Na een wekenlange voorbereiding was de grote dag aangebroken, 29 mei, de 20 km van Brussel. Met veel goede moed spoorden we richting Brussel, daarna met de metro richting Merode. Het jubelpark was volledig omgetoverd in één groot amusement park. Tientallen kraampjes van verschillende organisatie en bedrijven sierden het park. Staaltjes van allerlei producten werden met gulle hand weggeschonken. Onmiddellijk werden we aangeklampt om met een T-shirt rond te lopen van handicapcare, wat ik natuurlijk moeilijk kan weigeren, het was tenslotte voor een goed doel. Gezien we nog wat vroeg waren besloten we de innerlijke mens te versterken en een terrasje aan te doen. Naarmate het startuur naderde werd de massa altijd maar omvangrijker. Rond 14.30 werden we op de hoogte gebracht om ons naar de startplaats te begeven, de deelnemers werden in hun box geleid,  geen gemakkelijke  klus als je bedenkt dat er 25.000 deelnemers waren, het maximum toegelaten aantal trouwens. Na een twintigtal minuutjes wachten in de drukkende hitte werd het startschot  gegeven om persies 15 uur, door niemand minder dan prins Phillipe. De eerste 2 km kon je amper lopen, de massa liep zich telkens vast, daarna kreeg ik wat vrijheid.

-5 km. Hier bevond zich het eerste bevoorradingspunt, water moest ik zeker kunnen bemachtigen, het was echt drummen en duwen geblazen om een flesje te bemachtigen, het lukte me vrij vlot, blijven drinken in deze hitte was immers de boodschap. Tussen de 5 en 10 km vielen de mindere goden uit de boot, sommigen begonnen op hun adem te trappen, ook de niet getrainde vielen af.

 -10 km. Tweede bevoorradingspunt, hier vlotte het al vrij goed om wat water te bemachtigen, ook het lopen verliep zonder  veel hinder, alles begon op zijn plooi te vallen. Ik liep nog altijd op reserve, gezien men mij erop gewezen had dat de laatste 2 km bergop waren, een vrij lastig stuk . Tot nog toe geen problemen.

-15 km. Vanaf nu begon ik de éérste tekenen van vermoeidheid te krijgen, toch wat afstand genomen van de beteren en in eigen tempo verder. Hier en daar begonnen de eerste serieuze slachtoffers te vallen, velen hadden last van krampen en liepen stapvoets verder. Ook  de hulpdiensten hadden hun werk, de ziekenwagens schuurden ons voorbij met loeiende sirenes. De volgende post was er ééntje met een isotone drank, deze moest ik zeker kunnen bemachtigen, gezien de suikers langzaam uit mijn lichaam aan het wegvloeien waren.

-18km. Ik had een verrassend goed tempo gevonden, was het drankje die me hielp of de wekenlange training?  We begonnen  aan de laatste klim, en inderdaad het was een kuitenbijter, ze vielen als vliegen, ook ik had moeite, toch probeerde ik mijn tempo aan te houden,  de klim bleef aanhouden, hoe lang kan 1 km wel zijn….

De aanmoedigingen van het publiek en de vele jambe bandjes op het parcours moedigen ons enorm aan. Eindelijk boven,  nog een kleine km, nog een laatste sprint, de mensen massa was intussen flink aangegroeid en zweepten o ns enorm op.