Caelin, "spookschip", uit het Iers vertaald, startte eerste in het gehoorzaamheidsprogramma. Ze leerde heel snel en zoals haar temperament, supersnel dus, promoveerden we klasse na klasse.

Een bommetje dynamiet dat geen geduld had tussen de oefeningen maakte de trainingen soms zeer moeilijk. Toch wist ik dat mits geduld en het volwassen worden in het hoofd, dit wel goed kwam. Toch even melden dat ze een voortreffelijke "lig" en "kom hier" had. (… belangrijk verder in dit verhaal).

Heel toevallig kwamen we op 16 augustus 2004 in contact met het schapendrijven. Heel snel ontdekte ik, toen Caelin rond een pen met schapen liep, dat er geen sprake van "lig" of "kom hier" meer was. Zelfs ik was onzichtbaar.
Deze ervaring resulteerde, binnen luttele seconden, in de doelstelling dat ik hier in wou en zou slagen. Ik wilde vooral begrijpen hoe men in deze situatie honden moest trainen.
Ondanks mijn jaren ervaring als instructeur in het gehoorzaamheidsprogramma werd ik hier geconfronteerd met een totaal ander hoofdstuk in de hondenwereld.

Ik besteedde al mijn tijd in het begrijpen en leren van deze discipline. Ik sloot me aan bij meerdere clubs en sloeg geen enkele uitnodiging om te trainen af. Zo kwam ik terecht in een fantastische vriendenkring te Berlaar, waar ik onder leiding van Paul Van Hoof en met ondersteuning van enkele andere handlers stap voor stap wegwijs gemaakt werd in de kunst van het schapendrijven.
Als militair ken ik het strenge regime van opleiding. Wel, in Berlaar is dit regime even streng. Schapendrijven is niet zomaar het hondje uitlaten, maar consequent trainen.
Later leerde ik Chris Caerts kennen. Een niet zoverre buur die me introduceerde in het herderen van schapen.

Hellway to Heaven werd mijn levensspreuk. Vol bewondering ging ik naar de trials kijken, waar vooral de klasse 1 spelers, die midden in Hellway zaten, mijn grootste respect kregen. Wie weet zou het mij ook ooit lukken om eens aan een wedstrijdpaal te staan en op het einde de pendeur te sluiten.

9 april 2006, onverwacht, maakte ik mijn debuut in klasse 1. Echt onverwacht, omdat tijdens een wedstrijd van Chris Caerts, waar ik als toeschouwer was, Paul Van Hoof me plots vertelde: “Kom, Patrick, haal Caelin maar en probeer”.
Wat ik die dag vooral leerde was dat ik wist wat ik niet had. Dit zou bepalend zijn in het verdere verloop van mijn trainingen.
Ook had ik even van Heaven geproefd: Ons debuut en zelfs kunnen pennen!
Een memorabele uitspraak die dag kwam van Marcel Peeters: “Proficiat Patrick, vanaf nu kan het alleen maar bergafwaarts gaan.” Een doordenker, maar hij had gelijk. De volgende 2 wedstrijden haalde ik een RET (retired) en wist dat ik met beide voeten op de grond moest blijven … Hellway is nog heel lang ……en Heaven nog lang niet in zicht .

Ondertussen speelde ik 27 wedstrijddagen in klasse 1. Meerdere handlers maakte de opmerking dat Caelin niet het echte voorbeeld van een “working sheepdog” is omdat ze wat “coolness” in het hoofd mist en daarom de schapen niet echt aanvoelt.
Een markante uitspraak was dat iemand me vertelde dat ik een masochist moet zijn omdat ik het geduld bleef hebben om Caelin blijven te trainen. Met een andere hond zou ik verder kunnen staan. Toch blijf ik erbij dat Caelin voor mij de perfecte leerschool is en ik dankzij haar een behoorlijke bagage aan kennis en ervaring opgedaan heb. Niets ging vanzelf en steeds moet ik zeer attent blijven of ze tovert de situatie om in de ondertussen gekende “Hell”.
Het allerbelangrijkste is  dat ik dit pakket aan ervaring ooit nog in een andere Border Collie zou kunnen investeren.

10 nov 2007 debuteerde ik in klasse 2.
Na drie jaar trainen geniet ik nog steeds van elk moment dat ik op een weide met schapen mag staan. Zelfs als het water met bakken uit de hemel valt en een gure wind de fluitsignalen verstomd. Waarom? "Realistisch blijven en dankbaar zijn dat we dit mogen doen ... "

Ondertussen schafte ik mij Jim aan, een nieuwe pup, een nieuw hoofdstuk, een nieuwe uitdaging.