Tsjilp, zegt de vis

 

 

Internationale selectie in Bologna en München: WHITE RAVENS 2005!

 

Nominatie: KJV 2006!

 

 

 

 

Tsjilp, zegt de vis is origineel en vaak grappig. De Belgische auteur toont een verbazend staaltje vakmanschap.

(Irene Verhiel, Limburgs Dagblad (NL)

 

 

 

RECENSIES EN BESPREKINGEN:

 

‘Ik ben maar een mus. Een mus. Niks meer,’ zo verzucht de mus op de eerste bladzijde. Maar ze krijgt de kans om van lichaam te ruilen met vis. De mus voelt zich meteen prettig als vis, hoewel zij nog veel moet leren. De vis heeft echter wat moeite met het mussenlijf vooral omdat hij zich realiseert in een vrouwenlichaam te zitten terwijl hij nog denkt en doet als een mannelijke vis. (...) De Doncker schrijft in een ingetogen stijl die bol staat van humor. (...) Doen alsof je iemand anders bent is een veel gespeeld spel. Meestal kiezen kinderen een idool of een ouder kind als hun grote voorbeeld. Door je te verplaatsen in de ander leer je je eigen situatie des te meer te waarderen. (...) De Doncker heeft een prachtig verhaal neergezet in korte poëtische zinnen. Zijn gestoei met woorden en de vele monologen die de mus en de vis met zichzelf voeren, doen nergens geforceerd aan. De zwart-wit-grijze tekeningen in gemengde technieken van Veerle Derave vormen een eenheid met de teksten benadrukken de kwetsbaarheid van de mus die worstelt met een groot verdriet. (...) Het boek is een uitstekend geslaagd geheel. (Kiddo (NL), Hannie Humme en Martine Harsema)

 

...Tsjilp, zegt de vis is origineel en vaak grappig. De Belgische auteur toont een verbazend staaltje vakmanschap. Zijn boek telt, inclusief de tekeningen weliswaar, negentig bladzijden. Allemaal volgeschreven in vrijwel louter simpele woorden van één lettergreep. Daartussen zijn hooguit twintig woorden van twee lettergrepen te vinden, waarbij met 'verdriet' en 'kletsnat' de hoogste moeilijkheidsgraad al wordt bereikt. Dat je in uiterst eenvoudige woorden, toch heel veel kunt zeggen, De Doncker bewijst het maar weer eens. Met scherpe zwart-wit illustraties waarin de mus en de vis veel van elkaar weg hebben. Tsjilp, zegt de vis is een aanwinst voor elke lezer. (Uit het artikel Het verhaal van de mus-vis en de vis-mus door Irene Verhiel, Limburgs Dagblad (Nl), 6 april 2004)

 

... De vis zegt ‘tsjilp’ en niet ‘blub’ zoals het hoort. De vis is in z’n hoofd namelijk een mus. Is hij nu een vis of een mus? Wally de Doncker verstaat de kunst om met heel eenvoudige (bijna uitsluitend eenlettergrepige) woorden, in uiterst korte zinnen met grote filosofische vragen bezig te zijn. Wie ben ik? Waarom ben ik ik en jij jij? En blijf ik ik of kunnen we ruilen, zodat ik jou word? De sprankelende zwart-wit tekeningen van Veerle Derave op iedere bladzijde maken het boek helemaal af. (NCRV-gids, 14 mei 2004)

 

Wally de Doncker schreef dit grappige verhaal voor de jongste lezers. Dat die leeftijdsgroep hem heel goed ligt, bewees hij met vorige werken als Een opa met gaatjes, Wachten op een snor en Ik mis me. Toch ziet de auteur zijn boeken eerder “voor alle leeftijden”. De Doncker kan zich heel makkelijk inleven in de fantasierijke en toch bijwijlen heerlijk nuchtere leefwereld van 7-jarigen. Tsjilp is filosofisch, humoristisch en best spannend. Ideaal als voorleesboek. (RDJ in Plaza, 17 april 2004)

 

... De Doncker is iemand die zich vragen stelt. Dat deed hij al eerder in boekjes als ‘Ik mis me’, ‘Ahum’ of ‘Wolken in het zand’. Ditmaal zou hij willen weten hoe het is om in andermans huid te kruipen. De mus zou wel eens iets anders willen zijn: een pauw of een poes of een beer. Ze ontmoet de vis en ze ruilen van lijf... (Kdr in Het Belang van Limburg, 11-12 september 2004)

 

Wally de Doncker maakte een dierverhaal over het verlangen om aan jezelf te ontsnappen en iemand anders te zijn. In Tsjilp, zegt de vis lukt het Mus om van lichaam te ruilen met Vis. Mus blijft dus in haar kop een mus, maar zwemt in het lichaam van een mannelijke vis. Vis vliegt hoog als een mus en kan ‘tsjilp’ zeggen. En dat levert complicaties op! Een origineel verhaal, dat je dwingt om te blijven nadenken over wie nu wie is: ‘Hoe zou het met de mus zijn?’ vraagt de mus.... (Harm de Jonge, Artikel:’Het feest van de dieren’, Dagblad van het Noorden (Nl), 26 maart 2004)

 

‘Het is niet altijd gemakkelijk jezelf te vinden. Sommige mensen zijn hun hele leven op zoek naar hun eigen identiteit. In veel kinder- en jeugdboeken wordt verteld over een zoektocht, een queeste, naar het eigen zelf. Zo ook in Tsjilp, zegt de vis, het nieuwste boek van de Vlaamse auteur Wally de Doncker, waarin hij poëtisch iets van de zoektocht laat zien. (...) Juist door de manier van vertellen ervaart ook de lezer hoe het is om in een ander lichaam te zitten, maar toch je eigen identiteit te behouden. (...) De tekst in dit boek vormt een fraaie eenheid met de in zwart en verschillende tinten grijs opgezette illustraties. Voor de titelpagina zien we al de wolken van de lucht weerspiegeld in het water, waarmee de beide leefwerelden worden aangekondigd... ( Uit het artikel Eigen identiteit, Friesch Dagblad (Nl), Jant van der Weg, 31 maart 2004)

 

‘(...) Met een doordachte woordkeuze, door gebruik te maken van herhalingen, korte woorden en krachtige zinnen, bouwt de schrijver een mooi en ontroerend verhaal op. Over wie je bent, over verlangen en streven. In de dialogen die de dieren met andere dieren aangaan komen heel wat filosofische vragen aan bod, zonder in moeilijke woorden en termen te vervallen.... ( Inge Umans, Pluizuit, 14 mei 2004)

 

A sparrow is looking at her reflection in the water and dreams of being somebody else. With the help of magic words she swaps bodies with a fish, while both creatures keep their own minds. Being in somebody else’s body, however, turns out not to be so easy and sometimes even dangerous. In the end, the fish wants his own body back but the sparrow refuses. The story is written in a very poetic style, using only monosyllabic words. The black-and-white illustrations and the design of the book give the story an extra dimension. The philosophical idea of the book, i.e. how to deal with your identity even if you’re not inside your own body, is explained in an easily accessible way for young children. (7+) (IJB, München, White Ravens 2005)

 

(...) Het is grappig en origineel. Vooral het hoofdstukje met de koeien die zich vervelen is heel leuk gevonden. Dit is een echt voorleesboek. Het kleinste woordje kan voor een verrassing zorgen. Je geniet als voorlezer als je ziet hoe de kinderen reageren. (Juf Sofie, Proxis, nov. 2004)

 

(... ) Zeker voor kinderen lijkt dit me erg moeilijk (voorlezen is zeer moeilijk). Het enige onderscheid dat gemaakt wordt is visueel. Mus is bij het begin van het verhaaltje bleek en vis is grijs. Wanneer ze de plaats van de andere innemen, nemen ze hun eigen kleur mee.

Erg opvallend is dit onderscheid niet gezien de grijstinten waarin

de prenten zijn uitgevoerd. Deze grijstinten staan in schril

contrast met de vrolijke kaft in oranje- en geeltinten. De

illustraties binnenin het boekje zijn sober en eerder somber.

De aandacht die had moeten gaan naar de bespreking van de

filosofische vragen, wordt opgeslorpt door andere bekommernissen. Een boekje dat zijn doel mist. (Nele Janssen, Pluizer (B) 2004)

 

 

‘Soms moet je de dingen eens vanuit een nieuw perspectief bekijken en dan gaat er een hele wereld voor je open. Dat ondervindt een kleine mus in Tsjilp, zegt de vis van Wally de Doncker, een boekje voor beginnende lezers vanaf zeven jaar.

De mus kijkt in de sloot naar haar spiegelbeeld, en dat bevalt haar niet. Ze vindt mus-zijn maar niks, ze wil iets spannenders zijn, zoals een pauw of een poes. Dat kan natuurlijk niet, en daarom begint ze hard te huilen. Tot haar opluchting verdwijnt haar beeld in de waterspiegel, en ziet ze een vis naar boven komen. Zo’n vriendje zegt haar wel iets. Maar hoe kun je dingen samen doen als de een niet zonder water kan en de ander erin verzuipt? De mus besluit een vis te worden (...) (Uit het artikel NIEUWE KIJK, Verhalen van Wally de Doncker en Gil Vander Heyden, Kathy Lindekens, 17 juni 2004, Standaard der Letteren)

 

‘Langs de sloot zit een mus te kijken naar haar spiegelbeeld in de sloot. Eigenlijk zou ze wel eens iets anders dan een mus willen zijn. Gebruikmakend van een spreuk wisselt ze met vis van lichaam, maar niet van gedachten (‘Ik blijf wie ik ben in mijn hoofd’). Maar het blijkt niet eenvoudig, soms zelfs gevaarlijk te zijn om in een andere gedaante te leven, en soms gaat het dan ook bijna mis. Aan het slot wil vis weer terug naar zijn eigen gedaante, maar mus niet. Het verhaal is geschreven in een poëtische stijl, waarbij vooral gebruik gemaakt wordt van eenlettergrepige woorden, waardoor het verhaal zelfstandig te lezen is door zevenjarigen. De mooie zwartwitillustraties, evenals de vormgeving sluiten uitstekend hierop aan...’ (Drs. A.W.M. Duijx, Biblionrecensie mei 2004)

 

Het verhaal is geschreven met voornamelijk eenlettergrepige woorden. Dit eerste lezersniveau strookt niet met de filosofische inhoud. Vooral de eerste hoofdstukken, het redeneren over de gedaantewisseling, zijn te verwarrend en daardoor niet uitnodigend om verder te lezen. Jammer, want precies de volgende hoofdstukken, waarin de mus en de vis verschillende dieren met hun specifieke eigenschappen ontmoeten, worden spannender.... (Jet Marchau, Leeswelp, juni 2004)

 

Bij uitgeverij Davidsfonds/Infodok verschijnt Tsjilp, zegt de vis, het nieuwe kinderboek van Wally de Doncker. Ondertussen krijgt de Hamse auteur steeds meer bekendheid in Frankrijk en Amerika.

Tsjilp, zegt de vis gaat over vragen die de auteur al vanaf zijn kindertijd bezighouden. Vragen zoals: Hoe zou het zijn om in andermans huid te kruipen? Zou ik in het andere lichaam toch mezelf blijven? Het gevolg hiervan is de creatie van een nieuw verhaal over een vis en een mus die wisselen van lichaam... (Uit het artikel ‘Wally de Doncker gaat internationaal’, Wim Onselaere, Gazet van Antwerpen, dinsdag 2 maart 2004)

 

Terug naar thuispagina