Home  Archief

WTC De Trappers Laarne
Ritverslagen 2011

Rit 1 : 06.03.11

De eerste rit van het seizoen is alweer geschiedenis. We waren met veel, zo goed als voltallig zelfs. En onze goede vriend de zon was er ook bij. Iedereen had er duidelijk zin in. 2 minuten voor 9 stonden we allemaal ongeduldig te wachten op het officiele startschot. Kristoff en Veronique hielden hun slechte gewoonte in ere door ook dit seizoen 1 minuut te laat te komen.

Bij de A's vertrokken we met Steven en Alain op kop. De tegenwind was behoorlijk en het parcours voor deze eerste rit stuurde on richting Uitbergen en Zele. De kopmannen gingen er van uit dat de snelheid op het zelfde niveau gelegd mocht worden als bij het einde van vorig seizoen. Dat bleek niet zo te zijn. In Kalken werd al gesmeekt om het wat zachter aan te doen. Dit verzoek werd zonder morren ingewilligd door de kopmannen. Zowat de volledige eerste 25 km stond de wind in het nadeel. Was het daarom dat er geen andere amateurs waren om het kopwerk op te knappen? Na 25 km namen Jurgen en Gunther dan toch over. Toeval of niet, maar net dan draaiden we richting westen en hadden we de wind mee.

Lang duurde dit niet, want even later stonden we te voet met een lekke band. Dimitri was degene die de eer te beurt kwam om als eerste van het nieuwe seizoen een lekke band te mogen ervaren. De locatie waar dit gebeurde kon niet beter zijn voor de wielertoerist. Vlak voor de deur van een dierenarts. Zoals iedereen weet zijn dierenartsen en fietsers de beste vrienden, sedert enkele zaken met gesneden broden en kevers. Frank zag zich al helemaal in de rol van "veterinair" en demonstreerde hoe deze mannen te werk gingen en vroeg of er geen kandidaten waren. Erwin's oog viel op de naam van de dierenarts. Stijven Marc was de naam. Op zijn zachtst gezegd een merkwaardige naam. Gelukkig voor deze man hebben zijn ouder niet de voornaam Piet gekozen. Stijven Piet zou nog hilarischer zijn.

Nadat de lekke band hersteld was trokken we verder op pad. De wind zat nu voortdurend in de rug en bij iedereen waren de spieren ondertussen soepel gemaakt. Eenmaal in Overmere was er geen houden meer aan. Met de wind strak in de rug vloog de snelheid tot ver in de 40. Ik dacht dat mijn kilometriekje tilt sloeg, maar het bleek niet het geval te zijn. Het is eens wat anders om tegen 40 per uur te rijden met de vingers in de neus. Op weg naar Kalken werd het gaspedaal nog wat verder ingeduwd en begon hier en daar toch iemand in de problemen te komen. 

Gezien het nog even fietsen was tot thuis werd door Gunther en Alain geopteerd om de snelheid op 34 km/u te houden. Wat ook al een aardige snelheid is. Toen de thuishaven heel dicht bij kwam, kon Alain niet aan de verleiding weerstaan om langzaamaan de snelheid weer wat op te drijven. Op het einde schoten een paar mannen nog uit het wiel, waarbij Noel duidelijk het dapperst doorging. 

Rit 51 km, gemiddeld 29 km/u dankzij de rugwind.

De B's hadden 49 km en hadden net als de A's 1 lekke band gehad.

Zondag 13 maart : Rit 2

Vrij zacht weer vandaag. Het zou kunnen regenen, maar evengoed zou de zon kunnen schijnen. Bijna iedereen had dan ook een regenjasje bij, maar dat bleek achteraf helemaal niet nodig te zijn. Naar ondertussen goede gewoonte was de opkomst talrijk. Ons potentieel nieuw lid van vorige week was er ook terug. En bij de B's was er ook iemand die eens wou meerijden. Zelfs Kristoff en Veronique waren op tijd, zodat we stipt om 9 uur vertrokken. Steven en Alain namen de kop. Deze keer stond de wind in het voordeel en wilden ze ook eens genieten van een rugwind. We waren nog niet ver of bij verschillende leden begon de GSM te rinkelen. Het bleek Dimitri te zijn die net te laat was. We maakten een klein ommetje om hem tegemoet te rijden. Wegkapitein Kristoff zat achteraan en vroeg zich af wat er aan de hand was, want we weken af van het parcours. Hij gaf zoals gewoonlijk via fluitsignalen de richting aan die we moesten nemen. Op kop werden deze straal genegeerd. Toen Dimitri opgepikt werd, viel de euro bij Kristoff. Vanaf dan werd er ook weer gewillig op de richtingsaanwijzingen gereageerd.

In Oostakker zagen we de C groep van Pedaal voor ons rijden. Dit werkte blijkbaar als een rode lap op een stier. De kopmannen begonnen gas te geven om zo snel mogelijk het gat te dichten. Achteraan werd er al wat gepuft. Het ging er op en er over. 2 ex-Trappers reden mee met Pedaal. Nu we in het ritme zaten en de wind ons gunstig gezind was viel het niet echt meer stil. Alleen een wegvergissing en iemand die te laat uit zijn klikpedaal was haalden de vaart er uit. 

We naderen stilaan de dreef in Mendonk, de eerste echte "vliegstrook" van het seizoen. Alain begint op kop, maar al snel neemt Jurgen over en legt de lat onmiddellijk veel hoger. We zitten al vooraan in de veertig te rijden en we zijn net begonnen. Jurgen valt wat stil en niemand wil echt overnemen. Alain zet zich dan maar weer op kop. Blijkbaar gaat het toch niet snel genoeg, want een hele golf spoelt hem voorbij. Gunther trekt en sleurt nu vooraan. Iedereen zit links van de weg te rijden en rechts is er een groot gat. Alain maakt hier dankbaar gebruik van om weer naar de kop op te schuiven en toevallig komt hij daarmee in het wiel van Sebastien, net op het moment dat die beslist om er een lap op te geven. En wat voor een lap! Met een rotvaart schoot Sebastien vooruit. De kopgroep spatte uit elkaar. Enkel Alain en Kristoff waren mee. Alain zat in een zetel en kon als Sebastien stil viel nog even uit het wiel springen. Daarmee was het eerste vrije stuk van deze rit achter de rug. We wachtten op de rest die in stukken en brokken terug kwam aansluiten.   

Even verderop hebben we al de volgende strook. Iedereen zit nog opgewarmd van daarnet. Steven, Jurgen, Gunther, Joris en Noel verdringen zich vooraan. Ook Sebastien, Erwin, Kristoff en Alain zitten vooraan. Er wordt wat rondgereden, want nu zit de wind wel weer tegen. Sommigen proberen te versnellen maar de wind wijst hen snel terecht. Alain geeft er dan eens een lap op en Noel volgt gezwind. De anderen kijken naar elkaar en Kristoff is de enige die de sprong waagt. Ondertussen heeft Noel overgenomen en Alain springt nog eens uit zijn wiel weg. Maar Noel zou Noel niet zijn. Hij valt nog liever dood dan het wiel te lossen en kruipt terug in het wiel. Weer wordt er gewacht tot iedereen samen is. 

We rijden verder, nu recht naar huis. Een brug over de E17 zorgt nog voor wat animo. Steven en Jurgen lopen wat uit en Willy springt er achter. De rest volgt en de brug wordt stormenderhand ingenomen. De tegenwind blijft nu zijn rol opeisen, want even verderop wordt de groep nog eens gesplitst doordat men vooraan hard doortrekt. Uiteindelijk snijden we de finale kilometers aan en maken we ons op voor de eerste echte sprint. Gunther neemt het voortouw, daarna is het Jurgen die de kop neemt. Laatste lokomotief is Alain. Alhoewel we nog ver van de streep af zijn, slaagt Steven erin om Sebastien op te jutten en de spurt al op gang te doen trekken. De mannen met rappe benen zien dit graag gebeuren en schuiven mee. De sterkste van de bende is Noel. Ook vorige week al was hij degene die langst door ging in de niet officiele sprint. Noel blijkt toch wel in een uitstekende vorm te verkeren als je dit allemaal kan.

Afstand was 54 km. Het parcours kan je nog eens napluizen op onze Facebook pagina (dankzij Stefaan). Het gemiddelde lag boven de 30. Zijn we niet een beetje te hard van stapel aan het lopen zo vroeg op het seizoen? De topsnelheid van vandaag was 51,4 km/u en komt op rekening van Sebastien. 

De B ploeg kwam even later binnen. Zij hadden 55 km gereden. 

it 3 : A ploeg - Afstand 61 km, B ploeg - Afstand 63 km

Het hoogsiezoen van de toertochten is aangebroken. Afgelopen zaterdag werd de aftrap gegeven met de Ename Classic, waar we met 9 man aanwezig waren. Elke volgende zaterdag is er een andere tocht gepland. In volgorde Passage Fitness, Ronde Van Vlaanderen, Rit van de Gouverneur, Van Petegem Classic en Davitamon Classic. Telkens zullen onze mannen aanwezig zijn. 

Voor onze zondagrit stond het eerste golvende parcours op het programma. De zon was van de partij, net als zowat alle leden. In het tussenseizoen zijn we wat leden verloren, maar zie, de nieuwe kandidaten komen een voor een opduiken. Yvan is ondertussen lid geworden. Welkom Yvan ! En Frederik kwam voor de tweede keer meerijden. En nu was er nog iemand die wou proberen. Deze keer een dame, waarbij potentieel ons aantal vrouwelijke leden maar blijft toenemen. En ook Nicolas, de broer van Sebastien kwam eens meerijden.

Kristoff en Steven namen bij de start de kop. Zoals het hoort voor de A ploeg legde Steven het tempo direct op 30 km/u, zodat iedereen snel wakker was. De eerste moeilijkheid in het parcours lag in Munte. Daar lag een kort maar nijdig knikje op ons te wachten. Alain trok zich eens los en Jurgen kwam er kort achter. 

Van daar reden we richting Balegem en Zottegem. In Zottegem reed er kort voor ons een bestelwagen van zijn oprit. Hij was precies nogal zwaar beladen en trok heel rustig op. De achterkant was breed en ideaal om uit de wind te zitten. Alain en Sebastien (op zijn nieuwe TREX fiets) kropen in de slipstream en peddelden vlot mee tot aan de N42. Dat bleek eigenlijk iets te ver en ze zaten beiden niet meer op het parcours. Gelukkig had Alain dit wel vermoed en keerden beiden op tijd op hun stappen terug. Ze moesten even achtervolgen om weer aansluiting te vinden. Net als ze er weer bij waren, reed Nicolas lek.

We stonden in een smal boerenwegje. We hebben er geen 10 minuten gestaan, maar er was wel veel verkeer op dat afgelegen baantje. Het was echt smal, want we moesten telkens onze buik intrekken als er een wagen wou passeren. Toen we weer vertrokken nam Steven de kop en paste zijn motto toe "Wie niet wil af zien op kop, moet maar afzien in de staart" waarbij hij gezwind door trok. Even later moesten we rechts af. Balegem Berg  lag op ons te wachten. Steven had iets te fel geweest en moest zijn inspanningen bekopen. Noel en Alain gaven er een lap op om als eerste boven te komen. Van daar reden we naar Sint Lievens Houtem. We kwamen op dit stukje weg heel wat wielertoeristen collega's tegen. Wij zijn blijkbaar maar een clubje met een beperkt budget. Als je ziet wat er allemaal rondrijdt, val je van de ene verbazing in de andere. Heel wat clubs hebben een volgwagen, wij niet. Bij de helft staat op die volgwagen nog een reserve fiets en wat wielen, helemaal een natte droom. De meest opvallende groep had een 2 pk'tje als volgwagen maar met een geluidsinstallatie die volop muziek ten berde bracht. Ik weet niet of dat wel allemaal in orde is voor SABAM.  

Na St Lievens Houtem gingen we weer naar Oosterzele. Sebastien was niet te houden op zijn nieuwe fiets. Hij trok alleen op avontuur. Iemand alleen werkt dan weer als een magneet op Alain. Die sprong er dan maar gezwind naar toe.

Na Oosterzele volgde de Betsberg, meer bepaald de afdaling naar Gontrode en dan de ruk naar Melle. Yvan werd als nieuweling ingelicht dat het er zou gaan stuiven. De afdaling was nog maar net ingezet of vooraan werd er al tempo gemaakt. 2 man zonderde zich af. Jurgen en Sebastien. Dirk kwam naar voor en reed het gat dicht net aan de spoorweg. Rudy nam de bult van Gontrode voor zijn rekening en kort voor de top trok Alain alle registers open. Voor iedereen was het nu alle hens aan dek. Er ontstond een lichte kloof tussen Alain en Noel en een paar achtervolgers met Kristoff, Sebastien, Gunther, Jurgen en Erwin. Ze bleven op een paar meter hangen en in plaats van samen rond te draaien waagden Sebastien en Kristoff de sprong. Beiden maakten de meters goed en dan nam Noel over. Sebastien moest de rol dan toch lossen, terwijl vooraan alweer Alain de kop nam. Aan het kapelleke na de lichten werd er op iedereen gewacht. Menigeen was aan het vloeken waarom er niet werd samengewerkt om het gatje toe te rijden.

De rit begon stilaan zijn tol te eisen. Achteraan begon men sterretjes te zien. We reden daarom vrij rustig naar de spurtzone. Net voor we mochten beginnen viel Nicolas een tweede keer plat. Iedereen moest zich nog even inhouden tot het euvel hersteld was. Het wiel zat er bij wijze van spreken nog maar half in of Gunther trok er al van onder. Alain vertrouwde het niet helemaal en trok de rest weer bij. Gunther had blijkbaar ook niet de bedoeling om alleen te gaan want wachtte even op de rest en nam iedereen op sleeptouw. Eenmaal het werk opgeknapt zat Alain al op kop, met Kristoff in het wiel. Veel te vroeg om goed te zijn. Alain reed dan maar half en half door in de hoop dat iemand zou overnemen. Jurgen achtte zijn moment gekomen en sprong weg. Niemand reageerde en de voorsprong groeide. Het was Sebastien die zich niet meer kon houden en er achter ging. Alain en de anderen reageerden onmiddellijk. Jurgen werd weer gegrepen, te vroeg om al de sprint aan te vatten. Erwin vond van niet en trok zich zoals steeds explosief op gang, direct een gaatje makend voor wie in het wiel zat. Noel moest zich even bij zetten om in het wiel te komen. Sebastien had zich ook in gang gezet en Alain koos het wiel van Noel, de man in vorm. Het werd een sprint met 4, waarbij naarmate de meters vorderden en de streep dichter kwam, eerst Sebastien moest plooien, dan Erwin en finaal Noel zich gewonnen moest geven van Alain. 

Ondanks de twee lekke banden waren we eerder binnen dan de B-groep. Al snel bleek waarom. Zij hadden 63 km gereden. Volgens hun ritschema stond er 50 km op het programma. Dan hebben ze zich toch een beetje vergist. 

10 april 2011

Rit 6 : Rit verslag Parijs Roubaix

Ter ere van de echte Parijs-Roubaix rijden we traditiegetrouw op dezelfde dag onze versie van de kasseiklassieker. De afgelopen week viel er weer heel wat informatie te rapen over hoe je jezelf en je materiaal moest voorbereiden op deze beproeving. Persoonlijk vond ik de inbreng van Grinta! de beste. En ook nog eens in de juiste volgorde van belangrijkheid. Het eerste en in mijn ogen belangrijkste is de motivatie. Wat volgt zijn technische details. Bandendruk, stuur losjes vasthouden, niet verkrampen en de fiets zijn werk laten doen, niet te traag over de kasseien rijden, het juiste verzet kiezen, de bolle rug van de weg kiezen. Alleen de laatste tip is misschien wat overdreven, dubbel stuurlint monteren. Met de vorige tips zal het ook wel gaan zeker. Zelf neem ik ook altijd de wielen met de traditionele (vele) spaken. Dat rijdt toch veel comfortabeler dan die stijve wielen. En ik heb ook een fiets met Alu kader, wat toch ook iets scheelt tenopzicht van de stijve carbon.

Onze normale wegkapitein Kristoff was live gaan kijken naar de Helletocht, net als Eric en Erwin. Het was mijn taak als tweede wegkapitein om een selectie te maken uit de beschikbare kasseistroken in de buurt. De Lange Munte en de Paddestraat moeten er zeker bij zijn. Net als onze eigen Kasteeldreef en het duo Steenbeekstraat en Krimineelstraat in Kalken. In totaal voorzie ik 13 stroken in het parcours. 

Omdat dit een lastige rit is wil ik graag de namen van alle dapperen vernoemen. Alleen al deelnemen is een kasseisteen waard. Stefaan, Steven, Frank, Joris, Noel, Olivier S, Yvan, Sebastien, Freddy Ve, Rudy, André DW, Dirk en ikzelf. Direct na de start is er al de Kasteeldreef (700m Kassei). Ikzelf en Steven rijden stevig door, Joris en Noel volgen gezwind. Ik vergeet op het eind te zeggen dat we naar links moeten, Steven draait naar rechts. Bijna zitten we tegen elkaar maar Joris die erachter komt kan geen kant meer op, tikt het achterwiel van Alain en vliegt overkop. Uitgeteld blijft hij liggen op de stenen. De schrik zit er direct in, want Joris heeft de voorbije jaren al teveel gebroken om goed te zijn. Hij krabbelt recht en blijkbaar is alles nog heel. Hij heeft wel overal pijn en besluit om geen risico te nemen en rijdt naar huis. Op het eind van de rit treffen we Joris aan op het terras. Niets gebroken of verstuikt, wel een put in de elleboog en het scheenbeen geschaafd. Sorry Joris! 

Na wat bekomen te zijn rijden we naar strook 2. In Gijzenzele/Wetteren ligt de Proefhoevestraat (onder de nieuwe windmolens), 600 meter lang, vlot lopende kasseien.  Een goede opwarmer voor wat nog volgt. Verschillende leden wisten dit stukje niet liggen. De volgende strook ligt in Lemberge. De Driesstraat is 800 m lang, overgroeid met gras en mos en moet je nemen op de rug van de weg. Bij de verkenning had ik gemerkt dat er halverwege een put ligt die slecht gevuld is. Ik ben er 2 keer gepasseerd om het risico in te schatten en dacht dat het wel OK was. In praktijk viel het tegen. Kjell die ook mee was reed leek in die put. Het herstel duurde een hele poos wegens een weerspannige buitenband. Als we uiteindelijk terug vertekken, blijkt ook Frank lek gereden te hebben. 2 lekke banden op dezelfde plaats. Frank zwiert er snel een nieuwe binnenband op en weg zijn wij. Iets te snel blijkt want de binnenband zit toch niet goed in het wiel. Nog eens gestopt en gecorrigeerd. Blijkt ook dat het ventiel eigenlijk te kort is voor de hoge velg en oppompen lukt niet te best. Veel druk moet er niet in, maar het moet toch iets zijn. Na vele pogingen is de band uiteindelijk toch voldoende in orde om de tocht verder aan te vatten. Na 3 stroken hadden we 15 km gereden en waren we al een uur weg. Een kleine aanpassing aan het parcours drong zich op om op tijd binnen te zijn. 

De 4de strook ligt in Munte. De asselkouter is slechts 400 meter, bergaf maar wel heel slechte kassei. Dit is nochtans een stuk weg die nog geen 5 jaar geleden heraangelegd is geweest. Sebastien verliest zijn drinkbus op de woeste bulten.

De 5de strook is het Waterrad in Balegem. De spoorweg over en dan begint 750 m behoorlijk slechte kassei. Lichtjes bergop en enkel goed te nemen bovenop de rug van de weg. In verspreidde slagorde komen we aangedokkerd. Veel rust is er niet want direct erop komt strook 6, De Lange Munte. De welbekende laatste strook kassei uit de Omloop Het Nieuwsblad. De strook is 2,5 km lang en loopt eerst bergop. Hier zijn de kasseien nog goed verteerbaar. Steven en ikzelf houden een tempo aan zodat iedereen min of meer kan volgen. Sebastien is de eerste die het voelt kriebelen en muist er van onder. De kasseien worden stilaan slechter en slechter. Zijn drinkbus vliegt nog maar eens uit de houder. Hij moet stoppen en terugkeren. Even later dendert Noel ons voorbij. Die gaat geweldig vooruit en is zeker een van onze beste kasseistampers. Bij mij begint het nu ook te kriebelen en ik zet de achtervolging in. Alhoewel ik goed doorjakker op de stenen kom ik geen meter dichter op Noel. Pas helemaal op het einde moet Noel lichtjes toegeven op zijn voorsprong. "Ik lag wat te groot" was zijn commentaar. Straf gereden vond ik.

De 6de strook is een kort tussendoortje aan de kerk van Dikkele. Amper 200 meter maar wel bergop. Genoeg om toch pijn te doen. Strook 7 is de Paddestraat. We nemen ze van de moeilijke kant (vanuit richting Roborst) met de wind ook nog eens in het nadeel. De Paddestraat is 2,3 km lang en loopt de eerste anderhalve km licht bergop. Zoals steeds pak ik de kop en dokker over de stenen. Even profiteren van de asfaltstrook en dan doe ik een poging om het smalle betonboordje op te rijden. Een eerste poging eindigt in het gras, bij de tweede poging zit ik er wel op. Het lukt wonderwel om het spoor te houden tot aan het stuk waar de betonstrook verandert in een gootje. Vanaf daar kies ik terug de kasseien. Ondertussen kan ik niemand meer zien als ik omkijk. In Velzeke wacht ik op de rest die in kleine groepjes er door komt. Rudy is de tweede en blijkt ook wel voor de kasseien geboren te zijn. Sebastien was nog eens zijn drinkbus verloren, maar heeft ze deze keer laten liggen. De 3de keer was er te veel aan.

Normaal moest nu de Lippenhovestraat volgen maar door de achterstand op het tijdschema doen we deze niet. We rijden naar Sint Lieven Houtem en nemen daar strook 8, het Hoeksken van 600 meter lang. Goed bereidbaar met deze keer tegenwind. Ik rijd op kop maar heb een te groot verzet gekozen. Samen met een vijftal anderen bereik ik het einde van de strook. Bij de laatsten begint het stilaan moelijker te gaan. Van Sint Lievens Houtem rijden we naar Oordegem. De wind zit tegen. Steven vraagt aan Olivier om op kop te rijden. Wat Olivier zich onmiddellijk beklaagd. 

In Oordegem hebben we strook 9. Van de kerk bergaf naar beneden (300 m). Voor we eraan kunnen beginnen vliegt de ketting er bij Rudy af. Even wachten en weg zijn we. Steven en ikzelf vliegen naar beneden. Eenmaal beneden gooi ik de versnelling op een groot verzet en spring weg. Achter mij verzamelt de tegenstand zich in een groepje van 4. Ze blijven hangen op een 30 meter. Noel maakt zich los uit het groepje en komt aangestormd. Bijna zit hij in mijn wiel, maar we moeten even door het moeilijke bochtje op weg naar Wetteren. Ik trek volop op om hem weer af te schudden. Noel krijgt zijn ritme niet direct terug en moet de afstand weer groter laten worden. Naarmate Wetteren nadert, vergroot de voorsprong. Moe, maar tevreden kan ik even uitrusten en wachten op de rest. Als we allemaal samen zijn, moeten we de band van Frank nog eens bij oppompen. Nog 2 kasseistroken resten ons. het duo in Kalken. Ooit bekend vanuit de Omloop, toen deze nog in Lokeren aan kwam. 

In strak tempo rijden we er naar toe (Steven sleurt nog maar eens op kop). Eerst strook 10, de Steenbeekstraat, 600 m lang. Alweer snel ik er als eerste over. Rudy is de dischtste belager. We rijden samen de laatste strook 11,de Krimineelstraat op, 300 meter slechte kassei. Ik lig veel te groot en het duurt even voor ik op snelheid ben. Rudy houdt lang stand maar moet er toch af. Frank heeft de eer om als laatste van de kasseien te komen. Zijn voorband is alweer aan het leeglopen. We zullen nog wel tot aan het cafe geraken. Er wordt nog een sprintje getrokken. Noel zegeviert voor Sebastien. 

Uiteindelijk hebben we "slechts" 11 stroken gedaan in plaats van de geplande 13. Na de Lippenhove zou er nog een klein stukje geweest zijn, maar doordat ik het parcours aangepast heb vielen deze er uit. In kilometers maakte het niet veel verschil. Ik had 73 km voorzien, we hebben er 70 gereden. En we waren al bij al nog op een deftig tijdstip thuis (voor 12 uur). Het terras, het zonnetje en ook de drank verzachten bij velen de pijn. 

In de namiddag hebben we nog kunnen genieten van het echte werk, waarbij we vol bewondering zaten te kijken hoe de profs over de veel slechtere wegen denderen. Chapeau voor de winnaar, voor Cancellara die ondanks dat iedereen op zijn wiel rijdt, toch tweede wordt, maar ook voor mensen als Leukemans die na alle miserie tijdens de koers toch nog als 13de over de streep komt.

10 april 2011

Om 08.00 zitten (ook belangrijk om deze moedigen te noemen : Kristoff, Erik en Erwin) in de bus richting Frankrijk. 08.05 hebben ze reeds het eerste glas champagne in de hand en dat gaat zo door tot ze aan de kasseistrook van Tilloy Les Marchiennes komen. Ze strompelen uit de bus over de slechte kasseien het VIP dorp binnen en schransen, alweer overgoten met champagne, een klein ontbijt naar binnen : crème koeken, vers fruit, spek met eieren, boterkoeken, kopje koffie....Naast ons staat een grote bak gekoelde Carlsberg, probably the best maar we kunnen onze handen thuishouden. Na het ontbijt gaan de mannen de kasseistrook eens van dicht inspecteren. Onderweg moeten we Ludo Diericksen nog even bevrijden van wat opdringere dames die hem om de nek aan het springen waren, waarvoor zijn dank.... Een babbeltje met Spaanse supporters voor Flecha en wat verder met Engelse supporters die de dag ervoor zelf de kasseien overwonnen hebben. De Junioren razen voorbij en onmiddellijk hebben we 2 drinkbussen te pakken waarvan we de inhoud “organoleptisch “ aan een serieuze controle onderwerpen en bevinden. Kinderogen naast ons die begeerlijk naar de drinkbussen staren doen ons hart smelten, doping of niet die plakboel geven we graag af.  Links van ons zit een jong meisje 14 jaar die alle renners goed schijnt te kennen en een karton vast heeft met daarop Summie het is jouw dag.  Had ze gelijk later op de dag !! Slechts 2 personen op 500 aanwezigen in het Vip dorp hadden Van Summeren opgegeven en hadden daarbij( de schiftingsvraag) het gewicht van 2 Moozes fietsen van Ludo gigantisch overschat. Het was uiteindelijk een vrouw die met de tombola koersfiets ter waarde van 2.500 euro ging lopen....

Heren, het is zo stilaan tijd voor de apéro zegt Kristoff waarop we ons weer in de hoorn des overvloeds begeven. Champagne, warm geitekaasje met spek, een bordje met lauwe zalm gevolgd door een aspergeroomsoep. Intussen ook reeds rode en witte wijn in onze glazen. Jongens wat kunnen wij toch goed lullen over die fietsen en kasseien. De kreeft gaat erin zonder problemen waarop het signaal voor de doortocht van de profs volgt. Terug naar de kasseistrook Erik laat zich bijna omverrijden door een busje van de Gendarmerie, gelukkig trekken we hem op tijd aan zijne gilet in de goede richting.” Ik ga dat hier eens filmen zoals het hoort” roept hij. Na de doortocht en gigantisch veel stuntwerk van Erik blijkt er niks op de camera te staan...champagnitis ?? We slikken zo veel stof dat we besluiten om dat toch nog maar eens door te spoelen. Carlsbergske loopt vlot binnen, vlug even het vleesbuffet testen met wat Dauphinois patatjes in vette roomsaus en een glaasje Crianza....of twee...Op naar het grote scherm waar de renners nog steeds in het stof bijten en de ene valpartij na de andere maken. Ondertussen likken wij een ijsje vanille – chocolat dat zo lekker is dat er een tweede aan te pas komt , kwestie van de warmte wat te verdrijven. Dju dat plakt, ah hier den bak met Carlsberg ééntje voor....?? Van Summeren ramt door terwijl we een bordje met 4 verschillende soorten kaas verorberen maar nu met een glaasje spuitwater. Van Summeren haalt de meet...oui j’avais des bonnes jambes , c’est magnifique, oh lalala en wij weg naar het dessertbuffet : macarons , taartjes met chocolade en andere crèmetoestanden.  Burp valt dat niet wat zwaar... allé een Carlsbergsken voor te....Nu volgt een nuchtere fase 2 spuitwatertjes. Even napraten over het goede weer de fantastische organisatie de gezellige compagnie.  Het is bijna tijd om naar de bus te gaan.  Zeg heeft hier nog iemand honger ?  Al grappend zeg ik misschien zijn er nog sandwiches !  En ja hoor er volgt nog een broodje met warme beenham kwestie van geen honger te hebben op de bus. We slepen ons over de kasseistrook met de hoop volgend jaar deze klassieker opnieuw te kunnen rijden.

24 april 2011

Rit 8 : Verslag A ploeg.

Onze 8ste rit voert ons naar Erpe en Mere, Outer, Aaigem, Burst en St Lievens Houtem, allemaal dorpen die langs een golvend landschap aan elkaar geregen zijn. De weg terug loopt via Oosterzele, wat dan weer een denderende finale betekent via de afdaling van de Bestberg en de snelheidsrace naar Melle toe. Velen van ons hebben ook nog eens de Davitamon van de dag voordien in de benen. Het beloofd een leuk ritje te worden.

Gelukkig is er de zon. Alhoewel er wat donderwolken uit de nacht blijven hangen zijn. Sommigen waren in het rijden naar het clublokaal zelfs al even gezegend door een plaatselijke bui. Ook in Haaltert en Outer lag het wegdek nat, de regen was daar nog maar net gepasseerd. Echter buiten deze vaststellingen hebben we toch volop kunnen genieten van het zomerse aprilweer. 

Erwin had op de Davitamon een mindere dag. Hij was de dag voordien een beetje gaan losrijden. Een beetje? Nee, 94 km samen met Noel. Ik heb maar niet gevraagd welke de gemiddelde snelheid was. De benen zouden van minder tegensputteren. Maar vandaag wou hij dit duidelijk goed maken. Hij reed opvallend veel op kopwerk, samen met Kristoff.  

Voor Stefan viel het vandaag dan weer behoorlijk tegen. Hij reed 2 keer lek. En uiteindelijk deed het achterwiel helemaal tegendraads. Er zat een bultje in dat we er van geen kanten uit kregen. De eerste lekke band was in Mere, net voor we de plaatselijke helling opreden. De tweede lekke band was op het einde van de kasseistrook in St Lievens Houtem. Het was al zijn 5^de lekke band dit seizoen. En telkens met andere wielen!

We waren net weer vertrokken na de tweede band of we zagen de B-ploeg vlak voor ons rijden. We reden elkaar voorbij, waarbij ondertussen wat informatie werd uitgewisseld. Bij de B had Dorien ook net een lekke band gehad.  

Dat de Davitamon bij velen in de benen zat bleek tijdens zowat de ganse rit. Er werd niet of nauwelijks versneld op een helling. Enkel Sebastien en Szolt waagden zich hier aan. Iedereen spaarde de krachten voor de finale. We kwamen via Oosterzele en dat betekent, de Betsberg af en “vliegen” tot in Melle. Jurgen begon de debatten al van ver voor de Betsberg. Zowat de volledige afdaling reed hij ook op kop. Alain zat in zijn wiel en iedereen verwachtte iets uit die hoek. Alain had echter bij de start gezegd dat hij slechts tien meter kop zou doen, namelijk de laatste tien. Van een beetje stoefen is nog niemand gestorven. Hij bleef dus gewoon zitten. Het was Martin die de knuppel in het hoenderhok gooide. Het bultje in Gontrode zorgde niet voor afscheiding, alhoewel er meer dan deftig werd doorgetrokken. Dat Rony zo stilaan in vorm komt, zullen we ook geweten hebben. Hij trok even door en iedereen lag plat op het stuur om te kunnen volgen. Het ging nog niet goed vond hij achteraf. Meteen weet iedereen terug van waar zijn bijnaam “TGV” komt.

Enkel de sprint moest nog gereden worden. Alain wist wel waarom hij enige kans op slagen had. Sprintkanon Kristoff had door een defect geen beschikking over zijn “grote plateau”. Noel, een ander sprintkanon was afwezig. Aan de andere kant was er nog ruim voldoende concurrentie. Erwin is nooit te onderschatten, Sebastien kan ook deftig sprinten en dan is er nog altijd Freddy Ve waar je rekening moet mee houden. Het zat zelfs helemaal mee voor Alain toen Jurgen en Steven een treintje gingen vormen voor hem. Jurgen deed schitterend werk tot na de eerste bocht. Steven deed het al even goed, zodat er geen gevaar voor overrompelingen van achteruit waren. De laatste bocht werd genomen, en Steven hield de benen stil. Alain vond het wat te vroeg en spoorde Steven aan tot een laatste inspanning. Steven deed dit gewillig en gaf nog eens alles wat hij kon. De sprint schoot in gang en Erwin nam direct twee fietslengtes voorsprong. Alain kreeg stilaan zijn fiets op kruissnelheid en het werd helemaal zoals voorspeld. De laatste 10 meter op kop, is voldoende om de sprint te winnen. Met dank aan het uitstekende voorbereidende werk van Jurgen en Steven.

2 mei 2010

Rit 9 : 

De weerman en weervrouw hadden reeds de hele week voorspeld dat het zondag rotweer zou worden. Koud en felle buien zouden ons deel worden. Toen ikzelf om 7 uur eens poolshoogte ging nemen van het weer, was het inderdaad rotweer. De regen viel in bakken naar beneden. Om 7u30 werd het nog wat erger en regende het echt pijpenstelen. Meestal is dat het teken dat de regenbui op zijn einde loopt en inderdaad tegen 8 uur was het enkel nog wat gemiezer dat naar beneden viel. Toch geen risico genomen en goed ingeduffeld en gewapend tegen regen en koude naar het lokaal vertrokken. Het was toen al droog.

In het lokaal waren de leden nog maar op 2 handen te tellen. En dat zou niet veel meer worden. Uiteindelijk hadden we 8 A’s (Alain, Kristoff, Erwin, Andre, Joris, Serge, Franky en Dirk ) en 5 B’s (Dorien, Jeanette, Véronique, Jean-Pierre en Kurt ). Voor de A’s stond een golvend parcours op het programma, voor de B’s was het een vlakke rit.

Het ritverslag van de A’s is vrij bondig samen te vatten. Kristoff en Alain reden de ganse rit op kop. Er werd steeds aan het zelfde tempo gereden en daar was iedereen gelukkig mee.

Om toch iets te vertellen : In Baaigem mispakte Dirk zich even aan het gootje naast de kasseistrook bergop en parkeerde zich zo tegen de grasberm. Weliswaar zonder te vallen. In Sint-Lievens-Esse konden we een stoet aan oude tractors bewonderen. De gemotoriseerde politie begeleiding reed ons hierbij wel bijna van de baan, maar er zaten toch wel een paar schoon modellen tussen. In Borsbeke passeerden we net toen iedereen uit de kerk kwam van de communie. Onze mannen waren wakker genoeg om het schoon volk dat daar rond paradeerde naar waarde te kunnen schatten. Er zaten ook hier schoon modellen tussen. De helling die onmiddellijk volgde was precies iets makkelijker te verteren. Op weg van Oordegem naar Wetteren dreef Kristoff eens het tempo op en deed Franky op het eind er nog een extraatje bij. In Wetteren op het rond punt achter de brug schoof Serge onderuit op een gladde plek. Het was ondertussen terug beginnen regenen, waardoor het wat opletten was.  Gelukkig zonder veel erg aan man of fiets. Kristoff trok de sprint aan voor Alain (als dank voor de geleverde diensten vrijdag in koers). Maar Alain had niet de goede benen na twee opeenvolgende koersdagen om nog explosief uit de hoek te komen. Erwin had dit wel en sprong zo naar zijn gemakkelijkste overwinning ooit (zo vertelde hij zelf achteraf)

Al bij al hebben we 60 van de 79 km droog gereden.  Ook de B was tevreden en had het grootste stuk van hun 69 km droog kunnen afwerken. De afwezigen hadden dit keer ongelijk.  

8 mei 2011

Het weer : Bewolkt met een stevige zuiderbries. Later in de loop van de voormiddag worden opklaringen verwacht. Om 8 uur is het al 18° C.

Parcours : Via Gent en Ertvelde naar Sas Van Gent. Zo naar Zelzate en Zuiddorpe. Van daar recht naar huis via Overslag, Wachtebeke en Beervelde.

Resultaat : Eerst 45 km wind in de rug. Dan 10 km zijwind en tot slot 30 km met de wind van voren. Het eerste deel werd heel snel afgehaspeld. Na 45 km hadden we 32,2 gemiddeld. Steven en Alain hadden de gehele tijd op kop gereden en achter hen werd er vrolijk gebabbeld. Een teken dat het toch niet te snel ging. Om 32 gemiddeld te halen reden we veelal tussen de 34 en 35. In het tussenstuk van 10 km zit een groot stuk vrij parcours. Ook dat werd zoals gewoonlijk vliegensvlug afgehaspeld. Weliswaar was er al wat meer rotatie in kopmannen nodig. Dimitri, Gunther, Sebastien en Kristoff deden nu mee. Het laatste stuk vergde al veel meer krachten. Nu werden ook Jurgen, Rony, Erwin en Noel ingezet naast de reeds eerder genoemde pionnen. Veel oponthoud was er niet en op de lange brede wegen werd er toch rond de 33 gereden, tegenwind of niet.

Het gevolg was er ook naar. Ondanks een lekke band in Beervelde en een weerspannige politieagent stonden we om 20 na 11 al weer thuis. Het gemiddelde stond op 31,6. Ik vraag mij toch af of we niet te snel gereden hebben. Kan iedereen voldoende volgen? Het kan niet de bedoeling zijn dat je na de zondagrit een ganse namiddag moet bekomen van de inspanningen.

Wat heb ik nog geleerd vandaag?

Kristoff, Steven en Sebastien zitten in een uitstekende vorm. Als die mannen eens aan het pak trekken vallen er weldra gaten. Kristoff won grandioos de eindspurt door simpelweg een bijzonder hoog tempo aan te houden. De rest moest plooien of stierf in zijn wiel. Sebastien rammelde eens serieus aan de boom in “Olland”, waarbij ook direct scheuren ontstonden. En Steven die bleef maar op kop rijden. Als je een goede partner zoekt voor de koppeltijdrit, neem dan een van deze 3. Ook goed en zeker te overwegen zijn Noel, Jurgen en Gunther. Ik zal mijn teams met de nodige zorg moeten samenstellen.

Zelfs politieagenten kennen het reglement niet goed. Stefan en Gunther hebben ondertussen de details uitgezocht en die gaan we meenemen op de volgende ritten zodat we de nodige argumenten hebben. De recente artikelen in de kranten hebben niet veel goeds opgeleverd voor het imago van de wielertoerist, dat mogen we meer en meer aan de lijve ondervinden. 

15 mei 2011

Het was dit weekend plechtige communie in Laarne. En dat was er aan te merken. Een aantal heel trouwe leden waren vandaag afwezig vanwege de feestelijkheden. Het waren dan ook beperkte groepen bij de A en B die van start gingen voor deze rit. De hemel zag er bij momenten zeer dreigend uit en er stond een frisse, strakke wind. Damiano, onze Italiaanse vriend, was eindelijk ook nog eens van de partij.

Het was vandaag weer zo een verraderlijk parcours. Officieel stond er geen enkele helling op het programma. In werkelijkheid moesten we op een afstand van 13 km 5 naamloze hellingen overwinnen. De meeste ervan zijn onderdeel van de Van Petegem Classic, Davitamon of andere toertocht. Alleen de combinatie die wij maken is nogal uniek en verdomd lastig. De aanloop naar deze heuvelzone die zich situeert tussen Ename en Sint Blasius Boekel is ook niet van de poes. Bottelare, Munte, Baaigem en Vurste zijn gemeenten waar ook niet echt vlakke wegen lopen. Het stuk via Asper, Heurne en Eine was dan wel weer vlak.

Wegkapitein Alain zorgde er wel voor dat het eerste deel vrij rustig gereden werd, zodat er genoeg energie over was voor het hoofdgerecht van deze rit. Doordat Kristoff er niet was en het fluitje om de kopmannen te sturen bijgevolg ook ontbrak, reed Alain uit praktische overwegingen bijna de volledige rit op kop. Vaste kopman Steven was vandaag afwezig maar werd vakkundig vervangen door Jurgen. En Steven mag gerust zijn. Het gemiddelde van de rit was slechts 28,6 km/u. We weten bijgevolg aan wie we de hoge snelheden van de afgelopen weken te danken hebben.

De eerste helling begon langzaam, maar na een bocht stond er ineens een bordje met daarop een stijgingspercentage. 12% stond erop. Ik was nog fris en heb het wel degelijk goed gelezen. De klim zag er zelfs steiler uit als het bord ons probeerde wijs te maken. Het beeld deed een beetje denken aan dat zoals je plots aan de voet van de Koppenberg staat. Deze helling maakte zijn aankondiging helemaal waar. Lastig tot de laatste meter.

De volgende helling was in Kerkgate. Ook kort en krachtig. Dan naar Horebeke voor een langere klim in verschillende etages. Gunther reed nu mee op kop. Direct gevolgd door nog een nijdig hellingske waar Dimitri en Joris eens op de grote molen tegenaan vlogen. En om af te sluiten weer een duik naar beneden en terug pittig bergop naar Heuvelgem. Hier was het Noel die de forsing voerde.

Daarmee was het zwaarste deel achter de rug. Maar daarom was het nog niet gedaan met klimmen. We moesten nog naar Rozebeke, Roborst en Velzeke. Van Velzeke naar Balegem werd er al eens stevig doorgereden, maar het ging te rap voor Damiano. Het was veel te lang geleden dat hij nog gereden had en de lastige rit eiste duidelijk zijn tol. In Oosterzele verkoos hij om op eigen tempo naar huis te rijden. Meteen het sein om de afdaling van de Betsberg met alle registers open aan te vatten. Alain muisde er van onder en de rest zette een verwoedde achtervolging in. In Gontrode was de vogel gevangen. Olivier en Joris toonden nog eens hun goede benen. In Melle kwam Gunther als een duiveltje uit een doosje naar voor gevlogen. En het ging vreselijk goed vooruit. Frank had door al dat geweld last van krampen aan de kuit gekregen en liet de rest wijselijk begaan.

Op naar de spurt. Joris deed knap werk en ploeterde een groot stuk tegen de wind. Toen kwam Stefan aangestormd met Gunther in het wiel. Alain pikte direct in want dit was een mooi treintje om naar de streep te gaan. Stefan deed prachtig werk en Gunther nam al even puik over. Alain zat te lonken naar wie zou aanzetten. Noel wachtte geduldig af tot Alain even terug vooruit keek en zette toen aan. Alain kon de aanval niet direct opvangen. Noel gaf alles en hield het tot op de meet.

5 juni 2011

Rit 14 : Ladeuze en Wolvenberg

De weerman had de ganse week voorspeld dat het zondag zou regenen. Zelfs gieten en onweer stonden op het programma. Net op het moment dat de meesten hun fiets van stal halen begint het te druppelen. Met de voorspellingen in het achterhoofd, was dat ongetwijfeld de uitvlucht om die fiets weer weg te bergen. Het resultaat was dan ook te merken in het aanwezige aantal leden. 8 A's en 9 B's stonden klaar om de rit aan te vatten.

Voor het A groepje stond Ladeuze en Wolvenberg op het programma. De B groep trok richting Lokeren en Hamme. Uiteindelijk heeft de regen het niet lang vol gehouden. Eenmaal in Balegem was het al bijna gestopt met regenen. Daarna hebben we geen drup meer gezien. De "salon coureurs" hadden nog maar eens ongelijk. De "echte" mannen en vrouwen verdienen dan ook een eervolle vermelding. Voor de A : Kristoff, Jurgen, Dimitri, Stefan, Steven, Dirk, Serge en Alain. Voor de B : Jean-Pierre, Andre B, Andre DW, Janet, Katrien, Véronique, Dorien, Kurt en Yvan.

Bij de A's reed Steven de eerste 40 km op kop, afwisselend met Dimitri, Jurgen of Kristoff. De laatste 40 km reed Alain op kop, afwisselend met Serge, Dirk, Jurgen en Kristoff. Het werk werd zoals je ziet eerlijk verdeeld. Kristoff was weer creatief met het parcours waarbij we onder andere de Leberg eens bergaf hebben gereden. Tussen Zegelsem en Schorisse hebben we zelfs eens een nieuw stuk uitgeprobeerd. Daarmee hadden we wel wat meer kilometers maar het was wel de moeite. Rustige baantjes en een mooi landschap.

Voor we aan de Ladeuze kwamen hadden we al menig bergje voor de wielen gekregen zodat we goed opgewarmd aan de klim konden beginnen. Vrij snel trok Alain alleen op avontuur. De rest liet hem rijden en klauterde op eigen tempo naar boven. Dimitri bracht even verwarring in de gelederen door plots te versnellen. Boven werd er even gewacht en werd er nieuwe energie opgeslagen. We namen rustig de tijd zodat iedereen zijn koekje of banaan kon verorberen want de volgende berg, de Wolvenberg ligt vlakbij.

De Wolvenberg is de helling van Kristoff. Ieder jaar opnieuw rijdt hij ons uit de wielen. Ieder jaar opnieuw neemt Alain zich voor dat het dit keer geen waar zal zijn. Jurgen leidde de debatten en sprong als eerste tegen de berg op.  Kristoff ging er echter gezwind op en over en Alain moest zoals elk jaar de rol lossen. Het zal voor volgend jaar zijn.

Boven stonden we klaar om verder te rijden. Deze korte conversatie wil ik u niet onthouden :
Jurgen : "Langs waar is't ?"
Alain : "Die kassiebaan volgen"
Jurgen : "Hoe lang is die kassei?"
Steven : "Zo'n 15 centimeter"

De terugweg verliep tamelijk vlot, alleen de wind zat wat tegen.

Spurten werd er ook nog gedaan. Jurgen trok iedereen op een lint. Alain vocht een robbertje met Steven voor het wiel van Kristoff. Steven was hoffelijk en gaf Alain zijn zin. Jurgen reed ondertussen 42km/u op kop. De eerste bocht werd genomen en de wind begon wat meer weerwerk te bieden. Er was niemand die Jurgen wou aflossen en het tempo zakte langzaam naar beneden. De tweede en laatste bocht werd genomen. Dimitri nam nu over en bracht er terug wat snelheid in. Kristoff en Alain zetten zo goed als gelijktijdig aan. Kristoff had direct een fietslengte voor. Alain kwam stilaan meer en meer op snelheid en in de laatste meters kwam hij naast Kristoff. De meet was er echter al waardoor Kristoff won met een goeie 20 cm. Alain en explosiviteit zijn 2 dingen die niet samen gaan.

We hadden 88 km en een gemiddelde van net geen 30km/u. Goed gereden met ons 8. 

12 juni 2011 : Tilff -Bastogne -Tilff

Rit 15 : Verslag A ploeg (en een beetje B)

Het is Sinksen en dus kermis in Laarne.  Het is ook vaderdag. Maar voor ons is het vooral de dag van Tilff-Bastogne-Tilff. Het feit dat het kermis is en ook vaderdag laat zich wel voelen aan de opkomst voor T-B-T. 9 A's (Erwin, Kristoff, Serge, Steven, Erik, Rudy, Olivier S, Freddy Vl en Alain) en 4 B's (Andre DW, Jean-Pierre, Katrien en Kurt) zijn bereid om de lange autorit en de lastige Ardeense hellingen te trotseren. 

Voor de B's stond er 89 km op het programma, voor de A's de langere tocht van 147 km. Er werd in het begin een groot stuk samen gereden, de splitsing lag na de eerste helling. En die eerste helling kon direct tellen. In Aywaille draai je rechts de grote baan af en je krijgt direct een klim van 20% voorgeschoteld. Als je nog niet helemaal wakker was, dan was dit na deze helling zeker niet meer het geval. Serge bleek een geboren berggeit te zijn. Niet enkel op deze helling maar ook op alle andere hellingen reed hij bijzonder gezwind naar boven. Katrien moest haar onervarenheid in de Ardeense hellingen bekopen. Te enthousiast het begin van de klim aanpakken resulteerde verderop in het bekende "geparkeerd" staan.

Iets wat ons trouwens de ganse rit stevig door Kristoff werd ingeprent : doseren, doseren en nog eens doseren. In het begin zagen we heel wat groepen ons gezwind voorbij trekken. Velen daarvan hebben we later terug gezien, terwijl ze dan veel minder gezwind aan hun kruistocht bezig waren. Ook bij ons was er iemand die een serieuse klop van de hamer kreeg. Freddy had op de top van de Rosier een serieuse krampaanval. Vanaf daar was het nog een heel eind en de krampen gingen echt niet weg. Freddy besloot daarom om op eigen kracht (of wat er van over was) de kortste weg naar Tilff te nemen.

Onderweg zijn we de groep van Ludo Dierckxens tegen gekomen met een hele cameraploeg van VT4 in hun zog. Na de top van de Cote de Wanne hebben we even een praatje kunnen slaan met enkele van die mensen. De Cote De Wanne hebben we trouwens niet volgens het parcours van deze rit beklommen, maar wel via de weg die profs nemen. Wat ook een lastigere beklimming bleek te zijn. 

Het beeld van deze rit is het moment waarop we met 4 aan het zwoegen zijn op de Rosier. Serge, Kristoff, Steven en ikzelf. Steven komt even op kop en zit ostentatief zijn vingernagels te bekijken. Alsof hij wil zeggen, ik ben dat hier aan het beklimmen met de vingers in de neus. Blijkbaar interpreteerde Serge dat ook zo en versnelde ogenblikkelijk. Het was een versnelling om u tegen te zeggen want Alain en Kristoff hadden de grootste moeite om in het wiel te blijven of er weer in te geraken. Serge krijgt met onderscheiding de bolletjestrui.

Wat voor de meesten ook plezant was, waren de lange afdalingen. Olivier bleek hierin heel bedreven, net als Steven. Erik daarentegen zag er telkens zwaar tegenop. Kristoff heeft Erik nog een spoedcursus afdalen proberen geven, zonder resultaat. De schrik overwon telkens van de goede wil.

Erwin begon iets over half weg ook wat moeite te ondervinden. Een serieuse verkoudheid speelde hem parten. Met toestemming mocht hij vooruit rijden tot de volgende bevoorrading. In een van de afdalingen splitste de groep ook in twee. Steven en Alain waren naar beneden gedoken en zaten voor de rest. Op het vlakkere kwamen ze bij 2 kompanen. Met hun 4 reden ze rond om tegen hoge snelheid de laatste bevoorrading te bereiken. De anderen hadden met een lekke band van Rudy wat achterstand. Maar hierdoor konden ze wel aanpikken bij een groepje dat zeer stevig doorreed. Men moest zich dubbelplooien om te volgen. Wat nog meest indruk maakte was dat er een vrouw gewoon mee rond reed bij dit groepje tempobeulen.

Wat nog lastig was, was de laatste helling om terug bij de auto te geraken. Op deze laatste klim bleken Kristoff en Steven nog over de beste papieren te beschikken. De anderen volgden op eigen tempo. De verschillen boven waren dan ook behoorlijk groot geworden, want iedereen moest zijn citroen tot de laatste druppel uitpersen om er te geraken.

Kort gezegd, het was een leuke ervaring. De lange rit per auto hadden we er graag voor over. Jammer dat er teveel andere zaken waren die enkele deelnemers in Laarne hebben gehouden.

Zondag 10 juli 2011.

17 juli 2011

Rit 20 : 

We hebben afgelopen zondag een historische rit voor de club gereden. Voor de allereerste keer zijn we thuisgekomen met een gemiddelde van 34,1 km/u. We hadden al enkele keren een 33 gehaald, maar 34 was toch wel wat straf. Verscheidene leden vonden achteraf dat het toch wel wat te rap was geweest, alhoewel de meesten volop hebben meegewerkt om dit doel te halen.

Het zat dan ook allemaal wat mee. Vooreerst was er een goed excuus om vroeg terug te zijn. Het was in de namiddag barbecue van de club. Daarnaast stond er heel veel wind. In de aanloop vol in de rug en in het terugkeren in het nadeel. Ervaring leert dat we dan meestal snel vertrekken en dat we bij het terugkeren ons dan extra dubbelplooien. Laatste groot voordeel was het parcours. Vooral brede en lange rechte wegen stonden op het programma.

De mannen die deze klus geklaard hebben waren Dimitri, Dirk, Erik, Gunther, Jurgen, Kristoff, Noel, Rony, Stefan, Steven, Willy en Alain. Op het einde zat zowat iedereen stikkapot want veel spurt was er niet meer waar te nemen.

Het begon met Kristoff en Steven op kop. Zij deden dit kopwerk heel lang, tot de wind wat begon te draaien. We zaten toen halfweg al rond de 35 km/u, na amper 1 uur rijden hadden we al 35 km afgehaspeld. Toen hebben we ons eens misreden een doodlopend straatje in. Noel en Jurgen begonnen dan hun kopwerk, afgewisseld met Gunther en Dimitri. Steven stak zo nu en dan een handje toe. Kristoff had zich achteraan genesteld, terwijl we Alain nog niet op kop hadden gezien.

De wind begon nu echt in het nadeel te zitten en na nog eens een doodlopend straatje te zijn ingereden vond Alain het tijd om mee kopwerk te doen. Gezien het gemiddelde al wat gezakt was, wou hij dit toch minstens vasthouden, ondanks de wind. Er werd dan ook hard gezwoegd op kop. Telkens kwam er iemand anders mee op kop rijden naast Alain. Jurgen, Steven, Dimitri, Gunther en Noel wisselden keer op keer naast Alain. Ondertussen begon Kristoff achteraan ook meer en meer werk te hebben om iedereen samen te houden. Willy en Erik hadden de meeste last en kregen zo nu en dan een duwtje in de rug.

Op de brug over de E17 ontbond Stefan nog eens zijn duivels. In het laatste deel slaagden we er nog in om met 8 man rond te rijden. Ook Dirk kwam zijn steentje bijdragen. We draaiden mooi rond en haalden bijna 38 km/u. 

De laatste strook naar de eindstreep was voor velen bijzonder zwaar en alleen Kristoff en Alain deden nog moeite om er voor te spurten. En de huisregel werd weer alle eer aangedaan : "Op het eind wint Kristoff de spurt".

Om 10u55 waren we weer binnen na 78 km. We waren om 8u35 vertrokken.

Verslag Rit 25

22 augustus : Flobecq

We gaan het verslag eens beginnen met het einde van de rit. Waarom? Omdat ik tot een opmerkelijke vaststelling ben gekomen. Het gebeurt zelden dat de eindspurt uitdraait op een duel tussen Alain en Kristoff. Meestal trekt een van de twee de sprint aan voor iemand anders. Maar vandaag dus niet. Andre was er na de laatste bocht van onder gemuisd en Erwin knalde het gat dicht. Kristoff en Alain zaten in die volgorde in Erwin’s wiel. Beiden gingen gelijktijdig aan waarbij Alain een halve fietslengte achterstand moest inhalen. Tot op 10 meter van de streep lag Kristoff nog steeds op kop, maar op de streep was er geen verschil meer merkbaar. Geen van de twee durfde zeggen dat hij gewonnen had. Een onbeslist duel. Dit seizoen was het nog maar het tweede duel tussen beiden. Het resultaat van het eerste duel was eveneens onbeslist. Toen waren de rollen net omgekeerd. Alain lag toen op kop en Kristoff kwam nog op gelijke hoogte. Ook toen kon geen van de twee zeggen wie gewonnen had. Als deze twee heren door omstandigheden eens tegen elkaar spurten is er blijkbaar geen winnaar.

Aan de wil en inspanning om te winnen zal het niet gelegen hebben. Om u een idee te geven van de felheid van de spurt heb ik onderstaand grafiekje bijgevoegd. Dit is opgemeten met de Polar meter van Alain en uitgelezen op de computer. Je ziet mooi de opbouw van de spurt met telkens een kleine snelheidsvermindering bij het nemen van een bocht. De eindsnelheid bij het overschrijden van de streep was 59,6 km/u! Er zat wel wat rugwind, maar toch nog steeds een straffe stoot. De hartslag gaat naar 180, terwijl de maximum hartslag bij een inspanningstest van Alain op 182 ligt. Ja, er werd volop gestreden.

Naast sprinten hebben we ook nog wat anders gedaan. De rit liep over Parike naar Flobecq waar we de “La Houppe” beklommen hebben. De terugweg liep langs Brakel en Munkzwalm. Er dienden tussendoor heel wat bergjes verwerkt te worden. Berg af viel best wel mee, maar berg op was wat lastiger. Sebastien en Erwin hadden de dag voordien in de Ardennen een zware toertocht meegedaan, maar hadden hier blijkbaar goede benen aan overgehouden. Als het berg op ging zaten ze vooraan. Ook Willy had er duidelijk zin in en was meermaals bij de eersten om een helling aan te vallen. Net zoals Hans trouwens.

Nog een vaststelling. Het gemiddelde was 28,2 km/u na een rit van 97 km. Steven en Jurgen waren er niet bij. Daarmee weten we ook ineens door wie het komt dat we de laatste tijd altijd met een gemiddelde van meer dan 30 naar huis kwamen. Gezien beide ook steeds veel kopwerk voor zich nemen was het nu aan de anderen om dit te doen. Andre, Joris, Gunther, Danny, Kristoff en Freddy Vl kwamen allemaal aan bod, het merendeel werd zonder morren door Alain opgeknapt.

Jammer genoeg was er ook een valpartij. Joris tikte het wiel van Kjell aan en kwam ten val. Gelukkig viel Joris langs de goede kant en kon hij vrij snel weer verder. Kjell voelde zich veel minder goed want hij was alweer betrokken bij een valpartij. Hij zag het even niet meer zitten en wou op zijn eentje terug naar huis rijden. Gelukkig hebben we hem kunnen overtuigen om te blijven meerijden en hebben we hem ook hopelijk overtuigd dat hij hier geen schuld aan had. Ook Joris is hem dit persoonlijk nog eens gaan zeggen. Toch trok hij het zich zichtbaar aan want voor de rest van de rit bleef Kjell opvallend afzijdig.

De beklimming van La Houppe werd volledig door Alain voor zijn rekening genomen. Logisch, want dit is een van zijn favoriete hellingen. Sebastien en Kristoff schoven mee. Halfweg de klim, bij het begin van het bos werd er al een tandje groter geschakeld, maar Sebastien en Kristoff bleven gezwind volgen. Halfweg het bos gooide Alain zich nog twee tanden groter en begon op de trappers te lopen. Sebastien ging nog even mee maar moest dan passen. Kristoff had al eerder gelost. Buiten het feit om als eerste boven te komen deed het Alain nog meest deugd dat Kristoff hem complimenteerde met zijn sterk nummer. Achter deze eersten werd er nog menige tweestrijd uitgevochten. Erwin en Freddy hadden onder andere een robbertje uitgevochten waarbij Freddy de bovenhand haalde. Sluitstuk Martin was deze keer zo vriendelijk om nu wel te zeggen dat hij de laatste man was. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij ons liggen heeft. Martin komt boven en zegt doodleuk : “Er zijn er nog 2 of 3 achter”. Als we een paar minuten gewacht hebben, verklapt hij dan helemaal uitgerust dat het niet waar is. Aangezien we meestal met meer dan 20 zijn en over het algemeen over enkele meters verspreid staan, valt het inderdaad niet op dat iedereen er toch is. Een goede truc om wat extra recuperatie te krijgen natuurlijk.

Na de klim volgde de afdaling naar Brakel. Ondanks de slechte weg reden we tegen 60 km/u naar beneden. Door de putten en oneffenheden in de weg vloog de ketting er bij Andre af. Dit zorgde even voor wat verwarring bij degene die in het spoor van Alain zaten. Enkel Gunther bleef over om in het zog van Alain in Brakel toe te komen. Ondertussen had Andre met de hulp van Kristoff zonder te moeten stoppen zijn ketting weer kunnen opleggen.

Eenmaal we allemaal samen in Brakel waren, werd er verder gegroepeerd gereden. We reden nog de Kleiberg op, maar niemand voelde zich geroepen om nog eens aan de boom te schudden. We bleven ook op de andere stukken waarbij we soms de knuppel in het hoenderhoek gooien opvallend inactief. Enkel de spurt zorgde nog voor commotie, maar dat hebben we al verteld.  

We waren iets na 12 binnen. De B leden begonnen zich al zorgen te maken waar we bleven. Door de voorbije weken steeds te vroeg binnen te zijn, liggen blijkbaar de verwachtingen ondertussen hoger.   

28 augustus : Rit 26 Verslag A ploeg

Mijn excuses dat er niet veel verslagen zijn verschenen van de laatste ritten. In de vakantie heeft een mens precies nog minder tijd als anders.

Nochtans hebben we ons goed geamuseerd, ondanks dat de weermannen hun uiterste best deden om onze moed voor de rit in de schoenen te doen zinken. Maar telkens hadden we geluk. Wie kwam opdagen kon genieten van een droge rit.

Dimitri mocht in rit 24 de spurt op zijn naam schrijven. Hij was bij het begin van de Mellestraat beginnen versnellen met als doel om tempo te maken voor de spurt. Echter was er niemand gevolgd en hij had daarmee een kleine voorsprong. Niemand wou er achter gaan tot Erik een ultieme poging deed om de kloof te verkleinen. De spurters bleven naar elkaar loeren en Dimitri kon het knap houden tot op de streep. Hij was zelf nog het meest verbaasd over zijn winst.

In rit 25 zijn we naar La Houppe gereden. De klim is nog steeds een kolfje naar de hand van Alain. De afdaling werd volle petrol genomen zodat we geregeld vooraan in de 60 vlamden. Erik verklaarde ons zot en reed op eigen tempo naar beneden. Als uitsmijter presenteerde wegkapitein Alain nog de Kleiberg als extraatje. In de aanloop naar La Houppe werd ook Parike berg aangedaan. Moet het gezegd dat iedereen choco was op het eind van de rit?

En vandaag stonden alweer bergen op het menu. Valkenberg en Berendries. En terwijl we toch in Brakel waren hebben we de Ten Bosse straat maar meegenomen. In het afkomen passeerden we ook nog eens de Grotenberge in Zottegem. In de aanloop zat ook nog een lastig stuk tussen Sint Blasius Boekel over Heuvelgem naar Elst. Steven en Alain waren duidelijk in goede doen want op de hellingen gingen ze er steevast van door.

We hadden ook nog eens onze snelweg van Oombergen naar St Lievens Houtem en van daar naar Westrem. Met een wind in de rug en voorbeeldig ronddraaiende mannen in vorm zaten we steeds tussen de 45 en de 50 te rijden. Knap werk van Jurgen, Dimitri, Gunther, Dirk, Steven, Rudy en Noel.

De spurt werd gemakkelijk gewonnen door Alain. Jurgen had de aanloop voor zijn rekening genomen en Alain kon profiteren van een misverstand tussen Gunther en Steven.

En wat doen we volgende week? Jawel alweer bergen ! Met de gevreesde Koppenberg als topper.