vrijdag, januari 28, 2005

Nid & Sancy

Wat?
Nid & Sancy is een Gents duo, getrouwd nog wel, die voordien onder de naam 'Galactimendicum' opereerden. Gisteren presenteerden ze hun eerste cd 'Talk to the machine' en daar hadden wij dus gekregen tickets voor.

Waar?
De balzaal in de Vooruit, een zeer mooie zaal en zeer gezellig

Genre?
Nid & Sancy wordt nogal eens omschreven als 'elektropunk' en inderdaad, dat benadert de werkelijkheid wel. Geen brave elektro, maar zwaar met veel lagen ruis, de helft van de kanalen overstuurd, het zingen was door een overstaanbare micro roepen, ... Soms ontsporen de nummers in techno met een hevige bas en dat is zo meestal het punt waarop je niet kan stil blijven staan.


En hoe was 't?
Het was zeer in orde. De cd moest voorgesteld worden en daarom zijn ze wel hard op het spoor van de cd gebleven en zijn de nummers maar een paar keer ontspoord. De charme van Nid & Sancy is dat ze maar lagen op het nummer blijven bij gooien. Het begint met een leuke loop, iets daarna vlamt hier een zware elektrobas bij op, daarna nog een getjingel, daarna komt dan een zware ruis die de bas vervormt, het meisje van het gezelschap begint iets te roepen door de micro, hier komt nog een extra baslaag bij op, nog een statische toon die de overtoon neemt, enzovoort. Tot je op een bepaald moment een chaotisch stuk explosieve muziek bekomt. De beste delen zijn wanneer ze hun elektro beat wegfilteren en die iets daarna vervangen wordt door een snoerharde en monotone bas. Ik ben namelijk de elektro weer beu en zoek terug een stevige bas, bijna hardcore, die het boeltje overneemt. En dat deden ze gisteren (maar) 2 keer. Op pukkelpop, waar ze alles konden opengooien, hebben ze dit meer gedaan.

Hoogtepunt?
Het moment waarop de man het zingen (lees: roepen) van de vrouw begon op te nemen en daarna te sampelen in een loop. Bovenop deze loop, haar eigen gezang dus, begon de vrouw weer te zingen tot je een anarchistische hoop lawaai bekwam. Feest!

Nog iets?
Jawel, want het voorprogramma mag ook zeker vernoemd worden. Pornorama deed mij denken aan Mad Dog Loose, Presidents of the USA en Metal Molly en de stem van de zanger deed denken aan een groep waar we niet konden opkomen. Zéér in orde zijnde rock! Ik hoop dat we hier nog meer van gaan horen!