Aardewerk
Het aardewerk is aan vele culturen gekoppeld en treft men dan ook over de gehele wereld het meest aan in archeologische vindplaatsen.
Al eeuwen voor het begin van de jaartelling was er een rijke verscheidenheid aan vormen van aarden potten.
De maker zocht zijn inspiratie in vormen uit de natuur.
Het staat vast dat deze creatie eerst ergens in het Nabije Oosten ontstond.
De beker uit Anatolië in gebakken klei uit Susa is een van de tot nog toe oudste vondsten, omstreeks 4000 v. Chr.
Het prehistorische aardewerk, zoals bekers, verschillende soorten potten en urnen, in rode of grijze ongeglazuurd aardewerk werd in onze gewesten reeds in het neolithicum vervaardigd..
Het waren hoofdzakelijk uit klei vervaardigde voorwerpen die door het vuur een bestendige vorm kregen.
Zij hadden het groot nadeel poreus te zijn.
Zij waren ook zeer broos daar de primitieve ovens de nodige temperatuur niet konden ontwikkelen om de klei volledig te doorbakken.
Gezien de massale productie zijn we genoodzaakt ons te beperken tot het aardewerk dat geproduceerd werd in de Westhoek.
Gewone bruingrijze rivierklei, die doorgaans veel verontreiniging bevat, wordt gebruikt voor de vervaardiging van grof aardewerk, dat kan worden gebakken bij betrekkelijk lage temperaturen van 800 - 1150°C.
Er ontstaat dan een baksel met een vrij brosse, bloempotachtige scherf, waarvan de oranjerode kleur wijst op de aanwezigheid van ijzer.
In Vlaanderen zijn keilagen meestal het gevolg van overstromingen.
Wanneer men op het onbewerkte land (weiden) een heuvel ziet, dan is dat doorgaans een ideale vindplaats van klei die voor de potterbakker geschikt is.
Deze klei is geel en bevat zeer weinig koolstof.
Bij het bakken krijgt men een rode kleur.
In de westhoek werd de klei gedolven en ter plaatse door de pottenbakker op kleine hoopjes geworpen, die men een jaar liet liggen zodat die na uitwinteren grotendeels was gezuiverd van organische stoffen en plantenresten.
Nadien werd de klei ondergebracht onder een afdak waar ze door het bedekken met natte zakken of regelmatig begieten met water vochtig werd gehouden.
De eerste bewerking was de klei kneden, dit gebeurde meestal met de voeten.
Dit was wel nodig om de magere en vette bestanddelen van de klei gelijkmatig te verdelen.
Pagina inhoud
De 'Baardmankruiken' zijn meestal peervormige kruiken waarvan de hals versierd zijn met een bebaard gelaat.
Wel dient gezegd te worden dat de ene 'Baardman' de andere niet is.
Door de toenemende vraag naar baardmankruiken bleef er van de oorspronkelijke schoonheid van de kruiken helaas weinig meer bewaard, en ging men meer en meer vereenvoudigen (styleren).
Hierdoor werd het mogelijk om de productie een flink stuk te vergroten, wat natuurlijk weer evenredig is met de omzet van de producent.
Het is niet helemaal duidelijk waarom bebaarde heren zo in trek waren, althans als versiering voor kruiken. 
Met de komst van de Spanjaarden, midden van de zestiende eeuw, leerden onze voorouders tingeglazuurde tegels maken.
Tinglazuur is een ondoorzichtig wit glazuur, dat wordt gebruikt om tegels en andere voorwerpen van aardewerk te bedekken.
Hierop kan worden geschilderd met blauwe, groene, oranje, gele en purperen pigmenten die uit metaaloxiden worden gewonnen.
Bekend uit deze periode zijn de Brugse tegels.
Toen Vlaanderen in de tweede helft van de zestiende eeuw verwikkeld raakte in grote religieuze, politieke en economische onlusten, trokken onze pottenbakkers weg uit Vlaanderen naar de betrekkelijk veilige noordelijke provincies.
Zij vestigden zich in steden als Delft, Haarlem, Amsterdam en Rotterdam , waar nieuwe ateliers stichtten en hun vakkennis doorgaven aan de plaatselijke pottenbakkers.
De verspreiding van deze Vlaamse pottenbakkers toont duidelijk aan hoe en wanneer de techniek van het vervaardigen van tingeglazuurd aardewerk naar de noordelijke Nederlanden kwam om daar de oorsprong te vormen van het 'Delftse aardewerk'.
De komst van de tegel dat niet alleen de huizen comfortabeler, aantrekkelijker en fraaier maakten zorgde voor een economische groei, vooral in Delft, Haarlem, Amsterdam en Rotterdam. En die bloei zou zo blijven tot aan het einde van de negentiende eeuw.
De Vlaamse haardtegels zijn bijna uitsluitend terug te vinden in de provincie West-Vlaanderen en in Frans-Vlaanderen.
Zij vormen technologisch en stilistisch een homogene groep, als dusdanig ten onrechte al te vlug omschreven als 18de-eeuwse " Torhoutse tegels".
Tijdens de bloeiperiode (18de eeuw) van de haardtegels werden in Torhout inderdaad niet meer tegels gebakken dan in talloze andere Westvlaamse of Fransvlaamse centra.
Meer dan 250 variëteiten uit diverse productiecentra zijn er terug te vinden o.a: - een typische uiting van de Vlaamse ambachtskunst, - de Vlaamse haardtegel , met een doorzichtige glanzende loodglazuurlaag bedekt.
Romeins flesje – Terra Belgica