Tak K

Tannetje samen met haar ouders en broer. (moeder in Zeeuwse klederdracht)

 Tannetje Helena Vervaat,

Zij werd geboren op 30 oktober 1910 te Kapelle in Zeeland, ze  trad in bij de Liefdezusters van de Heilige Carolus Borromeus ( in de volksmond: Zusters Onder de Bogen) te Maastricht op 8 januari 1929.datum van inkleding: 15 augustus 1929
tijdelijke professie op 18 augustus 1930eeuwige professie op 18 augustus 1933
overleden te Maastricht op 2 september 2002 en begraven te Rijckholt op 6 september 2002
 

Zuster Willibald, zo kenden ze haar in het klooster. Zij had zich te dienste van de communiteit bepaalde tochten eigen gemaakt. Zo onder meer de uitgaande post wegbrengen na een laatste controle op porto en codenummer.
Ook was een van haar missies om s’avonds voor het slapen gaan, zieke medezusters goede nacht te wensen en tevens de dag even bijpraten en enkele opwekkende nachtgedachten mee te geven. Aan dit alles kwam abrupt een einde door haar fantale val en wat er nog allemaal volgde.
Zuster Willibald was een vrouw die de kunst verstond op een geheel eigen wijze inhoud te geven aan haar leven. Ze hield van stilte; radio en tv waren overbodig voor haar. Zij leefde – zoals ze dit zelf aangaf – vanuit het Mysterie van de H. Drievuldigheid. De bekende Triniteit-icoon was haar dan ook zeer dierbaar.
Hoogtepunten in de daagse dag waren de eucharistie, het kloostergebed en het zo maar stil zitten in de kapel bij haar Heer. Zij kende vele psalmen en gebeden uit haar hoofd. Verschillende heiligen hadden een apart plaatsje in haar hart. Ze was een vrouw zonder franje, puur en sober. Ze hield van grote eenvoud en dat uitte ze in haar levensstijl en manier van geloven. Ze liep weg van eigentijds kritisch denken, maar kon daartegen in een gesprek weer raak een opmerking plaatsen. Ze toonde interesse en leefde in alles mee wat er in anderen omging. Ook het grote wereldgebeuren raakte haar; ze leed mee waar pijn en verdriet was.
Ze kon beeldend vertellen over haar jeugd en als ze over de kleuters van haar vroegere school begon, dan werd het een vrolijk uurtje. Met haar gevatte, humoristische gezegdes wist ze de ernst van het leven even te doorbreken. Het was haar zorg, Gods wil te vervullen in haar dagelijkse dag. Ze wilde Hem, door wat dan ook, geen verdriet doen.
Met dank aan zr. Silvia Tijmensen en haar medezusters