Overpeinzingen na het EK in Winschoten door Jan VDD

INTRODUCTIE
ARCHIEF
UITSLAGEN
ULTRA CV's
WEETJES
LINKS
CONTACT
ULTRACUP
   - Inschrijving
   - Stand
   - Uitslagen
   - Kalender
   - Punten
   - Historiek

Overpeinzingen na het EK in Winschoten…..

Het minste dat er mag gezegd worden is dat het een zeer bizar EK geworden is daar ver in het Noord-Nederlandse Winschoten.

Met het lijstje van de DNF’ers kan er een waardige top 10 van menig internationaal kampioenschap worden gemaakt. Namen als Fetizon, Gehin, Guichard, Kharitonov, Muller, Siniushkin, Belosludsev, Lust, De Ruiter, Dierickx ‘sierden’ ondermeer dit trieste lijstje.

Het zou echter verkeerd zijn hiermee afbreuk te willen doen aan diegenen die er wel in slaagden om dit afmattend kampioenschap tot een goed einde te brengen.

Netreba, in een verder verleden ooit nog goed voor twee sub 2u15’ chrono’s op de marathon en een 1u02’02" op de halve marathon won eerder dit jaar al het Russisch Kampioenschap in een prachttijd van liefst 6u30’07". Hij startte dan ook samen met Muller, Fetizon en Kharitonov als één der grote favorieten van dit EK.

De Lage Landen kwamen met beperktere ambities aan de start. Nederland wou in eigen land eindelijk wel nog eens bewijzen toch ook een woordje te kunnen meepraten in het Europese ultraloopcircuit en mikte hierbij wellicht heimelijk toch op een top-5. De Belgen hadden de opdracht om na een slopend WK, slechts vijf weken eerder in het Bretoense Cleder gelopen, hun daar behaalde zilveren medaille wat extra glans te geven, mét Paul Beckers erbij moest dat zeker kunnen maar het uiteindelijke forfait van Jan Vandendriessche maakte deze opdracht niet gemakkelijker.

Net zoals in het WK werd er eerder rustig gestart. Deze die dachten dat dit later voor vuurwerk zou zorgen kwamen echter bedrogen uit. Niettegenstaande de koplopers niet sneller liepen dan 3’54"/km (eindtijd 6u30’) vielen er al serieuze slachtoffers nog voor de wedstrijd goed openbrak. Fetizon kreeg het al moeilijk na 30km wedstrijd en zou wat later de strijd staken, idem dito voor Gehin, Muller, Guichard, Belosludsev en Kharitonov. De Belgen waren, op Ivan Hostens na, zéér rustig gestart. Rik Goethals was met bijzonder weinig motivatie naar Nederland afgereisd, Lucien Taelman arriveerde pas 20’ voor de start en Emiel Dierickx had wat last van de lies. Na 1/3 van de wedstrijd liepen Rik en Ivan terug samen, voor Ivan echter het begin van een 70km durende lange lijdensweg. De Nederlanders maakten toen nog een goede indruk. Lust, Epskamp en De Ruiter liepen ‘broederlijk’ samen en gaven de indruk voor een collectieve stunt te zorgen.

De on-Winschootse tussentijden stemmen echter tot nadenken. Op een biljartvlakke omloop, want hiermee vergeleken was Cleder een koninginnen-etappe in het hooggebergte, slaagden slechts 3 atleten erin om na 50km beneden de 3u20’ te blijven. Bij mij weten was dit nog nooit eerder vertoond op een Internationaal Kampioenschap. Ook op de 60km bleven er maar 3 lopers beneden de 4uren. Wat was er gaande in Winschoten, van waar deze onwaarschijnlijke tussentijden ?? Aan de weersomstandigheden zal het niet hebben gelegen want heel wat (vooral mindere) lopers haalden wél hun gewone niveau, het kampioenschap bij de vrouwen was daar een sprekend bewijs van. Hoogstwaarschijnlijk waren de Fransen nog verzadigd na hun prachtprestatie in Cleder en zaten enkele Russen al meer met hun gedachten in Santander of Kalisz dan in Winschoten.

Met alle respect voor deze internationale Kampioenschappen maar eerst en vooral komen ze té dicht na elkaar op de kalender en dan ook nog in het vaarwater van de financieel interessantere wedstrijden zoals Santander, Kalisz en Boston. Misschien een vingerwijzing naar de organisatoren of de IAU of de IAAF die deze Kampioenschappen beter ook financieel wat lucratiever zouden moeten maken anders zien ze er nog zelden lopers als Ganiev, Kharitonov, Volgin, Kotov, Murzin, Kokorev, Radiouchenko, Janicki, en vele anderen.

Of is het het feit dat het nu al het zoveelste Kampioenschap in Winschoten is en dat dit bij velen, waaronder ondergetekende, al meer al een beetje begint te vervelen.

Waar blijven die andere organisaties om die eentonigheid te doorbreken ?

Ik heb sterk het gevoel dat Netreba zaterdag op reserve liep, enkele rondjes van om en bij de 43-44’ om daarna, wanneer het nodig was, snel eventjes een tandje bij te steken. Hij controleerde de wedstrijd zoals hij wou en zorgde mee voor het spektakel door de Hongaar Vozar tot op 5" terug te laten komen. Zijn eindschot van 39’25" op de laatste 10km was echter genoeg om de zege veilig te stellen. Het zou me zelfs helemaal niet verbazen dat hij binnen enkele weken terug aan de slag is in Kalisz, want daar is er mooi wat te verdienen…

De Russen eindigden met 5 lopers in de top 30, alleen het Belgisch viertal Taelman-Goethals-Beckers-Hostens kon dit bijna evenaren. Het volstond echter niet voor de zilveren medaille in het ploegenklassement, Ukraine (nog met drie in de top 30) was net 4’01" sneller.

Eerste Belg was dus Lucien die alle wetten van de logica tartte door nauwelijks 2 weken na het zware WK in Cleder een 2u32’ (weliswaar met rugwind), en nog eens twee weken later (vorige week dus) nog een 2u31’ (normale omstandigheden) op de marathon uit zijn benen te schudden. Om dit nog een beetje te kruiden komt hij dan pas 20’ voor de start in Winschoten aan, eet nog rustig zijn boterhammetjes en heeft pas zijn mond schoongeveegd als het startschot weerklinkt. Zijn tiende plaats oogt in dit opzicht ongelooflijk, we moeten het hem toegeven, Lucien heeft dit jaar een boerejaar, het geeft hoop aan degene die denken dat het beste van hun loopbaan voorbij is eens de 40 gepasseerd. Zo ook met Rik Goethals, precies als met de wijn… hoe ouder hoe beter… jaren duurde het vooraleer hij een vaste plaats kreeg in de nationale ploeg en momenteel is hij ongetwijfeld Belgisch meest regelmatige ultraloper op de 100km. Wanneer we de nieuwe selectiecriteria van onze nieuwe bondscoach Ivan Degrieck toepassen dan steekt Rik er met kop en schouders bovenuit : dit jaar een 6u50’ chrono, een tweede plaats in het BK 100km en in de laatste 4 internationale kampioenschappen behaalde hij driemaal een medaille in het ploegenklassement en eindigde ook driemaal in de top 20 (11de in Belves, 15de in Cleder en 11de in Winschoten 2001), enkel in Winschoten 2000 haalde hij de eindstreep niet.

Het is duidelijk dat onze nationale ploeg vrij homogeen is en ik ben er van overtuigd dat dit de verstandhouding binnen de groep alleen maar ten goede komt. Iedereen kan er als eerste landgenoot finishen, in Belves was het Rik, in Winschoten 2000 was het Jan, in Cleder was het Ivan en nu in Winschoten 2001 Lucien. Het Belgisch systeem waarbij iedere aangekomene deelt in een eventuele ploegenpremie zorgt er dan ook nog voor dat elk tot op het einde het beste van zichzelf blijft geven. In het nieuwe selectiesysteem van coach Degrieck wordt finishen trouwens extra beloond met het oog op verdere selecties.

Terug naar het EK in Winschoten… België stond als derde op het podium van het ploegenklassement, een podium zonder vlaggen, een podium zonder volkslied, een anticlimax na het zinderende WK gebeuren in Cleder.

Atilla Vozar liep bijna een even-split net zoals de verrassende en vooralsnog onbekende Pool.

Bruno Blanchard redde nog de Franse eer met een vierde plaats die een derde werd daar de Sloveen niet officieel door zijn land aangeduid was, het zal je maar overkomen….

Ildar Akhmetsin was zo één van de Russen van wie er voor de start één en ander verwacht werd, het viel echter tegen, ruim 60km liep hij zijn rondjes aan nauwelijks 12/u, afzien, afzien en afzien…hoedje af voor iemand die terecht een eindtijd van 6u40-45’ mocht vooropstellen, een vechtersmentaliteit die bij ons, de meer verwende westerlingen, toch nog vaak eens zoek is.

Maar waar bleven onze Noorderburen ? Van de uiteindelijke drie gestarte lopers finishte enkel Wim Epskamp. Edward De Ruiter verliet de wedstrijd voortijdig, durft hij trouwens net iets te vaak te doen, en Veron Lust was met nog slechts 6km te gaan zo goed als zeker de nieuwe Nederlandse Kampioen toen hij plots getroffen werd door acute onderkoelingsverschijnselen en totaal groggy met de ziekenwagen werd weggevoerd.

Nederland mag dan wel pronken met heel wat ultraloopwedstrijden, maar meedingen in de ultraloopcompetities op hoger niveau lukt hen niet meer. Het recreatieve mag en moet er beslist nog zijn maar eens voorbij dit niveau moet er ernstig werk geleverd kunnen worden en het liefst in een navenante structuur, ook al moet daar misschien in eerste instantie een prijs voor betaald worden.

In België staat men op dat gebied toch een stapje voor. Naast de geselecteerden van het voorbije weekend en Jan Vandendriessche en Marc Vanderlinden kunnen we binnenkort ook nog rekenen op Gino Deleu terwijl ook andere marathonlopers zoals Didier Knockaert (ik dacht nog winnaar in Maassluis) en Benny Pollentier (2u25’/marathon) zich volgend jaar aan het ultralopen zullen wagen. Het succes van Gino Deleu dit jaar in de NVV is daar zeker niet vreemd aan. Ook de Belgische Atletiek Bond lijkt het ultralopen ontdekt te hebben en dat is zeker niet in de minste mate te danken aan de nieuw coach Ivan Degrieck.

Is het ultralopen op internationaal vlak misschien eventjes aan bezinning toe dan mogen we gerust stellen dat er in België een positieve en sportieve wind waait, dit alles samen maakt dat de Belgische Nationale Ploeg momenteel vrij hoog scoort in de internationale competities.

Mooie vooruitzichten dus voor het komende WK 100km in Torhout…..

Reacties altijd welkom,

Jan Vandendriessche

jan.vandendriessche@skynet.be

Jan laat ons ook nog weten dat de blessure waardoor hij forfait moest geven voor Winschoten waarschijnlijk een stress-fractuur van het kuitbeen is. De lang gekwetste Marc Vanderlinden daarentegen is terug goed op dreef.

 

                                             Terug naar boven op deze pagina                              E-mail : jp.praet@pandora.be