Een opa met gaatjes
Poster Theater ‘Opa met gaatjes’ (Zamzam)
NIEUWS 2010
Een opa met gaatjes was uitverkocht.
Wegens de grote vraag is het boek vanaf heden
opnieuw verkrijgbaar!
NIEUWS 2009
Literaire lezing over ‘Een opa met gaatjes’ in Berlijn tijdens de Berliner Festspiele op 18 september 2009.
Een opa met gaatjes (Was ist bloss mit Opa los?) vanaf september 2009 ook in de Duitse basisscholen
Meer info:
Lektüre-Quiz: Inhalt und Interpretation
Unterrichtsvorschlag für SchülerInnen
Vorschläge für Hausaufgaben und Klassenarbeit
Was ist bloss mit Opa los (Duitse vertaling van Een opa met gaatjes): aanbevolen literatuur bij Duitse Alzheimer Vereniging. (2008)
Nominatie KJV 1998
Nominatie KJL 1998
Duitse vertaling ‘Was ist bloss mit Opa los’ (1999)
Theater ‘Opa met gaatjes’ door Zamzam (1999-2000, 2000-2001, 2001-2002, 2006-...)
Deense vertaling ‘Bedstefar med huller i’ (2002)
Project van het Europees Cultuurprogramma 2000
‘Litteratur om demens’ (enig kinderboek) Denemarken (2003)
Audioboek Deense Bibliotheek Centrale (2004)
Selectie Treatment Faits Divers 2 (VTM en VAF, 2006)
Boektopper (Van In, 2006)
Aanbeveling Duitse Alzheimer vereniging (2008)
Schoolliteratuur (met werkmapjes) in Duits basisonderwijs (2009-2010)
Herneming van het theaterstuk ‘Opa met gaatjes’ als verteltheater door Zamzam producties!
Voorstellingen in scholen, bibliotheken en centra voor dementie in Vlaanderen en Nederland. Er bestaat ook een mogelijkheid om de voorstelling te laten inleiden door de auteur zelf.
Meer informatie: Producties Zamzam.
Fotoverslag theaterstuk Opa met gaatjes
Opa's dementieproces wordt onverbloemd weergegeven, zonder dat het verhaal evenwel somber wordt. Hanne vindt het beslist akelig wat er met opa gebeurt, maar het leidt ook tot grappige situaties. Precies door de persoonlijke beleving van Hanne krijgt het verhaal meer diepgang en herkenbaarheid voor jonge lezers. [...] De auteur hanteert bij het beschrijven van de zeer typische situaties een eenvoudige stijl waarin de gebeurtenissen in het tehuis en de gedachten van Hanne op een vlotte manier door elkaar worden gemixt. (Infomap ‘U bent mijn moeder’, Interessante Literatuur, Het Paleis 2006)
Ook volwassenen kunnen veel opsteken van dit boek. Het is subtiel geschreven en biedt mogelijkheden tot bespiegelingen. Dit boekje verdient het een klein juweel genoemd te worden, een must dus. (Birgit De Cnodder, Eigentijds, maart 1997)
Dit unieke jeugdboek belicht deze ziekte vanuit de ogen van een kind. Heel opvallend hierbij is het feit dat de demente bejaarde ondanks zijn lichamelijke en geestelijke achteruitgang in de eerste plaats mens blijft. (Marc Dhaeze, Ligament)
Nieuw: Een warm boek voor kinderen vanaf acht jaar, die wanneer men hen vraagt naar hun leeservaringen, vlot reageren: Nu weet je tenminste hoe het gaat als je eigen opa of oma dement wordt!
(Dementiecafé , OCMW-Antwerpen, december 2002)
De auteur laat mooi aanvoelen hoe Hanne - zelfs als ze voor verrassingen komt te staan - zich aanpast aan de nieuwe omgeving waarin haar opa verblijft en zich kinderlijk en spontaan tussen de andere bejaarden beweegt. De auteur is erin geslaagd om dit gegeven naar kinderen uit te werken op een doorleefde en allerminst pessimistische manier. Het belangrijkste is dat de bond tussen Hanne en opa blijft, en niet dat haar opa steeds meer achteruitgaat. (Boekennieuws, Nl)
Hanne uit het boek evolueert van een zich vragend stellend meisje naar iemand die kordaat met haar demente opa omgaat. Trouwen liefdevol blijft ze hem regelmatig bezoeken en zo ziet ze hem ook evolueren. Dat het niet altijd negatief en somber moet zijn, bewijzen de soms grappige situaties. (De Viervoeter, maart 1998 (De Morgen))
Aan kinderen uitleggen wat dementie is, vraagt kennis en fijngevoeligheid. Wally de Doncker beschikt over die gaven. Hij beschrijft op een begrijpelijke manier de confrontatie van een meisje met de leefwereld van haar demente opa. Niet de aftakeling krijgt de nadruk, maar wel de hechte band die tussen opa en kleinkind blijft bestaan. (Greet Meulenaere, Straal 22 1996)
In dit kinderboek heeft Wally de Doncker het op een voor kinderen - vanaf acht jaar - heel herkenbare manier over een aan dementie lijdende opa. Hoe pijnlijk het probleem van dementie ook moge zijn, dit is zowel voor jong als voor oud een optimistisch boek dat ongetwijfeld tot een betere omgang met demente bejaarden kan leiden. (EOS, januari 1997)
Een opa met gaatjes is een lief en intelligent boek, dat kinderen leert omgaan met ouder worden, dementie en dood. (Keerpunt, november 1996)
De lezer maakt op een ongedwongen manier kennis met het bejaardentehuis en de dementen. Samen met Hanne voelt hij de opwinding van het nieuwe tehuis, het gemis van het oude vertrouwde, de verwarring wanneer opa raar doet, en probeert hij mee te begrijpen wat niet te begrijpen is. Het proces dat Hanne doormaakt is herkenbaar en vlot beschreven. (Christine Leys, Fakultatief, dec. 1996)
Opa’s dementieproces wordt onverbloemd weergegeven, zonder dat het verhaal evenwel somber wordt. Hanne vindt het beslist akelig wat er met opa gebeurt, maar het leidt ook tot grappige situaties. Ook de evolutie die het meisje doormaakt, wordt geschetst. Precies door de persoonlijke beleving van Hanne krijgt het verhaal meer diepgang en herkenbaarheid voor jonge lezers. Vooral de gelijkenis tussen opa en Hannes pop die vol gaatjes is geprikt, levert stof tot nadenken. Dit geldt trouwens ook voor het mooie, inleidende gedicht. (Barbara Linsen, Leesidee, maart 1997)
Een prachtig boek voor alle kinderen en volwassenen met een gevoelig hart. (Miet Vereertbrugghem, Klapper 2, 1997)
Het kinderboek opa met gaatjes slaat de brug tussen de leefwereld van de kinderen en die van dementerende ouderen. Wally de Doncker Iaat zien hoe Hanne zich vlot aanpast aan de nieuwe omgeving van haar opa. Ze voelt zich nooit bedreigd, maar ze beweegt zich kinderlijk spontaan tussen de bejaarden en houdt de band aan met haar op. In De Donckers sociaal-realistische romans staan de kinderen altijd centraal. (Gerard Hautekeur, Sociaal Welzijnsmagazine, december 1996)
In het boek wordt op een gevoelvolle manier de mentale devolutie van een demente bejaarde beschreven. (Miet Fournier, KIM, december 1996)
Jaleesa, Naima, Ruben en Danish (negen en tien jaar) van groep zes van basisschool Louise de Coligny in Amsterdam vertellen over hun leeservaringen. Aanrader voor kinderen? Jaleesa:Iedereen moet het eigenlijk lezen. Alle kinderen vanaf zeven of acht jaar Naima: Ik ga het boek gewoon een tien geven. Je kan Ieren van dit boek, je kan van de woorden leren.Danish:Ook een tien. Jaleesa:Dit is het eerste boek dat ik een tien geef van wat ik ooit heb gelezen. (Machtelt van Thiel, Denkbeeld, Tijdschrift voor psychogeriatrie, NI, dec. 1998)
Terug naar thuispagina
