Herinneringen

 

Herinnering van Michel Gillain, flamenco-gitarist

Flamenco - spektakel van Manolo Montes, 1985

 Flamenco 1985 (1) met Walter Heynen Flamenco 1985 (2) met Walter Heynen Flamenco 1985 (3) met Walter Heynen Flamenco 1985 (6) met Walter Heynen Flamenco 1985 (5) met Walter Heynen Flamenco 1985 (4) met Walter Heynen

 

"Het moet begin jaren ’80 geweest zijn toen ik Walter Heynen voor het eerst aan het werk zag, in een flamencospektakel van Manolo Montes. De flamencocollega's hadden me eerder al verteld dat ze tijdens de repetities een zeer goed fluitist hadden leren kennen die zich zonder al teveel moeite inwerkte in de flamenco. Ik was dus zeer benieuwd toen ik kwam kijken. Als jong gitarist verwachtte ik eigenlijk dat m’n aandacht vooral zou getrokken worden door wat de flamenco’s daar op het podium zoal brachten. Maar tot m’n eigen verbazing geraakte ik nog het meest in de ban van die grijze man met z’n dwarsfluit. Zijn toon en spel waren op zich natuurlijk zeer mooi, verassend ingeleefd in en homogeen met de flamenco ook, zeker voor iemand die dit pad voor ’t eerst bewandelde. Maar veel meer nog bracht de manier waarop hij daar op het podium stond me in vervoering. Heel zijn fysieke verschijning straalde immers eenvoud en bescheidenheid uit, ingetogenheid en ontspannen concentratie, ver weg van uiterlijk vertoon of aandachtzoekerij. Te midden van de franjes, de exuberantie en de extraverte vertoningen van de flamenco had dit wel eens kunnen vloeken… Maar niets daarvan. Integendeel. Telkens de dwarsfluit aanhief voelde men het stil worden in de zaal, voelde men de verhoogde concentratie op de scène. Eenvoud als pure klasse. Walter Heynen speelde geen noten, hij wàs die muziek, en belichaamde daarmee de essentie van de muzikant. Als men in Spanje de grootste artiesten wel eens “artistas sencillos” noemt, geen simpele maar wel eenvoudige lieden, dan kon men dit zeker toepassen op deze meneer. Later kwam ik in de flamenco in contact met Wannes, die me vertelde hoe dé muzikant achter de schermen van z’n liederen in feite weer Walter Heynen was. Ik hoorde veel positiefs, en luisterde graag naar de nieuwe wending en sound die Wannes’ muziek nam eind jaren ’80. Ook dat was weer typisch: achter de schermen, maar meesterlijk. Ik denk dat ik gerust mag zeggen dat ik in die vormende jaren Walter Heynen heb aanzien als een voorbeeld. Een voorbeeld van wat voor mij een muzikant en een schoon mens zouden moeten zijn: het cultiveren van schoonheid en van meesterschap, in alle rust en eenvoud. Het was mooi dat bij Walter Heynen voor ’t eerst te ervaren, het bestond dus echt. Bedankt daarvoor, Walter."