-, folk- en kleinkunstbands (o.a. Bruno Deneckere, THOU, AedO, MAGISTER, HET GESPUIS, DEREK & VIS, broer Wim De Wulf, en ga zo maar door), maar een prima jazzdrummer blijkt te zijn.

Wat WOFO speciaal maakt, is die perfecte en bijzonder onderhoudende mix van jazzelementen met totaal lichaamsvreemde muziekvormen, van bossa nova over Caraïbische ritmes tot… walsmuziek, zonder dat het ene of het andere in de verdrukking raakt. Daar zorgt het steile spelpeil voor. Onze nota’s staan vol met opmerkingen als ‘Dave Brubeck and Paul Desmond meet Bob Marley’ of ‘Gene Krupa goes Balkan’. Er zit heel veel humor in de muziek, onderstreept door de leuke titels (doordenkers) als ‘Fesses bleues’, ‘Spoetnix’ (uit eerste cd ‘The Complete Hamsessions’), ‘Weer nix’ (‘nix’ = Latijn voor ‘sneeuw’) of ‘Mockedonsko Kolo’. ‘Radio Titanic’ werd geschreven met het oog op… 15 april 2012 als het 100 jaar zal zijn dat het schip langs de ijsberg schuurde!

Ook muzikaal is er die bevrijdende humor: plots zet de band een stevig stukje free jazz in na de laconieke mededeling ‘omdat het in de mode is’. Na een poos totale chaos stijgen steeds meer fraaie ‘Afrikaanse’ klanken op om ten slotte uit te groeien tot één van de fraaiste composities van die toch wel lichtjes geniale Verhelst, ‘Eza Kitoko’ (Lingala voor ‘alles goed, tof, geweldig’) Twee andere nummers vielen ons bijzonder op: ‘Tournez la page’, dat weemoedig start maar halverwege explodeert tot een zowaar rockende climax, en het ingehouden ‘Les volières des Jardins de Luxembourg’ met de sax als producent van windvlagen en een hondsfraaie klarinetpartij. Maar laten we wel wezen: het beleefde stilzitten dat ons soms overvalt bij misschien wel degelijke maar al te voorspelbare jazz concerten was er ditmaal niet bij. We zaten constant op het puntje van onze stoel bij het aanhoren van WOFO. Benieuwd naar die derde cd!




Cd-bespreking door Patrick Auwelaert in Kunstmagazine Vlaanderen (november 2009):




Cd-bespreking door Georges Tonla Briquet in het e-mail magazine MazzMusikas, #133bis
Wofo#2 / Tweedt / Eigen Beheer
De groepsnaam, de cd-titel, de hoes, alles lijkt er op te wijzen dat het gaat om volgelingen van Kapitein Winokio. Neen dus. Wofo is een kwintet van vijf doorwinterde (jazz)muzikanten die al vele watertjes doorzwommen en met Tweedt een tweede cd uitbrengt. Meteen heb je al een verklaring voor de schalkse cd-titel. Wofo staat op zijn beurt voor 'with others for others'. Gewoon gezellig samen musiceren met muzikanten uit verschillende richtingen. Dat doen deze heren ondertussen al vier jaar. Basgitarist Xavier Verhelst levert hier alle composities. Dat was trouwens ook al het geval op de eerste cd The Complete Hamsessions (met de prachtige hoestekening van Geert Clarisse). Hij wordt omringd door Mattias Laga (klarinet, basklarinet), Michel Mast (tenor-saxofoon), Tom De Wulf (drums) en gitarist Walter Verschaeren (die sinds deze maand live vervangen wordt door Alain Berthe). Zelf omschrijven ze hun muziek als 'postmodern jazz or something'. Terecht. Om het wat duidelijker te omlijnen, durven we daar zelfs namen als Tuur Florizoone, Tribe en Tuxedo Moon aan toevoegen. Wie de releases van Home Records apprecieert, moet hier eveneens naar luisteren. Een warm verhaal van vertellers die hun luisteraars soms gevaarlijk dicht bij de rand van de stoel brengen door verrassende spanningsbogen. Met de sprookjesachtige titeltrack als perfecte afsluiter. Live op 23 november in de Banana Peel (Ruiselede)! Meer info over de groep op www.wofo.be en via www.myspace.com/wofo. (GTB)


de Standaard, 29/08/2009





www.jazzflits.nl Nr.121 juli 2009





05/06/2009 Gentblogt Cd bespreking door Bruno Bollaert
"WoFo bewijst zichzelf met hun tweede (jawel, jawel, de naam is een woordspeling) album. De groep is volwassener geworden, de leden zijn beter op elkaar ingespeeld, en dat viel ook te horen tijdens hun release concert waarmee ze de Ham Sessions 2009 openden. Meer informatie over de cd vindt u op hun website, waar u ook stukken kan voorbeluisteren en een boel interessante achtergrondinfo verkrijgt. Vergeet zeker niet naar Schnitzel with noodles te luisteren!"


Het Nieuwsblad / De Gentenaar, 10/05/2008





De Standaard, 29/04/2008





www.jazzflits.nl Nr.96 april 2008





www.gentblogt.be, 06/03/2008




Het Nieuwsblad / De Gentenaar, 24/08/2007








View My Stats