Verslag 24u Welden van Patrick Kloek

Het is al een hele lange tijd geleden dat ik me nog eens vertoond heb.  Gelukkig voor jullie ben ik eventjes licht geblesseerd zodat ik de tijd gevonden heb om me weer eens tot jullie te richten. Zoals jullie weten lopen mijn broer Gerald en ik de langere afstanden die onze hobby rijk is. En zoals iedereen zijn doelen heeft gesteld, zo hebben wij die ook. Voor de meesten onder jullie gaat het om een snellere tijd, of een verdere worp of sprong. Bij ons geldt dat eerste ook, maar vooral kijken hoever we kunnen lopen zonder ons teveel schade toe te brengen. Zo was ik reeds lang van plan om eens een 24 uurswedstrijd te lopen. Deze werd gehouden in Welden, Oudenaarde.

Een te lange 100 km Dodentocht zou een mooie voorbereiding worden hoewel die eigenlijk te kort op de eigenlijke wedstrijd kwam (1 week verschil). We zouden wel zien wat komen ging. De Dodentocht werd een succes, rustig lopen in 12,21 uur zonder echt te forceren. Het moest dus ook in Welden lukken . Gerald had iets meer pech, de laatste km was er teveel aan en kreeg hij zuurstofgebrek . Daardoor had hij voor de laatste 5 km meer dan drie uur nodig. Toch heeft hij die100 km uitgelopen. Getroost met het feit dat er een week verder nog een wedstrijd komt.

Een week later staan 25 dapperen aan de startlijn om tweemaal het klokje rond te lopen.  Ook van de partij is Europees kampioen 24 u Paul Beckers. Hij zal deze race winnen met ruim 218 km. Het is warm en het waait enorm wanneer het startsein gegeven wordt. Een rondje bedraagt 3,215 km Rustig vertrekken en zien wat komt raden we elkaar aan. Aan een gemiddelde van 10 km/u lopen we de eerste vier uur los. Dan wordt het voor Gerald lastig, een gescheurde spier in de bil maakt hem het lopen moeilijk. Hij probeert toch nog even maar helaas het wordt niets. Na 51 km moet hij de strijd staken. Een onweersbui maakt het voor mij nog moeilijker. Vol tegen wind en stortregen in loop ik over een parcours dat onbeschut tussen de velden ligt. Het is inmiddels aardedonker geworden en plots voel ik iets knappen in mijn schoen. De nagel van mijn middelste teen aan de linkervoet is gescheurd. Het bloed stroomt de schoen in en lopen wordt pijnlijk.  Geen nood, ik heb dit probleem reeds voorgehad :  als het bloed wat gestold is dan is het bloeden en de pijn wat verzacht en dan gaat het weer. De 100 km grens loop ik door in 12,31 u. Tijd om even wat te slapen. De betere atleten lopen verder. Ik zoek mijn tent op en rust anderhalf uur. Na 14 uur wedstrijd ben ik weer als nieuw. Ik dartel weer over het parcours en de rust heeft me vleugels gegeven. Het tempo, dat iets was gezakt voor de rust loopt weer tegen de 9 km/hr aan. Geen pijnlijke bovenbenen meer, geen last van rug of ander letsel. Het belooft. Twee uur verder sta ik voor een cruciaal punt. Ik nader de 115 km. Nog nooit in mijn leven heb ik verder gelopen. Nu moet ik nog 8 uur op de been blijven. Gelukkig is het reeds dag geworden en kunnen we zien waar we lopen. Iedere atleet is haast aan het wandelen geslagen en zo nu en dan loopt er nog eentje me voorbij. Geen nood voor mij, ik weet wie ik in het oog moet houden. Paul Beckers  en Alfons Vekemans lopen te snel voor mij. Zij halen meer dan 200 km. Van Luc Maes en Marc Meirlaen weet ik niets en dat zijn mijn directe concurrenten. Even navraag doen in de doorkomsttent. Gelukkig werken we met een chip. Deze registreert elke gelopen ronde. In de tent zijn ze karig met de informatie maar net als ik wil vertrekken komt Luc binnen. Hij drinkt even en vertrekt weer. Ik hoor  zijn ronde afroepen. Zes ronden meer en hij loopt nog vlot, niet meer in te halen dus. Na 20 uur wedstrijd loop ik eindelijk Marc voorbij. Even vragen hoever hij staat. Hij is aan zijn 42e ronde bezig. Hij wandelt trager dan mij en ik sta twee ronden voor. Prima dus. Ik lig nu op een vierde plaats. Vasthouden nu. De anderen zijn geen bedreiging voor me. Twee ronden zijn echter niet veel, een blessure of wat rusten en je bent je voorsprong kwijt. Doorgaan dus, vooral doorgaan. Vooral dat laatste woordje dan want de laatste vijf uur zal lopen er niet meer inzitten. We tellen af, nog vier lange uren, nog drie, de tijd gaat niet vooruit, de tegenwind daarentegen wel. Het waait harder en harder, en ik moet me goed stevig houden of ik waai de velden in. Alles schreeuwt het  nu uit van de pijn, ik verlang naar rust, de benen en voetzolen branden. Ik voel weer het kloppen in de teen. Als de wonde maar niet weer opengaat. Gelukkig voor mij gebeurt dat niet. Ik heb ook geen steun meer want Gerald is al vanaf tien uur ‘s morgens huiswaarts gereden, dus sta ik er alleen voor. Er zijn haast geen toeschouwers ook. Enkel aan de andere deelnemers heb je nog wat. De kameraadschap is groot, iedereen sleept iedereen mee de meet over. Geen concurrenten maar lotgenoten. Eindelijk het laatste uur heeft geslagen. Ik moet nog anderhalve ronde doen en dan heb ik mijn doel bereikt. Ik begin net aan de laatste ronde als Paul Beckers bij mij komt. We wandelen rustig de laatste kilometers. Geen van beiden heeft nog zin om ook maar veel verder te lopen. Voor ons loopt de eerste  en enige vrouw in koers. We halen haar bij en nu telt ons groepje drie personen. Samen komen we aan de eindmeet. We hebben het gehaald. Het zit erop. Nu nog even door de knieën om de tent af te breken en dan naar de prijsuitreiking. Groot is mijn verbazing als ik te horen krijg dat ik niet vierde maar vijfde geworden ben. Dirk Goemaere is me nog in het laatste uur op kousevoeten voorbij geslopen. Geen nood, we krijgen alle vijf  toch een beker. Mijn eindafstand bedraagt: 51 ronden of 164,006 km. Hiermee ben ik best tevreden. Meer moet nog kunnen zonder tegenwind en met minder lastig parcours. En Gerald? Die zal zijn afstand zeker verbeteren.  

                                             Terug naar boven op deze pagina                              E-mail : jp.praet@pandora.be