Warresworld

Marokko

Trektocht door de Atlas van Marokko

Vrijdag 25 mei

Eindelijk is het dan zover. We trekken met zijn achten voor een week naar Marokko voor een trektocht in het Atlasgebergte. We, dat zijn: Ann (begeleidster van dienst), Kathy, Nancy, Tine, Mark, Peter, Warre en Toon.
We zijn allen onbekenden voor elkaar, behalve Mark en Tine want zij wonen samen. We hebben elkaar al wel kort leren kennen op de vertrekvergadering in het Via-via café in Antwerpen, met uitzondering van twee pineuten. Voor Peter en Toon is het de allereerste kennismaking met de groep. Het moet gezegd, het loopt vanaf het eerste moment opvallend vlotjes. We hebben afgesproken aan de coffee-shop in de vertrekhal van de luchthaven van Zaventem. Iedereen is er en we kunnen inchecken op vlucht AT5405 van Royal Air Maroc die ons hopelijk in één stuk naar Marrakech zal vliegen.
Voor we aan boord gaan vergeten we natuurlijk niet eerst wat geestrijke drank in te slaan. We vertrekken uiteindelijk met een kleine vertraging omstreeks 23.15u. vanuit Brussel.
Drie uur en een rustige vlucht later landen we op de luchthaven van Marrakech. We zijn nu intussen ongeveer 0.00u. plaatselijke tijd rekening houdend met een tijdsverschil van twee uur. Na de plichtplegingen bij de marokkaanse douane (of waren het nu postbedienden?) maken we kennis met Mohammed die ons reeds opwacht. Hij brengt ons naar onze slaapplaats voor vanavond, Hotel Farouk, in het nieuwere gedeelte van Marrakech. Na een verkwikkende munttee gaan we naar onze kamers waar we verwelkomd worden door de huiskakkerlakken en een op hol geslagen ventilator. We laten het niet aan ons hart komen.

Zaterdag 26 mei

Vanmorgen zijn we nogal vroeg opgestaan. We nemen nog snel de tijd om een douche te pakken, we moeten er van profiteren nu het nog kan. Na een sober ontbijt onder een reeds hete zon maken we een verkenningstocht door het oude gedeelte van Marrakech (Medina). Intussen hebben we Mohammed van gisteren ingeruild voor Mohammed van vandaag die ons met een ongelofelijke schwung door de 'Soukhs' leidt. In deze eindeloze opeenvolging van smalle straatjes aanschouwen we verschillende ambachten, van schoenmakers over kappers via tandartsen naar beenhouwers waar de beestenkoppen aan de gevels hangen. Het meest hallucinante dat we te zien, maar eigenlijk meer te ruiken, krijgen is de leerlooierij. Het leer ligt hier gewoon te liggen in de stront. Gelukkig krijgen we een munttak om de geur enigszins te verdoezelen. We bezoeken ook nog even een kruiderij waar alle marokkaanse kruiden verzameld zijn. Wie wil kan zich nog even laten masseren en blijkbaar doet dat nogal goed.
We hebben ook nog even de tijd om het 'Musée de Marrakech' en de school waar aankomende Muezzins de Koran van buiten leren te bezoeken.
Marrakech is een bruisende stad die je natuurlijk niet op één dag kan zien, maar we moeten vertrekken, de Atlas roept.
Omstreeks 13.00u. verlaten we de drukte per minibus, op naar de Atlas, samen met de eerste Mohammed (die van gisteren). Na een lange en hete rit van ongeveer 2 uur komen we op ons vertrekpunt aan op 1400 m.
Alvorens te vertrekken nuttigen we eerst een stevige lunch, trekken onze stapschoenen aan en slaan een voorraad water in. Na het laden van de muildieren (of muilezels, wat was het nu weer?) en de kennismaking met onze gidsen (Lassan, Ali, Omar en Abdul), beginnen we aan de beklimming. Vandaag doen we nog maar een klein stuk bij wijze van opwarming.
's Avonds nestelen we ons op een gezellig plekje onder de bomen op de oever van een bijna uitgedroogde rivier. Het valt op dat er overal weinig water is. Dit is een gevolg van het gebrek aan sneeuw tijdens de winter. We beleven hier een leuke avond met lekker eten, klaargemaakt door onze gastheren. Stilletjes aan beginnen we elkaar wat te kennen.
Moe, maar zeker al tevreden, leggen we ons onder de blote hemel te slapen. Op de achtergrond kwaken de kikkers tegen elkaar op bijgestaan door een bende zoemende krekels.

Zondag 27 mei

We worden wakker onder een stralende ochtendzon. Het weer geeft zich (voorlopig toch) van zijn beste kant. Vandaag is het de eerste dag dat we een fikse tocht van 6 à 7 uur maken. We vertrekken na een lekker ontbijt met een dikke laag zonnecrème. Er zijn van die slimmeriken die een regenjas in hun dagrugzak steken. Ballast of broodnodige bagage? Realisten of pessimisten? Het antwoord zal niet lang op zich laten wachten.
Na een zware voormiddag pauzeren we aan een rivier waar een groep Berbervrouwen de was doet. Zware corvee, daartegen is onze manier van wassen een peulschil. Na alweer een heerlijke maaltijd en een weldoend dutje vertrekken we terug. We zijn nog niet goed weg of daar zien we Nancy gaan, recht met haar been in een doornstruik. Al een geluk dat Ann goed voorzien is qua EHBO (wat van mij niet kan gezegd worden) en verzorgingskwaliteiten. Na een klein oponthoud zijn we terug weg. We klimmen alsmaar hoger en opeens laten de bergen een verrassing op ons los. Jawel, een fikse regenbui die half overslaat in hagel, bijgestaan door hevige wind. De realisten krijgen gelijk en halen hun broodnodige bagage boven. De optimisten daarentegen moeten zich zien te redden met wat ze hebben of kunnen krijgen. Toon maakt dankbaar gebruik van de trui van Lassan, Nancy zet uit pure armoede een regenbroek op haar hoofd (mooi zicht hoor!), Ann probeert zich droog te houden met haar wikkelrok en ik vind er niets anders op dan van boom tot boom te crossen. Wat een bende!
Na deze bui komen we aan in Oukaimedene, een skigebied op 2748 m. Hier bekomen we even bij een frisse cola terwijl Lassan nog wat water inkoopt. Daarna stijgen we nog even waarna we in één rechte afdaling naar onze slaapplaats wandelen, gelegen op 2238 m. Van hieruit hebben we een prachtig zicht op het dal onder ons. Voor alle zekerheid leggen we ons vandaag toch maar in de tenten die door onze gidsen zijn opgesteld vanwege het slechte weer. De manier waarop zijn ons bedienen is echt ongelofelijk. Alle lof voor hen!

Maandag 28 mei

Alweer worden we gewekt met een aangenaam zonnetje. Behalve Nancy, die was elke dag bijna voor de zon wakker, en maar foto's trekken van de slapende reisgenoten!
We beginnen de dag met een afdaling. Dit is nog te doen voor Nancy, die toch meer en meer last krijgt van haar been. Het begint lelijk te ontsteken. Op het laagst punt, vanwaar we terug beginnen te klimmen, kruipt ze op een ezel. Echt comfortabel is dat niet, maar het ontlast haar been tenminste. Zij wordt via een heel steil bergpad naar boven gebracht, terwijl de rest van de groep een omweg maakt langs een minder steile weg, die toch een serieuze kuitenbijter blijkt te zijn. Ook nu ziet het weer er redelijk dreigend uit, vandaar dat we deze beklimming op een behoorlijk snel tempo moeten doen van Lassan om het onweer voor te blijven. Uiteindelijk blijven de donderslagen achter ons en ontmoeten we Nancy met droge kleren. Voor alle zekerheid eten we vanmiddag in een garage.
We nemen hier een iets langere pauze omdat het niet meer zo ver is naar onze avondrustplaats. Hier geniet elk op zijn/haar manier. Mark legt de rivier een beetje om door een dammetje te bouwen, Tine doet een dutje in de garage, Ann, Nancy en Toon geven zich van hun beste kant op een echte WC van een hotel in aanbouw. Peter en Kathy sloegen Mark gade bij zijn constructiewerken.
's Middags stapten we langs de weg, zodat Nancy met ons kon meestappen. We hadden zelfs tijd om onderweg spelletjes te spelen. Het was de bedoeling om ongemerkt een steen op andermans rugzak te leggen. Je moet natuurlijk opletten dat je je niet bukt als er al een op jouw rugzak ligt. Zo kreeg ik een nogal grote steen op mijn hand. Zo ging het door tot we in een dorpje aankwamen waar we bij een Berberfamilie mochten overnachten. Omdat we redelijk vroeg waren, werden we nog eerst rondgeleid in het dorp door Ibrahim, zoon des huizes. Maar blijkbaar deed hij dit niet voor niets. Een hele avond heeft hij aan onze kop gezaagd voor geld; 'Monsieur, Monsieur,…', 'Madame, Madame,…'. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, we zijn uiteindelijk zo sterk kunnen blijven om niets te geven al was dat soms niet gemakkelijk.
Met Nancy haar been ging het toch nog niet echt beter. Blijkbaar zat er nog ergens een doorn in, die er dan op deskundige wijze werd uitgehaald door Lassan met een andere doorn. Zo zie je maar, zij hebben al de hulpmiddeltjes die wij hebben niet. Ze behelpen zich met wat ze hebben. Om de tijd wat te doden, wagen we ons even aan een spelletje Mikado, op overweldigende manier gewonnen door Tine. Na een heerlijke maaltijd zakken we nog wat door bij een glaasje porto en leggen ons te slapen, alhoewel dat niet zo gemakkelijk is met de warmte hier.

Dinsdag 29 mei

Vandaag worden we gewekt door het jankende katje van de Berberfamilie. De zon schijnt recht in onze ogen zodat we direct fris en monter op zijn.
Na een stevig ontbijt nemen we afscheid van het gastvrije dorp en zijn we weeral onderweg naar onze volgende halte. Alvorens te vertrekken mag Ann nog eens haar verpleegsterskwaliteiten boven halen door een meisje van het dorp te verzorgen. En fier dat ze was, het meisje dan natuurlijk!
Nancy neemt nog het zekere voor het onzekere en laat zich naar boven brengen door de ongelofelijk sterke ezels.
Tijdens de zware beklimming komen we een mijn tegen waar enkele mannen aan het werk zijn. Ze ontginnen Abattine die ze vanop dertig meter diepte manueel naar boven heisen, van zware arbeid gesproken. Na een tijdje pauzeren we even bij het plaatselijk voetbalveld. Althans, dat probeert Lassan ons, volgens Peter, wijs te maken. Na allemaal eens geproefd te hebben van Kathy's heerlijke (?) energiedrankje zetten we onze tocht verder richting lunchplaats, waar Lassan en Ali elkaar zo nat mogelijk proberen te maken. Voor we het goed beseffen, zitten we er mee tussen. Wij incasseren wel meer dan hen. Maar geen paniek, we zetten het hen wel betaald.
's Middags zijn we dubbel gemotiveerd om zo snel mogelijk aan onze overnachtingsplaats te geraken. Reden: er wacht een waterval op ons waar we ons eens goed kunnen wassen. Lassan had ons niets voorgelogen, ze was heel mooi, maar tegelijk verschrikkelijk koud. Zo overweldigend zelfs dat ik mijn T-shirt schonk aan de Atlas. Het water was zo koud dat Toon er spontaan een nekkramp van kreeg. Deze werd wel op zeer deskundige wijze verwijderd door de drukmassage van Tine net zoals Mark Anns kuiten eens goed onder handen nam.
Bij een frisse aperitief genoten we van een prachtige zonsondergang en gingen we een frisse nacht tegemoet. Toch waren er drie dapperen die de nacht buiten doorbrachten: Toon, Ann en Kathy. Alhoewel, Kathy had al snel genoeg van het constante 'naar-beneden-geschuif' en zocht dan maar de meer comfortabel tent op.

Woensdag 30 mei

Vandaag hebben we een lange tocht voor de boeg naar het hoogste punt van onze trip. We vertrekken om 8.30u., op naar de top! Na een loodzware beklimming van ongeveer 3 uur komen we aan op 2952 m. en genieten we van het ongelofelijke zicht op de vallei die zomaar eventjes 1000 m. lager ligt. MACHTIG!
Voor twee gekken is zelfs dat nog niet voldoende. Toon en ik beklimmen samen, weliswaar onder lichte groepsdruk, een heuvel bovenop de top. Ze komen uit op 3143m. , vanwaar ze een onwaarschijnlijk zicht hebben op de enorme vlakte die we vanuit Marrakech doorkruisten.
Na het nemen van enkele foto's beginnen we aan de afdaling. Een eindeloos kronkelend weggetje leidt ons naar de middagplaats. We belanden aan een riviertje met 'fakke' rotsen onder een verschrikkelijk broeierige zon. Ook hier ontsnappen we niet aan het watergevecht met Lassan en Ali. En zoals beloofd, we nemen ze af en toe eens goed te grazen.
Spijtig genoeg moeten we alweer met het serieuze werk beginnen. Dat doen we dan ook door op pad te gaan naar onze laatste slaapplaats in de bergen. Na de nodige plichtplegingen (wassen, hout zoeken voor vuurtje, tenten opzetten,…) zetten we ons gezellig bij mekaar en spelen enkele gezelschapsspelletjes. Peter verslaat Lassan met '4-op-een-rij' terwijl Ann, Toon en ikzelf strijden om de overwinning in het 'pjerekesspel'. Wie de overwinning op zak steekt, zullen we nooit weten want we worden door Lassan naar het vuurtje geroepen dat hij samen met zijn kompanen heeft gemaakt. We maken het gezellig door om de beurt liedjes te zingen. Niemand is echt gezegend met muzikaal talent, maar dat maakt allemaal niet uit. Nadat Peter zijn haar bijna kwijt was, leggen we ons onder de sterren te slapen. Dat kunnen onze gidsen niet goed begrijpen. Tenten opzetten om bagage in te leggen en zelf buiten slapen?

Donderdag 31 mei

Vanmorgen zijn we niet zo vroeg opgestaan omdat we niet zo'n lange wandeling voor de boeg hebben. We klimmen eerst tot op 2500 m. waar we genieten van onze laatste top door te zingen en foto's te trekken. Tijdens de afdaling passeren we een bedevaartsoord waar we even een kijkje nemen en souvenirs kopen. Na de lunch maken we ons op voor de apotheose van de waterspelen. We proberen een tactiek te bedenken om onze 'tegenstanders' te snel af te zijn. We hebben ze wel een paar keer serieus nat gemaakt, maar dit niet zonder de nodige blessures veroorzaakt door overmoed en vermoeidheid. Zij zijn zoveel behendiger dan ons op de rotsen, ze vliegen er lettelijk over. Als wij dat proberen belanden we ertussen (nietwaar, Toon?). Ook Mark kwam niet ongeschonden uit de strijd, maar geen paniek, Ann staat al klaar. Nat, maar tevreden, beginnen we aan het laatste stuk op weg naar het eindpunt. Een stuk dat we zo snel afleggen dat het voor mij wat te veel wordt. Ik verliest de controle over mijn benen en beland in het decor. Enkele kleurige plakkers helpen me er weer bovenop.
Uiteindelijk komen we toe in het dorpje waar Mohammed ons opwacht om ons terug naar Marrakech te voeren. Na het afscheid van de gidsen stappen we in een foorhete minibus voor een 2-uur durende hobbelrit.
Terug aangekomen in ons hotel haasten we ons naar de douche. Wat een zaligheid! 's Avonds zoeken we de drukte op van de Djemaa El Fna, het grootste plein van Marrakech. We moeten nog wel eerst proberen om er in één stuk te geraken, want iedereen rijdt hier kris-kras door elkaar: fietsen, brommers, auto's, ezels,… Eén moment onoplettendheid en je kan het hier zitten hebben. Eens daar geraakt gaan we op zoek naar een kraampje om te eten. De keuze is niet gemakkelijk omdat alles lekker lijkt. Misschien speelt het feit dat we scheuren van de honger wel een rol. We kunnen dan toch een keuze maken en eten ons buikje vol met Marokkaanse specialiteiten.
Daarna snuiven we nog wat verder de sfeer op van het plein en vertrekken naar de Hamman: een badhuis waar je je proper kan laten schrobben en laten masseren. Hier scheiden de mannen wel even van de vrouwen, dit is nl. verplicht en daar zijn ze nogal strikt in. Alhoewel dan achteraf blijkt dat de vrouwen door mannen worden gewassen. Geraak er maar aan uit!
Helemaal nieuw trekken we naar het hotel voor een paar drankjes op het dakterras, waarna we naar onze (sauna-)kamers gaan. Ann, Kathy, Peter en ik hebben nog wat afkickverschijnselen van de bergen en leggen ons op onze matjes op het terras.

Vrijdag 1 juni

Spijtig genoeg is het vandaag weeral zover, we vertrekken straks terug naar huis. We zijn vanmorgen gewekt door de Muezzin, die opriep tot gebed en door een zagende kat van het hotel.
Alvorens te vertrekken trekken we voor het laatst de stad in. Ann, Kathy, Peter, Mark, Toon en ik doen dit per fiets, Tine en Nancy gaan te voet. Het is zo heet dat sommigen wat last hebben van hoofdpijn.
's Middags eten we nog in het hotel aan een tafel die we niet konden aanraken van de warmte.
Tegen 14.00u. nemen we afscheid van Mohammed en worden we terug naar de luchthaven gebracht waar we normaal om 16.15u. opstijgen. Onze vlucht heeft 1,5 uur vertraging zodat we de tijd doden door te slapen, moordspelletjes te spelen, te volleyballen met een slaapmatje. Uiteindelijk vertrekken we omstreeks 17.30u. richting Brussel met vlucht AT5404 en komt er een einde aan een fantastische week.

 

©2011 Warre Schelfhout