Laureaten opstelwedstrijd 2011-2012


Enkele deelnemers aan onze Junior Journalistwedstrijd van dit jaar

 

________________________________________________________________________ 

Het magische elfenboek

 

Er was eens een meisje van 7 jaar die Emma heette.

Emma had ook een grote zus die Leen heette.

Leen is 16 jaar.

Ze las elke dag uit een dik boek een verhaaltje, voor Emma, voor ze naar bed ging.

Het dikke boek waar Leen elke dag in las heette “Het magische elfenboek”.

Emma weet niet waarom het boek “Het magische elfenboek” heet. Ze denkt dat er ooit magische dingen gaan gebeuren,maar Leen gelooft er niet veel van en zegt dat Emma er helemaal niet moet in geloven.

Maar toch blijft Emma erin geloven. Emma weet bijna helemaal zeker dat er ooit iets magisch gaat gebeuren,

 maar wat juist weet ze niet precies.

Heel ver in haar dromen wil ze ooit een elfje worden, maar dat gaat natuurlijk niet gebeuren.

Alleen in haar dromen gebeurt het.

Als Emma woensdagavond in slaap is gevallen is ze aan het dromen over het boek van de elfen.

Ze denkt dat er deze nacht een elfje komt om haar wakker te maken en mee naar de magische elfenwereld brengt,maar plots hoort ze lawaai die haar mooie droom stuk heeft gemaakt. Emma schiet wakker van angst

en knippert het nachtlampje aan.

Ze blijft even wakker om te horen of er nog lawaai is maar hoort daarna niets meer en droomt verder.

Maar Emma weet niet meer over wat ze aan het dromen was. Ze denkt diep na maar komt er maar niet op.

Emma denkt in zichzelf: ‘ik ben nu toch wakker, waarom neem ik het grote dikke boek gewoon niet.’

Ze neemt het grote dikke boek en begint er in te bladeren.

Als ze plots haar blad omdraait ziet ze iets heel raar.

Er staan letters in een heel raar schrift dat ze niet kan lezen. Ze tekent het op een blad en kijkt nog eens naar het boek. Dit lijkt er wel wat op, denkt ze in zichzelf:

 Ooit zal jij een wens mogen doen als jij het raadsel dat hier ligt kunt ontcijferen.. 

 

Emma bladert verder tot op de laatst pagina waar er een website staat. Emma is nu wel echt moe en gaat toch maar weer slapen. Wanneer ze de volgende ochtend wakker wordt neemt ze weer het boek op de laatste pagina.

De website die er staat schrijft ze op een blad.

Dan neemt ze terug het blad waar de rare letters op staan.

Misschien kan ze die website op de computer intypen en misschien vindt ze dan wat die rare letters betekenen.

Maar eerst gaat Emma ontbijten en haar wassen. Als ze dan klaar is gaat ze naar de computer en zet hem op.

Leen komt kijken en vraagt wat ze aan het doen is.

Emma stopt vlug de bladen waar de letters en website op staan weg en zegt tegen Leen: ‘Oh, gewoon eens aan het kijken. Niets speciaals hoor !’ Leen gaat terug naar haar kamer studeren en Emma was

opgelucht dat Leen er niets van heeft gemerkt.

Dat was op het nippertje zei ze tegen zichzelf.

Emma neemt terug de bladen en

typt de website in op de computer.

Als ze op enter heeft gedrukt komen er allemaal van die rare lettertjes op het scherm en bij elk raar tekentje staat er een letter onder. Ze kijkt op haar blad met rare tekentjes. De tekentjes die op haar blad staan zijn juist hetzelfde als op de computer.Emma probeert uit te zoeken wat er staat maar dan roept mama juist dat ze moet komen eten. Emma zet de computer af, verstopt de bladen en gaat aan tafel zitten. Als ze aan tafel zitten vraagt mama aan Emma wat ze op de computer aan het doen was.

Emma weet niet wat ze moet antwoorden en zegt vlug dat ze spelletjes op de computer aan het spelen was wat eigenlijk niet waar is. Maar ze kon het toch moeilijk tegen mama vertellen. Emma begint vlug over een ander onderwerp te praten. Als ze gedaan hebben met eten dekken mama en Leen de tafel af en Emma gaat naar haar kamer. Daar kijkt ze nog eens in het grote boek en ziet dat de rare letters er niet meer instaan. Emma vindt het wel super raar. Vanmorgen stonden ze er nog,

maar nu plots niet meer.

Ze snapt er niets van hoe die letters zijn weggeraakt. Ze stopt het boek weg onder haar hoofdkussen en gaat naar beneden om aan Leen te vragen of ze met Emma wil spelen.

Leen zegt dan tegen Emma dat ze met haar zal spelen maar wel niet te lang. Emma en Leen gaan naar boven.

Emma wil zich verkleden en gaat naar de verkleedkoffer. Emma wil zich in een elfje verkleden en zegt tegen Leen dat zij ook in een elfje verkleedt moet worden. Leen wil dat niet maar doet het maar toch om Emma blij te maken. Als ze verkleedt zijn gaan ze naar de tuin vanachter en spelen daar met ze ’n tweetjes. Emma vindt het megatof maar Leen houdt toch liever van iets anders.

‘Leen? Leen? …’ roept Emma ineens !

Leen komt kijken en vraagt wat er is. Emma antwoord: ‘Kijk ik kan vliegen !!’ J

Emma springt hoog de lucht in, huppelt zo hoog ze kan en Leen die zit maar te lachen.

Emma vraagt aan Leen of het hoog is of laag.Leen hoort Emma niet want Leen is nog altijd bezig met lachen.

Emma weet niet wat er te lachen valt en springt en huppelt maar voort. Mama kijkt langs het keukenraam naar buiten en moet ook lachen. Als Emma moe is van al dat springen en huppelen gaat ze op de tuinstoel zitten en zegt tegen Leen dat zij nu moet vliegen. Maar Leen zegt dat ze helemaal niet kan vliegen. Leen heeft eigenlijk ook geen zin meer op met Emma te spelen want ze moet nog veel voor school doen.

Ze durft het niet goed tegen Emma te zeggen omdat ze Emma niet wil kwetsen.

Leen besluit dan toch maar even te vliegen,maar echt goed gaat het niet en ze kan haar evenwicht niet meer houden en valt op de grond. AU !!!!!

Oei,oei,oei,… roept Emma !

Emma vraagt aan Leen of alles goed is.

Leen zegt:’Ja hoor, maar ik denk dat ik beter even in de sofa ga liggen.

‘Ja’, antwoordt Emma een beetje droevig.

Als ze binnen zijn en Leen in de sofa gaat liggen is Emma niet zo blij.L

‘Nu kan niemand meer met mij buiten spelen.’ Zegt ze zacht. ‘Ik ga dan maar slapen hé’, zegt Emma.

Mama zegt: ’Maar het is nog maar half zeven meisje.’

‘Dat weet ik, maar toch,niemand kan nu toch met me spelen.

En ik ben eigenlijk ook een beetje moe.’ Zegt Emma nog minder blij. L

‘Maar we moeten nog eten en zo,’ zegt mama.

‘Ik heb helemaal geen honger,’ antwoord Emma.

Mama geeft het op met een diepe zucht als vervolg.
Emma gaat naar haar kamer en doet haar nachtjapon aan.

Ze gaat in haar bed liggen en neemt het boek en de bladen waar ze alles heeft op getekend nog eens.

Ze kijkt er nog eens naar maar ze heeft eigenlijk geen zin meer om nog iets te doen en legt alles dan maar weg.

Ze doet haar nachtlampje uit en sluit haar ogen.

Als ze ‘s morgens terug wakker wordt gaat ze naar beneden.

Er is niemand thuis.Waar zouden ze naar toe zijn?

Er ligt een briefje op de keukentafel

en begint het luidop te lezen:

 

Hey Emmatje,

Het spijt ons van gisterenavond.

De val van Leen was blijkbaar heel hard.

Daarom moesten we naar de dokter.

De dokter gaf ons de raad om toch maar foto’s te laten nemen.

We zijn direct foto’s  gaan laten nemen,

maar het blijkt niet zo goed te zijn.

We moesten meteen naar spoed.

Daar is ze geopereerd en nu moet ze nog 3 dagen in het ziekenhuis blijven. Nu ben ik bij haar om te zien of alles goed is.

Het spijt me dat ik niets had laten weten waar ik was, maar ik was zo ongerust dat er iets niet goed zou aflopen.

Ik blijf waarschijnlijk nog even weg.

IK heb brood en beleg op tafel liggen voor als je honger hebt.

Kusjes mama xxx

 

Emma voelt zich eigenlijk ook een beetje schuldig.L

Ze gaat haar wassen en aankleden.

Als ze klaar is met alles gaat ze ontbijten.

Ze neemt twee sneetjes brood, smeert ze met choco,legt ze op een bord en gaat ermee aan de computer zitten.

Ze zet de computer op en gaat nog vlug het boek en de bladen boven halen.

Als ze terug beneden is, staat de computer op.

Ze klikt een paar keer op internet.Daarna typt ze de website in.

Ze komt weer op dezelfde website als de vorige keer.

‘Dat is al een goed teken’ zegt ze zachtjes tegen zichzelf.

Zoals de vorige keer staat er onder elk raar lettertje een letter van het alfabet.

Ze denkt en zoekt zo hard ze kan,en dan ineens weet ze het antwoord van die rare zinnen:

‘Ooit zal jij een wens mogen doen,als jij het raadsel dat hier ligt kunt ontcijferen.’

Joepie’ roept Emma zo hard ze kan!!!

Ik heb het gevonden!!!

‘Maar welk raadsel moet ik nog ontcijferen?

Er staat niet eens een raadsel’ zegt Emma.

Emma zoekt op de voorkant de achterkant, maar ze vindt helemaal niets.

 Emma kijkt nog een tweede keer en vindt nog steeds niets.

‘Misschien op de computer zelf eens kijken’ denkt Emma.

En ja, ze heeft het gevonden.

Er staat een soort rebus of zo.

Maar hoe moet ze die ontcijferen?

Ze neemt weer een blad en tekent het net hetzelfde over.

 

Kleurplaat pet       

 

pet  p=h              mager  er =ische       elf+en+bos

     

Het                  magische                 elfenbos

 

Het magische elfenbos

 

 

‘Jaaa, ik heb het’ roept Emma zo hard ze kan!!!

‘Joepie jee!!!!!’

Emma maakt een sprong in de lucht van blijdschap!

Ze neemt het dikke boek en doet het open op de pagina waar het raadsel staat.Ze sluit haar ogen en zegt:

‘Hallo,

De rare letters moeten deze zin vormen: Ooit zal jij een wens mogen doen als jij het raadsel dat

hier ligt kunt ontcijferen.

Ik heb het raadsel kunnen ontcijferen.

Het raadsel is:Het magische elfenbos.

Plots hoort Emma een stem die zegt:

‘Goed zo Emma, jij hebt het geheim kunnen ontcijferen en als beloning mag jij 1 wens doen’.

Emma denkt na wat voor wens ze zou doen.

Ze weet het echt niet,

 ze heeft er twee die ze graag wil vervullen.

Voordat ze haar wens heeft gedaan,

 komt mama met Leen thuis.

Ze loopt naar Leen die met krukken moet lopen en zegt:

‘Leen het spijt me echt! Gaat het?’

Leen lacht en zegt: Emma het liegt helemaal niet aan jouw.’

‘Dat weet ik zegt Emma,

maar het was wel mijn idee om te vliegen.L

‘Het is niet erg,alles is weer goed en over 4 weken kan ik weer met jouw spelen en zijn die krukken weg. Zegt Leen.

‘Ik moet eigenlijk nog iets bekennen.

Het boek waar Leen elke dag voor mij in las,

Het is echt magisch.

Geloof me!

Toen ik op de computer zat was ik helemaal geen spelletjes aan het spelen.Ik was bezig met het boek.

Er staat een website in het boek, die heb ik opgezocht en er stonden ook rare letters in het boek en die stonden ook op de computer. Die heb ik dan ontcijfert en er stond geschreven: Ooit zal jij een wens mogen doen als jij het raadsel dat hier ligt kunt ontcijferen.

Dat raadsel heb ik ook kunnen ontcijferen en dat moest deze zin voorstellen: Het magische elfenbos.

Dan hoorde ik ineens een geest of zo en die zij dat ik 1 wens mag doen, maar ik heb er eigenlijk 2 die ik wil vervullen en die zijn: 1 voor even een elfje te zijn of 2 wensen dat Leen helemaal niets overkwam.

Ik weet echt niet welke ik moet kiezen. En nog sorry dat ik tegen jullie heb gelogen.’ LZegt Emma.

Leen antwoord: ‘Het is niet erg, maar de volgende keer niet meer liegen hé. En van die wens gesproken hé, wens maar dat je een elfje kan worden.Je moet helemaal niet op mij letten want met mij gaat het ondertussen geweldig goed.’

Emma zegt: ‘Dat is lief van jullie,

maar dat kan ik echt niet doen.’

Emma loopt naar het boek en Leen en mama volgen haar.

Ze gaan in een kring zitten aan de computer en sluiten hun ogen. Dan zegt Emma: Ik wens dat we alle drie in een elfje  veranderen. Opeens zegt de geest tegen Emma: Dat komt in orde maar wees voorzichtig.

Daarna worden ze allemaal opgezogen en in de computer gestoken.

 

Als ze in de computer zijn gebeurt er heel wat.

Ze hebben prachtige jurkjes aan. Emma is blijer dan ooit. Mama en Leen zijn er ook.Alles loopt goed af en op het einde van de dag zijn ze weer allemaal gewoon thuis.
Eind goed,al goed.

Florence VAN ZAND, laureaat 2011-2012, reeks 1

 



Liefste dagboek

Maandag 25 april, 22u 18 

Hoi dagboek,

Vandaag is het de eerste schooldag na de paasvakantie en het was weer een hel… van zodra ik op school aankwam, liep Mona weer naar me toe en eiste mijn lunchgeld op. Ik moest het wel geven, anders zouden Mona en haar vriendinnen me weer opwachten bij het bushokje, en dan was ik er zeker geweest. Zodra ik mijn portemonnee bovenhaalde, griste Mona hem uit m’n handen, ze nam het geld dat mama me deze ochtend had meegegeven voor m’n lunch mee en liet me alleen achter. Haar vriendinnen volgden haar en lachten me uit. Ach, dit was een dagelijkse routine, ik was er aan gewend, maar toch, elke keer weer stond ik daar met tranen in m’n ogen, …Ooit was Lies, één van Mona’s vriendinnen, MIJN beste vriendin, maar toen Mona me begon te pesten, wilde ze niks meer met me te maken hebben, ze deed of ze me niet kende en negeerde me volledig, en nu is ze Mona’s vriendin en lacht ze me steeds weer uit. En dat doet me het meeste pijn.

Maar goed, ik was m’n lunchgeld dus kwijt, gelukkig was ik hierop min of meer voorbereid en had ik deze ochtend een boterham kunnen wegmoffelen in mijn boekentas, dus had ik toch iets te eten. Ik ging dan maar naar m’n  vast plekje in een hoekje van de speelplaats toen ik zag dat er al iemand stond, raar, want op dat gedeelte van de speelplaats kwam bijna nooit iemand. ‘Verdomme!’ dacht ik, het is vast Mona of één van haar vriendinnen. Net toen ik me wilde omdraaien en weglopen, zag ik dat het iemand was die ik nog nooit had gezien hier op school. Het was een jongen met rosse krullen, best een grappig kapsel. Hij stond alleen in een hoekje, mijn hoekje dus. Hij stond daar met voorovergebogen schouders en een triest gezicht. Toen ik hem zo zag, dacht ik aan mezelf. Ik realiseerde me dat ik daar ook steeds zo stond, zoals een ineengedoken hoopje ellende. Dus besloot ik naar hem toe te gaan, dan had ik wat gezelschap. Ik liep naar hem toe en vroeg of alles oké was. Toen pas merkte hij me op. Hij zei nogal schuw: ‘Ach rot toch op, ik heb niks meer!’ Hij wilde wegrennen, maar ik hield hem tegen. Ik dacht dat hij misschien ook gepest werd, dus vroeg ik hem dat. Toen keek hij me onderzoekend aan en zei dat Mona alles had afgepakt: z’n geld, gsm, vulpen, … Ik vertelede hem mijn verhaal en het leek of we al jaren bevriend waren, hij begreep mij, en ik begreep hem.

Dus, liefste dagboek, ik denk dat ik eindelijk een vriend heb,  Thomas, een nieuwe jongen op school. Hij wordt gepest vanwege zijn haar, ik word gepest omdat ik mollig ben…

Dagboek, ik begrijp het niet, moet iedereen eruitzien als een bikinimodel? Want volgens Mona ben je lelijk en stom als je dat niet bent…

Dinsdag 26 april, 16u 02

Hey dagboek!

Op het detail na dat ik m’n lunchgeld weer moest afgeven aan Mona was het best een leuke dag,  Thomas en ik hebben wat gepraat over van alles en nog wat. Hij vroeg me of ik een Facebookprofiel had, dan konden we na school samen chatten. Maar ik heb geen Facebookprofiel dus ga ik er zometeen één aanmaken!

16u 14

Hoera dagboek! Ik heb Facebook! Thomas is zo te zien nog niet online, maar hij zal zo meteen wel komen… hoop ik.

17u 04

Ik dacht echt dat hij het meende, ik heb net bijna een uur op hem gewacht, toen heb ik de computer maar afgezet. Zou zijn computer stuk zijn?  Maar, wat als hij me voor de gek houdt? Als hij me gewoon laat denken dat hij me leuk vindt en me dan laat zitten? Wat dan? Dan heb ik weer niemand…

Nee, zo mag ik niet denken, Thomas is aardig! Zoiets zou hij nooit doen! Ik… ik weet het niet meer, ik zal morgen wel zien, weet je, ik begin aan m’n huiswerk.

Woensdag 27 april, 16u 06

Liefste dagboek,

Gelukkig! Thomas mocht van z’n ouders niet op de computer omdat hij nog te veel huiswerk had! Hij houdt me dus niet voor de gek! Ik snap niet hoe ik dat ooit had kunnen denken… Thomas is gewoon mijn beste vriend.

We hebben vandaag weer afgesproken op Facebook, hopelijk mag hij nu wel … Oh, ik zie dat hij online is, dan ga ik maar eens chatten!

17u 33

Hey dagboek,

Thomas en ik hebben net meer dan een uur gechat. Ik weet nu waarom hij veranderd is van school, wat z’n hobby’s zijn, ik weet zelfs dingen over zijn familie! Hij vertelde me ook dat ik zijn beste vriendin ben die hij in jaren heeft gehad!  Sorry, liefste dagboek, mijn mama roept dat ik m’n huiswerk moet gaan maken, dus ik moet gaan!

Donderdag 28 april, 16u 22

Hoi dagboek,

Ik ben net naar m’n Facebookprofiel geweest. Mona heeft m’n profiel gevonden. Het was zo erg…al die berichten… Ben ik nu echt zo lelijk, zo stom, zo dom? Volgens Mona wel. Ik voel me vreselijk. Ik heb meteen alles verwijderd zodat niemand het kon lezen. Dat was natuurlijk al gebeurd. Lies en nog wat anderen hadden er al op gereageerd. Ze lachten me allemaal uit: ‘Haha, die domme, stomme, dikke Marie!’ en zo ging het nog een tijdje door. Maar nu heb ik alles verwijderd. Niks is overgebleven. Toch heb ik het gevoel dat alles er nog staat. Ik denk dat ik mijn profiel zal moeten verwijderen, anders houdt dit nooit op, vrees ik. Dan kan ik wel niet meer chatten met Thomas… Ach, wat maakt het uit? Ik kan hem al die dingen ook op school vertellen.

Toen heb ik op DELETE geklikt.

Vrijdag 29 april, 22u 38

Hey dagboek!

Op school zegt men dat je problemen, zoals als je gepest word, altijd moet vertellen aan je ouders, leerkracht, vriendin,… Maar weet je, zo simpel is het niet. Ik heb het zo vaak willen zeggen, echt waar. Maar als ik dat doe, ben ik niet alleen Marie de dikke, maar ook Marie de verklikster, en daarbij, ze hebben al zo vaak gedreigd met vreselijke dingen als ik het zou zeggen, dus… ik denk dat het beter is zo.

Ah ja, ik heb Thomas vandaag ook alles verteld over Facebook, en dat ik mijn profiel had verwijderd. Hij vond het best spijtig dat we nu niet meer konden chatten, dus kwam hij met een geweldige oplossing! Ik moest gewoon opnieuw een profiel aanmaken, maar dan met een andere naam, leeftijd en profielfoto. Ik vond het een echt een geweldig idee!

Maar nu ga ik slapen, het is nogal laat…Daag!

Zaterdag 30 april, 10u 02

Hoi dagboek!

Ik heb zonet een nieuw Facebookprofiel aangemaakt, en, al zeg ik het zelf, het ziet er geweldig uit! Ik ben 17 jaar, op internet heb ik een foto van een mooie blondine opgezocht en die als profielfoto opgeslagen, en mijn naam is KissLovesYou.

Nu alleen nog Thomas opzoeken en hem vertellen dat ik het ben. Hij zal raar opkijken! Haha!

13u 30

Ik heb daarnet wat met Thomas gepraat en hij vond m’n profiel ook best geslaagd. Daarna kwam er opeens een geniaal idee bij me op: Mona!!! Nu kon ik haar toch ook treiteren op internet? Ze kon toch nooit weten dat ik het was? Meteen zocht ik haar profiel op en begon te typen, net zoveel tot ik er genoeg van had. Dat zou haar leren!

Op elke foto die op haar profiel stond, typte ik iets gemeens, en daar bleef het niet bij, ook haar vriendinnen moesten eraan geloven, zelfs Lies.

Zondag 1 mei, 9u 31

Hey dagboek,

Mona was nogal van streek, denk ik. Ze vroeg op Facebook wie ik was en waarom ik zo gemeen deed, maar dat ga ik haar lekker niet vertellen, ik vertel haar dat ze lelijk en stom is en dat ze er mottig uitziet met haar opvallende kleding, ja, dat zeg ik haar!

Maandag 2 mei, 16u 14

Hallo dagboek,

Thomas vroeg zich af waarom ik al die nare dingen over Mona schreef. Ik heb hem verteld dat Mona me al jaren treiterde en dat het nu eindelijk MIJN beurt was. Volgens mij begreep hij me niet, maar ja, dat is dan zijn probleem. Het is toch normaal dat ik Mona wil terugpakken?

Dinsdag 3 mei, 16u 25

Dagboek,

Je had vandaag op school Mona’s gezicht moeten zien! Zo grappig! Ze was helemaal van streek! Het enige nadeel is dat ze, omdat ze boos is, haar woede afreageerde op mij, maar ja dat vind ik toch niet zo erg.

Thomas was vandaag ziek. Maar goed ook, hij liep de laatste tijd toch maar de hele tijd te zeuren.

18u 37

Ik ben net op Facebook geweest, Mona nog wat boos maken, best wel grappig hoor! Thomas had een bericht gestuurd, zag ik. ‘Die moet maar wachten’, dacht ik. Ik negeerde hem.

Woensdag 4 mei, 18u 44

Oh God,

Mijn leven is een hel!

Gisteren na school waren Mona en haar vriendinnen Thomas tegengekomen en begonnen hem te pesten en uit te schelden, hij wist echter dat dit kwam omdat ik hen kwaad had gemaakt, dus, om hen op te laten ophouden, heeft hij mij verklikt! Hij heeft hun gewoon verteld dat ik het was die hun die berichten stuurde!

Dus… vandaag na school stonden ze me op te wachten aan het bushokje en hebben ze me tegen de grond geduwd en me geslagen en geschopt.

Maar da’s nog niet het ergste… Thomas stond bij hen.

Ik voel me zo’n loser. Niemand zal me missen als ik er niet meer zou ben…

 

Nieuwsflash

Gisterenavond rond 19 uur is er een meisje van 13 om het leven gekomen bij een treinongeluk. De oorzaak is nog niet bekend. Was dit een zelfmoordpoging of een ongeluk? Verder onderzoek zal dit uitwijzen.

Familieleden kunnen dit nog steeds niet geloven...

 

Zoë DE SMEDT, laureaat 2011-2012, reeks 2


Interview - Jongeren en de virtuele wereld.

Identiteitsmisbruik via chatrooms.

http://chatten.informatica.daltonalkmaar.nl/Chatten_cover.gifWe kennen ze allemaal wel, chatrooms. Een chatroom of een chatbox is een virtuele plaats op het internet waar men kan chatten. Er bestaan open en gesloten chatboxen. Een open chatbox vind je op websites, een gesloten chatbox daarentegen moet je downloaden. Bij een open chatbox moet je je aanmelden met een nickname zo blijft je identiteit anoniem. Je weet dus ook niet met wie je chat, dit kan spannend zijn, maar ook riskant. Soms worden deze chatrooms bewaakt door een moderator. Een voorbeeld van zo’n open chatbox is MSN (Windows Live Messenger). Deze verschilt wel van de meeste open chatboxen, omdat je zelf bepaalt wie je accepteert en dus ook met wie je chat. Natuurlijk wordt deze garantie op veiligheid niet altijd ter harte genomen. Mensen zijn geneigd om aan vreemde mensen hun persoonlijke gegevens te geven als ze het vragen, meestal staan we er niet bij stil wat de gevolgen hiervan kunnen zijn.
Katrijn, een meisje van 17 heeft dit zelf ervaren en wil graag haar verhaal met ons delen.

Katrijn, vertel ons, wat is er precies gebeurd?

-       Deze zomervakantie heb ik een jongen leren kennen via MSN. Het begon toen ik een verzoek van hem kreeg om vrienden te worden. Zijn e-mailadres vertelde me echter niet veel over zijn echte naam. Ik hechtte er niet zoveel belang aan en accepteerde zijn uitnodiging. Ik verwachtte immers niet dat hij veel tegen me zou zeggen. Weer een of andere ‘weirdo’ die een zolang mogelijke vriendenlijst wou. Zielig, dacht ik, maar toch was er een zekere nieuwsgierigheid in mij. Het duurde niet lang voor hij begon te praten. In het begin niet veel, een simpele ‘hallo’ en ‘alles goed’. Naarmate de dagen vorderden, liepen onze gesprekken al vlotter. Ik kwam kleine dingen over hem te weten, welke gemeente hij woonde, hij hield van boeken, avonturenfilms, honden, Italië, hij kon koken,hij had mijn leeftijd... . Ik praatte elke dag tegen hem, ik vond het leuk om met hem te praten. Hij had exact dezelfde interesses en dromen als ik en een vlotte babbel. Je ziet de bui misschien al hangen, hij vroeg om met me af te spreken. Naïef als ik ben, zag ik het probleem er niet van in.

 

Wat vond je van hem, voor de ontmoeting?

-       Hij charmeerde mij enorm door zijn humor en vriendelijkheid. Hij boeide mij met al zijn geweldige verhalen over reizen en avonturen. Kortom ik was ‘verliefd’ op het imago dat hij had verzonnen.

Wisten je ouders wat er aan de hand was?

-       Neen, ik had het bewust verzwegen, omdat ik wist hoe ouderwets ze soms kunnen zijn. Ze zouden het absoluut niet begrepen hebben en zouden afkeuren dat ik met hem praatte, omdat ik hem niet persoonlijk kende. Later kreeg ik er echter wel spijt van dat ik het hen niet had verteld.

Dus toen je met de jongen afsprak, wisten je ouders nog steeds van niets?

-       Zo is het. Ik had mijn ouders wijsgemaakt dat ik met een vriendin naar het park ging, wat ik wel meer deed, maar deze keer was het enkel met de jongen. Toen liep het fout.

Wat stelde je vast toen je de jongen in levende lijve ontmoette?

-       Ik schrok me bijna een ongeluk toen een man van in de 40 me met mijn naam aansprak. Ik vroeg meteen hoe hij mijn naam wist en wat hij wou. Hij vertelde me dat hij de vader was van de jongen waar ik mee communiceerde via MSN. Hij zei me ook dat ik geen bang van hem moest hebben en dat hij me niets zou doen. Het was de bedoeling dat hij me oppikte terwijl hij op weg was om de jongen te gaan halen op de plek waar hij kooklessen volgde. Ik vond dit wel vreemd uiteraard, maar ik besloot dan toch in de auto te stappen. De man was zeer vriendelijk en zag er ook een vaderfiguur uit. Terwijl ik in de auto zat, was ik met mijn vriendin aan het sms’en over wat er allemaal gaande was. Toen we al een eindje aan het rijden waren kwamen we in een rustige bosrijke omgeving. Ik vroeg of het nog ver was, omdat ik de omgeving niet meer kende en het dus niet meer in de buurt was. “ Nee, we zijn er bijna. Ik neem even een binnenweg, maak je geen zorgen.” Ik hoor het hem nog zo zeggen, terwijl hij met zijn donkere ogen in de mijne keek via de achteruitkijkspiegel. Ik voelde me helemaal niet meer op mijn gemak toen we plots platte band kregen…

Heeft de man je toen proberen aan te randen?

-        Nee, ik moet toegeven dat hij het slim gespeeld had. Hij had het duidelijk allemaal op voorhand gepland. Dat stelde ik vast toen ik een aantal spijkers op de weg zag liggen. Toneel spelen kon hij ook uiteraard, hij vloekte toen we door een spijker reden en bood zijn verontschuldigen aan. Hij zei dat zijn gsm nog thuis lag en vroeg of hij de mijne mocht gebruiken. Ik begreep dit wel, maar voelde me er niet veilig bij. Ik bedacht bij mezelf dat als hij mijn gsm had, ik machteloos stond voor als er iets verkeerd liep. Dus ik weigerde. Op dat moment werd hij kwaad, hij wist dat ik zijn spelletje door had. Hij trok mijn gsm uit mijn handen en smeed deze weg. Ik begon te gillen, ook al wist ik dat dit nutteloos was. Op dat moment kwam er gelukkig net een voorbijganger langs, deze zag dit allemaal gebeuren en waarschuwde onmiddellijk de politie. De man in de veertig die zich op het internet voordeed als een lieve jongen zag dit en probeerde nog weg te vluchten, tevergeefs.

Waarschijnlijk heb je je lesje nu wel geleerd?

-       Ja, ik accepteer niemand meer die ik niet ken. Als je dit wel zou doen, hou dan zeker je ouders op de hoogte. Zij kunnen je altijd helpen. Ik ben er nu met de schrik vanaf gekomen, maar er zijn veel slachtoffers die ergere dingen hebben gemaakt. Dus voor alle lezers, wees altijd voorzichtig!

We bedanken Katrijn dat ze open met ons heeft willen praten over haar ervaring over een chatsessie dat jammer genoeg verkeerd is uitgedraaid.
Zo zie je dat je niet iedereen kunt vertrouwen die je tegen komt op het internet.

 

Jolien OP DE BEECK, laureaat 2011-2012, reeks 3

NATIONAAL LAUREAAT IN HAAR REEKS !

Ook gepubliceerd in de "Jommekeskrant"!

©  Davidsfonds Heist-op-den-Berg, Oude Liersebaan 75, 2220 Heist-op-den-Berg, BELGIUM