GESCHIEDENIS

Verslag voorgesteld op het IDC -Congres op 16.07.1999 in Garmisch Partenkirchen door Walter Hensel, die meer dan 25 jaar lang fokverantwoordelijke was.

De Dobermann is het enige ras dat de naam van de eerst gekende fokker,
Friedrich Louis Dobermann (02/01/1834 - 09/06/1894) draagt. Spijtig genoeg is er maar weinig bekend over zijn leven en sommige informatie erover is zelfs contradictorisch. De belangrijkste en meest betrouwbare informantis Otto Göller.
Göller speelde een beslissende en leidinggevende rol in de ontwikkeling van het Dobermann-ras rond de eeuwwisseling. Hij leefde in hetzelfde mooie stadje Apolda als F.L. Dobermann en kende hem blijkbaar persoonlijk. Hij stelt de vader van het ras voor in een klein boek; gepubliceerd in 1910 met als titel "Der Dobermannpinscher in Wort und Bild".

Volgens dit boek was F.L. Dobermann een belastingontvanger en hij was
eveneens de plaatselijke hondenvanger met het recht om alle zwerfhonden te vangen. Uit zijn "kennel" koos hij de honden met een uitzonderlijke scherpte om mee te fokken.
Zijn favoriete grijze teef, met de naam "Schnuppe" was geen herdershond, noch een Pinscher, maar was slechts een kruising van de bestaande honden in Apolda in die tijd.

Hij liet deze teef dekken door een "slagershond", een soort voorloper van de Rottweiler gekruist met een soort herdershond. Dit type van hond bestond in Thüringen met zwart haarkleed en rode aftekening.

Blijkbaar werden ook "bastaarden" van Pinschers en jachthonden gebruikt. Raszuivere honden volgens de standaard van vandaag kwamen enkel in uitzonderlijke gevallen voor.
Met deze mengeling van honden zou dhr. F.L. Dobermann gefokt hebben in de jaren 1870.

Hij verkreeg een ras werkhonden, die niet alleen waakzaam waren, maar tevens moedige tuin- en huishonden bleken te zijn, die veel ingezet werden als politiehonden en voor beveiliging.
Omdat ze zo vaak bij de politie ingezet werden, kregen ze de bijnaam "Gendarmen Hunde".
Als jachthond werden ze vooral gebruikt als vernietigers van ongedierte, waar de Herdershond van toen zelden gebruikt werd voor bescherming, maar het waren fantastisch goede kuddehoeders.

Die zogenaamde oorsprong van de Dobermann omvat volgens Göller de samenvatting van de gedachtenwisselingen van de eerste onofficiële fokkers van Apolda.
Göller zelf is eerder geneigd om voor de oorsprong van de Dobermann terug te gaan tot de voorvaders van de Duitse Herders, kortharige jachthonden, gladharige Pinschers en blauwe Doggen. Dr. Dom nochtans, bekend als auteur van "Hund und Urnwelt, aufgezeigt am Dobermann", spreekt Göllers' theorie tegen wat betreft het kruisen met de Doggen.
Dom verrechtvaardigt deze contradictie door het verschil in afmetingen tussen de twee rassen, en hij aanvaardt het blauwe haarkleed, dat we vooral bij de Doggen vinden en minder bij onze honden, niet als een bewijs ervan. Dom besluit, uit zijn vele studies en op basis van de informatie van de eerste fokkers van Apolda (genoemd door Göller) dat de zogenaamde "slagershonden" een belangrijke rol hebben gespeeld in de creatie van het Dobermannras onder de bestaande omstandigheden. Dom beschouwt deze honden als reeds tamelijk raszuiver. In dat verband is Göllers' uitdrukkelijke bewering, dat de ooit veronderstelde kruising met de Black and Tan Terriër niet plaatsvond voor de eeuwwisseling, uiterst interessant. Hij bewijst deze stelling door aan te tonen dat dit Engelse ras slechts bekend werd in Apolda eind jaren 1890.
Volgens Grünig zou deze genoemde kruising gebeurd zijn tussen 1900 en 1910, en er wordt beweerd dat gedurende diezelfde tijd een zwarte Engelse Greyhound werd gebruikt in de fokkerij (zelfde bron). Zonder enige verwijzing naar een bron, werd het gebruik van een kortharige Beauceron vermeld in de literatuur.
Hondenfokkers realiseerden zich te laat dat, om een gepland fokprogramma te kunnen verwezenlijken en om de fokproducten te kunnen verbeteren, het nodig is om informatie te verzamelen en te bewaren, en dat het bovendien noodzakelijk is om de fokdieren te selecteren in termen van vereiste karaktertrekken.

Aldus blijft de eerste Dobermann fokkerij enigszins een raadsel.
Duitsland begon pas rond de eeuwwisseling met het totstandbrengen van fokregisters gebaseerd op biologische elementen.
Samengevat kunnen we stellen dat als eerste fokker F.L. Dobermann het verdient om beschouwd te worden als de schepper van het ras dat zijn naam draagt.

Otto Göller zijn we niet alleen dankbaar omdat hij de vroege geschiedenis van het Dobermannras heeft vastgelegd, maar hij heeft eveneens dit ras op de kaart gezet door zijn verdiensten als fokker (Kennel Von Thüringen) en zijn mondelinge en schriftelijke bijdrage. Tenslotte was hij het die, samen met Oskar Vorwerk van Hamburg, op 27 augustus 1899 de eerste Dobermann Club oprichtte in Apolda.

Volgens Göller werden de Dobermanns pas tentoongesteld op shows vanaf 1898. In dit verband is het interessant te noteren dat de naam "Dobermann Pinscher" enkel vermeld werd door het etablissement van de "Apolda Club". Voordien, en nu nog, werd de hond "Dobermann" genoemd.

Bron : Clubblad B.D.C.B., nr 4/2000, p 9-11).

Dobermannkennel Van Royaert
Van Eersel Luc

www.vanroyaert.be
info@vanroyaert.be

Mobile / Gsm: +32 (0) 478 55 82 56
Home / Tel :+32 (0)3 458 43 89

Fortis Bank: 220-0368357-84
BIC GEBABEBB
IBAN BE03 2200 3683 5784

B-2980 Zoersel - België / Belgium