Hoe het allemaal begon

Je bent 32 jaar en plots vertelt de weegschaal u dat je op een jaar tijd 5 kg bent bijgekomen. Je echtgenote suggereert subtiel of je beter niet eens wat aan sport zou doen. Eigenlijk geen slecht idee. En waarom niet fietsen? Jamaar, een fiets kost toch vrij veel geld en wat als het tegenslaat, dan staat dat ding daar te roesten. Na enig wikken en wegen wordt uiteindelijk de knoop doorgehakt. Ik koop een koersfiets, een instapmodel. Een Flanders, Alu frame maar nog geen klikpedalen. Als kompleet leek maakt het mij niet echt uit welke groep erop staat, carbon onderdelen en andere high tech toestanden. Ik beschik ineens over 2 x 8 versnellingen, terwijl mijn vorige fiets er welgeteld 4 had. Het is begin augustus als ik mijn eerste tocht maak. 30 kilometer, verschrikkelijk ver, maar het gevoel is zalig.

In de komende weken trek ik er op uit voor tochten van maximaal 45 km. Telkens op zondagvoormiddag. Ik kom de eerste collega wielertoeristen tegen en kruip al eens in iemands wiel. De eerste overmoed slaat toe. Na in het wiel gezeten te hebben durf ik eens overnemen en fors doorgaan. Om wat verder de klop van de hamer te krijgen. Ook de eerste kennismaking met het fenomeen wind is om niet te vergeten. De eerste kilometers gaan bijzonder goed. Zonder moeite worden snelheden ver in de 30 gehaald. Dan draait het parcours en plots is hij daar : de tegenwind. De snelheid zakt spectaculair. Met veel moeite staat er nog net een 20 op de kilometer teller. Het wordt zo erg dat ik zelfs besluit om vervroegd huiswaarts te keren. Na dit debacle besluit ik dat ik eigenlijk een doel mankeer. Ik weet ondertussen dat fietsen mij bevalt. Zou ik de stap wagen om bij een club te gaan?

Na alweer een bezinningsperiode en overleg met de echtgenote besluit ik om mij eens te informeren. Eerste probleem : welk van de twee clubs in Laarne kiezen? Pedaal is algemeen gekend als de club waar je moet zijn als je je eens goed wil uitleven. De Trappers zou een club zijn waar het er wat rustiger aan toe gaat. Aangezien ik grote twijfels heb over mijn capaciteiten (na het wind incident) kies ik de tweede club. Ik bel de voorzitter (toen Martin) voor wat uitleg en met de prangende vraag : Wordt er snel gereden? Martin kan over dit gesprek nog steeds een boom opzetten. We spreken af dat ik naar de vergadering kom in januari en dan in maart de eerste ritten meerijdt op proef. Zonder het te beseffen was dit achteraf gezien wel het beste moment om een testrit mee te rijden. In het begin van het seizoen zijn de ritten minder lang en is iedereen nog op zoek naar zijn goede vorm.

De eerste rit

Stijf van de zenuwen kom ik ruim op tijd toe bij het clublokaal voor de eerste rit. Een zondagmorgen in maart. Ik ben blijkbaar een van de eersten. Martin is er al en begroet mij hartelijk. Een voor een komen de gladiatoren binnen. Ik probeer in te schatten wat mij te wachten staat en wie er goed zou kunnen rijden. Nu, zoveel jaar en een pak ervaring later, weet ik dat het inschatten van iemands kunnen op basis van het uiterlijk totaal zinloos is. Ik heb ondertussen echte atleten (uiterlijk) in de vernieling gereden en ik heb op mijn donder gekregen van kleine magere ventjes. 9 uur, we vertrekken. Ik zet mij voor alle zekerheid achteraan in de groep. Er rijdt een vrouw mee (Veronique) en de jongste van de bende is blijkbaar de wegkapitein (Kristoff). Hij leidt ons onmiddellijk richting Oosterzele, de Betsberg over. Ik heb jaren aan de voet van deze helling gewoond en weet dat dit een serieuse klim is. Tijdens de beklimming blijf ik rustig meedraaien. Kort voor de top wordt het steiler. Kristoff versnelt, ik durf niet reageren. Martin reageert wel, uiterst voorzichtig schuif ik mee. Eenmaal op het steile stuk voel ik mij zeker genoeg om een beetje door te geven. Als tweede, op een straatlengte va Kristoff kom ik boven. Tiens, hoe kan dat nu? Ik als prutser kom hier als tweede boven. De rest van de rit stop ik mij terug weg. Ik mag wel eens kop doen, samen met Luc. Ook dat lukt aardig. Martin en Veronique komen eens vragen hoe het gaat. Het gaat goed, dank u wel. Na 45 km zijn we terug. Tevreden stap ik het clublokaal binnen. Ik rij zeker de volgende rit ook mee.

Rit 2 leert mij dat ik geen schrik moet hebben om eens op kop te rijden. Samen met Luc lukt dat aardig. Door wegomleggingen rijden we 66 km in plaats van de geplande 55 km. De laatste kilometers zijn wel zwaar. De zondagnamiddag kruip ik in de zetel en raak er nog met moeite uit. De eerste keer een dergelijke afstand rijden heeft mij toch serieus vermoeid. Maar ik rij volgende week zeker weer mee. Tijdens rit 3 loopt alles goed. Op het einde van de rit komen we op de Scheldedijk. Kristoff die duidelijk de beste blijkt te zijn, zet zich op kop en trekt het tempo de hoogte in. Van 30 gaat het naar 35. Wat later wordt dit 40. Nog wat verder wordt dit 45. Slik. Krampachtig blijf ik in het wiel van Kristoff zitten. Hij schakelt nog eens bij. Nog eens slik. Volgen en trappen is het enige waar ik nog aan denk. De kilometerteller duidt 49 km/u aan. Net op het moment dat ik mij gewonnen wil geven, houdt Kristoff in. We zijn op het einde van de dijk. Ik had het niet eens gemerkt. Ik kijk achter mij. Niemand. Ik was de enige die kon volgen. Ook dat had ik niet eens gemerkt. Plots overvalt mij een gevoel van euforie. Ik heb nog nooit zo rap gereden met mijn fietske. Ik ben de enige die Kristoff kon volgen. Nu weet ik het zeker, ik sluit mij aan. Ik ben verkocht.

Nu, vele jaren later heb ik veel geleerd over het fietsen, met vallen en opstaan. Ik heb geleerd dat ik bijzonder gevoelig ben aan krampen. Ik heb geleerd dat een grote tocht voor wielertoeristen een degelijke training vereist. Mijn eerste RVV (140 km versie) was er een om niet te vergeten. Op de derde helling was het al gedaan. Totaal verkrampt, te weinig getraind. Ik heb geleerd dat koersen iets anders is dan "zere rijen". Mijn allereerste koers (eentje voor wielertoeristen) was na 5 ronden (van de 25) al gedaan. Gelost. Mijn allereerste koers bij een nevenbond was nog erger. Na driekwart ronde gelost. Toch hebben deze tegenslagen mij veel geleerd. Na mijn derde poging ben ik er eindelijk in geslaagd om de RVV (140 km) zonder krampen uit te rijden. Bij mijn derde deelname aan een koers voor wielertoeristen heb ik de koers kunnen uitrijden. Ik heb geleerd dat 30 km/u niet heilig is. Ik moest en zou bij mijn trainingen steeds een gemiddelde van meer dan 30 halen. Ik vergat wel dat ik mij hierdoor totaal verzuurde.
Ik leerde dat een fiets op maat geen luxe is. Mijn keuze voor mijn eerste echte koersfiets was op een Merckx gevallen. Samen trok ik met fietsenmaker Eddy bij de grote Eddy Merckx. We hadden mijn startfietsje mee zodat we konden bekijken wat er allemaal mis mee was kwa houding en instellingen. Toevallig was Eddy aanwezig. Ik zal het nooit vergeten. Hij keek een blik naar mij en een blik naar de oude fiets. Nog voor de eigenlijke opmeting vertelde hij dat dit en dat verkeerd was. Na de opmeting bleek zijn analyse perfect te kloppen. Het fameuse oog van een stielman. Sinds ik met een perfect afgestelde fiets rij, kan ik alleen maar beamen dat het verschil enorm is.
Ik leerde wat klikpedalen zijn (letterlijk met vallen en opstaan). Ondertussen heb ik menige RVV (zelfs een eigen versie van 200 km), Van Petegem Classic (107), Tilff-Bastogne-Tilff(122), Davitamon classic (ook in een eigen 200 km variant) en Gent-Wevelgem(145) op het palmares staan. Ik heb mij volop gesmeten in de wielerkoers bij de WAOD en VWF. In 2008 heb ik zelfs tot mijn eigen verbazing eens een koers gewonnen. Ik heb ook geleerd wat goed trainen en een goede verzorging is. Alle ervaring van de afgelopen jaren is gekristalliseerd in mijn huidige manier van fietsen. En ik leer nog steeds bij. Als ik dit eens overlees ben ik nog altijd verbaasd over mijn eigen progressie.

Twee dingen weet ik ondertussen zeker, ik kan goed fietsen maar een echte topper ben ik nooit geweest en zal ik nooit worden. En fietsen is afzien, diepgaan, grenzen verleggen, pijn hebben, kortom fietsen is zalig.