NORWAY MAKES SOARING DEBUTE

 

 

 

 

 

Grand Prix International

Won by Norway -

You Made Me Feel I Could Fly

Written by Johnny Sareussen and

Kristian Lindeman

Performed by Ellen Nikolaysen

 

 

Grand Prix Japan

Itsuno-Manika Kimiwa

Written by

Yoshimi Hamada

Performed by Yoshimi Hamada

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Date: 15-16-17 November 1974

Venue: Nippon Budokan Hall, Tokyo, Japan

Presenters: Kyu Sakamoto & Judy Ongg

Orchestra: Yamaha Pops Orchestra

Festival Structure: 2 Semi Finals (including all selected international & Japanese entries) and 1 Grand Final

Total participating countries: 32

First-time participants: Brazil, Colombia, Cuba & Norway

Total entries: 1500 (from 57 countries)

Total entries selected: 46

Total entries in Final: 24

Awards: Grand Prix, Most Outstanding Performance Award (MOPA), Outstanding Performance Award (OPA), Outstanding Song Award (OSA), Kawakami Award (KAWA), Special Award (SA)

Interval Acts: Peter, Sue & Marc; Akiko Kosaka (Grand Prix Winner 1973); Yamaha's Junior Original Concert

Theme: "We're Sun-Lovers"

 

 

 

5th World Popular Song Festival

Stageview

 

 

 

 

Grand Final 1974

 

1st Semi-Final 1974

 

2nd Semi-Final 1974

 

Full Report

 

 

 

 WPSF 1973

 

MAIN MENU

WPSF 1975

 


GRAND FINAL - 17 NOVEMBER 1974
(in ranking order)

 

Award

Title

Performer

Country

GP International

MOPA

1

You Made Me Feel I Could Fly

Ellen Nikolaysen

Norway

GP Japan

OPA

1

Itsuno-Manika Kimiwa

Yoshimi Hamada

Japan

OSA

2

Met De Zomer Mee

Nicole & Hugo

Belgium

OSA - SA

3

Hany Ejjel Vartam

Viktoria Vincze

Hungary

OSA

4

Min Ipohoris

Elpida

Greece

OSA - KAWA

5

Kiso (Wa Yama No Naka)

Yuki Katsuragi

Japan

OSA - OPA

6

El Recuerdo De Aquel Largo Viaje

Farah Maria

Cuba

OSA - KAWA - SA

7

Que Diacho De Dor

Antonio Carlos, Jocafi & Maria Creuza

Brazil

OSA - SA

8

Dream Your Dreams

Bolland & Bolland

Netherlands

OSA - KAWA

9

Shiru Shir Lashemesh

Ilanit

Israel

OSA - OPA

10

Aurinkosilmät

Marion

Finland

OPA

11

And Now (Engl. transl.)

Akira Yamazaki

Japan

Finalists

12

Can't You Hear The Music Of My Love Song

Samantha Sang

Australia

13

El Ultimo Adios

Charlie Leroy

Argentina

14

Ich Verschenke Meine Träume

Peter Cornelius

Austria

15

Stardust Serenade

Michael d'Abo

United Kingdom

16

Shau Ha Ha

Sandra Lang

Hong Kong

17

Je N'ai Plus Que Lui

Au Monde

Ann Christy

Belgium

18

Life (Don't Have to Get You Down)

A Taste Of Honey

U.S.A.

19

Prendi La Mia Mano

Rosanna Fratello

Italy

20

Mr. Chaplin

Chewing Gum

Japan

21

Ame No Hi No Hitorigoto

Junko Yagami

Japan

22

Y Te Quiero Tanto

Analya

Chile

23

Sin Piedad

Les Nanas

Belgium

  • An Outstanding Performance Award (OPA) was also given to Jose Luis Rodriguez (Venezuela).
  • A Special Award (SA) was also given to the song "Bus", performed by Jose & Dario from Columbia.




1st SEMI-FINAL - 15 NOVEMBER 1974
(in order of appearance)

Song Title

Performers

Country

Met De Zomer Mee

Nicole & Hugo

Belgium

Can't You Hear The Music Of My Love Song

Samantha Sang

Australia

March 3rd (Engl. Transl.)

Youko Shibata & San Francisco Kid

Japan

World Of Sunshine

Carmen Gusman & Enzo Gusman

Malta

Hany Ejjel Vartam

Viktoria Vincze

Hungary

El Ultimo Adios

Charlie Leroy

Argentina

Min Ipohoris

Elpida

Greece

Kiso (Wa Yama No Naka)

Yuki Katsuragi

Japan

Ich Verschenke Meine Träume

Peter Cornelius

Austria

Pretty Witty, Chick Chick

Peter, Sue & Marc

Switzerland

Toby

Jutta Weinhold

West Germany

El Recuerdo de Aquel Largo Viaje

Farah Maria

Cuba

Stardust Serenade

Michael d'Abo

United Kingdom

Monde Bleu

Jeff Barnel

France

Shau Ha Ha

Sandra Lang

Hong Kong

And Now (Engl. transl.)

Akira Yamazaki

Japan

Saminta Nemuririi

Dida Dragan

Rumania

I Need You Near Me

Mariska Veres

Netherlands

Rainbow

Shona Laing

New Zealand

Oh God, Please (Engl. Transl.)

Sparrows' Choir

Japan

Cinta

Broery Marantika

Indonesia

Que Diacho de Dor

Antonio Carlos, Jocafi & Maria Creuza

Brazil

Je N'ai Plus Que Lui

Au Monde

Ann Christy

Belgium

Life (Don't Have To Get You Down)

A Taste Of Honey

U.S.A.


2nd SEMI-FINAL - 16 NOVEMBER 1974
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

Prendi La Mia Mano

Rosanna Fratello

Italy

Mr. Chaplin

Chewing Gum

Japan

No Hay Tiempo Que Perder

Jose Luis Rodriguez

Venezuela

Show Me The Way Back Home

Patsy Gallant

Canada

Dream Your Dreams

Bolland & Bolland

Netherlands

Brilliant Light In That Flower

Park Kyung Heuy

Korea

Good-bye, I'm On My Way To Somewhere

Bibi Johns

Sweden

Leave Me Alone (Engl. Transl.)

Piment

Japan

You Made Me Feel I Could Fly

Ellen Nikolaysen

Norway

Bus

Jose & Dario

Colombia

S.O.S., I Need Your Love

Olivia Gray

Switzerland

Et Je Me Suis Perdu

Leonil McCormick

Belgium

Ame No Hi No Hitorigoto

Junko Yagami

Japan

Bye Bye Baby

Olsen Brothers

Denmark

Je Ne Sais Pas Si C'est L'amour

Benedicte

France

Shiru Shir Lashemesh

Ilanit

Israel

Ang Puso'y Buksan

Joel Navarro

Philippines

Y Te Quiero Tanto

Analya

Chile

Itsuno-Manika Kimiwa

Yoshimi Hamada

Japan

Sin Piedad

Les Nanas

Belgium

Aurinkosilmät

Marion

Finland

Lady Laura

Joe Dolan

United Kingdom


VERSLAG

 

 

 

 

 

 

Stageviews

 

 

 

 

Ellen Nikolaysen - "You Made Me Feel I Could Fly"

(7" single - inzending Noorwegen)

 

 

 

 

Scandinavia rules! Nadat ABBA op 6 april voor Zweden de hoogste onderscheiding op het ESC had weggekaapt, deed Ellen Nikolaysen (ESC '75) zeven maanden later hetzelfde - gehuld in een opvallende streepjesjurk - voor Noorwegen op het WPSF. Met "You Made Me Feel I Could Fly", een Engelstalig nummer met een vocaal veeleisend refreintje, behaalde ze zowel de Grand Prix International als de Most Outstanding Performance Award. Voor de tekst van het nummer tekende Johnny Sareussen, die ook instond voor de Engelse vertaling van haar minder succesvolle Eurovisie-bijdrage "Touch My Life (With Summer)". Componist was Kristian Lindeman, een bekende naam uit de Noorse Melodi Grand Prix van de jaren '60.

Ellens deelname aan het WPSF was in feite één van haar eerste publieke optredens. Dankzij haar 6½ jaar vocale scholing in klassieke muziek kon zij zingen over een toonbereik van 3½ octaaf.

 

 

Een ander Scandinavisch land dat in '74 de WPSF-finale haalde, was Finland met "Sunny Day" (originele titel: "AurinkosiI Mät"), gezongen door Marion Rung (ESC '73) en net als haar "Tom Tom Tom" op tekst van Rauno Lehtinen, die ook tekst én muziek had geschreven voor Markku Aro's ESC-bijdrage uit '71.  

 

 

Marion tijdens haar performance

op het 5de WPSF

 

 

Zweden en Denemarken stonden eveneens in het Festival, maar bleven steken in de halve finales: Zweden stuurde opnieuw Bibi Johns, maar ook met "Good-Bye, I'm On My Way To Somewhere" kon ze haar favorietenrol niet waarmaken.

Voor Denemarken zongen de populaire Olsen Brothers (ESC 2000). Na de release van de single "My Sweet Baby" wilden de broers het pop-imago van zich afschudden en brachten in 1974, in samenwerking met UNICEF, het album "For The Children Of The World" uit. Met dit album reisden ze de wereld rond en werden ze alzo uitgenodigd voor een deelname aan het WPSF. Hun Yamaha-liedje "Bye Bye Baby" (een lekker swingend rock 'n' roll nummertje geschreven door Jørgen) was een van de grote favorieten. Maar ondanks de leuke knipoog naar Japan in hun lied ("I told you I was leaving for the Land of the Rising Sun") konden ook de Deense broers hun favorietenrol niet verzilveren met een finaleplaatsje. "Bye Bye Baby" verscheen voor de eerste maal op CD met de release van het album "Angela - The HitStory Of Brdr. Olsen" in 1999. Dat album bevat ook hun tweede Yamaha-nummer, "Julie", waarmee ze Denemarken succesvol vertegenwoordigden in 1977.

 

Listen here to a fragment of "Bye Bye Baby":
(links to an external RealAudio file)

 

 

Olsen Brdr. - "For The Children Of The World"

(LP i.s.m. UNICEF - 1974)

 

Olsen Brdr.
"Angelina - The HitStory Of Brdr. Olsen"

(album met o.a. "Bye Bye Baby" & "Julie",

resp. Deense inzending 1974 & 1977)

 

 

 

 

Opnieuw van de partij waren Elpida voor Griekenland met "Min Ipohoris" (Don't Retreat), beloond met een Outstanding Song Award, en festival-recidivisten Peter, Sue & Marc (zie ook WPSF '71 en WPSF '72) in hun laatste WSPF-deelname voor Zwitserland met "Pretty Witty, Chick Chick". Dit kinderliedje, dat nog steeds in vele Japanse liedjesboeken is te vinden, werd de succesrijkste compositie van Peter Reber.

 

 

Elpida voor Griekenland.

 

Zwitserland had nog een tweede inzending in het Festival: Oliva Gray met "S.O.S. I Need Your Love". Olivia nam in de loop van haar carrière deel aan een groot aantal songfestivals (The Popular Song Festival in Seoel, Bratislava Song Festival, Castlebar International Song Contest, Song Festival Viña de Mar) en schreef tot op heden reeds meer dan 300 liedjes (verspreid over 12 albums en 28 singles), waaronder een aantal hits, zoals "Put Your Head Down Tonight" and "Nobody Wants To Be Lonely". Met haar Yamaha-nummer raakte ze echter niet verder dan de halve finale.

 

 

België bleef dat jaar niet onopgemerkt op het Festival. Na hun onvergetelijke, maar onbekroonde Eurovisie-optreden in Luxemburg met "Baby Baby", scoorden Nicole & Hugo (ESC '73) een stuk beter in Tokio: geen rode lantaarn, maar een schitterende finaleplaats (2de) en een verdienstelijke Outstanding Song Award voor het vrolijke "Met De Zomer Mee", geschreven door Phil Van Cauwenbergh en Paul Quintens (het schrijversduo achter "Un Peu De Poivre, Un Peu De Sel"; "Oh Oh, Ik Heb Zorgen"; "Jennifer Jennings"; "Goeiemorgen, Morgen").

 

 

 

De WPSF-trofee van Nicole & Hugo

("Outstanding Song Award")

 

 

Nicole en Hugo brachten hun nummer met brio: de eerste helft zongen ze in het Nederlands, de tweede helft in het Engels en aan het einde klommen ze naar een climax met een Japanse slotzin als pointe. Die Japanse slotzin betekende tevens het startschot voor een complete Japanse versie die ze van "Met De Zomer Mee" opnamen. Na het Festival bleven Nicole en Hugo nog drie weken in het Land van de Rijzende Zon en aangezien ze een prijs hadden behaald, kregen ze de kans om enkele optredens te geven in Japan. Een speciale Jumbo 747 (van Yamaha) stond daarvoor ter beschikking van de winnende artiesten, het 60-koppige orkest, de technici en de Yamaha-stafleden. Een hele Jumbo voor de Festival-groep!

 

 

Nicole & Hugo op het 5de WPSF

 

 

 

 

Ann Christy - "The Best Of Ann Christy"

(LP - 1976 - met o.a. "Hij")

 

 

 

Leonil McCormick - "Et Je Me Suis Perdu"

(7" single - inzending België)

 

 

 

België had nog drie andere deelnemers, waaronder twee finalisten en een halve finalist: Ann Christy (zie ook WPSF '71), Les Nanas (zie ook WPSF '72) en Leonil McCormick.

Zowel Ann als Les Nanas keerden voor de tweede maal terug naar het Yamaha-podium in de Budokan Hall. Ann Christy bracht opnieuw een Frans nummer, "Je N'Ai Plus Que Lui Au Monde" (muziek: Adam Hoptman- tekst: Mary Baudoin), dat een mooie 17de plaats behaalde. Het nummer werd na het Festival vooral bekend in de Nederlandstalige versie ("Hij"), die verscheen als track op het album "The Best Of Ann Christy" (1976) en op de verzamelaar "Terugblik" (2004). De Engelse versie van het nummer - "I Can Depend On Music" - werd nooit uitgebracht.

Les Nanas vertolkten opnieuw een compositie van Claude Lombard en Andrée Simons, maar hun "Sin Piedad" moest het ditmaal stellen met de allerlaatste finaleplaats (23ste).

De enige Belg die niet in de Finale raakte, was Leonil McCormick met het toepasselijke "Et Je Me Suis Perdu", een eigen compositie. Leonil nam in 1984 trouwens deel aan de Waalse Eurosong-preselecties met "Donne-Moi Des Ailes".

 

 Leonil McCormick on stage

 

 

 

Nederland had twee geselecteerde inzendingen. "I Need You Near Me" (tekst & muziek: Martin Van Wyk) werd gezongen door Mariska Veres, de leadzangeres van Schocking Blue. Deze Haagse popband rond het aparte stemgeluid van Mariska en de aanstekelijke popsongs van gitarist/componist Robbie van Leeuwen verwierf in 1970 wereldfaam met "Venus", dat uitgroeide tot een echte popklassieker. Mariska had reeds in 1965 en '67 solo-singles uitgebracht. Met haar deelname aan het WPSP hoopte ze haar solo-carrière een nieuwe duw in de rug te geven, maar het nummer bleef steken in de halve finale. "I Need You Near Me" verscheen toch in een beperkte oplage op single in Japan en is thans een bijzonder zeldzaam item. In 1975 en '76 verschenen nog twee andere Mariska-singles op de Japanse markt: "Take Me High/I Am Loving You" and "Tell It Like It Is/Wait Till I Get Back To You".

 

Listen here to a fragment of
"I Need You Near Me":

(links to an external RealPlayer file)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mariska Veres -

"Tell It Like It Is"

(1976)

 

Mariska Veres -

"Take Me High"
(1975)

De tweede Nederlandse inzending was het met een finaleplaats én een Outstanding Song Award bekroonde "Dream Your Dreams" van Bolland & Bolland. De broers Rob en Ferdi scoorden reeds in 1972 hun eerste hit met de single "Summer Of '71", gevolgd door de nog grotere hit "Wait For The Sun". Na hun deelname aan het WPSF werden ze het jaar daarop tweede bij de Nationale Finale van het Eurovisiesongfestival. Vanaf 1978 gingen de broers zich meer toeleggen op het schrijven van nummers voor andere artiesten. Zo kon Sandra Reemer in 1979 (onder de naam Xandra) afreizen naar het Eurovisiesongfestival in Jeruzalem met "Colorado", een compositie van Bolland & Bolland. Samen met de zanger Falco schreven ze in 1985 het nummer "Rock Me Amadeus", dat de eerste plaats bereikt in de Amerikaanse en Engelse hitlijsten. Status Quo scoorde dan weer in 1986 een internationale hit met "In The Army Now", een nummer dat Bolland & Bolland vijf jaar eerder hadden neergepend.

 

Bolland & Bolland

op het 5de WPSF

 

 

De nieuwe Kawakami Award ging dat jaar naar drie liedjes: "Kiso" (Wa Yama No Naka), "Shiru Shir Lashemesh" (Sing A Song To The Sun) en "Que Diacho De Dor" (Damned Suffering).

 

 

Yoshimi Hamada -

"Itsuno-Manika Kimiwa"

(7" single - inzending Japan)

 

 

 

"Kiso" was met zijn 5de plaats de tweede succesvolste inzending van 1974 voor Japan. Maar liefst acht Japanse inzendingen dongen toen mee naar de Grand Prix. Yuki Katsuragi moest enkel de duimen leggen voor Yoshimi Hamada en zijn "Itsuno-Manika Kimiwa" (Someday). Ook Akira Yamazaki, Chewing Gum en Junko Yagami haalden de grote finale. Slechts drie Japanse inzendingen moesten het dus met iets minder stellen.

 

 

Yoshimi Hamada

 

 

 

 

Yuki Katsuragi

 

 

 

 

Chewing Gum

 

Junko Yagami - "Ame No Hi No Hitorigoto"

(7" single - inzending Japan)

 

 

 

 

 

 

 

Piment

 

Ilanit - "The Best Of Ilanit"

(album met o.a. "Shiru Shir Lashemesh" - inzending Israël)

Israël was na twee jaartjes afwezigheid terug van de partij op het WPSF en stuurde de toen bijzonder populaire zangeres Ilanit naar de Budokan Hall met het nummer "Shiru Shir Lashemesh". Het jaar daarvoor had zij de eerste inzending van Israël op het Eurovisiesongfestival - "Ei Sham" (Somewhere) - naar een schitterende 4de plaats gezongen. Haar Yamaha-nummer, geschreven door Nurit Hirsch (componist "Ei Sham" én "A-Ba-Ni-Bi"), kreeg tevens een Outstanding Song Award en behaalde een fraaie 9de plaats. "Shiru Shir Lashemesh" wordt nog steeds gerekend tot één van Ilanits "Best Of"-nummers.

 

 

 

Ilanit op het 5de WPSF

 

 

 

Maria Creuza

 

 "O Essencial de Maria Creuza"

(album met "Diacho De Dor")

 

 

 

"Que Diacho De Dor" betekende het debuut van Brazilië op het WPSF. Het land deed dan ook beroep op één van zijn rasartiesten, met name Maria Creuza, die voor de gelegenheid werd bijgestaan door Antônio Carlos (haar toenmalige echtgenoot) en Jocafi. Meteen goed voor drie onderscheidingen en een 7de plaats in de Finale. "Que Diacho De Dor" behaalde bovendien de 76ste plaats in de "Hot 100 Brazil" van 1974. Het nummer is vandaag te vinden (als "Diacho De Dor") op de verzamel-CD "O Essencial de Maria Creuza" uit 1999. Maria Creuza keerde nog een keertje terug naar het WPSF: in de jubileumeditie van 1979 zong ze (solo) voor Brazilië het liedje "Luanda Sile" naar een schitterende vierde plaats.

 

 

 

 

Maria Creuza

 

Antônio Carlos en Jocafi

 

 

En ook het derde debuterende land, Cuba, scoorde uitstekend met Farah Maria en haar "El Recuerdo De Aquel Largo Viaje" (Memory Of The Long Journey). Twee onderscheidingen en een knappe 6de finaleplaats. Slechts één debuterend land presteerde ondermaats op het WPSF '74. Het duo Jose & Dario slaagde er immers niet in om voor Colombia een finaleplaatsje in de wacht te slepen.

 

Farah Maria

 

 

Jeff Barnel - "Monde Bleu"

(7" single - inzending Frankrijk)

 

 

West-Duitsland en Frankrijk deden voor hun WPSF-inzending een beroep op toekomstige ESC-componisten en -tekstschrijvers.

"Toby", het nummer van Jutta Weinhold, was een creatie van Rainer Pietsch (muziek) en Michael Holm (tekst), het schrijversduo achter Joy Fleming's "Ein Lied Kann Eine Brücke Sein" (ESC '75).

De Franse deelnemer Jeff Barnel (componist "Et Bonjour A Toi L'Artiste" - ESC '75) schreef zelf de muziek voor "Monde Bleu". Voor de tekst tekende Gilbert Sinoué (tekstschrijver "Toi, La Musique Et Moi" - ESC '76).

 

Nieuw-Zeeland deed net als het jaar ervoor een beroep op de vocale kwaliteiten van Shona Laing. Maar in tegenstelling tot "Masquerade", bekroond met een Outstanding Song Award in de WPSF-Finale van 1973, kon "Rainbow" het mooie resultaat niet herhalen. Toch bleef Shona's tweede deelname niet vruchteloos. Zo kwam ze op het Festival in contact met Roberta Danova, een Italiaanse producer uit Londen en tevens componist van de Engelse inzending "Lady Laura" (zie verder). Hij stelde voor om vanuit Londen haar carrière verder uit te bouwen. Zo vloog Shona in 1975 naar Engeland, waar ze de komende zeven jaar zou verblijven en optreden in diverse folk clubs. Via platenmaatschappij kon ze begin jaren '80 vier singles uitbrengen, die uiteindelijk zouden belanden op het album "Tied To The Tracks". "Rainbow" verscheen als een track op haar album "Shooting Stars Are Only Seen At Night".

 

 

 

 

Shona Laing
"Shooting Stars Are Only Seen At Night"

(Album met "Rainbow" - inzending Nieuw-Zeeland)

 

Het andere land van down under, Australië, stuurde ster-in-wording Samantha Sang. Zij bracht "Can't You Hear The Music Of My Love Song", een nummer van de klassiek geschoolde componist/pianist Grant Foster. Goed voor een mooie finaleplaats (12de). Samantha's grote doorbraak kwam er pas in 1978 met de hitsingle "Emotion", geschreven door Barry en Maurice Gibb. Jammer genoeg zou het haar enige pop-rock hit blijven en moest ze later genoegen nemen met backing vocals voor artiesten als Francis Lai en Eric Carmen.

 

Samantha Sang - "Emotion" (1978)

 

Bovendien was "Can't You Hear The Music Of My Love Song" dat jaar de succesvolste inzending uit een Engelssprekend land.

 

Pas op de 15de plaats volgde het Verenigd Koninkrijk met "Stardust Serenade" van Michael "Mike" d'Abo, die in 1971 de zangpartij van Koning Herodes voor zijn rekening had genomen in "Jesus Christ Superstar" (m.n. het nummer "King Herod's Song" op het gelijknamige album). Op die manier werd hij de tweede finalist uit de geschiedenis van het WPSF met een link naar deze musical (zie ook Shawn Phillips - WPSF '73). Mike's deelname aan het WPSF diende als promotie voor zijn nieuwe solo-album "Broken Rainbows" (september 1974), dat op heel gunstige kritieken werd onthaald, maar niet scoorde in de charts. "Stardust Serenade" was trouwens geen track op "Broken Arrows", maar werd apart uitgebracht door platenmaatschappij A&M als single in Japan. In 1997 vertolkte Akira Inaba een Japanse coverversie van "Stardust Serenade" op diens album "Serenade".

Het Verenigd Koninkrijk had nog een tweede inzending in het Festival: Joe Dolan met zijn "Lady Laura". Joe Dolan, ook wel de Engelse Demis Roussos genoemd, scoorde zijn eerste hitparadesucces samen met The Drifters in 1964 toen "The Answer To Everything" de vierde plaats haalde in de Ierse charts. De grote internationale doorbraak kwam er in juli 1969 met "Make Me An Island", een hit in het Verenigd Koninkrijk (n°3) en op het Europese vasteland (n° 10 in de Nederlandse Top 40). "Lady Laura" verscheen in 1974 als B-kant van de single "The Most Wanted Man In The U.S.A.".

 

 Joe Dolan

 

 

 

 

Mike d'Abo - "Belinda" (1972)

 

 

 

 Michael d'Abo on stage

 

 

 

Joe Dolan
"The Most Wanted Man In The U.S.A."

(7" single met "Lady Laura" op B-kant)

 

 

De Verenigde Staten lieten zich vertegenwoordigen door "A Taste Of Honey", opgericht in 1970 toen Janice Marie Johnson (toen nog lid van de meisjesgroep "The Quniques") deelnam aan audities voor Princess Cruises en alzo in contact kwam met keyboard-speler Perry Kibble. Over de jaren maakten diverse andere muzikanten deel uit van de band. Toen hun leadzanger (Gregory Walker) de band verliet, kwam Hazel Payne in 1976 de gelederen vervoegen. Het nieuwe "A Taste Of Honey" scoorde vervolgens twee gigantische successen: de discostamper "Boogie Oogie Oogie" (met 2 miljoen verkochte singles in 1978) en een cover van "Sukiyaki" (hit uit 1963 van Kyu Sakamoto). Met "Life (Don't Have To Get You Down)" behaalde de toenmalige bezetting van "A Taste Of Honey" (met Janice Marie, maar zonder Hazel Payne) een 18de plaats in de WPSF-Finale.

 

 

 

Patsy Gallant tijdens haar performance op

het 5de WPSF

 

 

 

 

 

Ook Canada was opnieuw van de partij en stuurde niemand minder dan diva Patsy Gallant met "Show Me The Way Back Home". Die deelname was een mooie promotie voor haar nieuwe (Engelstalige) album "Power", waarop haar Yamaha-nummer echter niet te vinden was. Ms Gallant begon haar solo-carrière in 1967, maar het was wachten op eerste doorbraak tot 1972 met de release van haar Engelstalig debuutalbum "Upon My Own". Haar tweede Engelstalige album ("Power") nam ze op in Nashville in de hoop de Amerikaanse markt te veroveren. Toch duurde het nog enkele jaren vooraleer Patsy Gallant kon proeven van het echte internationale succes met de hitsingle "Are You Ready For Love" én de discohit "From New York To LA" (n° 15 in de Nederlandse Top 40). Ze schitterde ook in diverse musicals, waaronder "Cats", "Piaf, L'Amour Triomphe De Tout" (1993) en "Starmania". 

 

 

 

De Yamaha LP-traditie werd voortgezet. Zo verscheen ook van het 5de WPSF een verzamelalbum met live-vertolking van diverse inzendingen.

 

 

 

 

 

WORLD POPULAR SONG FESTIVAL '74

 

Side A

 

1 - Opening Theme

2 - Someday (Japan) Grand Prix

3 - Met De Zomer Mee (Belgium)

4 - Hány Ejjel Vartam (Norway)

5 - Dream Your Dreams (Netherlands)

6 - Que Diacho De Dor (Brazil)

7 - El Recuerdo De Aquel Largo Viaje (Cuba)

 

Side B

 

1 - Shiru Shir Lashemesh (Israel)

2 - Aurinkosilmät (Finland)

3 - Min Ipohoris (Greece)

4 - Kiso (Japan)

5 - You Made Me Feel I Could Fly (Norway) Grand Prix

6 - Finale

 

 

The beginnings

 

 

Select another year for a full description of that year's festival