IK WOU DAT IK EEN POP WAS
Chinese vertaling 2003
NIEUWE RECENSIE:
(...) Heel mooi, teder en gevoelig verhaal, over een oude man, en misschien ook wel over dingen die voorbij zijn. Met een dosis maatschappijkritiek, en dat is goed gedoseerd. Je leeft mee met Pros, die het jammer vindt dat niemand hem op straat groet. Hij heeft alleen nog "achterfamilie". Een achternicht bijvoorbeeld. Je merkt dat Pros alleen is, maar toch is dit boek alles behalve zielig. Het enige wat je krijgt is een dag uit het leven van Pros en ook wel een dag uit het leven van Annie. Want zij is er voor Pros nog, al weet hij dat ze er ook NIET meer is. Mooie dingen gelezen trouwens: "Samen met zijn pijp, dooft hij de wereld, tot de volgende morgen" of "Ik ben doof geworden door de bomen. Dat is mijn straf. Ik heb ze niet horen schreeuwen toen ik in de zagerij werkte". (...) (Katrien Temmerman, stripelmagazine, november 2006)
Dit prachtige prentenboek gaat over Pros. Pros die er altijd is geweest. Pros die oud is, misschien wel de oudste van het dorp. Pros zit voor zijn huisje want hij ziet graag wat er in de straat gebeurt. Niemand ziet Pros, hij zwaait wel naar iedereen maar iedereen heeft te druk. (...) Een heel mooi prentenboek met een soms poëtische tekst. Een boek om samen te lezen met opa of oma en te mijmeren over hoe het vroeger was... (Saskïa Haudenhuyse, Klapper (Pluizer), 2002/2)
Dit is een verhaal om even stil bij te staan. Want even rustig worden, en over eenvoudige dingen nadenken doen we veel te weinig. Dit boek schept een bijzondere sfeer. Dat komt niet alleen door het verhaal. Ook de grauwe tekeningen zijn prachtig. Je krijgt het er koud en warm van, ze brengen je onmiddellijk in de sfeer van het verhaal. Een tijdloos boek dat op elk moment van het jaar kan gelezen worden. De kinderen zullen met veel aandacht naar het verhaal luisteren, en ze kunnen er bovendien nog wat van opsteken ook. (Boekenhoek, De Pijl, oktober 2003)
...het (boek) wordt bijzonder door de poëtische taal en de sfeervolle illustraties. Wally de Doncker doet de lezer regelmatig halt houden bij beeldrijke zinnen die heel suggestief de juiste sfeer oproepen... Een eenvoudig boek is dit beslist niet: heden en verleden, droom en werkelijkheid maar ook leven en dood lopen door elkaar...lezers die met Pros meeleven, belanden in een bijzondere wereld waarin de grenzen van tijd en leven vervagen. Ze worden toeschouwer en speler tegelijk in de poppenkast die het leven is.. (Jan van Coillie, Leesidee Jeugdliteratuur, 2003/1)
Vroeger was het allemaal beter.. zeggen oudere mensen nog wel eens. Of dat wel of niet zo is, is discutabel, maar volgens Pros uit het prentenboek Ik wou dat ik een pop was van Wally de Doncker en Harmen van Straaten was het vroeger in ieder geval wel anders. En Pros heeft heimwee naar dat andere.(...) In Ik wou dat ik een pop was krijgt de lezer een beeld van het leven, van vroeger en van nu, van Pros: wat hij doet, wat hij ziet, wat hij niet hoort, wat hij kookt en hoe hij denkt. Pros is melancholisch, maar doet wel zijn best iets van zijn leven te maken. En dat vindt hij knap moeilijk. Als lezer voel je zijn worsteling. Door de manier waarop Wally de Doncker schrijft, maar ook door de prachtige sepia-achtige illustraties van Harmen van Straaten die de sfeer van vroeger tijden laten proeven. Door Pros word je als lezer aan het denken gezet. Bijvoorbeeld over de eigen straat en de mensen die daar wonen. Ik wou dat ik een pop is zeker geen belerend prentenboek over hoe het allemaal zou moeten. Maar het is wel een heel mooi boek over gevoelens en over met elkaar omgaan. (Patrice Matthee, Kindersuite (prentenboeken) van hotel-boekenlust (NI), 29 december 2002)
Bij een prentenboek denkt men als doelgroep voor zo'n boek meestal aan de kleintjes. Inmiddels zijn er heel wat prentenboeken verschenen die bepaald niet voor die jongste leeftijdgroep bestemd zijn. Tekst en illustraties vertellen elk hun verhaal zodanig, dat je toch wel een zekere geoefendheid en geletterdheid, zowel qua tekst als beeld, nodig hebt om de kleine details en nuances te onderkennen. Dit laatste is het geval bij de prentenboeken van de Vlaamse auteur Wally de Doncker.(...) Een cruciale zin is de opmerking van Pros over de oplichtende televisieschermen bij zijn haastige en drukke buren, die geen tijd hebben hem gedag te zeggen. De poppenkast regeert de wereld (...) Bijzonder ontroerend is de laatste passage waarin de hoofdpersoon samen met zijn overleden vrouw opnieuw de bomen ziet staan. Daarmee is het onheil van omhakken en verzagen tenietgedaan. (...) Poëtisch en ingehouden, zonder sentimenteel te worden, wordt het proces van ouderdom en vereenzaming beschreven. Het boek is daarvoor geschikt voor een brede doelgroep, volwassenen inbegrepen. (Uit Prentenboeken voor groot en klein, Jant van der Weg, Boekenbijlage Friesch Dagblad. (NI) 4 december 2002)
Met Ik wou dat ik een pop was bekijkt Wally de Doncker door de ogen van de oude Pros de wereld als door een poppenkast. De mensen zijn gehaast, hebben geen tijd en geen zin in een praatje met de oude man. Hij leeft in een andere wereld, gekleurd door herinneringen aan een rustiger tijd, aan bomen in zijn straat, aan het samenzijn van zijn vrouw. Harmen van Straaten maakte verstilde sepiakleurige illustraties die doen denken aan oude prentkaarten. De leefwereld van de oude man die stilaan geïsoleerd raakte, wordt er ontroerend in weergegeven ( Uit Kijklezen in mooie prentenboeken (R, De Schepper, De Bond, 25 oktober 2002)
Pros is een oude man die al jaren in de straat woont. Elke dag zit hij voor zijn huisje; hij beziet het schouwtoneel van de wereld als een Jan Klaassen-figuur vanuit zijn eigen poppenkast. Pros' vrouw is overleden, maar hij denkt veel aan de tijd dat zij er nog was. De wereld is veranderd tijdens Pros' leven. Soms verzucht Pros dat hij wou dat hij een pop was zoals op de televisie; dan kreeg hij tenminste aandacht van de mensen... De vlotte pentekeningen zijn met aquarel ingekleurd; de sobere kleuren, bruin-roodtinten, blauw-groentinten en grijzen, bevestigen de sfeer en maken het verhaal ingetogen en integer. ...De symboliek en de diepgang van het verhaal maken het geheel bruikbaar voor kinderen vanaf ca. 10 jaar en zelfs menig volwassene zal van dit werk kunnen genieten (Biblion (NI), september 2002, Drs. M.L de Jager)
Terug naar thuispagina