|
- Inschrijving - Stand - Uitslagen - Kalender - Punten - Historiek |
Moderne
geschiedenis
De (moderne) geschiedenis van de ultraloop voert ons terug
naar het einde van de 19-e eeuw in Engeland, waar reeds wedstrijden over zes
dagen werden georganiseerd.
Er zijn een aantal historische “namen” in de
loop van de jaren, vooral de laatste decennia, ontstaan, die omwille van hun
uitstraling, hun sportief niveau en de deelname geschiedenis gemaakt hebben.
Bij wijze van voorbeeld denken we aan :
 |
de Spartathlon (250 km van Athene naar Sparta) |
|
de Western States Endurance Run ( 100 mijl
lange bergkoers in de VSA) |
|
de Comrades marathon (90 km tussen Durban en
Pietermaritzburg in Zuid-Afrika met vele
duizenden deelnemers) |
|
de Westfield ultrarun (ongeveer 1050 km) van
Sydney naar Melbourne in Australië |
|
de indoor zesdaagse van La Rochelle
(Frankrijk) |
|
de 48 uren op piste van Surgères (Fr) |
|
de Schipholloop (63 km) rond het
Haarlemmermeer |
|
de Sri Chinmoy mega-run in New York over 700,
1000 en 1300 mijl |
|
de Two Oceans Marathon (56 km) in Kaapstad
(Z.Afr.) |
|
de Texel-omloop ( 60, resp.120 km) rond het
eiland Texel, Nederland, |
|
London to Brighton (60 km) |
| enz.... |
In de gespecialiseerde tijdschriften kan je
jaarlijks, verspreid over de hele wereld, een ruim aanbod vinden.
Was het aanbod historisch vooral Europees (met de klemtoon op Frankrijk
en Groot-Brittanië) en Amerikaans ( vooral veel “trail races”), dan merken
we sinds enkele jaren een ruime uitbreiding naar Azië en Latijns-Amerika.
Vreemd genoeg blijft Afrika (op Zuid-Afrika na dat precies zeer
baanbrekend is geweest) wat achter. Is
het daarom dat de Zwart-Afrikaanse atleten, die tot de marathon de atletiek
zowat beheersen, in de ultraloop achter blijven, ook bij internationale
kampioenschappen.
Ondanks het feit dat de media vooral bekoord
worden door de wat stunt-achtige ultralopen, zijn de 100 km en de 24 uren de
klassieke nummers geworden, die zelfs al Europese en wereldkampioenschappen
hebben.
De grote 100 km klassiekers liggen veelal in
Frankrijk, ook al is historisch de
100 km van het Zwitserse Biel
(Bienne) de oudste. Deze startte in
1959 toen Hans Ruch won in 13u45.
Begin van de jaren tachtig kende België
zijn eerste 100 km-wandelingen van Bornem (Dodentocht) en Torhout (Nacht
van Vlaanderen). Terwijl Bornem
halsstarrig alle competitie bleef weigeren, verruimde de Nacht snel naar
vrije-stijl gebeuren met een huldiging van de snelsten.
Wie wou wandelen bleef uiteraard welkom, wie wou hardlopen kon dit doen.
In 1984 leverde dit reeds een historisch geworden topcompetitie op, toen
Roger Luyckx de Nederlander Henk Bronswijk in de spurt klopte na een verrassend
sterke tijd, vijf minuten voor de lokale Gilbert Gevaert die de kopgroep een
groot deel van de wedstrijd geleid had.
Nederland pakte uit met een 100 km in
het hoge Noorden, namelijk het Groningse Winschoten.
Frankrijk was en is zowat het paradijs van de 100km-loper met wedstrijden in
Amiens, Millau,
Belvès,
Chavagnes, Steenwerck, Saint Amand, Migennes, Cléder
en noem maar op. Spanje startte met een zeer populaire wedstrijd in Santander, sinds
enkele jaren pakt ook hoofdstad Madrid uit met een 100 km.
In Duitsland
wist vooral Hanau Rodenbach de ultralopers te bekoren.
Italië pakte uit met Firenze-Faenza, Finland
met Hartola. Vreemd genoeg bleef het decimaal probleem de Angelsaksische landen ook op dit vlak parten spelen,
niettegenstaande enkele schuchtere pogingen zoals het Amerikaanse Duluth.
Ook traditionele ultralooplanden zoals Zuid-Afrika en Australië blijven
achter op het vlak van de 100 km.
Meer recent zijn de initiatieven van Rusland
(Moskou) en Japan (Lake Saroma)
terwijl ook Latijns Amerika op
ontdekkingstocht naar de ultra zijn (Mexico, Brazilië, Uruguay, Chili,...).
Is voor de doorsnee buitenstaander een 100 km,
bijna twee-en een halve marathon aan één stuk, bijna onvoorstelbaar, een 24
urenloop is zelfs voor de getrainde marathonloper ondenkbaar.
Met wedstrijden in Heusden-Destelbergen, Izegem,
Torhout, Jabbeke, Haren kende ons land enkele jaren geleden een ware 24-uren
inflatie. De wedstrijd is echter zo
vreselijk zwaar voor beoefenaars én inrichters, dat er stilaan verschillenden
afgehaakt hebben.
Een van de internationale klassiekers die
evenwel, zij het niet zonder moeilijkheden, overeind bleef is wel de 24 uren van
Apeldoorn, een internationale 24-uren-klassieker. Ietwat bevreemdend is dat het Nederlandse Uden, toch niet
zover van Apeldoorn, in 2000 met het Europees kampioenschap uitpakt op 22
october . Als organisatie is deze
wedstrijd ook ingeschakeld in de “marathon- en ultracup der lage landen”.
Best mogelijk (en hopelijk !) een aanzet tot revival van een van de
prachtigste nummers die de atletiek rijk is.
In ons land hernam Welden bij Oudenaarde, zij
het op een bescheiden manier en laagdrempelig, de Vlaamse ambitie.
Indernationaal heeft zowat ieder land dat een
100 km heeft ook een 24-urenloop.
