Ietwat verder van de Dender af (in Okegem afslaan naar Pamel en dan de N8 oversteken naar Onze-Lieve Vrouw-Lombeek) vinden we het liefelijke dorpje OLV-Lombeek.
Hier start de Valleitjesroute. Al van in Pamel blijkt het waar de naam
van deze route komt. Het gaat hier op en neer, de verschillende beekjes
hebben brede valleien gevormd. Ondanks zijn «slechts »31
km is deze route een stevige rit, doch de inspanning wordt beloond met
prachtige vergezichten soms vele kilometers ver. Zeker in de lente, wanneer
de vele boomgaarden in bloesem staan, is deze tocht een echte aanrader.
Al bij het begin is het trappen geblazen. Via een kasseiweg hijsen we
ons naar boven. Van ver zien we de windmolen, voor de ouderen onder ons
een herinnering aan het jeugdfeuilleton kapitein Zeppos. Eens boven kunnen
we al van het eerste vergezicht genieten.
De kerk van Pamel torent ver boven de golvende weides uit en als je goed
kijkt zie je aan de einder de Onze Lieve Vrouwekerk van Ninove. Het gaat
nu verder golvend langs de vele boerderijtjes met elk hun boomgaard tot
aan de 
Woestijnkapel.
Deze kapel, eigenlijk de Heilig Kruis-kapel, doemt plots voor ons op.
Het geeft een eigenaardig gevoel hier deze kapel, zo afgelegen in de velden
aan te treffen. Het lieflijk gebouwtje nodigt uit tot even uitrusten.
Daarna gaat het steil naar beneden toe. Het molenaarshuis met de Terhagenmolen
uit 1732 wat verder, is ook zo’n prachtig plekje dat deze fietstocht
zo kleurt. Zo ook het kasteeltje van Heetvelde of het Waterkasteel. Dit
beschermde gebouw was ooit een waterburcht
en werd in de 17de eeuw zijn huidige vorm heropgebouwd. Een beetje verder
komen we aan de zwaarste kasseistrook van deze rit. Over ruwe kasseien
doeberen we naar de bergstraat (tiens), die haar naam alle eer aandoet
en ons nog eens flink laat zweten. Rechts kijken we uit op het mooie Steenhaultbos.
Inmiddels zijn we via de Vollezelestraat in Vollezele,
een gehucht van Galmaarden, terechtgekomen en als je oplettend bent zie
je rechts het plaatselijke kerkje. Een kapel en valleitje verder duikt
de radartoren van de Kesterberg(112m) op. Deze toren in de streek «den
ijzeren man » genoemd overheerste lang de streek, maar moet
sinds een tiental jaren zijn meerdere erkennen in de immens hoge zendmast
van de VRT in Sint-Pieters-Leeuw. Genietend van het prachtige pajottenland
(dat hier op zijn best is) slingeren we stijgend en dalend langs mooie
natuurlandschappen verder naar Gooik. Daar komen we via een klein ommetje
in het centrum recht tegenover de Sint Niklaaskerk. Voor 
deze
kerk staat een bankje dat uitnodigt tot een verdiende rust na al die nijdige
klimmetjes die de Valleitjesroute tot een stevige kuitenbijtersroute maakt.
Na een kleine pauze hijsen we ons weer in’t zadel en vervolgen onze
tocht. Even buiten het centrum rijden we langs een begraafplaats verder
richting Oplombeek (een gehucht dat hoger licht dan….Lombeek, juist
vandaar dus…) Het kasteeltje dat we hier voorbijzoeven draagt ook
de naam 
Oplombeek.
We zijn nu reeds ver gevorderd en algauw dient een van de laatste klimmetjes
zich aan. Wat verder en we zijn in Nelleken. Onder enkele rode beuken
staat er een pittoresk kapelletje en het geheel maakt dit gehucht één
van de merkwaardigste pleisterplaatsen op deze tocht. Nog eventjes licht
stijgen, en dan laten we ons als slechtvalken, de vallei van de Moeliebeek,
induiken. Dan uitbollen tot aan de imposante kerk, de remmen dicht en
dan naar een van de terrastafeltjes van de Kroon, geef hier die pint.
Terug
naar boven