UK AND JAMAICA SHARE GRAND PRIX

 

A two-way tie between

 

 

 

United Kingdom - Feeling

Written by Jane Schwartz and Peter Yellowstone

Performed by Capricorn

 

 

Jamaica - Life Is Just For Livin'

Written by Ernie Smith

Performed by Ernie Smith

 

 

 

 

 

 

 

Date: 17-18-19 November 1972

Venue: Nippon Budokan Hall, Tokyo, Japan

Presenters: Jo Shishido, Celia Paul & Mari Christine

Orchestra: Yamaha Pops Orchestra

Festival Structure: 2 Semi Finals (including all selected international

and Japanese entries) and 1 Grand Final

Total participating countries: 36

First-time participants: Bulgaria, Curacao, Iceland & Nigeria

Total entries: 1.038 (from 61 countries)

Total entries selected: 46

Total entries in Final: 22

Awards: Grand Prix, Most Outstanding Performance Award (MOPA),

Outstanding Performance Award (OPA), Outstanding Song Award (OSA)

Interval Acts: Michel Polnareff, Tsunehiko Kamijo (Grand Prix Winner 1971), Yamaha's Junior Original Concert, Suwa Drum Group

Theme: "Clap Your Hands"

 

 

3th World Popular Song Festival

Stageview

 

 

 

Grand Final 1972

 

1st Semi-Final 1972

 

2nd Semi-Final 1972

 

Full Report 1972

 

 

 WPSF 1971

 

MAIN MENU

WPSF 1973

 

 

 

GRAND FINAL -19 NOVEMBER 1972
(in ranking order)

 

Award

Song Title

Performer

Country

Grand Prix

1

Feeling

Capricorn

United Kingdom

1

Life Is Just For Livin'

Ernie Smith

Jamaica

OSA

2

Marie Sainte Marie

Les Nanas

Belgium

3

Don't You Know It's Magic

John Farnham

Australia

4

Alles Ist Möglich

Peter Horten

West Germany

5

Where Can I Go (Engl. transl.)

Mops

Japan

6

Proprio Tu

Ada Mori

Italy

7

Song of Gorilla

Chewing Gum

Japan

8

Get On, Move

Peter, Sue & Marc

Switzerland

OSA - MOPA

9

I Can't Let You Walk Out Of My Life

Ginette Reno

United Kingdom

OSA

OPA

10

What Becomes Of My World

Tony Christie

United Kingdom

11

One I Love

Chung Hun Hi

Korea

12

La Chanson De Mon Pays

Emmanuelle

Canada

MOPA

13

When You're There

Ben Cramer

Netherlands

OPA

14

Nie Ma Drogi Dalekiej

Sośnicka

Poland

Finalists

15

Someday, My Love

Mignonne

Sri Lanka

16

When I Forgot My Love (Engl. transl.)

Ito Aiko

Japan

17

Me And My Dog

Neil Reid

United Kingdom

18

Mh Teaae

Elpida

Greece

19

Die Sprache Der Liebe Ist Leis

Frank Schöbel

West Germany

20

Love Light

Lexia

U.S.A.

21

Une Vie

Daniele Licari

France

 

 

 

1st SEMI-FINAL - 17 NOVEMBER 1972
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

Está En Tí

Marcelo

Chile

Marie Sainte Marie

Les Nanas

Belgium

What Becomes Of My World

Tony Christie

United Kingdom

Vrati Mi Nadu

Srecko Zubak

Yugoslavia

Don't You Know It's Magic

John Farnham

Australia

Santa Rosa

Benny, Bjorn,

Agnetha, Anni-Frid

Sweden

Amor, Espina Y Rosa

Elaiza Romero

Venezuela

Someday, My Love

Mignonne

Sri Lanka

Alles Ist Möglich

Peter Horten

West Germany

Maybe Tomorrow

David Curtis

New Zealand

One I Love

Chung Hun Hi

Korea

Mon Amour (Sans Concession, Sans Mensonge)

Jean-Pierre Savelli

France

When I Forgot My Love (Engl. Transl.)

Ito Aiko

Japan

Here On Earth

Boris Godjunov

Bulgaria

Black & White

The Eye

Austria

Me And My Dog

Neil Reid

United Kingdom

The Time Has Come For Me To Go

Frances Yip

Hong Kong

Milencl Z Verony

Eva Máziková

Czechoslovakia

La Chanson De Mon Pays

Emmanuelle

Canada

Where Can I Go (Engl. Transl.)

Mops

Japan

Proprio Tu

Ada Mori

Italy

Mh Teaae

Elpida

Greece

Beyond The Sorrow (Engl. Transl.)

Okasaki Hiroshi

Japan


2nd SEMI-FINAL - 18 NOVEMBER 1972
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

Id-dinja Taghna

Mary Rose Mallia

Malta

There Is No King As God

I.K. Dairo & His Blue Spots

Nigeria

Gira La Ruota

Dori Ghezzi

Italy

Van Jó Minden Rosszban

Kati Kovács

Hungary

The Invisible Man (Engl. Transl.)

Kuni Hanoi

Japan

Nie Ma Drogi Dalekiej

Sośnicka

Poland

I Can't Let You Walk Out Of My Life

Ginette Reno

United Kingdom

Die Sprache Der Liebe Ist Leis

Frank Schöbel

West Germany

Before I Die

Tuty Ahem

Indonesia

Sunday Morning

Julian Granados

Spain

Song of Gorilla (Engl. Transl.)

Chewing Gum

Japan

Get On, Move

Peter, Sue & Marc

Switzerland

Lovelight

Lexia

U.S.A.

Daydream Girl

V. V. Vanguard

R.S.A.

Señor Compositor

Humberto Nivi

Curacao

Quiero Saber Si Te Acuerdas De Mi

Pedro Villar

Argentina

When I Look At All Those Things

Jonas & Einar

Iceland

Une Vie

Daniele Licari

France

Feeling

Capricorn

United Kingdom

Stop Being So Blue

Frankie Cheah

Malaysia

Life Is Just For Livin'

Ernie Smith

Jamaica

When You're There

Ben Cramer

Netherlands

Desde Que Me Ames Un Pouco

Vittorio Santos

Portugal

 
 
VERSLAG

 

 

Podium voor het 3de WPSF in opbouw

 

 

 

Zijaanzicht op het podium met orkestbak

Voor het eerst werd in de Japanse (en buitenlandse) pers ook ruim aandacht besteed aan het indrukwekkende, circusachtige decorontwerp voor het Yamaha Festival. Het podium was immers versierd met kleurrijke vlaggen, ballonnen, een regenboog en grote fruitbomen in de achtergrond.

 

Zicht op het podium, de stallen en balkonnen

in de Budokan Hall

 

 

Zicht op de geluidsafdeling

De 3de editie van het WPSF was de enige met een Ijslandse inzending. Daarvoor tekende het duo Jónas & Einar. Op de website van Einar Vilberg staat te lezen:

 

"In 1972 after playing in different groups and doing some television shows Einar made the LP Gypsy Queen writing the lyrics and the songs. And as a follow up Einar and his friend Jonas went to Tokyo-Japan to participate in the Yamaha song festival and did record one of Einar’s song (with a Japanese song on the flip side) that was released only in Japan."

 

Jónas & Einar (Album)

 

 

 

 

Einar Vilberg (anno 2005)

Optreden van Björn, Benny,

Agneta & Anni-Frid tijdens het 3de WPSF

 

 

Eén van de opvallendste nummers dat jaar kwam uit het Zweden en was getiteld "Santa Rosa". Het nummer kon op flink wat bijval rekenen bij het publiek omwille van de verfrissende, ritmische stijl maar sleepte vreemd genoeg geen prijs of finaleplaats in de wacht. Componisten en zangers van dienst waren Benny Andersson en Björn Ulvaeus (ESC '74), bijgestaan door Anni-Frid en Agnetha. Aan de WPSF-deelname van het viertal ging een eigen verhaal vooraf… .

 

 

 

In 1971 trad voor het eerst het echte "ABBA" voor het voetlicht door het uitbrengen van de single "She's My Kind Of Girl". Hoewel alleen maar de namen van Björn en Benny op het label stonden, waren het Agnetha en Anni-Frid die het achtergrondkoortje vormden. "She's My Kind Of Girl" was in 1969 al geschreven. Een Japanse uitgever die Parijs bezocht, hoorde het liedje en werd er meteen verliefd op. Toen hij de rechten ervan vroeg, kreeg hij die vrij snel en zo scoorden Björn en Benny hun eerste grote hit in Japan, waar meer dan een half miljoen exemplaren van "She's My Kind Of Girl" werden verkocht. Naar aanleiding van dit succes werden de vier Zweden uitgenodigd voor deelname aan het derde WPSF, waar ze optraden op de eerste dag van het Festival.

 

 

Björn & Benny, Agnetha & Anni-Frid -

"He Is Your Brother"

(7" single met "Santa Rosa" op B-kant)

 

 

 

 

 

"Thank You

For The Music"

(4-CD Box - 1994)

Hun nummer "Santa Rosa", opgenomen in maart '72 in de Metronome Studio, verscheen als B-kant van de single "He Is Your Brother". Het nummer kreeg aanvankelijk de titel "Grandpa's Banjo" en zou worden uitgebracht als een Björn & Benny single in Japan. In een interview met Fred Bronson (juni 1994) voor het "ABBA - Thank You For The Music" project verklaarde Benny dat hij geen goede herinneringen heeft aan het nummer "Santa Rosa": "That's a bad one. That was originally called 'Grandpa's Banjo'. I don't like it. It's one of those we shouldn't have recorded." Dankzij de Limited Edition Box "ABBA - Thank You For The Music" met een speciale collector's CD verscheen "Santa Rosa" voor het eerst in digitale versie. "Santa Rosa" is vandaag ook te vinden als bonustrack op de CD-heruitgave (2001) van het ABBA-album "Ring Ring".

 

 

 

 

 

ABBA - "Ring Ring"

(CD reissue - 2001)

Op de officiële ABBA-site staat het volgende te lezen over de deelname van het viertal aan het 3de WPSF:

 

"Björn and Benny’s success in Japan earlier in the year led to an invitation to perform at the Yamaha World Popular Song Contest in Tokyo in November. The song they performed at this function was entitled ’Santa Rosa’. It had been recorded by the duo alone, but was released in Sweden as the B-side to the ’He Is Your Brother’ single. It was not the best song they had ever written, and the decision to perform it in the contest was actually made by their Japanese record company. Still, it did mean that the two couples were able to go to Japan, for although they don’t appear on the record, Agnetha and Frida were asked to perform backing vocals in the festival. But despite the female contribution, the Swedish entry was in fact awarded no prize whatsoever." (bron: www.abbasite.com)

 

Pagina uit het ABBA Stripalbum (Oberon - 1978)

met verwijzing naar de deelname van het viertal aan het WPSF:

"Het was 1972, en ze vlogen naar Tokio voor het wereld songfestival…"

 

 

Terwijl Benny, Björn, Anni-Frid en Agnetha de WPSF-finale niet haalden, deden enkele andere Eurovisie-artiesten dat wel. We zetten ze even op een rijtje:

- Peter Horten (ESC '67) voor West-Duitsland met "Alles Ist Möglich", een eigen compositie met tekst van Carl J. Schäuble (tekstschrijver "Ein Hoch Der Liebe" - ESC '68) en bekroond met een Outstanding Song Award;

- Peter, Sue & Marc in hun tweede, succesvolle WPSF-poging voor Zwitserland met het door Peter Reber geschreven "Get On, Move" over een zeekapitein (Outstanding Song Award);

- Ben Cramer (ESC '73) die voor Nederland met "When You're There" (tekst: Anthony Marcson - muziek: Harry de Groot) een Most Outstanding Performance Award in de wacht sleepte;

- en Elpida (ESC '79 - '86) voor Griekenland met "Mh Teaae" (Don't Laugh).

 

 

Optreden van Peter Horten

(West-Duitsland - boven) en

Peter, Sue & Marc

(Zwitserland - onder)

tijdens het 3de WPSF

 

 

 

 

 

Voor een van de succesvolste Belgische inzendingen in de geschiedenis van het World Popular Song Festival tekenden Les Nanas, een damestrio rond Claude Lombard (ESC '68). Hun briljante nummer, "Marie Sainte Marie", was trouwens een compositie van Mme Lombard (muziek) en Andrée Simons (tekst). Deze laatste had sinds 1969 ook zelf reeds enkele LP's en singles uitgebracht. "Marie Sainte Marie", gegoten in een 70s club-sound, was in feite een weeklacht tegen de verstedelijking, vertolkt via een gebed tot de Heilige Maagd. Het nummer en de bijhorende act (let op de pruiken!) leverden België een schitterende tweede plaats (en een Outstanding Song Award) op. "Marie Sainte Marie" verscheen als 7" single in Japan op het Victor-label.

 

Les Nanas - "Marie Sainte Marie"

(7" single - inzending België)

 

 

Net als in 1971 ging de Grand Prix naar twee inzendingen: de rock-ballade "Feeling" van Capricorn (Verenigd Koninkrijk) en "Life Is Just For Livin'" van Ernie Smith (Jamaica). Met "Feeling" begon het Verenigd Koninkrijk bovendien aan het lijstje van 5 Grand Prix-overwinningen op het WPSF.

 

Capricorn bestond uit Sue Avory (lead vocals), Unwin Brown (drums, ex-lid Trees), Colin Travers (guitar) en Steve Pryor (bass). De band was in Japan een stuk bekender dan in het Verenigd Koninkrijk. Hun eerste single, waarvan de muziek werd gebruikt als de herkenningstune voor een TV-reeks op de BBC, behaalde de 1ste plaats in de Japanse charts. "Liverpool Hello" was trouwens een compositie van Ronny Scott en Marty Wild. De opvolger "Goodbye Today, Hello Tomorrow"  (een Carter-Lewis compositie) behaalde de 27de plaats in Japan en met de derde single, het Grand Prix-winnende "Feeling", wist Capricorn opnieuw door te stoten naar de 3de plaats in de Japanse charts. "Feeling" werd geschreven door Jane Schwartz en Peter Yellowstone.

 

 

Capricorn - "Feeling"

(7" single - 2 versies - Britse inzending)

 

 

 

 

Capricorn tijdens hun Grand Prix-winnende performance op het 3de WPSF

 

 

Ernie Smith tijdens zijn

Grand Prix-winnende performance

op het 3de WPSF

 

 

 

Ernie Smith - 30th Anniversary in Showbiz

 

Ernie Smith had zijn Grand Prix te danken aan het lekker meewiegbare reggae-ritme van zijn "Life Is Just For Livin'", dat in het thuisland heel populair werd. Red Stripe Beer, vandaag een van de meest gedronken bieren in Jamaica, dankt zijn populariteit aan het gebruik van "Life Is Just For Livin'" in een bijzonder succesvolle marketingcampagne. Ernie Smith werd bovendien de eerste Jamaicaanse muzikant in de popmuziek aan wie de Jamaicaanse regering een "Badge of Honour for Meritorious Service in the Field of Popular Music" overhandigde. "Life Is Just For Livin'" schittert heden nog op menig compilatie-CD met reggaeliedjes uit de jaren '70. In 2003 verscheen bovendien een nieuw verzamelalbum (2-CD) van Ernie Smith met de live recording van "Life Is Just For Living" op het 3de WPSF.

 

Ernie Smith

"After 30 Years: Life Is Just For Living"

(verzamel-CD - 1997 - met de studioversie

van zijn Grand Prix song)

 

Ernie Smith - "Living At His Best"

(verzamelalbum - 2CD - met de live recording van

"Life Is Just For Living" op het WPSF 1973)

 

In oktober 2003 ontving Ernie Smith als populair Jamaïcaans muziek-ikoon - op 58-jarige leeftijd - de bronzen "Musgrave Medal" voor zijn bijdrage tot de populaire muziek. In een interview met de krant "Jamaica Observer" werd uiteraard nog een keertje verwezen naar Ernie's Grand Prix-overwinning op het 3de WPSF:

 

"Life is just for Living, written as a Red Stripe beer advertising jingle, catapulted Smith into international recognition when it took top spot at the third World Popular Song Festival, sponsored by the Yamaha Foundation for Music Education in Japan. Smith in his effort beat out songs from well known writers including the legendary Neil Sedaka. "It was written as a full-length song and it tied with (a song from) England," Smith remembered."

 

Naast "Feeling" had het Verenigd Koninkrijk dat jaar nog drie andere succesvolle inzendingen in het Festival: "I Can't Let You Walk Out Of My Life" (Outstanding Song Award & Most Outstanding Performance Award), "What Becomes Of My World" (Outstanding Song Award & Outstanding Performance Award) en "Me And My Dog" (finalist).

 

"I Can't Let You Walk Out Of My Life" werd vertolkt door de uit Canada afkomstige Ginette Reno, die toen reeds een tiental succesvolle albums op haar palmares had staan. Ook in Japan was de Canadese diva geen onbekende: voor haar deelname aan het WPSF waren er reeds 3 singles uitgebracht. Ondanks de mooie 9de plaats was "I Can't You Let You Walk Out Of My Life" ook haar laatste single voor Japan. De tekst van "I Can't Let You Walk Out Of My Life" werd geschreven door Geoff Stephen, de tekstschrijver van "Knock Knock - Who's There?" (ESC '70) en van diverse andere nummers uit de Britse ESC-preselecties (waaronder Olivia Newton-John's "Have Love, Will Travel", Tony Christie's "Queen Of The Mardi Gras" en Lyn Paul's "If Everybody Loved The Same As You"). Het nummer was bovendien een compositie van Les Reed, die jaren later het nummer "Just For The Good Times" schreef dat 8ste (en laatste) werd in de finale van A Song For Europe '89.

 

Ginette Reno

"I Can't Let You Walk Out Of My Life"

(7" single - Britse inzending)

 

 

 

"What Becomes Of My Word" was een compositie van Neil Sedaka en werd vertolkt door de populaire Tony Christie (finalist A Song For Europe '76). Goed voor een 10de plaats.

 

 

 

 

 

Tony Christie

op het Yamaha-podium

 

 

"Me And My Dog" werd gezongen door het Britse kindsterretje Neil Reid. Op 11-jarige leeftijd kwam Neil als winnaar uit de TV-show "Opportunity Knocks" met het liedje "Mother Of Mine", waarmee hij de 2de plaats in de Britse charts verwierf evenals een optreden in "Top of the Pops". "Mother Of Mine" was tevens een Top 20-hit in Zuid-Afrika. De opvolger "That's What I Want To Be" haalde de 45ste plaats. "Me And My Dog", een compositie van Herbie Flowers en Dougie Wright, was goed voor een finaleplaatsje.

 

 

 

Neil Reid - "Smile"

(Decca SKL 5136, LP)

 

 

John Farnham tijdens zijn performance op het 3de WPSF

 

John Farnham -

"Don't You Know It's Magic"

(7" single - release Japan)

 

 

 

Australië stuurde superster John Farnham, die met "Don't You Know It's Magic" een Outstanding Song Award en een schitterende 3de plaats behaalde. John Farnham is nog steeds de enige Australische zanger met (nationale) hits in de jaren '60, '70, '80 en '90. Hij werd in 1987 uitgeroepen tot "Australian of the Year".

"Don't You Know It's Magic" verscheen op single in Australië én in Japan en is terug te vinden op een groot aantal LP's en verzamelalbums (zie afbeeldingen hieronder).

In de vijfde aflevering van het ABC TV-programma "Love Is In The Air" (uitgezonden op 9 november 2003) gaf Brian Cadd tijens een interview meer uitleg over het ontstaan van "Don't You Know It's Magic" (zie tekstkader hieronder).

 

 

 

 

 

 

 

Hits Magic & Rock 'N Roll

 

Johnny Farnham's Greatest Hits

 

 

Best Of Johnny Farnham

 

 

 

 

One Voice

 

 

 

 

 

 

When Brian Cadd was given 30 minutes to write a song for the Tokyo Song Festival in 1971, he came up with a ripper. 'Don't You Know It's Magic' was written for the Yamaha Song Contest here in Australia.

 

Brian Cadd: "And a friend of mine called me and said, "Now, the thing's closed at 5:00, "and you haven't gotten yours in yet." And I said, "But I haven't been able to come up with anything." "Well, get it in, get it in." 'Don't You Know It's Magic' became a huge hit in Australia and performed well in Tokyo."They said, "You can have whoever you like sing it," you know, and I thought, "Ah, who the hell...?" Ah! Get here! Get here! Who else but Farnham, because it's just... First of all, it's got about a 2.5-octave range, and there were very few singers, and still are very few singers, that can sing that creditably. And it was just perfect for John, and he said, "Never been to Tokyo - love to go."

 

It was a classic example of great song choice for an artist, and furthered the careers of both the writer and the performer. For an Australian song to even get accepted, apart from being aired, to get accepted is a great honour, I think.


Brian Cadd: "It's quite obvious that the Japanese people go for really ultra-commercial stuff, you know? Which we didn't know beforehand - we had no idea. (…) We were just so happy that we got into the final - that was hard enough."

 

 

 

The John Farnham Phenomenon

Live At

The Regent Theatre

 

 

Full House

 

Highlights From

The Main Event

(with Olivia & Anthony)

 

 

 

Anthology 2

 

The Classic Gold Collection

 

Het Afrikaanse continent werd voor de eerste (en tevens laatste) maal vertegenwoordigd door twee landen: Zuid-Afrika met V.V. Vanguard en Nigeria met I.K. Dairo & His Blue Spots.

I.K. Dairo (volledige naam: Isaiah Kehinde Dairo), geboren in Kwara State (Nigeria) en opgegroeid in een gezin met 12 kinderen, groeide uit tot "The Father Of Juju Music". In de jaren '50 en '60 werd Juju beschouwd als de muziek van de "armere bevolking" aangezien het genre niet modern genoeg was voor de elite van het klassenbewuste Nigeria. Maar na de onafhankelijkheid in 1963 werd I.K. Dairo dé motor achter het grote succes van Juju-muziek. Hij vermengde het genre ook met nieuwe instrumenten, zoals de accordion.

 

 

I.K. Dairo & His Blue Spots

"I Remember" (album)

In 1957 richtte Isaiah zijn eigen band op, The Morning Star Orchestra, dat later werd omgedoopt tot "The Blue Spots". Hun grote doorbraak kwam er in 1961 met het behalen van de 1ste plaats op het WNBS/TV-festival. En ook het buitenland toonde belangstelling. Tijdens het bezoek van de Britse koningin Elizabeth aan Nigeria kreeg Isaiah de titel van "Member Of The British Empire" (M.B.E.) overhandigd. Hij werd aldus de eerste (en enige) Afrikaanse muzikant die deze onderscheiding mocht ontvangen. I.K. Dairo & His Blue Pots boekten grote successen. Het gezelschap reisde de wereld rond, vertegenwoordigde Nigeria in 1965 op het Festival Of Negro Arts in Dakar én kreeg in 1972 de kans om te reizen naar Tokio voor een deelname aan het 3de WPSF.

In 1975 kwam I.K.'s carrière tot stilstand en wijdde hij zich volledig aan de Cherubim/Seraphim-kerkbeweging. In de jaren '90 ondernam hij nog een comeback. Isaiah overleed op 7 februari 1996 in Efon-Alaiye (Nigeria). Hij was 65. 

 

 

 

 

Frankrijk had twee inzendingen in het WPSF '72. Jean-Pierre Savelli zong het pathetische "Mon Amour (Sans Concession, Sans Mensonge)", waarvan de tekst werd geschreven door Jean Drejac (tekstschrijver "Comme On S'Aime" - ESC '72).

 

De tweede kandidate, Danièle Licari, wist met "Une Vie" de allerlaatste finaleplaats voor Frankrijk in de wacht te slepen. Danièle verwierf in 1969 grote bekendheid met haar prachtige vertolking van "Concerto Pour Une Voix". Zij leende eveneens haar stem aan de Franse versie van de filmsong "Il était une fois dans l'Ouest". Pierre-André Dousset (tekstschrijver "Marie-Blanche" - ESC '70) schreef de woorden voor "Une Vie".

 

 

 

 

 

Danièle Licari - "Golden Prize"

(LP met "Une Vie" - Franse inzending)

Jean-Pierre Savelli

 

 

 

Ada Mori tijdens

haar vertolking

van "Proprio Tu"

op het 3de WPSF

 

 

 

Ook Italië en West-Duitsland hadden elk twee inzendingen in de 3de editie van het WPSF. Voor Italië stonden Dori Ghezzi (ESC '75) met "Gira La Ruota" (The Wheel Turns) en Ada Mori met "Proprio Tu" op het Yamaha-podium. Terwijl Dori niet verder kwam dan de halve finale, wist Ada zowel de 6de plaats als een Outstanding Song Award in de wacht te slepen.

 

Dori Ghezzi … solo

op het 3de WPSF

Frank Schöbel

"Nur Wer Das Feuer Kennt"

(7" - "Die Sprache Der Liebe Ist Leis" op B-kant)

 

 

West-Duitsland liet zich vertegenwoordigen door twee zangers: Peter Horten (zie hoger) en Frank Schöbel, die met "Die Sprache Der Liebe Ist Leis" de 19de plaats behaalde. Dit nummer verscheen in 1972 als B-kant van de single "Nur Wer Das Feuer Kennt" en was tevens een track op Franks album "Wie Ein Stern" uit 1972.

 

Frank Schöbel - "Wie Ein Stern"

(LP met "Die Sprache Der Liebe

Ist Leis" als track)

Achter de Maltese inzending, "Id-dinja Taghna" (Our World), gezongen door Mary Rose Mallia, zaten Alfred C. Sant (tekst) en Raymond Agius (muziek). Zij zouden in de jaren '90 drie Maltese nummers naar de Eurovisie-top 10 loodsen ("Keep Me In Mind" in '95 als schrijversduo, "In A Woman's Heart" in '96 met Sant als tekstschrijver en "Let Me Fly" in '97 met Agius als componist én tekstschrijver). Mary Rose won op 15-jarige leeftijd het "Malta Song Festival" en nam ook deel aan het "Split International Song Festival".

 

De inzending van Venezuela - "Amor, Espina Y Rosa" - werd geschreven door de beroemde Valenciaanse componist Aldemaro Romera en gezongen door diens dochter Elaiza Romera. Samen hadden ze met het nummer "Tú Y Yo Formamos Una Multitud" reeds de "Olympiad Of Song in Athens" gewonnen, een muziekevenement waaraan ook Mignonne (Sri Lanka) dat jaar deelnam.

 

Van het 3de WPSF verschenen twee verschillende verzamelalbums met live-vertolkingen van diverse inzendingen.

 

 

 

WORLD POPULAR SONG FESTIVAL IN TOKYO '72 LP

 

Side A

1 - Feeling (United Kingdom) Grand Prix

2 - Life Is Just For Livin' (Jamaica) Grand Prix

3 - One I Love (Korea)

4 - Alles Ist Möglich (West-Germany)

5 - What Becomes Of My World (United Kingdom)

6 - Don't You Know It's Magic (Australia)

7 - Marie Sainte Marie (Belgium)

 

Side B

1 - Song Of Gorilla (Japan)

2 - La Chanson De Mon Pays (Canada)

3 - I Can't Let You Walk Out Of My Life (United Kingdom)

4 - Where Can I Go (Japan)

5 - Proprio Tu (Italy)

6 - Get On, Move (Switzerland)

 

 

 

The beginnings

 

 

Select another year for a full description of that year's festival