vrijdag, december 03, 2004

Tom Lanoye

De eerste grijns verscheen al op mijn aangezicht toen ik de naam nog maar las. Tom Lanoye. 'Het Vlaams Behang (deel 1) - Kaddish voor het blok' was de titel van zijn column in humo. Hahaaa, sinds het lezen van Doen! heb ik gerouwd om het feit dat Tom Lanoye geen column meer schrijft in humo. Daarvoor, toen ze indertijd verschenen, had ik ze nooit gelezen, zo'n rare kwibus met een brilletje, daar behoeden alle moeders, desalnietemin terecht, hun kinderen voor. Maar sinds Doen! aanbidt ik zijn schrijfstijl.
Dit verklaart grotendeels de grijns die op mijn aangezicht domineerde. Hij staat op het fotootje ook met een smile, een verborgen smile. Hij verbergt hem achter het cynische doek waarin elk, zichzelf respecterend, critucus zich verhult.
En bij de eerste zinnen was het al prijs. Hij kan het nog. Hij is niet verdronken in zijn gedichten blijkbaar, want hij komt boven drijven met zijn scherp geschreven proza. Ik heb even gelachen, had weer even spotgevoelens jegens het blok, ... Alles zat er weer in verwerkt, zoals we van hem gewoon zijn.
Wat houd ik toch van deze man zijn schrijfstijl. Hoe doet hij het toch? Wat onderscheidt de schrijfstijl van 'dat manneke met zijn brilleke' zich van alle andere schrijvers (waarbij tegenwoordig ook de amateuristische bloggers zich mogen rekenen)? Het is toch ook maar een opeenvolging van woorden die hij daar in een mooie volgorde giet. Het zijn zelfs dezelfde woorden die de rest gebruikt, maar blijkbaar giet hij ze toch mooier in vorm.

Méér van dit! Ik had bijna een spandoek gemaakt en was gaan protesteren, niet voor de gebouwen van het vlaamsch blok, maar voor de voordeur van Lanoye. Dat hij zich veel te stil houdt. Theater, theater, ... die mens heeft een volksplicht. Onze geesten scherp houden en onze buiken laten schudden van het lachen.
Maar langs de andere kant. Lanoye kan zijn bijna legendarisch imago alleen maar in stand houden door deze stille mysterie. Alle grootheden die hun nek nog eens uitsteken in wekelijkse verplichtingen, raken hun legendarisch karakter kwijt. Uyterhoeven, Mortier, Reynebau, ... Ze blijven goed, maar zijn lang niet meer legendarisch. Lanoye doet dit blijkbaar wel, met korte blitzkriegs.
Maar toch wil ik meer van dat! En ook een deel van die grijns de me daarstraks tooide was om het feit dat er '(deel 1)' in de titel stond. Belofte maakt schuld, ik wil deel 2!