Wanneer we op zoek gaan naar de roots van de veteranen, komen we uit op een mooie lentedag in mei van het woelige  jaar 1969. Het was de tijd waarin ieder dorp ook nog wel zijn eigen missionaris had. En in Millen was dat dus  ook zo. Pater Smeets was al geruime tijd actief in Zaïre en was op vakantie in zijn geboortedorp. Om de pater niet met lege handen terug naar zijn missiepost te sturen, werden er enkele acties op touw gezet. En één ervan was een voetbalwedstrijd. Het moest een benefietmatch worden ten voordele van de pater. En welke match kon men dan beter kiezen dan “Den Dries” tegen “’t Dorp”? Voetbalclub Millen V.V. stelde het plein op Den Dries ter beschikking en enkele familieleden bemanden de toog !!!

Het werd een echte cupmatch tussen twee ploegen die voornamelijk uit wat oudere spelers bestonden. Na de match, en tussen de vele pinten door groeide stilaan het idee om toch wat vaker te spelen. Het was immers een plezante bedoening.  En zo gezegd, zo gedaan. Een nieuwe uitrusting werd aangekocht, en op de pleinen van Millen V.V. kon gespeeld worden.

Er ontbrak enkele nog een passende naam voor de nieuwe club! Maar ook die werd snel gevonden. En dan ook nog eerder toevallig: toen iemand opmerkte dat hij nogal stijf was na iedere match repliceerde een ander dat hij ook krom begon te gaan. Een derde speler merkte plots op dat dit dan ook wel een mooie naam zou zijn voor de ploeg: Krom & Stijf Veteranen Millen. 

Het eerste jaar werden er niet zoveel wedstrijden gespeeld, maar de aanzet was gegeven, en het enthousiasme was enorm. Meteen het begin van een toffe club.

De jaren zeventig

Langzaam maar zeker groeide de vereniging. Enkele oud MVV’ers sloten aan, en iedere week was Krom & Stijf een geduchte tegenstander in de groene wei. Niet alleen de wekelijkse wedstrijden, maar ook de andere activiteiten van de nieuwe club waren toen spraakmakend in het dorp. Zo werd er al vlug werk gemaakt van een echt voetbaltornooi met  internationale allure. Duitse en Nederlandse ploegen streden op Den Dries voor de fel begeerde titel van beste ploeg, 
of van … best drinkende ploeg. Daarnaast waren er steeds speciale optredens voorzien. Zo zal de aanwezigheid  van John Massis menig Millenaar nog vers in het geheugen liggen. Of het opstijgen van de vele luchtballons vanaf het terrein. Niet alleen het voetbal telde, belangrijker nog was de vriendschap en de sfeer onderling. Dit lag dan weer aan de basis van vele uitstappen en onvergetelijke feesten binnen de veteranengroep. Anekdotes van voetbaltreffens op Duitse tornooien of straffe verhalen van de vele verkleedpartijen op het jaarlijks veteranenfeest worden nu nog vaak aan de toog naar boven gehaald. KSM was een hechte groep voetballende Millerse vrienden met een gezonde dosis humor, gedrevenheid en team spirit!

Het overweldigend succes van de jaren zeventig was door het afhaken van enkele gangmakers niet meer terug te vinden  in de jaren tachtig. Het was duidelijk dat de vereniging in een mindere periode terecht was gekomen. Toch werd er nog ieder week gevoetbald op Millen V.V. en slaagde men erin om de ploeg boven water te houden, ook al was dat vaak niet gemakkelijk. De traditie van het jaarlijks veteranentornooi kwam tot een einde midden jaren tachtig.  Gelijktijdig met de mindere periode van KSM kende ook de bedrijfsploeg van FC De Zeemeeuw haar einde. En zoals het wel vaker gaat met twee stervende opponenten werd er in 1986 besloten om samen te gaan. De naam van  Krom & Stijf Veteranen werd behouden, maar besloten werd om te gaan spelen op de pleinen van Zwembad De  Zeemeeuw. In de persoon van de Fam. Lecoque-Petry vond onze ploeg dan ook een geschikte thuishaven waar we konden beschikken over knappe speelvelden en een gezellige cafétaria. Eind jaren tachtig werd duidelijk dat de vereniging de generatiewissel had overleefd, en samen met de inbreng van een nieuwe lichting, garant stond voor een nieuwe start. Het is ook in deze periode dat het Stratentornooi geboren werd. De formule van “Heel Het Dorp Voetbalt” sprak duidelijk aan. De strijd om de wisselbeker was soms legendarisch. Bij de jaarlijkse carnavaloptochten was ook onze vereniging steeds te vinden.

De jaren negentig

Begin jaren negentig werd er langzaam maar zeker weer aangeknoopt met het gedachten goed van de oprichters. Dankzij de financiële inbreng van FC De Zeemeeuw kon in 1991 een nieuwe uitrusting gekocht worden in de originele geel-rode clubkleuren. Schoorvoetend werd er ook weer werk gemaakt van het jaarlijks veteranenfeest. Een lekker diner gevolg door de uitreiking van de Gouden Schoen en een aantal gedurfde sketchen stonden steevast op het programma. Uitstapjes en voetbaltreffens stonden opnieuw op de kalender, met als hoogtepunt een trip naar Engeland. Ook het traditionele veteranentornooi, gekoppeld aan het stratentoernooi deed opnieuw zijn intrede. Dit laatste weliswaar in een andere formule dan oorspronkelijk. Ieder jaar groeide onze voetbalhappening: van 8 deelnemende ploegen in 1992, tot 68 teams in 1999. Een succes formule dus. Hélaas kwam er ook voor onze club een zwarte dag. Op zaterdag 6 juni 1998 blies een windhoos het springkasteel weg tijdens de jaarlijkse voetbalhappening. Eén zeer zwaar gewonde, en tien lichtgewonde kinderen waren de uiteindelijke balans van dit dramatisch voorval. Het einde van  de vereniging leek in zicht. Met veel moeite kwamen we echter ook deze klap te boven, doch voor éénieder toen aanwezig een zware dobber. Toch slaagde men erin om in 1999 opnieuw een voetbalhappening te organiseren.

De eeuwwisseling