De tweede operatie

In januari 2000 zijn we met Sarah op jaarlijkse controle geweest in het UZ ziekenhuis in Leuven voor haar hartje. Ze hebben ons daar verteld dat Sarah dit jaar terug geopereerd zou moeten worden.

Vooraleer de operatie kon gebeuren moesten ze dan wel eerst een kijkoperatie uitvoeren om te zien wat er precies moest gebeuren aan het hart. Sarah is daarvoor begin maart 2 nachten in het ziekenhuis moeten blijven (samen met mama) en de uitslag was niet erg positief. De kleppen waren namelijk alle twee erg fel aangetast en moesten beiden vervangen worden samen met een nieuw gedeelte van de aorta. Één van de hartkamers was ook fel vergroot.

De Prof. zei dat deze operatie normaal gezien niet samen gedaan zou worden maar, omdat de problemen toch ernstiger waren dan verwacht zou dit toch samen moeten gebeuren want er was geen tijd meer te verliezen. We waren bang, je hebt het al eens meegemaakt en dan weet je natuurlijk ook wat je allemaal te wachten staat.

Dinsdag 28 maart

We zijn vandaag naar het UZ ziekenhuis gasthuisberg geweest in Leuven om de openhartoperatie van Sarah te bespreken met prof. Dr. Gewillig. De prof. Had ons alles duidelijk en op een verstaanbare manier uitgelegd wat er allemaal ging gebeuren. De volgende dag mochten we naar het ziekenhuis bellen om te vragen of de datum al was vastgesteld voor de operatie.

Woensdag 29 maart

Om 10:15 uur had ik gebeld voor de datum maar ze hadden nog niets ontvangen. Mijn vrouw (Inge) mocht om 16:00 uur terug bellen. Inge en ik werken namelijk in verschillende posten zodat wij zelf de kindjes kunnen opvoeden. Maar ook om 16:00 uur hadden ze nog steeds geen datum vastliggen en de verpleegster stelde voor dat ze ons onmiddellijk zou terug bellen van zodra ze iets wisten.

Donderdag 30 maart

Ik ben vandaag naar de huisdokter geweest want het wordt me allemaal een beetje teveel. Ik doe geen oog meer dicht van al dat gepieker. De dokter heeft mij medicijnen voorgeschreven om te kalmeren en dan zou ik ook beter moeten kunnen slapen. We hebben nog steeds niet gehoord van de datum voor de operatie.

Vrijdag 31 maart

Vandaag heb ik naar het Belang Van Limburg gebeld om te vragen of ze geen advertentie zouden willen plaatsen om kaartjes te sturen naar Sarah om haar moed in te spreken voor de zware dagen die haar te wachten staan.

Zaterdag 1 april

Het staat vandaag al in de krant. We zijn benieuwd of er veel reactie op gaat komen. Inge en ik zijn vandaag ook eventjes naar de directeur van de school geweest om te bespreken hoe en wat we allemaal gaan doen tijdens de afwezigheid van Sarah in de klas.

We hebben ook aan hem gevraagd of hij tegen de leerkrachten wil zeggen dat ze een kaartje zouden willen sturen samen met de kinderen van de klas, het zou Sarah vast en zeker moed en steun geven.

Vrijdag 7 april

We hebben vandaag eindelijk een telefoontje gekregen vanuit Leuven. Maandag 10 april wordt Sarah opgenomen in het gasthuisberg ziekenhuis in Leuven. Dinsdag zou ze dan al om 07:30 uur naar de operatiekamer gebracht worden.

Hoewel we weten dat het niet lang meer zou duren, komt het toch wel hard aan omdat het zo snel moest gaan. Op de andere manier was het dan weer goed dat de paasvakantie er tussen viel zodat Sarah dan ook niet zoveel achterstand zou gaan oplopen in de klas. We hebben beiden verlof genomen zodat we alles een beetje kunnen voorbereiden.

Inge had drie maanden loopbaanonderbreking genomen en ik had ook vanaf vandaag drie weken verlof genomen zodat we ons volledig kunnen inzetten voor ons gezinnetje.

Tot op vandaag heeft Sarah al 91 kaartjes ontvangen. Er was zelfs een kaartje bij vanuit Spanje.

De leerkrachten hebben elk kindje een briefje meegegeven met ons adres op vermeld, dan kunnen ze zelf ook een keertje sturen als ze dat willen. We hadden niet verwacht dat er zoveel reacties zouden op komen.

Het geeft niet alleen Sarah veel moed en kracht maar ons ook als je hoort hoe de mensen met je meeleven en meebidden. Ons zoontje Roel is ook blij maar hij is nog een beetje te klein om te beseffen wat er allemaal aan de hand is, hij is nog maar 5 jaar.

Zaterdag 8 april

Vandaag zijn we met ons vieren zwemmen geweest omdat Sarah dat nog eens wil doen vooraleer ze naar het ziekenhuis moet. We hebben Sarah vandaag uitgelegd wat er de komende dagen allemaal voor haar te wachten staat als ze maandag naar het ziekenhuis moet gaan maar volgens mij begrijpt ze het allemaal nog niet zo goed.

De dagen beginnen nu echt wel te korten en we beginne allemaal al wat zenuwachtiger te worden. We proberen het positief in te zien, maar het is echt niet gemakkelijk. Het blijft tenslotte een zware ingreep. Iedereen van de familie wil Sarah nog eens zien voor ze naar het ziekenhuis moet gaan.

Zondag 9 april

Voormiddag zijn we naar de Lourdesgrot geweest bij ons in de buurt om er een kaars te laten brandenvoor Sarah. In de vroege namiddag zijn we dan naar een zaaltje geweest waar er een koffieklets werd georganiseerd voor een klein kindje (Femke) dat een harttransplantatie moest ondergaan in Duitsland.

Daarna zijn we naar Make ( mijn moeder) gegaan waar mijn broers en zus ook waren. Toen we bij make vertrokken ging het echt niet meer, iedereen gaf haar nog een dikke kus en wenste haar veel sterkte toe. Toen we met de wagen vertrokken wuifde Make ons na zoals ze dat altijd doet, maar deze keer liepen de tranen over haar wangen. Ze probeerde het te verbergen maar het ging niet meer.

Bij het wegrijden zag ik in mijn achteruitkijkspiegel dat ze de tranen moest wegvegen. Toen we thuis waren hebben we Sarah en Roel slapen gelegd en ben ik terug naar make gegaan om haar een beetje te troosten.

Maandag 10 april

Het is nu 21:22 uur en ik ben net terug van Leuven. De verpleegsters hebben al foto's van haar longen genomen en ze hebben ook al bloed getrokken. Het is niet te geloven maar Sarah werkt heel goed mee. Ze was niet bang voor een spuitje en liet zelfs geen kik toen er voor bloed werd geprikt. De verpleegsters waren er zelf verstomd van. De dokter heeft haar onderzocht en alles was in orde op een verstopte neus na.

Als ze vannacht geen koorts maakt dan gaan ze morgen om 07:30 opereren. We wachten nu bang af of alles doorgaat. Het zal een zeer korte nacht worden.

Sarah heeft ondertussen al 116 kaartjes gekregen, er was vandaag zelfs een kaartje bij van Koen Wauters. Dat kaartje moet ik morgen zeker mee naar het ziekenhuis nemen, want ze is een grote fan van Clouseau. Ik ga nu nog wat bidden en dan ga ik slapen want het is morgen vroeg dag.

Dinsdag 11 april

Ik ben vandaag om half zes opgestaan, heb mij een beetje gewassen en ben toen naar Leuven gereden. Toen ik de kamer binnen kwam sliep Sarah nog. Inge niet, zij had geen oog dicht gedaan, net zoals ik.

Iets later kwam de verpleegster ons zeggen dat we haar moesten wakker maken en klaar maken om naar de operatiekamer te gaan. Om kwart na zeven hebben we haar dan samen met de verpleegster naar onder gebracht tot in de operatiekamer. Daar zijn we bij haar gebleven tot ze sliep. We hebben haar nog eens goed geknuffeld en een dikke zoen gegeven en toen zijn we maar vertrokken.

Wat je dan voelt kan ik niet goed beschrijven. Voor mij was het is precies of ik haar moest afgeven, je geeft haar leven volledig in handen van de specialisten die daar allemaal rond haar bedje stonden.

Nadat we een beetje bekomen waren zijn we dat naar huis vertrokken. We zijn nog eventjes gestopt in Hasselt om er een mooie ballon uit te halen want die had Inge nog aan haar beloofd. Die ballon zouden we dan op intensieve zorgen aan haar bedje hangen. Dan wist Sarah dat we zeker bij haar waren geweest als ze zou wakker worden. Terwijl de operatie volop bezig was zijn wij nog naar de Lourdesgrot geweest bij ons in de buurt.

Rond half twaalf waren we terug in het ziekenhuis en toen hebben de verpleegsters voor de eerste keer naar de operatiekamer gebeld om te vragen of het nog lang zou duren. De operatie was nog volop bezig werd ons verteld.

Om 13:00 uur belden ze nog eens terug maar kregen nog hetzelfde te horen, ze zijn nog steeds bezig. We vonden het ergens wel nog normaal omdat ons verteld was dat de operatie ongeveer een zestal uren zou kunnen duren.

Om 15:00 uur nog eens gebeld, nog steeds bezig. Het duurde nu toch wel lang en begonnen wat zenuwachtig te worden.

Je zit daar maar te wachten en je durft niet te ver weg te gaan. We zijn daar toen nog blijven zitten en hebben de verpleegster om 17:00 uur nog maar eens een keertje laten bellen maar ze waren nog steeds aan de operatie bezig. Toen waren we wel heel ongerust.

Men probeerde ons een beetje gerust te stellen en vertelde ons dat de operatie's de laatste tijd wel wat langer duurde dan anders maar daar geloofde wij natuurlijks niets van, er was iets met ons Sarah en we wisten niet wat.

Het lijkt misschien vreemd maar ik zag mij al achter een wit lijkkistje lopen, we zouden ons dochtertje gaan verliezen en ik durfde het niet tegen Inge te zeggen. We hadden de verpleegsters gezegd dat we naar de kapel gingen om te bidden dan konden ze ons onmiddellijk vinden als ze iets wisten. We hebben daar een hele tijd zitten bidden terwijl de tranen over onze wangen liepen.

Om 18:00 uur kregen we dan eindelijk nieuws te horen over haar. De operatie was voorbij en ze waren haar terug aan het hechten. Om half zeven kwam Sarah aan op de intensieve zorgen. Om zeven uur mochten we dan eindelijk voor de eerste keer een kwartiertje terug bij haar komen. De operatie had 11 uur geduurd.

Toen we bij haar aan kwamen stond prof. Daenen aan haar bedje dat is de chirurg die haar geopereerd had. Hij vertelde ons dat er zich een probleem had voor gedaan. Tijdens de operatie was één van haar kransslagaders gekneld geraakt met gevolg dat ze te weinig zuurstof in haar bloed kreeg.

Ze hebben er toen een andere chirurg bij moeten halen om een overbrugging te maken van de kransslagader. Omdat er geen tijd verloren mocht gaan hebben ze toen een ader uit haar been gehaald om dan zo haar leven te redden.

De eerste 48 uren zijn zeer belangrijk, als ze deze uren overleeft dan is het grootste gevaar geweken vertelde hij ons. Om half negen zijn we dan nog eens bij haar geweest en toen we bij haar binnen kwamen begonnen er plotseling verschillende apparaten te piepen. Sarah was wakker aan het worden maar dat was nog veel te vroeg.

De verpleegster had haar toen een hogere dosis gegeven om terug in te slapen. Toen had ik een gevoel van "ja, ze gaat het halen" Sarah is namelijk een echt vechtertje zoals ze dat in de volksmond zeggen, ze geeft niet snel op. Toen we terug thuis waren had Inge om 10:30 uur nog eens gebeld en alles was stabiel. Na nog heel wat nagepraat te hebben ( met veel tranen weliswaar ) zijn we dan zelf ook ons bed ingegaan om toch maar iets te kunnen slapen want het was een heel zware dag geweest voor ons.

Woensdag 12 april

Om half acht in de ochtend hadden we al naar het ziekenhuis gebeld om te vragen hoe de eerste nacht was verlopen. Sarah was nog een paar keer wakker geworden maar ze probeerden haar toch nog in slaap te houden want ze was erg onrustig en dat was niet goed voor haar hartje, ze kreeg ook extra medicatie voor haar hartje te ondersteunen.

S'middags hadden de artsen haar wakker gemaakt en geprobeerd om het ademhalingstoestel uit te schakelen maar dat lukte nog niet, Sarah ademde nog niet uit haar eigen. Ze was niet rustig genoeg waardoor haar hartje te veel krachten moest doen en dat wilden ze toch nog eventjes vermijden.

Toen we om 19:00 uur bij haar kwamen was ze eventjes wakker geworden en heeft ze ons eventjes gezien. Ze weende een beetje maar we hebben haar een beetje kunnen troosten door met haar te praten en daarna viel ze terug in slaap.

Om 20:30 uur zijn we terug een kwartiertje bij haar mogen komen en toen had ze een beetje koorts ( 39.2 ) maar dat is normaal na zo een zware operatie zei de verpleegster ons. We hebben haar toen maar een kusje gegeven en zijn dan maar weer terug huiswaarts gekeerd. De eerste 24 uren waren al voorbij en alles verliep goed ( gelukkig ).

Donderdag 13 april

Deze morgen was nog alles hetzelfde als gisterenavond. De verpleegster vertelde ons aan de telefoon dat de dokter vanavond het ademhalingstoestel nog eens ging proberen stop te zetten om te zien of ze al zelf kon ademen.

Toen wij om 14:00 uur bij Sarah aankwamen zagen we dat het toestel al weg was en de zuurstofbuis was ook al uit haar keeltje. We hebben een beetje mat haar kunnen spreken en ze kon zelf ook al stilletjes antwoorden. Ze vertelde dat ze zin had in cola en dat hebben we haar toen ook mogen geven maar een tijdje daarna heeft ze alles terug overgegeven. Wat we zeker niet mochten vergeten vanavond was haar knuffelhondje ( Pongo ) en haar barbiepaardje.

Toen we om 19:00 uur terug binnen kwamen sliep ze. Bij het horen van onze stem werd ze snel terug wakker. 15 min. Is niet veel en is dan ook weer snel voorbij.

Om half negen waren we dan weer terug bij haar maar toen was ze toch wel erg moe en ze zei dat ze wilde slapen. We hadden haar nog eens goed geknuffeld ( in de mate van het mogelijke natuurlijk ) want met al die draadjes en darmpjes is dat niet zo gemakkelijk, en zijn dan maar terug naar huis gegaan. Ze was heel flink want ze had geen traantjes gelaten, ook niet toen we naar huis gingen. De 48 gevaarlijke uren waren nu achter de rug. Dat gaf ons een zalig gevoel.

Vrijdag 14 april

Vannacht heeft ze een onrustige nacht gehad. De dokter heeft weer een medicatie kunnen afbouwen en ze maakt geen koorts meer. Om 14:00 uur vertelde de verpleegster ons dat ze de afvoerbuisjes voor het wondvocht namiddag zouden gaan verwijderen. Ze moest dan wel eventjes terug in slaap gedaan worden want dat is een beetje pijnlijk. S'avonds heeft ze wat water en cola gedronken en ze heeft het ingehouden.

De buisjes voor het wondvocht waren eruit. Morgen mogen we dingen meebrengen die ze graag lust zoals sprite, chocomousse en wat snoepjes. Ik weet niet juist hoeveel kaartjes ze al heeft gekregen maar het zijn er zeker al meer dan 150.

Zaterdag 15 april

Alweer een dagje intensieve zorgen omgekregen. Volgens de artsen doet ze het heel goed. Sarah is nu veel wakker en ze begint ons nu toch wel veel te missen omdat we maar drie keer een kwartier bij haar mogen komen op de ganse dag. Vandaag heeft ze wat spaghetti gegeten en een beetje petit gervais. We hebben vandaag ook een beetje langer bij haar mogen blijven omdat het niet zo druk was.

Zondag 16 april

Waarschijnlijk de laatste dag op de intensieve zorgen. Het wordt tijd want ons zoontje Roel kan niet meer wachten om zijn flinke zus te zien. Ze doet het iedere dag beter en beter. Sarah heeft alleen nog een zuurstofbuisje in de neus steken en wat serum.

Vandaag hebben we voor de eerste keer het litteken op haar borst en op haar been gezien. Ook vandaag heeft ze weer wat spaghetti gegeten. Vanaf morgen zal het voor haar al heel wat fijner zijn want dan mag ze weer bezoek ontvangen. En bezoek dat betekend voor Sarah : kadootjes.

Maandag 17 april

Rond 10:00 uur hebben we naar het ziekenhuis gebeld om te vragen of Sarah al op haar eigen kamer was gebracht. De verpleegster zei dat ze nog op de intensieve zorgen was maar dat we toch al bij haar mochten komen want het ging niet meer lang duren. We zijn toen toch nog tot half drie op de intensieve zorgen gebleven, en toen was er een kamertje vrij.

Ze had namiddag al eens uit het bed mogen komen om eens rechtop in de zetel te gaan zitten. Dat ging niet zo goed want ze wankelde erg fel. Ze had veel krachten verloren door de operatie. Ze eet ook iedere dag beter en beter. Dat is ook wel nodig want ze was zo maar eventjes 5 kilo afgevallen. Inge mag nu ook terug bij haar blijven slapen. Morgen ga ik macaroni maken voor Roel en mij en dan neem ik een beetje macaroni mee voor Sarah want dat lust ze graag.

Dinsdag 18 april

Toen ik vandaag met make ( mijn moeder ) naar haar kamer wou gaan stond ze ons al op te wachten aan de lift. Dat was toch wel een verassing voor mij want gisteren kon ze nog maar nauwelijks rechtzitten nu liep ze al rond.De dokters hebben voormiddag de katheter uit haar nekje gehaald, weer een last minder.

Zoals verwacht heeft ze haar macaroni helemaal opgegeten. Ze moet wel nog een hele tijd medicatie blijven nemen om haar hartje te ondersteunen.

Woensdag 19 april

Ik ben vannacht bij haar blijven slapen. Voormiddag heeft de dokter haar nog eens grondig onderzocht en alles was goed. S'middags hebben ze nog een echografie gedaan van het hartje en de professor was zeer tevreden van het resultaat. Waarschijnlijk mag je vrijdag naar huis gaan.

Donderdag 20 april

Om 09:15 uur heeft Sarah mij al gebeld om te zeggen dat ze vandaag al terug mee naar huis mag komen. Sarah moet nog een maand thuis blijven en vanaf dan mag ze halve dagen terug naar school gaan. Eindelijk is het allemaal weer voorbij, alhoewel het bij ons nog wel een tijdje zal duren vooraleer we het allemaal verwerkt hebben, maar we geraken er wel. Vanaf nu zal alles weer zijn gewone gang gaan, net zoals voorheen.

PS: uiteindelijk heeft Sarah 364 kaartjes ontvangen met daarop heel lieve teksten om haar zoveel mogelijk moed in te spreken. Ik ben er van overtuigt dat dit voor een groot deel geholpen heeft voor de operatie en tijdens de revalidatie achteraf.

Want als Sarah ( of wij ) het voor de operatie en achteraf dan soms eens wat moeilijk hadden, dan haalden we de kaartjes boven en lazen we de mooie woorden die zovele mensen geschreven hadden, en dan ging het weer beter en hadden we weer kracht om verder te doen zoals we bezig waren.

Daarom wil ik nog eens langs deze weg alle mensen willen bedanken die een kaartje naar Sarah hebben gestuurd. Want een kleine moeite kan soms een heel grote betekenis hebben in een mensenleven.

BEDANKT !!
Verder naar "De derde operatie"