Op 3 jarige leeftijd, 33 maanden om juist te zijn, liep Jim zijn eerste wedstrijd.

Mooi en ook een beetje toeval is dat ik exact 2 jaar geleden op hetzelfde veld met Caelin een laatste trial, klasse 2, liep.

Bewust was de keuze om met Jim voldoende lang te wachten en dan ook direct in klasse 2 te beginnen. 

Alleszins was mijn hoofdbetrachting om met hetzelfde goed gevoel, zoals na elke training, van het veld te stappen, om dan na de juiste evaluatie te weten waaraan verder moet gewerkt worden.

Ik was echt prettig verrast door de talrijke steun van supporters die mij succes en plezier toewensten. Vooral van beginners en mensen die ver van dit wedstrijd gebeuren staan, maar die dan toch op één of andere manier begrepen hoe belangrijk deze nieuwe start voor mij was. Mensen die mij kennen weten hoe moeilijk het was om deze stap te zetten. Na 2 jaar afwezigheid terugkomen is niet zo evident.

Hoe het dan allemaal verlopen is kan u verder in deze pagina lezen.

Zaterdag 13 feb 2010:

Na twee jaar terugkomen was inderdaad niet gemakkelijk. Gebrek aan ervaring en de weet dat er een aantal nieuwsgierige ogen aanwezig waren legde de nodige druk op mijn schouders. Desondanks  slaagde ik erin om mezelf ‘cool’ te beheersen. Met deze wil ik ook mijn dank betuigen aan Meneer ‘Appel ‘en Mevrouw ‘Echte Jenever’.

Naarmate het uur vorderde steeg mijn hartslag. Mijn verbazing was groot toen ik zag hoe rustig Jim was toen we richting ‘handlers-post ‘stapten.  Het gevolg was dan ook dat ikzelf dat nodige vertrouwen kreeg op de manier van: “Kom Jim, we gaan ons ding hier doen”.

Eerder nam ik de uitdaging aan met een andere handler om onze BC op zijn ‘niet’ favoriete kant op te sturen. Aan de startpaal gekomen voerde ik dit uit. Rechtse outrun, op een nieuw veld.  Uitvoering outrun, zeker voldoende en op een rustige manier kwam hij achter de schapen. Eén ‘lie down’ bevel resulteerde in een juiste stop. Mooie lift en toen kon het werk beginnen. Net zoals op training kon ik Jim handelen waardoor de schapen op een mooi drafje, in rechte lijn, door de poorten ‘gefetched ‘werden. De draai rond de paal was voor  mij even genieten.

De drive werd een behoorlijke inspanning. Jim werd meestal getraind op vluchtige schapen en hier moest hij op grotere afstand de schapen toch wel meer duwen. De combinatie van afstand en gebrek aan vlotheid resulteerde al snel dat Jim zijn vertrouwen begon te verliezen. Toch was het zijn verdienste dat hij steeds bleef luisteren tot we de schapen door de eerste ‘drive’ poort loodsten.

Tijdens de crossdrive maakte ikzelf een grote inschattingsfout. Ik dacht dat de schapen onder de lijn zaten. In de crossdrive weet ik dat Jim moeilijk rechts wil. Over-bevelvoering met geagiteerde stem deden Jim zijn wereld instorten met als gevolg dat ik besloot om de wedstrijd te staken.

Normaal laat Jim de schapen moeilijk los, maar in dit geval was één ‘that’ll do’ voldoende om hem als een pijl uit een boog terug bij mij te krijgen. Met een welgemeende schouderklop bedankte ik hem voor het werk dat hij geleverd had.

Ondanks de RET (retired from competition) stapte ik met de nodige voldoening van het veld. Met een nog groter vertrouwen in Jim stapte ik naar mijn vrienden-handlers die de nodige constructieve kritieken gaven. Inderdaad: Gebrek aan wedstrijdervaring en routine-handlers-fouten lagen aan de basis van dit gebeuren.

Een anekdote die ik jullie niet wil ontnemen is dat, straks 6 jaar geleden ik mijn eerste wedstrijd met Caelin liep en succesvol eindigde. Een toen aanwezige handler vertelde me: ‘Proficiat, vanaf nu kan het alleen maar slechter gaan’ … hij had gelijk.
Vandaag ging ik naar diezelfde handler: ‘Vanaf nu kan het alleen maar beter gaan’.

Grootste opsteker is dat ik zeker het plezier dat ik zocht teruggevonden heb en echt uitkijk om morgen opnieuw aan de wedstrijdpaal te staan.
… Deze morgen was het anders :-).

Zondag 14 feb 2010:

Met -2°C en koning winter die opnieuw een wit sneeuwtapijt gelegd had,  vertrokken we met 100% motivatie richting wedstrijdveld.

Bij aankomst vroeg ik aan de organisatie of de buitenthermostaat op +15°C kon gezet worden. Er werd eens goed gelachen (wat op zich weer goed was om mijn zenuwen te bedwingen), maar het loste mijn probleem niet op. Ik was zeker niet van plan om mij opnieuw, zoals gisteren, met Meneer ‘Appel ‘en Mevrouw ‘Echte Jenever’ te verwarmen. Inderdaad, hoofdpijn!

Feit was dat ik al snel aan de beurt was. Mijn hoofddoel was om Jim doorheen deze moeilijke drive te loodsen en hem als een winnaar uit deze opdracht te laten komen. De poorten werden secundair in mijn plan.

Nu werd het belangrijk dat ik als handler niet dezelfde fout als gisteren maakte en Jim niet in verwarring bracht.

Outrun – lift – fetch waren een kopie van gisteren. Gaf mij enorm veel vertrouwen in de uitvoering van deze eerste 3 wedstrijd elementen.

Dan de drive. Oef, ondanks het missen van de poorten , maar wel met de nodige ondersteuning slaagden we erin om die grote drive-driehoek +/- te lopen. Man-man, was ik blij. Mijn dag kon niet meer stuk.

Toen stond ik voor de shedding. Mensen die mijn training van nabij volgen weten dat shedden zeker Jim’s handelsmerk niet is. Een hond die in dat ‘point of balance’ wil blijven heeft het moeilijk om tussen de schapen te komen. De laatste maand had ik hier intensief op getraind.
Opeens kwamen de wijze woorden van een vroegere mentor opnieuw naar boven. Offer 60 seconden op, neem rust, evalueer en lees de schapen. Begin dan met de shedding. Altijd beter dan daar 3 minuten rondjes te zitten draaien.
10 op 10 voor shed met dank aan mijn vroegere mentor Paul VH!

Op naar de pen.
Toen ik deze poort sloot (.. met de schaapjes erin natuurlijk) hoorde ik een luide enthousiaste “yeah”.  
Een opsteker naar de toekomst en vooral omdat ik wist wie de personen achter deze vreugdekreet waren.

Finaal maakte ik mijn eindbesluit op.
Dit weekend was een win-win-win situatie voor Jim en mezelf.
Samen waren we over een grens gestapt.
Ik leerde dat mijn gebrek aan wedstrijdervaring parten hebben gespeeld en Jim zijn vertrouwen verloor door mijn gebrek aan correcte handling.
Vroeger vertelde een handler me dat wanneer je je eerste wedstrijd loopt je erop gewezen wordt waaraan je moet trainen. Dit weekend werd ik aan deze uitspraak herinnerd.
Verder adviseerde de jury mij om een stapje terug te nemen en toch een paar wedstrijden in klasse 1 te lopen. Voor mij de mogelijkheid om even dat wedstrijdritme terug op te nemen en voor Jim de kans om in vertrouwen een wedstrijdparcours te lopen.

Nog even dit. De reden waarom ik dit verslag schrijf, is zeker niet om de ervaren handler met mijn verhaal te vervelen, maar eerder om nieuwe handlers aan te geven dat een zelfanalyse je veel wijsheid en ook vreugde kan brengen. Ga niet naar een wedstrijd om te winnen, maar om te leren. Je zal zien dat je op termijn altijd als winnaar zal uitkomen. Een morele winnaar is ook een winnaar (… de gezondste zelfs).

Met deze: Ook een welgemeende dank aan de supporters van Happy Herding. Gerda,  Nele, Jan, Peter en Jurgen.
… En Gerda, bedankt voor dat middeltje om de zenuwen te onderdrukken. Voor ons een weet, voor anderen een raden. Dit gaan we wel geheim houden hé.

No outrun, no trial,

Het was alweer een tijdje geleden dat we op een wedstrijdveld stonden. De zomer-WSL-trial blijft zo één van mijn favorieten. Door omstandigheden kon ik zaterdag niet deelnemen waardoor we besloten om zondag zowel klasse 1 als 2 te lopen, maar dan buiten wedstrijd.

Met de conclusies van vorige trial en de daaropvolgende trainingen had ik mijn hoop op een goede drive gevestigd. De andere elementen zijn voldoende onder controle.

Zondag 10u30 klasse 1:

Na een wat geforceerde outrun, zeer goede lift had ik toch enkele problemen met de fetch. Foutieve inschatting waar Jim zat resulteerde dat één schaapje de poort miste. Na een vlot herstel begon ik aan de drive. Enkele moeilijk situatie werden rechtgezet en beide poorten werden netjes gehaald. 24 op 30 voor de drive was dan ook een opsteker van formaat. Vervolgens haalde ik een behoorlijke stunt(el) uit. De schaapjes liepen zelf de pen in. Dus je hond had je niet nodig. Bij mij besloot één schaap om toch even een ommetje rond de pen te maken waardoor dat ik behoorlijk verrast werd en te laat was om de situatie door Jim te laten corrigeren. Uiteindelijk werd de situatie rechtgezet en kon ik aan mijn shed beginnen. Meerdere pogingen mislukten tot plots de bel ging: “Time”.
Tevreden maar toch met wat schaamrood op mijn wangen vanwege de pen verlieten we het veld.

Sinds enkele maanden kampen we met een probleem. Jim durft wel eens in zijn outrun te stoppen. Toen ik dit ontdekte, maar geen duidelijke oorzaak vond besloot ik de outrun terug vanaf nul aan te leren. De laatste tijd was zijn outrun behoorlijk verbeterd maar niet meer hetzelfde als een jaartje terug. Het feit dat ik tijdens de eerste outrun 3 maal moest bijsturen baarde mij behoorlijk wat zorgen.

Zondag 13u20 klasse 2:

Nadat ik Jim voormiddag links opstuurde besloot ik hem over rechts uit te sturen.
Al snel zag ik dat hij controle van de schapen nam waardoor hij begon te vertragen. Ondanks ik het flankbevel begon te herhalen stopte hij in de flank. Hier eindigde onze wedstrijd. Gelukkig was dit een oefentrial waar men de voorziene tijd mocht uitlopen ondanks men de startpaal had verlaten. Dus wandelde ik richting schapen tot ik erin slaagde om Jim zijn outrun te laten afwerken.
Snel haastte ik mij terug naar de startpaal om mijn wedstrijd alsof er niets gebeurd was verder af te werken. Na een betere fetch slaagde we erin om de nu wat grotere drive met voldoende tevredenheid af te werken. Ook nu bleven we in de shed steken. Met een RET (retired from competition) was een zelfjurering vrij eenvoudig: No outrun, no trial.

In groep begonnen we deze tegenvaller te bespreken. Meerdere handlers reikten tips en ideeën aan.
Elk probleem heeft een oorzaak, dus zal het belangrijk zijn om deze oorzaak te vinden. Ondertussen zal ik zijn outruns blijven trainen en ondersteunen. Ik schat de kans klein dat dit terug helemaal goed komt, maar het zou unfair zijn t.o.v. Jim om niet aan een oplossing te willen werken.

Ondanks deze tegenvaller was het toch weer een geslaagde dag. Met enkele geroutineerde handlers en enkele nieuwelingen werden de toffe en straffe verhalen van vroeger weer opgedist.
Van links en rechts werden de pintjes aangereikt en plots werd ik in de zetel wakker … 22u30 en mijn vrouwke vroeg of ik nog van plan was om te eten…......

Het was alweer 7 maanden geleden dat Jim en ikzelf op een trial-veld stonden.
Met vertrouwen hadden we ons in klasse 2 ingeschreven. Vertrouwen, omdat ik merkte dat Jim op afstand meer vertrouwen gekregen had.
Het probleem m.b.t. het stoppen in de outrun had ik niet meer gezien sinds de laatste wedstrijd van 8 augustus 2010.

Zaterdag, 26 februari 2011, klasse 2:

Met een theoretische starttijd van 15u06 was ik omstreeks 14u00 op het evenement. Al snel waren we met enkelen als vanouds aan’t grappen.
Meermaals werd me gevraagd of ik de zenuwen onder controle had. Ik antwoordde dat ik om 13u30 een ‘pilleke’ genomen had dat ervoor zou zorgen dat ik om exact 15u00 enorm rustig zou worden. Iemand, (Deheer Peeters M.), maakte al snel de grappige opmerking dat ik daaan ooom drieee uuur zoooaaaaals neeee limbuuurggeeeeeer zooouuuu praaaaaten. De fun zat er duidelijk in.

Probleem was echter dat 15u00 een “theoretische starttijd was en ik om 16u00 mijn run, als allerlaatste, pas mocht uitvoeren ….. het pilleke was dus duidelijk uitgewerkt.

Er werd diagonaal op het veld gespeeld. Opvallend was dat Jim de schapen zocht op de plaatst waar ze de andere jaren stonden. Ik kon hem niet overtuigen dat ze nu rechts in de hoek stonden. Enfin, ik besliste om hem opnieuw over links te sturen. Niet zijn sterkste kant, maar gezien de ligging van opzet-pen en positie van de schapen leek dit een noodgedwongen keuze.

Opnieuw zag ik een aarzelende outrun. Niet dat hij stopte, maar van ver pikte hij de schapen reeds op. Achteraf bleek dat ik 17/20 kreeg voor een zeg maar ondermaatse prestatie.

De rest was genieten.
Het zeer zware veld in combinatie met niet vluchtende schapen resulteerde dat de honden echt moesten 'bulldozeren'. Jim die eerder op vluchtige schapen getraind is slaagde er toch in om met het nodige vertrouwen een zeer mooie run te lopen. De score van de fetch en drive waren dan ook een zeer mooie beloning voor al het werk dat we samen geleverd hadden.

Vastgezogen in de modder slaagde we er niet in om de shedden. Man, man, wat waren het weer 3 lange minuten. Uiteindelijk kwam het verlossende woord: “TIME”.

Voldaan met de modder achter de oren keerden we huiswaarts.

Zondag, 27 februari 2011, klasse 2:

Omdat we zaterdag als laatste liepen, mochten we vandaag de spits afbijten.

Om 08u00 stonden we aan de paal. Ondanks Jim aangaf om rechts te willen gaan besloot ik om hem links op te sturen. Nu wist hij waar de schapen stonden, dus verwachte ik een zeer goede outrun. Helaas stopte hij in zijn outrun. Het koste mij enkele bijbevelen vooraleer Jim besloot om nu toch op volle snelheid de outrun te vervolledigen.

De rest was een kopie van zaterdag.

Opnieuw opende ik mijn trukendoos in de hoop een shedding af te kunnen dwingen. We kregen welgeteld één kans, maar door mij aarzeling kon ik ze niet verzilveren.

Toen ik het veld verliet maakte “the Judge” er mij attent op dat het wel kon zijn dat het type schapen (niet vluchtende) schapen dit gedrag bij Jim uitlokten. Geen excuus, maar vermoedelijk een juiste vaststelling. Een probleem dus.
Anderen suggereerden dan om meer met mensen op het veld te trainen.

Uiteindelijk raadde iemand mij aan om zeker op een ander veld een wedstrijd te gaan lopen en dan te kijken hoe hij zich gedraagt.

Mijn probleem is dat hij de laatste 7 maanden steeds voorbeeldinge top-outruns laat zien en dit stopgedrag niet laat zien.
Momenteel train ik op een veld waar de schapen blind staan en OK, ondanks dit een eigen trainingveld is deed hij het vanaf dag één perfect.

Enfin, zeker geen drama die onze pret zal bederven.

De dag werd met wat grappen, een pintje, een borreltje en de klassieke kampioenenpraat afgesloten.

… Ook nog even dit:
Met deze wil ik mij bij Johan Blockx verontschuldigen: “Sorry Johan dat door mijn toedoen je vanaf nu, na elke wedstrijd, de auto een extra poetsbeurt zal moeten geven en dagelijks de patatjes zal mogen schillen.
… In opdracht van het WomenLiberationFront: WLF. .... of zeg maar 'Uw madam'