Verslag WK 100 km te CLEDER(F) door Jos Cleemput

CLEDER (Fr) 26.8.2001 - WERELDKAMPIOENSCHAP 100 KM ULTRALOOP

FRANSEN  OPPERMACHTIG, BELGEN VERRASSEND ZILVER

In deze eerder magere nationale atletiekdagen is het hartverwarmend in een internationaal kampioenschap Belgen op het podium te kunnen bewonderen.

In de maand mei liet Paul BECKERS op het hoogste schavotje als kersvers Europees kampioen op de 24 uren ons zowaar het Belgisch volkslied beluisteren in Apeldoorn.

Nauwelijks een trapje lager prijkte ons nationaal team op het podium van het wereldkampioenschap 100 km in het Bretoense Cléder. 

In de internationale middens voel je de bewondering in de gesprekken met de "anciens" waarvoor Jean-Paul Praet als een soort Merckx van het afstandslopen gezien wordt.  De jongere generatie is verrast door dat kleine landje dat mastodonten als Rusland, Duitsland, Engeland, Japan kan bedreigen.

Vorig jaar in het E.K. in Belvès verwierf ons team nog brons.  Toen ik, nuchter als ik probeer te blijven, voor de start onze kersverse enthousiaste ultracoach Ivan De Grieck probeerde attent te maken op de enorme concurrentie uit 35 landen zodat een podiumplaats verre van evident is antwoordde hij simpel "een koers moet gelopen worden".  Als tijdens de koers de Duitse coach voortdurend kwam peilen naar standen en tijden begrepen we wel dat er ook daar de spanning te snijden was.

Maar ook die tussenstanden zijn erg relatief in zo'n langeafstandesproeven.

Halfweg kwamen de Russen door in positie 1-9-10-12 , De Fransen volgden aandachtig in positie 4-14-23-24.  Wie er nog precies volgde weet ik niet.  Wel telde ik ons Belgisch vijftal op volgende plaatsen : 6 (Jan Vandendriessche), 33 (Ivan Hostens), 43 (Rik Goethals), 59 (Lucien Taelman) en 96 (Emiel Dierckx).  Als we deze situatie vergelijken met de einduitslag dan begrijpt iedereen dat de Belgische volgers er een heerlijke verrassing beleefden.

De andere zijde van de medaille is wel dat onze atleten het verre van gemakkelijk gehad hebben.  "Ze zijn diep moeten gaan" zoals onze gelukkige coach dat zegde.

Jan Vandendriessche, die zich tot voorbij de 60 km vrij vlot bij de kopgroep kon handhaven, kreeg een inzinking na tweederde van de afstand.  Hij moest lossen bij de demarrage van de Japanner, die de koers aan de top echt deed losbarsten.  Op een gegeven moment wordt Jan als elfde gesignaleerd, komt terug tot de achtste stek, maar naar het einde toe werd hij nog door zes atleten voorbijgelopen.

Onder hen "gelukkig" ook Ivan Hostens, die na 30 km nochtans ernstig aan opgeven gedacht had toe hij na een verkeerde trap in een kuil zijn voet pijn deed.  Halfweg trok Ivan een bedenkelijk gezicht.  Toen wat verder Rik Goethals bij hem kwam kon deze hem gelukkig overhalen om toch verder te doen omdat er nog een podiumplaats inzat.  Ivan vond de motivatie weer, beet door en kwam zowaar sterk terug, zoals uit de uitslag blijkt.

Rik Goethals zelf liep gewoontegetrouw een regelmatige evenwichtige wedstrijd die hem in het verleden al tot grote successen bracht.  Onvoldoende hersteld van een ribkwetsuur vreesde hij ditmaal ademhalingsmoeilijkheden naar het einde toe.  Hoewel zijn ademhaling hem gelukkig niet in de steek liet zag hij niettemin zwaar af naar het einde toe. 

"Zijn eindschot dat we van hem zo gewoon zijn, was blijkbaar toch wat afgebot" stelde ook Lucien Taelman vast.  Tot km 85 liep ik perfect op een schema van 7u05 dat ik me voorgesteld had toen ik een zware klop kreeg.  Ik kon de schade nog tot vier minuten beperken.  Het verbaast me dat Rik in deze laatste fase slechts één minuut verder op mij kon uitlopen.  Over zijn eigen prestatie kon Lucien slechts tevreden zijn.  Eens te meer heeft hij kunnen bewijzen dat veel zogezegd wetenschappelijk bewezen theorieën over recuperatie, die neerkomen op het veroordelen van veellopers, fout zijn en aan herziening toe zijn.  Lucien liep nauwelijks een week voor deze 100 km in Budel (Nl) een 12 uren-wedstrijd waar hij 151 km haalde, bijna 20 km meer dan de tweede.

Onze "traagstarter" Emiel Dierckx van zijn kant liep eens te meer een sterke wedstrijd. 

Hoewel de omloop vrij zwaar is verbeterde hij zowaar zijn tijd die hij eerder dit jaar in zijn uitstekende Nacht van Vlaanderen liep.

Kortom, we zagen een prima Belgische ploeg, die weliswaar zeer diep is gegaan, maar nadien de voldoening mocht beleven die des te dieper is naarmate de uitdaging groter is.  

De euforie tijdens en na de prijsuitreiking was dan ook begrijpelijk en terecht groot.

Niet in het minst toen de IAAF-vlag officieel overhandigd werd aan de organisator van het volgende 100 km-wereldkampioenschap,  de Nacht van Vlaanderen, Torhout.

21 juni 2002 te 20.00 u. wordt Torhout de grote ontmoetingsplaats van de ultralopers uit heel de wereld.  Het is een open kampioenschap, dus iedereen is welkom ! 

Wordt het een nieuwe Guldensporenslag 700 jaren later ? Wie weet...

Jos Cleemput
Delegatieleider Belgische ploeg.

                                             Terug naar boven op deze pagina                              E-mail : jp.praet@pandora.be