Start Verloop WO II Pamfletten Woordenlijst Verhaal Vragenlijst Wie zijn wij? Links Gastenboek

 

 

De holocaust

Omhoog De holocaust Verzet

1) Holocaust: inleiding
    A) Aanloop
   
    C) Reacties vanuit het buitenland
   
D) Eindwoord

Holocaust:

Een ander woord voor holocaust is ‘brandoffer’.  De betekenis van het woord holocaust is het vernietigen van het Europese jodendom door de nazi’s.  Vele mensen hebben al bijkomende benamingen voor dit gruwelijk gebeuren zoals ‘ algemene slachting’, catastrofe en verwoesting.

Als begindatum van de holocaust werd 30 januari 1933 genomen.  De einddatum was 8 mei 1945.  

Men kan de holocaust in twee delen verdelen:

        a) van januari 1933 tot september 1939
        b) van september 1939 tot mei 1945 (= ineenstorting van nazi‑Duitsland). 

A) Aanloop:

 

In 1938 werd de jodenhaat aangewakkerd omdat een joodse jongen een Duitse ambassadeur in Parijs had vermoord.  Dit tijdsgebeuren had de naam Kristallnacht (9-10 november).
Deze moord was de aanleiding tot verwoesting en plundering van duizenden synagogen en joodse winkels.  De politie keek toe zonder in te grijpen.

In Dachau (stadje vlakbij München) waren in 1933 concentratiekampen opgericht.  In deze dodenkampen werden, samen met de joden, vele mensen gevangen genomen.  Mensen als socialisten, Jehova’s getuigen en homoseksuelen werden door Hitler niet als normaal beschouwd.  Hij was van plan de joden, die door zijn veroveringen van 1939 tot 1941 met 10 miljoen onder Duits gezag waren, naar Madagascar over te brengen.  Op dat moment waren er al tienduizenden vermoord in Polen en Rusland.

Hitler dacht altijd dat hij de mensheid hielp door de joden uit te roeien...

 B) Uitroeiingkampen

Dachau, Treblinka, Auschwitz, Bergen-Belzen, Buchenwald en andere steden, stonden bekend om hun concentratiekampen.  Joden uit Europa werden er samengebracht om er op verschrikkelijke wijze vermoord te worden. 
De joden werden in grote groepen bijeen gezet, waar ze te horen kregen dat ze naar een nieuwe woonplaats gebracht werden.  Ze moesten van de Duitsers eten voor drie dagen meenemen.  Nadat aan deze oproepen voldaan was, werden ze in karren/veewagens naar de concentratiekampen gebracht.  Water kregen ze amper, zodat er vele joden (tienduizenden) stierven voordat de plaats van bestemming bereikt was.

Wanneer ze in de kampen aankwamen werden ze in twee groepen verdeeld:

* De ene groep was die met de gezonden.  Zij werden gebruikt als slaven.  Hun       levensverwachting werd geacht op drie tot zes maanden.  Na die tijd zouden      ze toch sterven door uitputting, honger of wreedheden van de SS-bewakers.

     *  De andere groep was die met de zwakken.  Dit waren meestal vrouwen, kinderen en bejaarden.  Zij werden onmiddellijk bevolen om zich uit te kleden en zich vervolgens naar de ‘DOUCHERUIMTE’ te begeven.  Het woord ‘doucheruimte’ was een misleidend woord omdat het de plaats was waar de joden vergast werden met het gifgas Zyklon-B, dat door een Duits industriebedrijf ontwikkeld was.

    En het werd nog gruwelijker.  De andere gevangenen moesten de lichamen van de slachtoffers (blauwgekleurd door verstikking) verwerken.  Dit betekende dat de gouden tanden en kiezen werden getrokken, haar werd afgeschoren om kussens en matrassen te vullen en de kleren werden terug naar Duitsland gestuurd om daar te worden verdeeld onder de bevolking.  De beenderen werden gemaald en als kunstmest gebruikt en menselijk vet werd omgesmolten tot zeep.

C) Reacties vanuit het buitenland:

 In december 1942, veroordeelden Groot-Brittannië, de Verenigde Staten, de Sovjetunie en het Frans nationale comité onder leiding van generaal De Gaulle door gezamenlijk een verklaring te tekenen tegen “dit beestachtig beleid van meedogenloze uitroeiing”.  Als gevolg van deze verklaring werden er in 1943 boven Berlijn pamfletten gedropt met opschriften over de wreedheden. 

In augustus 1942, kreeg Hitler argwaan omdat de oorlog zich tegen hen keerde.  Terwijl hij een rondleiding kreeg in een vernielingskamp, droeg hij zijn ‘onderdanen’ op om de hele operatie sneller te laten verlopen.

De zomer daarop liet hij dwangarbeiders de lijken uit massagraven halen.  Die arbeiders moesten dan de gouden tanden trekken en de lichamen cremeren.  Dit verraadde dat hij vele joden in eenmaal liet vermoorden (massamoord).

Deze erge toestand drong bij de joden maar langzaam door.  Wanneer ze naar de concentratiekampen werden gebracht, waren er velen die niet geloofden dat hun lot nog erger kon worden dan hard werken.

 In de zomer van 1944, kwam er in het neutrale Zwitserland een boodschap binnen van vier joden.  Het waren vier gevangenen die uit een concentratiekamp, in Auschwitsch, waren ontsnapt.  Deze boodschap bevatte gegevens over het kamp.  Ze trokken met z’n vieren naar Churchill en Anthony Eden (minister van Buitenlandse Zaken).  De twee heren lazen de documenten vol verbijstering en afschuw.  Ze verzochten om de spoorlijnen te bombarderen.  Dit initiatief werd echter gekelderd omdat de RAF (Royal Air Force) en de US Airforce dit te gevaarlijk vonden. 

Toch kwam er een einde aan de vreselijke deportaties.  De Amerikanen verspreidden pamfletten in Boedapest waarop stond dat ze de vervolging van joden zouden afstraffen als deze zou blijven duren.  Na het lezen van zo een pamflet, stopte admiraal Horthy onmiddellijk met de deportaties.  Dit Amerikaans verzet kwam eigenlijk te laat, want er waren al 437.000 joden naar het noorden gestuurd.

Begin april 1945, zagen militairen van een Amerikaanse pantserbrigade duizenden vluchtelingen met kaalgeschoren hoofd.  Strompelend trokken deze uitgemergelde lichamen naar Ohrdruf.  De Amerikanen volgden hen tot in de stad.  In Ohrdruf aangekomen troffen ze stapels dode lichamen aan in gestreepte uniformen.  Churchill werd door generaal Eisenhower op de hoogte gebracht van de gruwelijke ontdekkingen.

Op 11 april vielen de Amerikanen Buchenwald binnen.  Toen ze er aankwamen, bleek dat de bewakers gevlucht waren.  Ze werden geconfronteerd met de waarheid: duizenden uitgehongerde overlevenden.

Op 14 april kwamen de Britten aan in Belsen.  Zij ontdekten daar 35.000 skeletten van joden en 30.000 uitgemergelde overlevenden.  En het werd nog erger.  Elke dag stierven er 300 mensen aan tyfus of aan een tekort aan voedsel.

Op 28 april trokken de Amerikanen naar Dachau.  Wat ze daar te zien kregen was de aanleiding tot het vermoorden van de 500 nazibewakers.  Naast het crematorium stonden wel vijftig wagons die vol zaten met lichamen.

 De politie, ambtenaren, burgers en ook de Paus grepen nooit in.  Hierdoor was het lot van zes miljoen Europese joden en honderduizend zigeuners, homoseksuelen en politieke dissidenten (andersdenkenden) beslist.  Dit gebeuren wordt hedendaags nog altijd gezien als één van de vreselijkste horrorverhalen uit onze geschiedenis. 

 

Er waren mensen ( Bv. Anton Schid en Oscar Schindler, beiden bewoners van het Derde Rijk) die tegen de jodenvervolging ingingen.  Deze mensen deden er echter niets aan, ze keken stilzwijgend toe.  Doch volgden er grootscheepse acties:

·      In 1941 vond de beroemde Februaristaking plaats in Amsterdam.  Het doel was om de joden een hart onder de riem te steken.

·      In 1943 weigerde het Fins kabinet verdere deportaties nadat er druk kwam van politici en Finse geestelijken.  Deze weigering kwam toch onverwacht omdat hun militairen in Rusland met de Duitsers vochten.

·      In september 1943, brachten vissers het grootste deel van de joodse bevolking, uit Denemarken, over naar Zweden.  (Eén van hen was Niels Bohr.)

In Griekenland werden vele joden verstopt in huizen.  Onder hen bevond zich de latere schoonmoeder van de Engelse koningin.

 D) Eindwoord:

 Men is er nog steeds van overtuigd dat de holocaust alle gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog overschaduwde.  Het op grote schaal uitvoeren van volkenmoord en de manier waarop, laten de meeste mensen een gruwelijke gedachtenis na.  Reporters, die op de plaats van het gebeuren waren, moesten de mensen overtuigen dat het in die kampen vreselijk was.  Een Amerikaan, Ed Murrow, vertelde tijdens een radio-uitzending zijn ontdekkingen.  “Ik beschreef wat ik zag en u hoorde hiervan slechts een gedeelte, want voor het meeste heb ik geen woorden.”

 

Bijlage: kaart van uitroeiingkampen

 

Legenda:

  * = uitroeiingkamp

 ¨ = grote stad

 

Terug naar boven