Warresworld

Peru

Drie weken met het openbaar vervoer door Peru

Maandag 19 juli

Om 9u loopt de wekker pas af. Wat een luxe toch, de dag dat je op verlof mag vertrekken. Tegen 11u nemen we in Puurs de trein naar Mechelen waar we overstappen op de trein naar Brussel zuid. Daar zoeken we direct de balie van air France op waar we onze instapkaarten krijgen voor de Thalys. In Parijs is het een makkie om de juiste incheckbalie te vinden al hoewel we niet aan het systeem aan uit geraken. Het is precies of iedereen hier mag inchecken. We moeten met en shuttle naar het vliegtuig maar eerst word ik gecontroleerd. Men tast mij af en ik moet mijn rugzakje opendoen. Ze vinden gelukkig niets wat me tegen kan houden. De vlucht heeft 1 uur vertraging. Op het vliegtuig zeggen ze dat je geen papieren moet invullen voor de V.S. maar bij controle op J.F.K. moet het plots wel. In J.F.K. moeten we overstappen naar een andere terminal. Dat gebeurt hier met een treintje dat de verschillende terminals aandoet. We moeten meer dan 5u wachten en we gaan ons bezighouden met iets typisch Amerikaans, dus Mc Donalds eten. Marlyn is niet zo goed. Ze heeft al enkele malen moeten overgeven en ze heeft hoofdpijn. Ofwel is het van de rode wijn, ofwel is het van mij. Maar het kan ook een combinatie van beide zijn al hoewel ik hoop dat het enkel van de rode wijn is. De vlucht heeft ook vertraging en het is al middernacht wanneer we instappen.


Dinsdag 20 juli


Het is dus na middernacht wanneer onze vlieger opstijgt richting Lima. Na een maaltijd proberen we toch te slapen en wonder boven wonder lukt dit nog een beetje ook. Het lekkere dekentje zal er wel voor iets tussen gezeten hebben. We denken eraan om een dergelijk deken mee te nemen maar we merken dat het beveiligd is met zo'n ding dat ze bij ons gebruiken in kledingwinkels. Dus laten we het idee maar varen. Het landen gebeurt hier zonder dat we het echt voelen want wanneer we door het raampje kijken zijn we plots maar enkele meters verwijderd van de grond en dus staan we enkele minuten later op Peruaanse bodem. We nemen de bus naar het centrum van de stad en vinden een onderkomen in hostal Espana. Eerst een ontbijt op het dakterras van het hostal om wat op krachten te komen en daarna brengen we een bezoek aan de San Francisco kerk waar je kunt binnenstappen en rondlopen tijdens de dienst. Ook zien we iemand ondertussen de biecht afnemen en staan er andere mensen te prevelen bij een Mariabeeld. Het klooster met zijn bibliotheek en zijn catacomben behoort ook tot het bezoek. Er zouden wel 25000 mensen begraven zijn en een deel van hun beenderen liggen hier nu ten toon. We trekken verder de stad in naar het museum voor archeologie. Bij een bakker kunnen we broodjes met kip of kaas eten. Eerst moeten we bij de kassa zeggen wat we gaan nemen waarna je een bonnetje krijgt met een bedrag in sol. Aan de toog kan je voor dat bedrag je bestelling opnemen. Eigenlijk kan je gerust ook iets anders bestellen, als het bedrag maar klopt. We bestellen ook een koffie maar daar zit zoveel suiker in dat het niet meer lekker is. Langs de drukke laan horen we plots ook geroep en het blijkt om een betoging te gaan tegen de minister van arbeid. We komen voorbij een hal waar verschillende eetstalletjes ondergebracht zijn. Voor enkele sol kan je hier je buikje vol eten en het zijn dan ook vooral de plaatselijke mensen die hier binnen zitten. We worden in het Engels aangesproken door een man die directeur is van een ontwenningstehuis voor drugs en drankverslaafden. Zou het aan ons te zien zijn dat we verslaafd zijn? Omdat het museum nogal ver blijkt te zijn nemen we maar vlug de taxi. In het museum krijg je een overzicht van verschillende archeologische vondsten en opgravingen van Lima. Het is best interessant. Met de bus rijden we dan terug naar het Plaza dos Mayo. Hier staan rondom 8 bijna identieke gebouwen. We trekken van elk een foto zo dat we thuis de verschillen kunnen zoeken. Op de terugweg naar het hotel komen we een reisbureau tegen. We gaan informeren voor een vlucht van Cusco naar Lima voor de voorlaatste dag en bestellen maar direct onze tickets. Ze verdwijnen met onze paspoorten en visa kaart naar een ander bureau en het duurt toch wel erg lang alvorens ze terugkeren! Maar uiteindelijk zijn ze er met de biljetten. Dat was wel even spannend. Door de drukke winkelstraat, waar veel politie rondloopt, keren we terug naar het hotel. In een gezellig café gaan we iets eten en drinken om de avond af te sluiten.


Woensdag 21 juli


Om 7 uur loopt de wekker af en om 8u vertrekken we naar de bushalte voor onze bus naar Nasca. We nemen een taxi maar de chauffeur heeft blijkbaar niet goed uitgerekend hoeveel benzine voor de rit nodig is want plots begint de motor te sputteren en valt stil. Onze chauffeur duwt dan maar zijn auto tot bij een benzinestation dat gelukkig niet ver af is. Zelf mogen we niet mee duwen van hem, we moeten in de auto blijven zitten. Bij het benzinestation hangt zijn tong tot op zij knieën. Hij is er helemaal bekaf van maar gelukkig vind hij het toch erg grappig. Om de verloren tijd in te halen rijdt hij langs allerlei straatjes die wel korter zijn maar waarvoor hij af en toe moet spookrijden. Gelukkig zijn we ruimschoots op tijd zeker omdat de bus ook bijna een uur vertraging heeft. De bus is een dubbeldekker en we zitten boven op de eerste rij wat wil zeggen dat we een prachtig panoramisch uitzicht hebben. We stoppen aan een restaurant waar ze ons middagmaal oppikken. Al rijdend wordt de kip met de rijst binnengeschrokt. We krijgen om te drinken een Inca cola. Het is onze eerste en voor ons mag het de eerste blijven want het is zo'n soort gele limonade. Rond 16u zijn we ter plaatse en bij het busstation staan ons veel gidsen op te wachten maar wij stappen wat verder om op straat een taxi te nemen naar hotel Via Morburg (30 sol). Er is zelfs een zwembad maar spijtig genoeg zonder water. We gaan informeren voor een vlucht over de Nasca lijnen en we nemen er maar direct de aquaducten en de Pulpa lijnen bij voor 75 dollar. We regelen ook maar de bus naar Arequipa met Cial voor 80 Sol per persoon. Daarna bezoeken we het planetarium in hotel Nasca lines (6 dollar). Het is een mooie voorstelling waar we de theorie krijgen van de samenhang tussen de sterren en de lijnen. We mogen ook door een telescoop kijken en we kunnen de maan met zijn kraters zien. Echt prachtig. Na ons avondmaal wordt het tijd om de warmte van ons bed op te zoeken. Onderweg naar het hotel staan aan een kraampje verschillende mensen en het is er bijzonder stil. Ze spelen bingo en moeten dus luisteren naar de man die de nummertjes afroept. Het is eigenlijk wel leuk om eens te zien en Marlyn waagt zich ook aan een spelletje maar helaas verliest ze.


Donderdag 22 juli


Om 8u25 springen we ons warme bedje uit want om 8u30 komen ze ons oppikken voor de vlucht. We zijn net klaar wanneer men ons komt meedelen dat het weer te slecht is en we moeten wachten. We regelen dan maar een uitstap naar de graven van Chauchilla voor 8 dollar per persoon. Met een minibusje brengen we eerst een bezoek aan een pottenbakkerij en daarna staat een goudwinningbedrijfje op het programma. Ze halen eerst steengruis uit de mijn en daarna proberen ze er het goud uit te halen. Uit 30 kg steengruis kunnen ze 1 gr goud halen. Dan gaat het verder naar de graven ongeveer 20 km verder. Hier liggen echte skeletten die eerst door grafschenders werden bovengehaald. Nu heeft men sommige skeletten terug in hun graf gelegd. Het is wel een beetje gruwelijk zeker wanneer je ziet dat bij sommige skeletten het haar nog 3 m lang geworden is. Na dit bezoek keren we terug naar Nasca waar we eerst uitchecken. We lopen nog even over de markt en daarna komt men ons halen voor de vlucht. Op de luchthaven aangekomen vertellen ze dat we eerst nog meer dan een uur moeten wachten. We gaan dan maar naar een film over de Nasca kijken in het hotel recht tegenover de luchthaven. Maar de film is nog maar net begonnen of we moeten alweer naar de luchthaven want onze vlucht gaat vertrekken. Ik zit naast de piloot en Marlyn achteraan. In totaal zitten we met 5 passagiers in het éénmotorig vliegtuigje. We vliegen over verschillende Nasca figuren. Beurtelings vliegt hij eerst links en dan rechts over de figuren zodat iedereen foto's kan nemen. Op een bepaald moment is mijn filmpje af en is het zoeken en prutsen om er een nieuw filmpje op te krijgen alvorens we de volgende figuur zien. Door al het wiebelen en draaien wordt het wel wat duizelig in het hoofd en Marlyn en de vrouw die voor haar zit hebben er blijkbaar het meeste last van want zij moeten naar het kotszakje grijpen. Maar buiten dat ongemakje verloopt de vlucht goed en hebben we de mysterieuze lijnen en figuren kunnen bewonderen vanuit de lucht. De rest van de namiddag is het nog wat bijkomen van de opgedane ervaring. Om ons terug wat sterker te maken zijn we op een terras met uitzicht op het centrale plein een soepje gaan eten. We kuieren nog wat rond, eten in een restaurant vis en spaghetti en gaan E-mails en kaartjes schrijven. Plots is het hoog tijd om naar het busstation te gaan. We moeten nog langs het hotel voor de bagage en dus wordt het rennen! Wanneer we bezweet toekomen bij het busstation blijkt de bus 2u vertraging te hebben en moeten we wachten tot na middernacht.


Vrijdag 23 juli


We zitten nog steeds op de bus en na een sober ontbijt komen we rond 9u aan in Arequipa. Met een taxi rijden we naar hostal Santa Catalina (28 sol). We moeten de taxichauffeur wel een beetje helpen door zelf plan te lezen en hem de goede weg te wijzen. We nemen nog een ontbijt met cocathee en lopen nog even tot het Plaza de Armas. We stappen enkele reisbureaus binnen om te informeren voor een trip naar de Colca canyon. De prijzen zitten allemaal rond de 20 dollar en het programma is zowat overal hetzelfde al hoewel we er toch hier en daar een klein verschil in vinden en het is dat verschil dat het hem doet. Zo laten we liever een folkloristische avond achterwege voor een wandeling. Na onze keuze gevonden te hebben is het tijd om onszelf en onze kleren te wassen. Gelukkig is het hier stralend weer en kunnen we onze was op het dak te drogen hangen. Vervolgens gaan we een terrasje doen om een Pisco Sour te drinken. We wandelen tot bij de mirador in de wijk Yanahuara waar we een kerkje bezoeken en een mooi uitzicht hebben over de stad. Voor een nog mooier zicht moeten we naar de mirador van Sachaca. Het is wat ver om dat te voet te doen en daarom nemen we de taxi voor 4 Sol. De mirador is 50 meter hoog en je hebt van boven een mooi zicht over de stad en zijn omgeving. Het valt nu pas op dat de stad in een vlakte ligt tussen reusachtige bergen waaronder de vulkaan Misti met een hoogte van 5825 meter. We proberen nog een kerkhof te bezoeken maar het is reeds gesloten en dus keren we terug naar de wijk Yanahuara waar we in een picanteria iets gaan eten. Marlyn neemt Chicharron de Chancho, dit zijn ribbetjes met sla en aardappelen. Ik kies voor Racote Relleno, peper gevuld met vlees en aardappelen. Dat van Marlyn smaakt heerlijk maar dat van mij is wel lekker maar toch een beetje pikant. We keren terug naar de binnenstad en gaan nog meer dan één wijntje drinken in een verwarmd restaurant. Het is nog een gezellige avond.


Zaterdag 24 juli


We proberen uit te slapen en daarom wordt het 10u30 alvorens we het bed uitkomen. We bestellen ontbijt in het hotel en vervolgens gaat de ober de ingrediënten eerst kopen. Daarna staat een bezoek aan het klooster van Santa Catalina op ons programma. Het is er echt rustig vertoeven en het is wel speciaal om te zien hoe hier zo'n 450 zusters in alle weelde leefden. Ze hadden eigen kamers, sommigen hadden een eigen keuken en zelfs een dienstmeid. Het waren dan ook alleen meisjes uit rijke gezinnen die hier aanvaard werden. Na meer dan 2u door het klooster te hebben gewandeld gaan we koekjes en taart eten bij een bakker. Een bezoek aan de beroemde mummie Juanita kunnen we ook niet overslaan. Ze wordt de ijsprinses genoemd die in 1995 gevonden werd op de vulkaan Ampato. Ze laag daar al 530 jaar in het ijs en is nu overgebracht naar Arequipa waar ze bij een temperatuur van -23 graden tentoon gesteld wordt. We lopen nog even langs de kerk La Compana waar zich een sacristie bevindt die de moeite waard is. Maar spijtig genoeg zijn ze die aan het restaureren zodat we niet ten volle kunnen genieten van de weelderige versiering. We slenteren nog wat rond door langs de winkeltjes en nemen nog wat foto's van de plaza bij nacht. We gaan in een restaurantje gewokte rijst en spaghetti eten. Het zijn ongelooflijk grote porties het is best lekker. De service is zeer snel maar je moet na je maaltijd ook zo vlug mogelijk buiten voor de volgende klanten. Wanneer we terugkeren naar ons hotel komen we langs de San Fransico kerk waar op dat moment een trouw bezig is. We lopen er dus ook maar even binnen. Terug in het hotel maken we alles klaar om morgen te vertrekken naar de Colca canyon.


Zondag 25 juli


We nemen ontbijt op het dakterras met zelfgekochte broodjes met kaas en confituur. Tegen 7u30 staan we klaar om opgepikt te worden en om 8u zijn ze er. We moeten eerst nog andere mensen bij andere hotels ophalen en zo zijn we twee uur bezig met hotels kijken. We stoppen nog om coca snoepjes en drank te kopen en we kunnen vertrekken naar de Colca canyon. We passeren een nationaal park waar we de eerste alpaca kunnen bewonderen. De tocht gaat verder langs mooie bergtoppen met prachtige vergezichten. We stoppen nog langs een baancafé waar we cocathee drinken, dit dient om de hoogteziekte tegen te gaan. Na 4u rijden komen we bij Chivay waar we eerst 6 dollar entreegeld moeten betalen. Ondertussen is het al 2u in de namiddag en gaan we op ons ééntje eten in een klein restaurant voor 10 sol. We krijgen hiervoor een voorgerecht, een hoofdschotel en een koffie. Daarna gaat het terug met de groep en met de bus naar het dorp Coporaque waar we een korte wandeling maken. Er is een feest aan de gang met fanfare, dansers en paarden die door de straten lopen. Daarna gaan we naar warmwaterbronnen. Het is een complex met 5 zwembaden waar je eens goed kan genieten van het warme water. Terug in Chivay gaan we op de markt bij een kraampje eten. Voor 3 sol krijgen we een bord met gefrituurde kip, rijst, frieten en spaghetti. De overschot van onze maaltijd geven we aan een bedelaar die met zijn leeg kommetje vlakbij staat te wachten. Hij verdwijnt er stilletjes mee om het ergens anders te gaan opeten. We drinken nog een thee van veldbloemen en kruipen ons warme bedje in.


Maandag 26 juli


Opgestaan om 5u15 om tegen 5u45 aan de ontbijttafel te zitten. Om 6u25 vertrekken we dan met de bus door de vallei. Onze eerste stop is een dorpje waar kinderen speciaal voor de toeristen aan het dansen zijn. Ik weet niet of dit valt onder cultuur of onder kinderarbeid maar ik denk het laatste. We houden enkele fotostops en het mooie aan de canyon is de terrasbouw met op de achtergrond de besneeuwde bergtoppen. We zien ook barsten in de aarde ten gevolge van een aardbeving. Toen werd een heel dorp vernield en dat is men nu nog aan het heropbouwen. In de rotsen zien we ook holen die vroeger gebruikt werden als graven. We rijden verder tot de Cruz del Condor waar we wachten op de reusachtige vogels die uit de canyon moeten opstijgen. Rond 9u10 komen ze te voorschijn en het is een mooi zicht. Maar ze vliegen wel snel om er foto's van te maken. We beslissen om niet meer met de groep verder te reizen maar alleen verder te gaan. We wandelen tot Cabanaconde ongeveer 10 km verder, samen met Allison, een Canadese en Kris een Amerikaan, die ook niet meer met de groep verder gingen. Via een binnenweg, vergezeld door 3 ezels, komen we bij het dorp. Het plaatselijke kerkhof verdient ook een bezoekje. We proberen in Cabanaconde te telefoneren naar het hotel in Arequipa. We hadden namelijk een kamer gereserveerd en willen die annuleren maar er is geen enkele werkende telefoonlijn te vinden. We eten in een restaurant kip Hawai en dat blijkt gewoon kip met fruitsla uit blik te zijn. Op het dorpsplein zijn de kinderen aan het oefenen voor de nationale feestdag. We willen naar de bodem van de kloof afdalen en dat wordt een zware afdaling van 2u30 die lastig is voor de knieën. Gelukkig hebben we wel mooie uitzichten wat het leed verzacht. Op het einde krijgen we als beloning een paradijs op aarde bij een oase onder aan de canyon. Alle hutjes zijn volzet maar er wordt een oplossing gezocht door een tentje op te zetten. We stappen nog even tot bij de rivier om enkele foto's te maken en daarna springen we het zwembad in want er zijn hier ook warmwaterbronnen. Het water is wel niet zo warm als dat van Chivay. We krijgen als avondmaal soep, spaghetti en een thee voor 7 sol terwijl een water 8 sol kost. Een biertje bij het kampvuur maken de avond compleet. Een man vraagt om morgen onze bagage mee te nemen met een ezel en we zijn akkoord voor 30 sol.


Dinsdag 27 juli


Om 5u15 loopt de wekker af want om 6u vertrekt onze ezel met de bagage. We hadden gisteren ontbijt besteld maar dat hebben ze vandaag precies vergeten want van ontbijt is geen sprake. Dan maar wat koekjes en een appel en we kunnen vertrekken voor een klim van 1200 meter. Het gaat eigenlijk vlot, nu we geen rugzak hoeven te dragen. Kris volgt de ezel met de drijver en wij doen het iets rustiger aan. We nemen de nodige stops en genieten van het uitzicht. Rond 10u zijn we boven en gaan informeren voor de bus terug naar Arequipa. De bus van 10u30 zit reeds vol en dus wordt het de bus van 11u30. We gaan eerst iets eten en ondertussen loopt het centrale plein vol met kinderen die en parade aan het oefenen zijn voor de nationale feestdag. Het is best grappig om te zien hoe de kinderen proberen in de maat te lopen. Ook de fanfare probeert de maat en de toon te houden maar dat lukt niet altijd. De busrit doet eerst alle kleine dorpjes aan. Het is een echte omnibus tot in Chivay. Er komen af en toe ook verkopers op de bus en we maken gebruik van een yoghurtverkoper om zijn waar te testen. In Chivay stopt de bus voor een half uur en daarna gaat het richting Arequipa. Onderweg stapt een moeder met drie kinderen op en ze hebben dikke dekens bij zich. Pas na een tijdje valt het ons op dat ze in die dekens kleine schaapje zitten hebben. Het is na 18u wanneer we op onze bestemming zijn. We nemen terug ons zelfde hostal en na een grondige douche en een wasje gaan we chique eten in restaurant Zig Zag. Marlyn neemt alpaca en ik neem struisvogel. Het alpacavlees wordt opgediend op een grillsteen en die is nog zo heet dat het vlees nog ligt te sudderen. Je krijgt dan ook een slabbetje rond je nek dat bijna je hele lichaam beschermd. Het is wel geen zicht maar het is wel functioneel. Terug in het hotel geven we ons zelf een massage want onze spieren doen overal pijn van die tocht naar de bodem van de canyon.


Woensdag 28 juli


Iets na 6u loopt de wekker af en is het tijd om onze spullen te pakken. Met een taxi gaat het naar het busstation. Hier moet je zelfs een vertrektaks betalen alvorens je de bus kan nemen. We hebben een stoel gevraagd op de eerste rij, maar wat blijkt er nu, dat het gedeelte van de chauffeur gescheiden is van de rest van de bus met een glazen wand waar gordijntjes aanhangen. We hebben dus met andere woorden vlak voor onze neus een glas met daarachter een mooi groen gordijn. Met onderweg een snoep en plasstop geraken we veilig in Juliaca, waarna het niet ver meer is tot Puno. We zien een voetbalplein waar ze aan het spelen zijn. De toeschouwers zitten in hun driewielerfietstaxi's te kijken naar de wedstrijd. Die fietstaxi's worden echt voor alles gebruikt. Men vervoert er schapen, bussen gas, matrassen, kasten en mensen mee. Rond 12u30 zijn we op onze bestemming en nemen een bromfietstaxi naar het hospedaje Kantuta waar we een kamer met douche hebben voor 30 Sol. We trekken meteen de stad in en regelen bij een reisbureau een tocht voor twee dagen naar enkele eilanden in het Titicaca meer en boeken ook een bus naar Cusco. Het is een toeristenbus die nog verschillende stops aandoet. We gaan in een plaatselijk café een soep eten en wandelen nog tot bij het standbeeld van Manco Capac waar we een prachtig zicht over de stad hebben. We moeten nog even terug naar het reisbureau omdat ze gingen informeren voor een tocht naar de Machu Picchu. Marlyn heeft plots last van haar maag en moet dringend naar het toilet. Dit moet gebeuren in een goktent aan de overkant van de straat. In de goktent zitten vooral volwassen vrouwen jackpot te spelen. Het is er ook opvallend lekker warm. Zou het om volk te lokken zijn? Het toiletbezoek brengt nog niet de oplossing voor de maag en we gaan dan maar vlug naar onze kamer waar Marlyn de rest van de avond niet meer uitkomt. Ik doe nog wat inkopen en kijk de E-mail na waarna ik ook het bed opzoek, want ik heb hoofdpijn vanwege de grote hoogte.


Donderdag 29 juli


We hebben niet zo goed geslapen vannacht. Marlyn had koorts en ik had nog hoofdpijn. Om 8u ben ik uit bed gekomen en we hebben besloten om de boottocht uit te stellen tot morgen. We moeten eerst nog wat recupereren. Het ontbijt nemen we om wat op krachten te komen en daarna belanden we terug in bed. Wanneer we ons wat beter voelen gaan we telefoneren naar de kinderen. Alles is goed met hen en dat stelt ons gerust. We lopen over de plaatselijke markt naar de haven. Bij de eetstalletjes van de markt laten we ons een vers fruitsapje maken van banaan en appelsien. Bij de haven kan je een roeibootje huren om op een afgesloten deel van het meer te varen. Veel Peruvianen maken hiervan gebruik. Het is een vrije dag voor hen en dat merken we aan het aantal bezoekers van de haven. We eten bij een kraampje vis met frieten, rijst en een banaan. Daarna keren we terug naar ons hostal want om 14u komen ze ons met een busje oppikken voor een bezoek aan Sillustanie. Dit is een mooie begraafplaats met typische torengraven uit Inca en Pre- Inca tijd. Sommige torens zijn wat vervallen door aardbevingen en 60 jaar geleden heeft men geprobeerd met 2 kranen de grote stenen blokken terug op elkaar te zetten maar dat was niet gelukt Het is dus een raadsel hoe ze in die tijd zo'n torens hebben kunnen bouwen. Vooral als je weet dat de kleine stenen van onder liggen en de grote van boven en dat ze wel 12 meter hoog zijn. Ook mooi zijn de prachtige panoramische uitzichten die we er hebben. Tijdens onze terugtocht brengen we een bezoek aan een boerderij. De vrouw des huizes was graantjes aan het bakken op een houtvuur en je kon er proeven van allerlei typische groenten uit de streek. Het huis was helemaal in adobe gebouwd, dat is een mengeling van grond, klei en stro. Zelfs de cavia's hadden een mooie adobe huisje met twee verdiepingen. Ze verkochten er ook artisanale producten. Terug in de stad gaan we nog eens E-mailen naar de kinderen waarna we gaan eten in restaurant La Casona waar de muren vol hangen met oude strijkijzers. Marlyn neemt een heerlijke forel met aardappelpuree en ik krijg een grote lap Cordon Bleu die zelfs over mijn bord komt. Als nagerecht nemen we nog een dikke pannenkoek met banaan en confituur. We kruipen vroeg in ons bed want we moeten nog slaap inhalen.


Vrijdag 30 juli


Om 6u45 worden we gewekt voor het ontbijt. Blijkbaar hebben ze een uur misverstaan want we hadden ons ontbijt pas tegen 7u45 besteld. We blijven natuurlijk nog wat liggen en wanneer we dan op het afgesproken uur gaan eten staan onze eieren daar al een uur koud te worden. We vragen dan maar om het terug op te warmen. Om 8u15 komt een minibusje ons ophalen om ons naar de haven te brengen. Daar schepen we in op een bootje. We zijn met iets meer dan 20 man om een tweedaagse tocht te maken op het Titicacameer. Eerst varen we naar de Uros eilanden waar de mensen op drijvende eilanden leven. De eilanden zijn gemaakt van riet en omdat de onderkant van het eiland altijd rot wordt moet men er steeds nieuw riet opleggen. Het geeft een raar gevoel om op zo'n waggelende bodem te stoppen, en dan spreken we nog niet over de uitkijktorens die er helemaal onstabiel op staan. Er zijn ongeveer 40 rieten eilanden maar slechts 5 zijn er toegankelijk voor het publiek en die 5 zijn dan ook echt toeristisch ingesteld. Men verkoopt allerhande souvenirs en men kan er zelfs bier en cola drinken. De mensen leven er volgens mij niet echt meer. Het is dus eigenlijk een Bokrijk op het water. We mogen er met een rieten bootje meevaren maar eigenlijk zitten er tussen het riet van de boot honderden petflessen verborgen. Na het bezoek varen we verder naar het eiland Amantani. Bij aankomst staan de bewoners ons op te wachten en onze groep wordt verdeeld over verschillende families. Wij komen in het nieuwe huis terecht van Lucia waar we een mooie kamer krijgen op de eerste verdieping met prachtig uitzicht over het dorp en het meer. Lucia begint direct te koken en ondertussen verkennen we de directe omgeving. We komen langs een veldje waar een dode vogel aan een koord hangt. In zijn klauwen heeft hij nog een klein vogeltje vast. Vermoedelijk dient dit om de boze geesten weg te houden. De vrouwen zijn constant wol aan het spinnen en aan het breien, zelfs wanneer ze aan het wandelen zijn. De man van Lucia werkt in de bouw en op het erf worden adobe stenen gemaakt. Ook de kinderen werken mee om de mengeling te maken van de klei, de grond en het stro. Ondertussen is onze maaltijd klaar en die bestaat uit soep met daarna alle soorten zoete aardappelen met kaas en bonen en om af te sluiten een thee. Het smaakt wel een beetje apart. Vervolgens komen we met onze groep terug samen op het voetbalplein waar de jongens een wedstrijdje spelen. We spelen een beetje mee maar door de hoogte is het lastig voor mij en haak ik snel af. Ik kan trouwens ook niet goed voetballen. Wanneer de groep compleet is trekken we naar het hoogste punt van het eiland om naar de zonsondergang te gaan kijken. Het uitzicht is er adembenemend mooi en al hoewel er wolken voor de zon hangen krijgen we toch mooie kleuren en vergezichten te zien. Op de top staat ook een ruïne van een tempel waar je mag rondstappen en een wens kan doen. Of die gaat uitkomen hangt natuurlijk af van het feit of je er wel in geloofd of van wat je wens is. We blijven met ons tweetjes tot het allerlaatste en dalen in het donker terug af naar het voetbalveld. Om ons hoofd te beschermen tegen de kou hebben we van Lucia elk een typisch mutske gekregen en daar maken we natuurlijk gebruik van. Het is volle maan en een zaklamp is niet echt nodig. Al een geluk want ik ben mijn zaklamp al ergens kwijt. Bij het voetbalveld worden we opgewacht door de 10-jarige zoon van Lucia die ons terugbrengt naar onze casa. We zetten ons in de keuken waar we het klaarmaken van ons avondmaal aanschouwen. Op een houtvuur staan enkele potten te pruttelen en af en toe worden er wat kruiden en water bij gedaan. Het zal dus wel weer soep worden denken we en inderdaad even later mogen we naar de eetkamer waar we aardappelsoep krijgen. Als hoofdschotel kregen we dan nog rijst met deegwaren wat we konden doorspoelen met thee. Vervolgens laten we ons aankleden in traditionele stijl. Voor mij een poncho en een mutsje en voor Marlyn een witte onderrok met daarboven dikke plooirok die wordt vastgemaakt met een brede doek die dienst doet als riem. Als bovenstuk kwam er dan nog een witte blouse aan die versierd is met fel gekleurd borduurwerk. Met deze kleren vertrekken we naar de feestzaal waar enkele jongeren wat muziek spelen en waar we een dansje plasseren. Onze gastvrouw nodigt ons uit voor een dansje wat meer lijkt op een volksdans want het is eigenlijk maar wat over en weer stappen. Het feest is nog al snel afgelopen en wij zetten ons met de rest van ons biertje op ons terras om nog te genieten van het meer en de volle maan.


Zaterdag 31 juli


We hebben onze wekker gezet om 5u45 omdat we om 6u de zonsopgang willen zien en inderdaad, iets na 6u zien we ze aan de overkant van het meer, in Bolivië, opkomen. We nemen de nodige foto's waarna we nog even ons bed opzoeken. Om 7u worden we terug gewekt om pannenkoeken als ontbijt te eten. Het zijn erg dikke pannenkoeken die we kunnen beleggen met suiker of confituur. We kopen de twee mutsjes van onze gastvrouw waarna ze ons terug naar de haven brengt waar we om 8u de boot nemen naar het eiland Taquila. Het is maar een uurtje varen en we leggen aan aan de achterkant van het eiland. Van hieruit moeten we nog een kleine wandeling van 1u omhoog maken tot bij het centrale plein van het enige dorp. Op het plein is er een feest aan de gang. Mannen spelen muziek en stappen in cirkels rond. Rond die mannen dansen de vrouwen. Iedereen is erg mooi gekleed. De mannen breien er zelf hun mutsen. Wanneer de muts helemaal rood is zijn ze getrouwd, maar wanneer ze rood met wit zijn, zijn ze nog vrij of zijn ze wel getrouwd maar lusten ze wel een ander blaadje. Blijkbaar gaat men hier nogal vrij los om met het huwelijk. Bij een tafeltje aan de rand van het plein zitten de belangrijkste personen van het dorp. Zij hebben donkere pakken aan en dragen een hoed. Als begroeting wisselen de mannen cocabladeren uit die ze altijd in een zakje bij zich dragen. Bij het feest wordt iedereen voorzien van alcohol dat ze maken van suikerriet. Het is een mooi spektakel. We kunnen niet genoeg krijgen van foto's nemen en filmen maar we moeten verder. Onze gids brengt ons langs enkele ruïnes naar een restaurantje waar we ons middagmaal kunnen verorberen. Er zijn twee menu's voorzien, eentje met vis, rijst en frieten en eentje met omelet en rijst. Marlyn kiest het eerste en ik het tweede. Vervolgens is het tijd om de meer dan 500 treden af te dalen naar het haventje. Onderweg komen we de lokale bevolking tegen die langs diezelfde gasflessen, zakken cement, eetwaar en andere zaken omhoog brengen. Het is een zware karwei. Bij de haven kunnen we terug inschepen en we nestelen ons boven op het dak zodat we kunnen genieten van de zon en het uitzicht. Rond 17u zijn we terug in Puno waar we door de markt richting hotel wandelen. We kopen bij een kraampje wat appelen en wat verder een zaklamp. De vrouw waar we de zaklamp gekocht hebben komt plots naar mij toe en wijst naar mijn broekzak. Die blijkt opengesneden te zijn. Ik schrik me rot want ik heb echt niks gevoeld. We waren wel een man tegengekomen die plots een doek liet vallen op de grond. Blijkbaar probeerde die ook iets, maar ik denk dat toen alles nog in orde was. Wanneer het dus moet gebeurd zijn is me niet duidelijk. Gelukkig zat er niets waardevols in die zak en bij nader inzien blijkt er ook niets uit gestolen te zijn. We zijn wel een beetje geschrokken en vol argwaan stappen we verder. We lopen eerst het reisbureau binnen om onze tickets te halen voor de First Class bus van morgen. Ze zijn er nog niet maar ze zullen ze bij ons hotel afgeven. We vertellen over onze ervaring op de markt en we vragen of er geen kleermaker in de buurt is die mijn broek kan maken. De chef van het reisbureau gaat mee met ons en we belanden bij een oudere man met een naaimachine. Ik sta dan maar even achter de toog in mijn onderbroek wanneer de man mijn broek naait. Voor 1 sol is het in orde maar wij geven hem met blijheid het dubbel. Vlakbij de kleermaker is een mooie poort te bezichtigen en we kunnen ook genieten van een mooi uitzicht over de stad. Het is al donker maar alle lichtjes en zeker de volle maan die vanachter een heuvel opkomt, maken het erg mooi. Vanwege de vertraging met de markt en de kleermaker, komen we later toe bij het hotel dan dat ze ons verwacht hadden en hebben ze onze kamer doorverhuurd. Gelukkig hebben ze wel in een ander hostal een kamer gereserveerd. Wij dus met de grootmoeder van het hostal naar dat andere waar we voor dezelfde prijs ook een kamer krijgen. Het hostal is zelfs nog gezelliger. We gaan nog eens E-mailen naar het thuisfront en stappen een restaurant binnen om iets te eten. De ober heeft het moeilijk met de menukaart. Hij weet zelf niet goed hoe die samengesteld is en wanneer hij iets moet opschrijven schrijft hij de ganse samenstelling van het gerecht op. Mijn eerste bestelling is er niet en wanneer ik een andere bestelling doe schrijft hij toch wat minder op. Het was een schotel van wel vijf lijnen op de menukaart en dat was wat veel om op te schrijven. Voor 25 sol hebben we beiden gegeten. Terug in ons hotel nemen we nog een douche en kruipen onder de dekens.


Zondag 1 augustus


Om 6u30 loopt de wekker af en om 7u zitten we aan het ontbijt want om 7u10 komen ze ons oppikken met een taxi die ons tot bij de First Class bus brengt. De bus is niet echt first class vinden we maar de reden dat we met deze compagnie zijn gegaan is dat deze diverse stops maakt op de weg naar Cusco. Eerst moeten we nog enkele andere passagiers ophalen. Daarvoor moeten we nog langs het centrale plein en maken we ook nog een stop bij het meest chique hotel van Puno. Het ligt op een eiland en er is 1 weg naar toe en een kamer kost er ongeveer 200 dollar. Wij hebben dus enkel de ingang en het salon gezien. Wanneer de mensen van het hotel met al hun koffers zijn ingestapt kunnen we vertrekken en onze eerste stop is Pukara. Hier ligt een klein museum met archeologische vondsten uit de buurt. Marlyn loopt wat rond op het centrale plein en koopt enkele potjes als souvenir. Er komt ook iemand met schilderijtjes langs en voor 7 sol kopen we twee heel kleine werkjes. Er is iemand heel ziek in de bus. Hij heeft een infectie opgelopen en om hem wat te laten bekomen houden we hier iets langer halt. Vervolgens gaat het terug door de vlakte, die omgeven is door mooie bergen, naar het hoogste punt dat we vandaag moeten passeren. Het ligt op ongeveer 4300 meter. De toppen van de bergen zijn bedekt met sneeuw. In Sicuani hebben we een stop voor ons middagmaal. Hier verlaat ook de zieke passagier de bus. Hij zal met een taxi naar Cusco verder reizen. Wij genieten buiten in de tuin van het restaurant van onze maaltijd. Het is een buffet, dus laten we het niet bij één portie. Al snel moeten we weer de bus op naar Raqchi waar de Incaresten van de tempel van Viracocha liggen. Het is de moeite waard. Onze laatste stop voor Cusco is in Andahuaylillas waar zich een kerkje bevind met een prachtig altaar. Buiten spelen enkele kinderen bij stenen dieren. Ik vraag ze om op een leeuw te gaan zitten en ik maak van hen een foto. Wanneer ik het resultaat op het schermpje laat zien kunnen ze zich niet houden van het lachen. Wanneer Marlyn dan met de camera komt en ze laat hun het schermpje van de camera zien tijdens het filmen is hun vreugde nog groter. Ondertussen is het weer tijd om de bus in te stappen voor het laatste stuk richting Cusco. We vinden ons onderkomen in San Blas, een wat duurder hotel (25 dollar) waar de kamers rond een mooie binnenplaats liggen. We nemen een kijkje bij het pleintje San Blas en zien hoe een man de klokken aan het luiden is van de kerk die dezelfde naam draagt als het pleintje. Hij heeft aan elke klok een koord hangen en daarmee luidt hij de klokken. We stappen ook even de kerk binnen waar een uit een stuk gesneden houten preekstoel staat. Een Peruaanse kunstenaar heeft er 25 jaar aan gewerkt. Er mogen spijtig genoeg geen foto's van genomen worden, maar Marlyn slaagt er toch in om het op video vast te leggen. Vervolgens gaan we de stad verkennen en we stappen ook een reisbureau binnen om info in te winnen over een tocht naar de Machu Picchu. We bestellen al direct een tocht en morgen gaan ze voor ons de treintickets bestellen. We wandelen dan verder tot het Plaza de Armas, het centrale plein van de stad. Alles is er mooi verlicht en we gaan op een balkon met uitzicht op het plein iets eten. Voor 15 sol hebben we er een driegangenmenu. Tijdens onze terugtocht naar ons hotel springen we toch nog even een bar binnen voor een slaapmutsje.


Maandag 2 augustus


We slapen eindelijk eens uit tot 8u30 en nemen ontbijt in het hotel. Het is namelijk in de prijs inbegrepen. Daarna pakken we onze bagage en vertrekken naar een ander en goedkoper hostal iets verderop. San Bleno is de naam van ons nieuw onderkomen (50 sol). We sorteren er onze kleren en geven de vuile was af aan de balie waarna we terug de stad intrekken. Bij een ander reisbureau valt ons oog op een ander programma om de Machu Picchu te bezoeken. We nemen er info en besluiten dat deze tocht ons meer aanstaat. Wij dus terug naar het bureau van gisterenavond om te zeggen dat we de tocht met hen willen annuleren. Maar ze hebben de treintickets al gekocht en dat is dus een probleem. We moeten naar het station om onze tickets om te ruilen. De man van het reisbureau van gisteren is zo goed om met ons mee te gaan. We verliezen 10% op het bedrag, maar dat vinden we niet zo erg. Op de terugweg stoppen we bij Lan Peru om onze vlucht te confirmeren naar Lima. Er zitten wel 40 wachtenden voor ons en we besluiten dan maar om het telefonisch te doen. Onze volgende taak is nu om naar het reisbureau van vandaag te gaan om de andere tocht vast te leggen. Voor 140 dollar per persoon ligt onze tocht vast. We vragen of zij niet even kunnen bellen naar Lan Peru omdat zij toch vlotter Spaans spreken en dat is geen probleem. De lijn is echter altijd bezet en ze zullen het later wel proberen. We gaan aan een bankautomaat nog wat dollars afhalen en ondertussen is het al middag geworden. Tijd dus om bij de bakkerij El Buen Pastor enkele koekjes en taartjes te gaan eten. De bakkerij wordt gerund door een zuster en een 12-tal weeskinderen die ze opgenomen heeft. Via San Agustin, een straatje met mooie koloniale huizen, wandelen we naar het klooster van Santa Catalina. Hier is een museum gevestigd maar voor de toegang moeten we een toeristisch biljet kopen van 10 dollar. Dat biljet geeft nog wel toegang tot 15 andere musea en archeologische sites. In het klooster was een luikje waar ze vroeger ongewenste kinderen konden afgeven. We stappen ook het klooster De La Merced binnen waar een 22 kg zware gouden tabernakel met meer dan 1500 diamanten en 600 parels te bezichtigen is. Men is volop het klooster aan het restaureren en het zal prachtig worden wanneer dat werk voltooid zal zijn. We willen ook nog even de kathedraal bezoeken maar de toegang zit niet meer in het speciale biljet. We houden het voor een andere keer en we gaan nog 2 andere musea bezoeken van ons biljet. Op een terras drinken we nog iets en de verkopers van kaartjes en tasjes hebben een grote aantrekkingskracht op ons. We geven echter niet toe. We keren terug naar het hotel en springen nog even het reisbureau binnen om te informeren of het confirmeren van onze vliegtickets al gelukt is. Het is gelukt maar niet via de telefoon. De vrouw heeft de moed gehad om bij Lan Peru voor ons te gaan aanschuiven. We slaan nog wat eten in voor de tocht van morgen en keren dan terug naar ons hostal. We trekken warmere kleren aan en sluiten de avond af in een klein restaurantje waar we voor de kou een kacheltje op houtskool onder onze tafel krijgen geschoven.


Dinsdag 3 augustus


We werden stipt opgehaald met taxi van het reisbureau. Buiten de chauffeur zijn er nog twee gidsen mee die achteraan in de koffer zitten tussen de rugzakken. Ze spreken enkel Spaans en enkele woorden Engels. Samen met ons gaat ook nog Simon, een Engelsman, mee. Het is nog goed donker wanneer we vertrekken richting Ollantantambo waar we een ticket voor de trein moeten kopen voor de terugtocht vanaf Aguas Calientes. De backpacktrein, dat is de goedkoopste voor 12 dollar, is al volzet en dus moeten we een ticket kopen dat 23 dollar duurder is. Daarna gaat het verder de bergen in. Ze zijn de weg aan het vernieuwen en op een bepaald ogenblik is de weg afgesloten met een slagboom. Onze chauffeur geeft een broodje aan de bewaker en hopla, de slagboom gaat al open. Er zijn ongelooflijk veel mensen aan het werk. Ze maken ter plaatse betonnen goten of malen de keien tot steenslag. Na ongeveer 10 km zijn de werken afgelopen en rijden we verder over de oude weg. Rond 8u30 stoppen we bij het hoogste punt van de bergpas en zien de Nevado Veronica liggen met een hoogte van 5682 meter. Rondom ons zijn alle toppen bedekt met sneeuw en er ligt zelfs ijs op de plassen. Toch wonen hier ook mensen. Hier picknicken we en krijgen koffie en broodjes. Er stopt nog een jeep en er komen enkele mannen uit met allerlei toestellen. Het zijn mannen van de universiteit en van het natuurreservaat en ze komen vogels bestuderen. Vervolgens rijden we verder de pas af. Het uitzicht is ongelooflijk prachtig. Regelmatig moeten we met de auto door riviertjes rijden die over de weg lopen. De auto is er niet echt voor voorzien en regelmatig horen we stenen tegen de bodem van de auto. We rijden langs bananenplantages, koffieplanten, ananasplanten, appelsien- en mangobomen. Soms lijkt de weg wel door een wildernis te lopen en omdat hij niet geasfalteerd is vliegt het stof ons rond de oren. Iets voor 13u zijn we in Santa Theresa waar we als middagmaal een doosje met kip en rijst krijgen. Als drank krijgen we een flesje water en als dessert wordt het een appel die Marlyn aan een kindje geeft. Marlyn kuist het zweet van haar gezicht met haar T-shirt en ze krijgt er meteen een afdruk van stof op. Daar gaat het propere T-shirt. Vanaf nu is het wandelen geblazen tot Aguas Calientes. We moeten eerst een hangbrug over en aan de overkant staat een stuk trein. De rest van de trein ligt gewoon in het water. In 1997 is hier op één nacht met een overstroming namelijk het hele dorp weggespoeld samen met de spoorlijn aan de ene kant van de rivier en de gewone weg aan de andere kant. Nochtans lagen die wegen wel 10 meter hoger dan het dorp. Er moet dus ongelooflijk veel water door de rivier gekomen zijn. Er waren toen ook meer dan 200 doden. Nu is het dorp hogerop gebouwd. We volgen de rivier tot aan een speciaal brugje. Aan een kabel hangt een bakje en daarin moet je plaats nemen. Met een koord kan je het bakje van de ene kant naar de andere kant trekken. Met dit bakje moeten we dus naar de overkant en het lijkt dus meer op een adventure tocht. Maar we geraken heelhuids aan de overkant en wandelen terug verder. We komen ook langs een plaats waar het water uit de rotsen stroomt, en het is niet een klein beetje water maar het lijkt meer op een rivier die uit de rotsen komt. Plots komt de bus voorbij. Het is te zeggen, een vrachtwagen waar je in de laadbak mee kan. Wij beslissen dus om een stukje mee te rijden. Tussen de Peruvianen met al hun koopwaar rijden we zo een stukje mee tot aan het begin van de spoorlijn die tot Aguas Calientes gaat. Hier moeten we de spoorweg volgen. Om 4u is er wel een trein maar dan moeten we nog 1u30 wachten en dus doen we het te voet. Het lijkt hier wel een jungle waar we doorstappen. Op de top van een berg zien we al de eerste glimp van de Machu Picchu. We komen dichterbij! Het is al na 18u wanneer we op onze bestemming zijn. Aguas Calientes is wel een speciaal dorp want eigenlijk is er geen hoofdstraat maar neemt de spoorweg deze functie over. Alles moet hier ook aangebracht worden met de trein. Na onze rugzak in het hotel gezet te hebben gaan we lekker onze spieren losweken in de warmwaterbaden. Het is echt ontspannend. In Het restaurant van het hotel krijgen we een avondmaal. Drank is niet inbegrepen en dus houden we het bij een biertje. Onze gids voor morgen op de Machu Picchu komt zich ook voorstellen en we denken allemaal dat hij een beetje zot is. Hij gebruikt om de twee zinnen de woorden: it's my opinion of my experience. We doen nog wat inkopen voor morgen en we gaan voldaan slapen na deze mooie dag.


Woensdag 4 augustus


Om 4u30 worden we gewekt en om 4u50 zijn we al te voet op weg naar de Machu Picchu. Het is gelukkig nog bijna volle maan en dus hebben we onze zaklampen niet nodig. We hebben een hoog tempo tijdens het klimmen en om 6u zijn we aan de ingang. We gaan direct binnen om een eerste glimp te kunnen opvangen van de site. De eerste indruk overtreft alle verwachtingen maar we kunnen er maar eventjes van genieten want we moeten terug naar de ingang voor het ontbijt en voor de afspraak met de gids. Om 7u gaan we dan snel terug binnen om te genieten van de eerste zonnestralen die over de site vallen. Onze gids begint dan met de rondleiding en nu merken we dat hij nog zotter is. Waarschijnlijk heeft hij te lang op de Machu Picchu gezeten denken we. Hij kent ook maar 200 woorden Engels en die gebuikt hij dan in alle richtingen. Er zijn wel enkele woorden die constant terugkomen zoals go go go, lady's and gentleman en it's my opinion. We krijgen dus een rondleiding met telkens dezelfde uitleg en op het einde zijn we hem wel een beetje moe en weten we eigenlijk niets meer. We beklimmen dan op ons eigen houtje de Huatna Picchu waar we een prachtig zicht hebben over de hele site. De klim is soms erg stijl en lastig maar de beloning is er. We dalen langs een andere weg terug naar beneden tot de tempel van de maan. Daar komt bijna niemand en we hebben de tempel soms voor ons alleen. Via een pad dat soms omhoog en soms omlaag gaat keren we terug naar de Machu Picchu. We picknicken op een terras, wel een Inca terras, en daarna wandelen we een uur in tegenrichting op de Incatrail tot de poort van de zon. Ook hier hebben we weer een mooi panorama. Het is ondertussen al 16u geworden en er komen nog steeds mensen toe die de 4 daagse voettocht gedaan hebben. Maar ze openen wel een fles champagne wanneer ze toekomen. We ontmoeten ook enkele Nederlanders die via een reisbureau hun Peru reis geboekt hadden compleet met Incatrail erbij. Maar toen ze hier in Peru aankwamen werd hun gezegd dat de wandeling niet doorging wegens overboekt. Het deed hun wel veel pijn om al die mensen te zien toekomen van de trail. We dalen terug af en genieten nog wat van de Machu Pichu tot het tijd wordt om terug af te dalen naar Aguas Calientes. De afdaling gaat bijzonder snel want we zijn op 23 min beneden. Net als gisteren gaan we ons ontspannen in de warmwaterbaden.


Donderdag 5 augustus


Om 6u30 loopt de wekker af maar we komen pas uit bed om 7u30. We lopen rustig tot bij het treinstation en nemen de trein van 8u35. We ontbijten op de trein en krijgen er ook een koffie aangeboden. Het landschap met zijn bergen en rivieren glijdt rustig voorbij. We passeren ook het punt waar de Incatrail begint en we zien dappere mensen vertrekken. In Ollantaytambo drinken we op de markt vers geperst sinaasappelsap voor 1,5 sol. We laten bij het kraampje onze rugzak achter en bezoeken de ruïne van Ollantaytambo. Het zou een burcht worden die de weg naar de Machu Picchu moest beschermen maar het is nooit afgeraakt. Boven liggen megalieten van wel 50 ton die afkomstig zijn van de overkant van de vallei. We sluiten ons bezoek af met nog een fruitsapje en nemen een colectivo, een minibusje, naar Pisac. Hier bezoeken we de typische markt en we ontdekken dat er 21 soorten maïs zijn en enkele honderden aardappelsoorten. Het grootste deel van de markt wordt ingenomen door souvenirs en prullaria en de rest is groentemarkt. Er zijn ook stalletjes waar je natuurlijke kleurstoffen kan kopen. Een vrouw toont ons hoe je ermee moet werken. We nemen een taxi voor 10 sol naar de bovenste parkeerplaats van de Incaruïnes van Pisac. Maar wanneer we op de parkeerplaats toekomen, blijkt dat niet de juiste te zijn. Hij dacht ons iets minder ver af te zetten maar dat lukt bij ons niet en dus moet hij verder rijden naar de andere parking. Eerst vraagt hij nog 2 sol meer maar de prijs was duidelijk afgesproken voor de verste parking en dus brengt hij er ons met tegenzin naar toe. We hebben er mooie uitzichten op de valleien en we zien ook holen in de rotsen aan de overkant van een vallei. Deze holen deden dienst als graf. We lopen langs de belangrijkste tempel, de zonnetempel, waar een astronomische zonnewijzer te vinden is. Wanneer de schemering begint te vallen keren we al wandelend terug naar Pisac. Hier nemen we de bus naar Cusco waar we terug in hetzelfde hotelletje een onderkomen vinden. Om de Machu Picchu tocht af te sluiten gaan we eens gezellig en chique eten.


Vrijdag 6 augustus


We slapen eens lekker uit tot 8u30 en nemen de bus richting Urubamba. Onderweg stappen we af bij de afslag naar Maras. Daar nemen we direct een taxi naar Moray voor 15 sol. Marlyn mag in de koffer zitten tot bij het dorpje Maras omdat de passagiersplaatsen volzet zijn. In Monay zijn mooie terrassen te zien in de vorm van een amfitheater. Een ervan zijn ze aan het restaureren. Twee anderen hebben nog een opknapbeurt nodig. Terug aangekomen op de plek waar onze taxi op ons zou wachten, blijkt die al vertrokken te zijn. We hadden nochtans afgesproken dat hij ons terug naar Maras zou brengen voor 5 sol. We doen de terugtocht dan maar te voet, samen met een Sloveen, langs een heel mooi wandelpad. In een plaatselijk restaurant eten we een soep van het huis. We nemen ook nog een kijkje in de keuken waar drie kuikens de kruimels van de vloer pikken. Bij een huis worden we uitgenodigd om een maïsbier te drinken. Het zijn heel vriendelijke mensen en ook hier mogen we een kijkje nemen in de keuken. Hier lopen wel twintig cavia's rond. Ze worden hier gekweekt om later opgegeten te worden. Het is een typisch Peruaanse delicatesse. Er loopt ook een poes in de keuken en Marlyn vraagt of ze die ook opeten. Neen dus, ze dient enkel om de muizen te vangen die anders van de maïs zouden eten. Vanuit Maras maken we nog een wandeling naar de Salinas. Het is steeds bergaf en dus ligt onze snelheid hoog. Zeker wanneer we af en toe een beetje lopen. De Salinas zijn zoutpannen waar zout water, dat uit de bergen komt, verdampt wordt. Er zijn zo'n 4000 zoutbekkens gelegen in een vallei en het is een mooi spektakel. Er wordt echter niet veel gewerkt vandaag want men heeft alle werknemers bij elkaar geroepen voor een vergadering over hun loon. Blijkbaar verdienen ze te weinig, ja wie niet! We wandelen tussen de zoutbekkens verder naar beneden tot aan de weg Ollantaytambo-Urubamba. Hier nemen we een colectivo naar Urubamba waar we verder de bus nemen tot Chinchero. We komen er rond 17u45 aan. We wandelen nog tot het centrale plein voor de markt en bewonderen nog even de omgeving. Kinderen komen zakjes en armbandjes verkopen maar wij zeggen voor de grap dat we enkel synthetische spullen willen. Plots zijn hun koopwaar ook niet meer natuurlijk maar kunstmatig. We kunnen echter niet genoeg van de omgeving zien omdat het al donker is en dus willen we morgen terug komen. Bij een baanrestaurant kunnen we een avondmaal eten. Het is eigenlijk meer een café waar verschillende honden loslopen en maar één schotel gegeven wordt. Die bestaat uit lekkere soep en daarna rijst met pasta. Voor 3 sol heb je een dergelijke dagschotel. We drinken er ook een biertje bij en dus hebben we samen voor 11 sol gegeten en gedronken. We nemen een klein busje tot in Cusco en na een opfrissing wandelen we een laatste keer rond de Plaza de Armas. We eten nog een pannenkoek met banaan, en drinken een warme chocolademelk en een biertje van 1100 cl. Het is ondertussen al middernacht en dus tijd om het bed op te zoeken.


Zaterdag 7 augustus


We hadden onze wekker gezet om 6u maar hem niet gehoord en dus overslapen we ons een uur. We hadden gepland om nog eens met de bus tot Chinchero te rijden maar we zullen het met de taxi doen om tijd te winnen. Voor 35 sol hebben we een taxi heen en terug en hij wil ter plaatse een uurtje wachten. In Chinchero wandelen we terug tot bij het kerkplein. Het is er nog erg rustig en de verkoopsters zijn nog volop aan het uitpakken. We ontmoeten nog een oude man waarmee we wat zeveren en we mogen een foto van hem nemen als beloning. De kerk is, net als gisteren, gesloten en we kopen dan maar een postkaart met een foto van het interieur. Naast het kerkplein liggen verschillende terrassen en deze keer hebben ze geen ronde vorm maar zijn ze rechthoekig. We lopen er even op rond en keren dan terug naar de auto. Volgens onze reisgids moet hier ook een typisch marktje zijn waar nog geruild wordt en waar de mensen nog hun traditionele kledij dragen. Maar dat lijkt heden ten dage afgelast te zijn. Dus tijd om terug te keren naar Cusco. We vragen aan de chauffeur om ons af te zetten bij de Qenko. Het blijkt geen probleem, als we maar bijbetalen. Het ligt namelijk niet op de terugweg en dus moet er 7 sol extra betaald worden. Qenko is een rots waar altaren en tunnels in gemaakt zijn. Bovenop de enorme monolithische rots zijn zitjes en kanaaltjes gekapt en het geeft een speciaal zicht. We stappen terug in de richting van Cusco tot Sacsahuaman. Men spreekt dit uit als sexy woman. Dit zijn ruïnes van de Inca's die prachtig gelegen zijn boven de stad. Er zijn drie gigantische zigzagmuren met enorme grote stenen. Sommige stenen zijn meer dan 2m op 2m. Ze wegen tientallen ton en het is ongelooflijk hoe ze die konden stapelen. Vanaf Sacsahuaman dalen we te voet verder de berg af tot bij de bakkerij El Buen Pastor waar we enkele dagen geleden ook gegeten hebben. Na onze maag gevuld te hebben met lekkere gebakjes, gaan we in het hotel onze rugzak halen en nemen een taxi naar de luchthaven. We zijn er ruim twee uur voor de vlucht en er staat al een lange rij aan te schuiven. Uiteindelijk zijn we toch aan de beurt en bij het inchecken kijkt men niet eens naar ons paspoort. We moeten eerst naar gate 1, maar na een tijdje roept men om dat het gate 3 is, en uiteindelijk schepen we in bij gate 5. Het is me een zootje maar we geraken op weg richting Lima. Ik moet bij de nooduitgang aan de vleugel zitten en de instructies lezen voor het geval er iets gebeurd. Ik hoop maar dat er niets gebeurd. In Lima aangekomen nemen we terug de bus naar hostal Espana. De reservatie is niet perfect verlopen maar men kan ons toch een kamer geven. Een goede warme douche doet ons goed en eens terug opgefrist wandelen we terug de stad in. We passeren de San Pedro kerk en we zien dat er een trouwmis bezig is. Het is iemand van de marine en we denken dat de ouders van hem of haar wel goed bij kas zitten. Er is een strijkersensemble met zangeressen en een zanger om de misviering op te luisteren en foto en filmploegen zijn ook aanwezig. De vrouwen hebben prachtige avondjurken aan en de mannen dragen een kostuum. Bij het buitengaan vormen de collega's een mooie erehaag en tikken in de lucht met hun sabels tegen elkaar. We besluiten de avond met een bezoek aan het restaurant L 'Eau Vive, dat gerund wordt door enkele kloosterzusters. We krijgen tijdens het eten een kaartje met daarop het Ave Maria en enkele ogenblikken later wordt gevraagd om samen met hen dat lied te zingen. Wij laten echter vooral de zusters zingen die begeleid worden met gitaar. Het is een mooie avond.


Zondag 8 augustus


We slapen lekker lang uit en plannen om de stad te gaan verkennen. Eerst pakken we onze rugzakken in en tijdens dat werkje beslis ik om mijn wandelschoenen niet meer mee te nemen. Ze zijn al een beetje stuk en ik besluit om ze op straat aan een bedelaar te geven. Gisteren hebben we er enkele zien zitten bij de San Pedro kerk en we wandelen terug naar die plaats. Ik stop de schoenen in de handen van een oudere bedelaar die op de grond zit met een deken over zich. Hij bedankt me en trekt ze onmiddellijk aan. Het is een pakkend moment waar je even stil van wordt. We wandelen dan tot bij de Plaza de Armas, bezoeken de kathedraal en genieten van de mooie gebouwen rond de plaza. We wandelen door een winkelstraat waar we nog rijstpap met een glibberig fruitsausje eten en Churros. Daarna wandelen we naar de wijk Rimac waar volgens onze reisgids het kloppende hart van Lima moet liggen samen met de Plaza de Toros waar een museum gewijd is aan de stierengevechten. We zijn nog maar goed weg of we worden tegengehouden door de politie. Eerst twee agenten in burgerkledij en even later duiken er ook nog enkele met uniform op. Verder gaan in de wijk is veel te gevaarlijk. Het zit er vol gangsters zegt men en we moeten maar een brommertaxi nemen naar de Plaza. Voor 4 sol brengt men ons heen en terug. We riskeren het erop en rijden een blokje om. Het museum is gesloten en verder hebben we geen gangsters gezien. We keren dan maar terug naar het centrum waar we muziek horen. Het blijkt een optocht te zijn van verschillende groepen uit Puno. Ze zijn ongelooflijk knap verkleed en ze hebben elk een muziekgroep bij met blazers en trommels waarop ze mooie danspasjes ten berde brengen. We genieten van het aangrijpende spektakel en onze fotorolletjes en videobandjes vliegen erdoor. We laten alle groepen passeren terwijl we op de trappen voor de kathedraal zitten. Wanneer het feest is afgelopen wandelen we naar de Chinese wijk. Eerst passeren we de markt waar een afdeling is met taartgarnituren: bloemen, poppetjes, pareltjes, enzovoort. Met piepschuim worden ook mooie plakkaten gemaakt waarop felicitaties geschilderd worden voor verjaardagen, geboortes, huwelijken en ga zo maar verder. We wandelen tot bij de Plaza Italia waar elke zaterdag en zondag een gastronomisch festival plaatsvindt. Je kunt er bij verschillende standjes proeven van Peruaanse specialiteiten. Wij proberen de Cuy, maar echt smaken doet het ons niet. Gaat het om het feit dat het een Guinees biggetje is of is het eerder het beestje dat wat taai is en dat bijna enkel bestaat uit dik vel? De rijst met de aardappelen in pindasaus gaan in ieder geval heel wat vlotter binnen. We willen nog verder wandelen maar alweer houdt de politie ons tegen omdat het er veel te gevaarlijk is. We keren dan maar terug via de Chinese wijk en belanden in een café waar enkel mannen zitten. Ze drinken bier en spelen hevig met de dobbelstenen. Wij worden uitgenodigd om mee te spelen. Het is een gezellige boel en uiteindelijk zijn drie flessen bier voor onze rekening. Er is maar één glas per tafel en dat glas wordt gevuld en doorgegeven terwijl je gezondheid zegt. Via de Plaza San Martin waar een ruiterbeeld op een vreemde sokkel staat, wandelen we door de Jiron de la Union. Dat is de winkelstraat van Lima en men vindt er ook tientallen kippenrestaurants. We gaan eten in restaurant Cordano waar Marlyn een Sancochado neemt, dat is een hutsepot, en waar ik een bonenschotel met rijst eet, een Frijole. Een muzikant met een gitaar komt aan het tafeltje naast het onze zitten. Er zit een koppel met een kindje en ze zingen en drinken samen. We mogen ook aan de tafel bijschuiven voor een biertje en een babbel en doen dat tot het tijd is om de taxi te nemen naar de luchthaven. We zijn er ruim op tijd en toch staat er al een lange rij aan te schuiven. Maar het gaat gelukkig iets vlotter dan in Cusco. Alleen bij de paspoortcontrole loopt het mis. De rij waar wij instaan zit precies vast. Het vrouwtje aan de balie doet volgens ons te goed haar best waardoor het tempo wel 10 keer lager ligt dan bij de anderen. Marlyn is in een andere rij geglipt en ik schuif er op het einde ook nog gauw tussen. Zo geraken we zonder problemen op de vlieger voor onze vlucht naar Atlanta.


Maandag 9 augustus


We komen tegen de ochtend aan in Atlanta. Hier moeten we ongeveer 8u wachten en we vragen of we al kunnen inchecken voor onze vlucht naar Parijs. Dat kan maar dan mogen we de luchthaven niet meer uit. Dus dat plan laten we varen want we willen de stad in. We nemen de trein tot het centrum en nemen de lift tot het ronddraaiende restaurant op de 72ste verdieping van het Westin Peachtree Plaza hotel. Normaal moet je 5 dollar betalen om tot boven te geraken maar wanneer je in het restaurant gaat eten mag het gratis. Wij zeggen dat we wel zullen eten en nemen de lift van waaruit je een mooi zicht hebt op de stad. We zijn nog een uur te vroeg voor het restaurant en keren met de dienstlift terug naar beneden. De 5 dollar hebben ze dus niet verdiend aan ons. We eten op een terras een broodje en een pasta en bewonderen de Amerikanen. Er lopen hier ongelooflijke figuren rond met het volume waarin Marlyn drie keer in kan. We kuieren nog wat rond, wandelen tot aan het Centennial Olympic Park en bewonderen de wolkenkrabbers waartussen wandelbruggen hangen zodat je van de ene wolkenkrabber naar de andere kan stappen. We nemen terug de trein naar de luchthaven, checken ons in en vliegen met Air France naar Parijs waar het dinsdag 10 augustus is en waar we ons nog moeten haasten om de trein te nemen naar Brussel. Vandaar de trein naar Puurs waar we kunnen terugkijken op een heerlijke vakantie waarin we heel wat mooie dingen hebben kunnen zien en bewonderen. Het is weer fijn geweest.

©2011 Warre Schelfhout