Het lied van de wolf ¹

Langzaam valt de avond over de beboste heuvels aan de voet van de Rocky Mountains. Boven de verre bergtoppen dooft de gouden gloed van de ondergaande zon terwijl de volle maan hoger rijst en steeds helderder wordt, haar spiegelbeeld weerkaatsend in het rimpelloze water van de rivier. De zwarte silhouetten van sparren wijzen als kerktorens omhoog naar een onbewolkte hemel. We zitten op de oever bij een nagloeiend houtvuur. De rode sintels knetteren zachtjes, een intiem geluidje dat de volmaakte stilte om ons heen nog extra benadrukt. Spoedig zal de duisternis zich verdiepen en we bereiden ons geestelijk voor om voor de nacht in ons tentje te kruipen. Toch blijven we onder de invloed van de betoverende sfeer treuzelen. Wachten we onbewust op een teken dat de ban zal breken?  

Ver weg, op de grens van ons gehoor, klinkt een ijle kreet die weer wegsterft voor we ons ten volle bewust zijn van het geluid. Stil! We luisteren gespannen met de mond half open en durven nauwelijks nog ademen. Na een tijdje klinkt de kreet opnieuw, duidelijker nu. Het is een hoog, aanhoudend galmen dat toeneemt in volume, zich even handhaaft op het luidste punt en dan weer wegsterft in diepe melancholie. De grote, suizende stilte omgeeft ons en het duister valt als een onzichtbaar gordijn, maar het geluid herhaalt zich niet. We durven ons niet te bewegen en blijven lange tijd intensief luisteren, totdat er een rilling over onze rug loopt. Was het van de kou nu de temperatuur begint te zakken? Of werden we beroerd door een oeroude, onbewuste emotie, een lang vergeten huivering uit een ver verleden toen onze primitieve voorvaderen nog onder de sterren sliepen en vaak onthaald werden op het schemerconcert van hun wilde broeder, de wolf, terwijl hij aan zijn nachtelijke zwerfjacht begon?