een touwtje naar de maan

 

(Davidsfonds/Infodok (B) in coproductie met Callenbach/Kok (Nl), 2005)

 

Nominatie KJV 2006-2007

Prijswinnaar KJV 2007

 

Boektopper 2007-2008

 

 

 

‘Weet je wat er met jou scheelt?’ vraagt Muis.

‘Nee.’

‘Er zit een grens in je hoofd.

Een lijn.’

‘Een lijn?

In mijn hoofd?’

‘Ja, een lijn.

Tot hier mag ik gaan en niet verder.’

Spot draait zijn ogen naar alle kanten.

‘Ik zie geen lijn.’

Muis schudt haar hoofd.

‘Je kunt hem ook niet zien.

Maar het is echt waar,

die lijn in je hoofd is baas over je.’

 

Spot is een hond. Een witte hond met vlekjes. Hij woont al drie jaar in het huis van Baasje en Vrouwtje. Op een dag ontmoet hij daar Muis. Muis is een kat, zo grijs als een muis. Ze worden vrienden.

 

Spot en Muis zijn anders. Muis is vrij. Zij gaat en staat waar ze wil. Spot niet. Hij heeft een lijn in zijn hoofd. ’s Nachts trekken Spot en Muis op avontuur. Maar van alle dieren die ze ontmoeten, is niemand echt vrij... Zelfs Muis heeft last van een touwtje naar de maan dat haar de nacht in trekt.

 

Dit verhaal speelt zich af in de tuin van Wally de Doncker. Zijn huisdieren spelen de hoofdrol in deze verrassende zoektocht naar je eigen ik. Met knappe illustraties van VEERLE DERAVE. Of hoe je met korte woorden heel veel kunt zeggen...

 

(Bron: Davidsfonds/Infodok)

 

 

Een touwtje naar de maan verveelt geen moment.

(Nieuwsbrief sept. 2005, Centrum voor Kinderfilosofie (NL))

 

 

 

 

THEATER ‘TOUWTJE NAAR DE MAAN’

 

Een touwtje naar de maan wordt nu al bewerkt naar theater door kinder- en jeugdtheatergezelschap Het Ree-Animasie-Tejater.

 

Voor boekingen en informatie: RAT.

Spot en Muis zijn de hoofdpersonages uit dit dierenverhaal. Een grappig en filosofisch verhaal over vriendschap en vrijheid. Live muziek en aanstekelijke liedjes zijn ook hier nooit ver weg.

 

RECENSIES:

 

NIEUW:

 

Met weinig woorden en korte zinnen wordt hier een bijzonder sterk verhaal neergezet. Een verhaal over vrijheid en bindingen. De zo verschillende karakters van kat en hond worden subtiel met elkaar vergeleken en geconfronteerd. Al krijg je wel wat de indruk dat Spot het met zijn goeiigheid toch moet afleggen tegen Muis haar vernuft.

Met humor en fantasie diept de auteur z’n thema uit. Een handvol wetenschappelijke informatie wordt afgewisseld met prettig gestoorde interpretaties. Ook poëtische overpeinzingen zijn niet van de lucht. Het boek leest vlot, temeer omdat de conversaties pittig zijn! De hoofdstukjes hebben de ideale lengte, zowel voor de jonge lezer als om voor te lezen. De zwart-witillustraties van Veerle Derave zijn sober doch krachtig

getekend. (Kristina Delmeire, Pluizer, 25 februari 2006)

 

 

Marja van Rossum in de Nieuwsbrief van het Nederlandse Centrum voor Kinderfilosofie:

 

(...) Beide dieren zijn ieder op eigen wijze innemend. De geschetste situaties zijn herkenbaar, de dialogen krachtig en helder. In ieder hoofdstuk liggen de thema’s voor het oprapen. Namen, grenzen, helden, straf, vrijheid, angst, woorden... teveel om op te noemen. De kracht van dit boek is dat ethische dilemma’s op herkenbare en prikkelende wijze worden gepresenteerd, met voldoende afstand om er filosofisch naar te kunnen kijken. Een touwtje naar de maan verveelt geen moment (...) Dit boek is zeer geschikt voor wie regelmatig wil filosoferen. Het bevat 13 hoofdstukken. Minstens 13 weken filosofeeravontuur. Als je de kinderen de ruimte geeft minstens het dubbele. (Nieuwsbrief sept. 2005, Centrum voor Kinderfilosofie (NL))

 

Lettervreter in ‘Nederlands Dagblad’:

 

(...)Een touwtje naar de maan is een bijzonder boek met mooie tekeningen. je leest het zo uit. Je merkt dat iedereen anders is. Dat is eigenlijk juist heel mooi. Je merkt ook dat de een het heel fijn vindt zijn eigen gang te gaan, net als Muis. Een ander is liever zoals Spot veilig thuis. En je ontdekt dat je veel van iemand kan houden die toch heel anders is. (Nederlands Dagblad, Lettervreter, 23 juli 2005)

 

Hannelore Rubie voor Biblion (NL)

 

(...) Het verhaal wordt verteld in poëtisch Nederlands, in korte zinnen die meestal niet langer zijn dan een regel. De auteur verwerkt in het verhaal een aantal filosofische levensvragen die hij voorstelt als ‘touwtjes waarmee je aan iets vastzit en die je tegenhouden...’ (...) De illustraties gestrooid door het boek, bestaan uit collages van knip- en plakwerk in zwart en grijstinten en met duidelijke contouren. Met simpele wascolijnen lukt het de illustratrice veel gevoel, humor en eigenheid aan de dieren en de natuur mee te geven. Tekst en illustraties vormen hier duidelijk een geheel... (Biblion (NL),oktober 2005)

 

Inge Umans bespreekt ‘Een touwtje naar de maan’ voor Pluizuit (31 juli 2005):

 

.... de zoektocht naar je eigen identiteit, het mogen en kunnen zijn wie je bent, de verbondenheid met anderen en de elementen. Het boek is opgebouwd uit korte woorden en zinnen, een eenvoudig taalgebruik dat een hele wereld oproept. Spot en Muis voeren filosofische gesprekjes die open getrokken kunnen worden naar de eigen leefwereld om er dieper op in te gaan. Sfeervolle tekeningen in alles tussen zwart en wit maken van dit boek een mooi en sfeervol geheel. Een boek dat zich vlot laat lezen en voorlezen.

 

Ria De Schepper in ‘De Bond’ (23 september 2005)

 

Wally de Doncker brengt met Een touwtje naar de maan een filosofisch getint verhaal voor jonge lezers. Spot de hond moet sinds enkele dagen het gezelschap dulden van Muis de kat. Dat wordt wennen aan elkaar. Spot is gedisciplineerd en trouw aan zijn baasje, maar Muis is vrijgevochten en meer avontuurlijk ingesteld (...) In de eenvoudige dialogen zitten geregeld woordspelingen en doordenkertjes die aanleiding kunnen geven tot filosoferen met kinderen.

 

 

 

De echte Spot uit ‘Een touwtje naar de maan’.

De hond met lijnen in zijn hoofd.

 

 

Spot en de geiten in de tuin van de schrijver.

 

 

‘De wei is van mij!’ blaat de zwarte geit. (p. 45)

 

 

Terug naar de thuispagina van Wally de Doncker