Is "de zaak Van Vlerken" een spinsel van een op hol geslagen verbeelding?
Tegenover de vindingrijke theorieën van Anneke Andries en Emma Van Vlerken staan de pragmatische kijk en aanpak van de vijftig erfenisjagers die notaris Adriaensen in 1923 belaagden.
In de beschikbare documentatie treden de meesten van hen op als geloofwaardige, berekenende, uitgeslapen burgers, die tot op zekere hoogte wel degelijk moeten geloofd hebben in het bestaan van een echte erfenis. Het lijkt ondenkbaar dat zij zouden overgegaan zijn tot de acties die ze ondernomen hebben, alleen maar naar aanleiding van een fantaisistische anecdote.
Of kijken we toch aan tegen een verzinsel ter grootte van een ufo? 
Tot we meer te weten kunnen komen over de motivatie die de vijftig oorspronkelijke zoekers aandreef, begint het er in de archieven waarover wij beschikken hoe langer hoe meer op te lijken, dat heel "de zaak Van Vlerken" enkel en alleen is gebaseerd op wat tante Regine Van Vlerken aan haar nicht Marie Mondelaers vertelde over de oproep die ze ontving om naar het Frans consulaat te komen in 1913. 
In 1934 werd haar verhaal weliswaar bevestigd door een bediende, die in 1913 in het consulaat werkte, maar van een erfenis maakte hij geen gewag. 
Iedereen geraakte zodanig in de ban van uiteenlopende hypothesen en nevenintriges, dat het bestaan van een erfenis en de mogelijkheid er aanspraak te kunnen op maken, ondergeschikt werden aan de hypothesen. Behalve naar "de grote onbekende" erflater van het mysterieus testament bij een Meerhoutse notaris, zocht men naar eender welke grote erfenis, die eender hoe in verband kon worden gebracht met de afstammelingen van Elisabeth Van de Weijer, of van haar dochter Maria Hanegreefs, stammoeder van de "Belgische" familie Van Vlerken.
  
Het zal wel onmogelijk blijven om "de zaak Van Vlerken" helemaal te doorgronden, of zelfs maar te reconstrueren. De twee hoofdrolspeelsters beschikten beiden over een zeer rijke fantasie, waarmee ze de feiten overdadig opsmukten. Vele hoogst bizarre gebeurtenissen en kleurrijke personages dragen ook niet bij tot het scheppen van duidelijkheid. En naargelang de onderzoeken vorderden, werd de doolhof van hypothesen alsmaar ingewikkelder. Zoals Emma Van Vlerken het treffend omschreef : "Opzoekingen vielen de een in de andere".
  
We weten nu met zekerheid dat er meer dan één verregaand onderzoek gevoerd is geweest in
"de zaak Van Vlerken". De zeer uitgebreide archieven waarover wij beschikken zijn, soms via erg
ver gezochte omwegen, allemaal terug te leiden naar de sporen die Anneke Andries en Emma Van Vlerken volgden, geïnspireerd door het verhaal van tante Regine Van Vlerken. Tante Regine zelf heeft blijkbaar weinig ondernomen, maar haar nicht, Marie Mondelaers, heeft samen met familieleden, ondermeer haar broer en een kleinzoon van tante Regine, de fameuze "komeseer Pladijs", een vermoedelijk grootscheeps onderzoek opgezet waarover we zo goed als niets weten. Edmond Lambert was trouwens "sedert 1925 aangesteld als bijzondere gemachtigde om met verschillige voorwaarden erfgenamen te vertegenwoordigen in de nalatenschap Hanegreefs-Van Vlerken". Meermaals wordt gesuggereerd dat hij in die capaciteit ook voor andere partijen dan Anneke Andries en Emma Van Vlerken optrad, zonder dat die partijen ooit ergens bij naam werden genoemd.
  
Deze reconstructie van de legende wordt gaandeweg opgebouwd en aangepast aan de hand van transcripties van archiefstukken, die voortdurend aan de site worden toegevoegd. De hypothesen en theorieën die erin ontplooid worden, zijn ontsproten aan de breinen van de oorspronkelijke protagonisten in "de zaak Van Vlerken". Ze moeten met enige omzichtigheid geïnterpreteerd worden en zeker niet als "de enige echte waarheid", of nog minder als onze visie daarop.
Alle correcties, commentaar, suggesties, bijdragen tot deze reconstructie zijn uitermate welkom.