VIVA AMERICA!

 

 

 

 

Grand Prix International

Won by Mexico - Lucky Man

Written by Jorge García Castil

Performed by Mister Loco

 

 

Grand Prix Japan

Jidai

Written by Miyuki Nakajima

Performed by Miyuki Nakajima

 

 

 

 

 

 

 

 

Date: 14-15-16 November 1975

Venue: Nippon Budokan Hall, Tokyo, Japan

Presenters: Kyu Sakamoto & Judy Ongg

Orchestra: Yamaha Pops Orchestra

Festival Structure: 2 Semi Finals (including all selected international & Japanese entries) and 1 Grand Final

Total participating countries: 32

First-time participants: Luxemburg

Total entries: 1.540

Total entries selected: 46

Total entries in Final: 22

Jury: 33 members (18 from Japan, 15 from other countries)

Awards: Grand Prix, Most Outstanding Performance Award (MOPA), Outstanding Performance Award (OPA), Outstanding Song Award (OSA), Kawakami Award (KAWA)

Interval Acts: Yoshimi Hamada (Grand Prix Winner 1974), Akiko Kosaka (Grand Prix Winner 1973), Sandy, Kyouko Nakazawa, Yamaha's Junior Original Concert (Rika Morimoto, Yuka Urano, Fumio Kitagawa & Yumiko Tanaka)

 

 

 

6th World Popular Song Festival

Stageview

 

 

 

Grand Final 1975

 

1st Semi-Final 1975

 

2nd Semi-Final 1975

 

Full Report

 

 

 

 WPSF 1974

 

MAIN MENU

WPSF 1976

 



GRAND FINAL - 16 NOVEMBER 1975
(in ranking order)

 

Award

Song Title

Performer

Country

GP International

1

Lucky Man

Mister Loco

Mexico

GP Japan

1

Jidai

Miyuki Nakajima

Japan

MOPA

2

Juntos En La Eternidad

Neyda Perdomo

Venezuela

3

Beauty Is In The Eyes Of The Beholder

Tom Sullivan

U.S.A.

OSA

4

Please Write A Song Called Marilyn

Kelly Stevens

U.S.A.

5

Moi, J'aime Les Films D'Amour

Tiffanie

France

OSA - OPA

6

Buscame, Llamame

Fernando de Madariaga

Argentina

7

After You've Gone (Engl. Transl.)

Matsuzaki Shigeru

Japan

8

Dialogo (Con Una Tromba)

Marisa Sacchetto

Italy

OSA

9

Yesterday, Today And Tomorrow

José Cid

Portugal

10

Jeremie

Caline

France

11

Please Remember Me (Engl. Transl.)

Akira Inaba

Japan

12

Elizabeth

Normie Rowe

Australia

OPA

13

Go On

Mary Spiteri

Malta

14

Memory Of The Lost Time

Ben Cramer

Netherlands

OPA - KAWA

15

Mr. Lonesome (Engl. Transl.)

Yoko Shibata

Japan

KAWA

16

Don't Say Goodbye

Bobby Solo

Italy

Finalists

17

The Flowers Will Never Die

Ayshea

United Kingdom

18

Kyriaki

Vlassis Bonatsos

Greece

19

Baby Et Lady

Eliane Dambre

Switzerland

20

The Migratory Bird (Engl. Transl.)

Seven Deities Of Good Luck

Japan

21

Mein Vater

Peggy March

West Germany

 

 

1st SEMI-FINAL - 14 NOVEMBER 1975
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

Hello

Waterloo & Robinson

Austria

Please Write A Song Called Marilyn

Kelly Stevens

U.S.A.

La Fotografía

Paolo Salvatore

Chile

Hand In Hand (Engl. Transl.)

Junko Yagami

Japan

Čardáš Dvoch Sŕdc

Karol Duchoň

Czechoslovakia

Moi J'Aime Les Films D'Amour

Tiffanie

France

Say You'll Always Be Mine

Hillary Francis

Singapore

Baby Et Lady

Eliane Dambre

Switzerland

Mama's Birthday (Engl. Transl.)

Saitoku & Naomi

Japan

Silly Song

Anna Leah

New Zealand

Buscame, Llamame

Fernando de Madariaga

Argentina

Guayabera

Miriam Ramos

Cuba

Ti Amo

Anna Maria Baratta

Italy

The Migratory Bird (Engl. Transl.)

The Seven Deities Of Good Luck

Japan

Give Me Any Sentimental Reason

Joan Orleans

Luxemburg

Lover, Not Just A Wife

Cahal Dunne

Ireland

Go On

Mary Spiteri

Malta

Lucky Man

Mister Loco

Mexico

Memory Of The Lost Time

Ben Cramer

Netherlands

Bul Kot

Chung Mi-Jo

Korea

Kyriaki

Vlassis Bonatsos

Greece

The Flowers Will Never Die

Ayshea

United Kingdom

After You've Gone (Engl. Transl.)

Matsuzaki Shigeru

Japan

 

Dialogo (Con Una Tromba)

Marisa Sacchetto

Italy


2nd SEMI-FINAL - 15 NOVEMBER 1975
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

All We Need Is Love

Dave & June Brooks

United Kingdom

Juntos En La Eternidad

Neyda Perdomo

Venezuela

La Cuna

Guillermo Basterrechea

Spain

There Is No Other Way

Didith Reyes

Philippines

Tov Li (Hachaim Yecholim Lihiot Yafim)

Nessim Saroussi

Israel

Jidai

Miyuki Nakajima

Japan

Yesterday, Today And Tomorrow

José Cid

Portugal

Dark Side Of Your Mind

Chelsia Chan

Hong Kong

Neka Tambura Svira

Lidija & Luj

Yugoslavia

Pergi Untuk Kembali

Melky Jannes Goeslaw

Indonesia

Jeremie

Caline

France

Please Remember Me (Engl. Transl.)

Akira Inaba

Japan

Mein Vater

Peggy March

West Germany

Álomarcú Lány

Locomotive GT

Hungary

Nothing To Lose

On

Japan

Don't Say Goodbye

Bobby Solo

Italy

Elizabeth

Normie Rowe

Australia

Nigdy W Piatek

 

Magda-Jadwiga Bielecka

Poland

Closest Thing To Heaven

Stephanie DeSykes

United Kingdom

Joe Dee M'Avait Dit

Philippe

France

Mr Lonesome (Engl. Transl.)

Yoko Shibata

Japan

Beauty Is In The Eyes Of The Beholder

Tom Sullivan

U.S.A.


VERSLAG

In 1975, het jaar waarin de Viëtnamoorlog eindigde, werd het 6de WPSF geopend met "Hymn Of Yamaha". Het nummer was een compositie van Pál S. Gábor, die op het WPSF 1974 een Outstanding Song Award had gewonnen voor zijn "Hâny Ejjel Vartam" (How Many Evenings), vertolkt door de Hongaarse Viktoria Vincze.

 

 

 

 

Joan Orleans
(Luxemburg)

Slechts één nieuwkomer dat jaar: Luxemburg. Het zou tevens de enige deelname van het Groothertogdom aan het Yamaha Festival zijn. Het kleine land stuurde wel een dame van formaat: gospel- en soulzangers Joan Orleans, geboren in New Orleans (Louisiana). Na haar studies kunst- en toneelwetenschappen aan de universiteit van Baton Rouge leerde ze haar Luxemburgse echtgenoot en manager Marcel Schmitt kennen, met wie ze richting Europa vertrok. De grote doorbraak kwam met haar optreden in de Duitse TV-show "Bio's Bahnhof", gevolgd door diverse deelnames aan internationale festivals (waaronder ook het "Sopot Festival" in Polen en het "Golden Orpheus Festival" in Bulgarije), een rolletje in de film "Hurry Sundown" (met Michael Caine en Jane Fonda) en de vertolking van de titelsong voor de film "Deadly Game". Hoogtepunten in haar carrière waren ongetwijfeld haar deelname aan het traditionele Kerstconcert in het Vaticaan (1998) en de hoofdrol in de musical "Mahalia", een eerbetoon aan de "Queen Of Gospel" - Mahalia Jackson. Op het WPSF bracht Joan het nummer "Give Me Any Sentimental Reason" (tekst & muziek: Robert Rupen), dat echter niet verder raakte dan de halve finale.

 

1975 was evenwel een schitterend jaar voor de inzendingen van het Amerikaanse continent: vijf behaalden de top 10 van de Grote Finale.

 

Mister Loco - "Lucky Man"

(7" single - inzending Mexico)

De International Grand Prix ging naar "Lucky Man" van Mister Loco, een pas opgerichte Mexicaanse 7-koppige band met onder meer Xavier Garza, Rafael Acosta en Jorge García Castil (componist van het winnende nummer). "Lucky Man" verscheen als single in Japan en werd de titel van Mister Loco's eerste album (verschenen bij Orfeón, 1976). In 1978 brachten ze hun laatste album - "Sencillamente Nunca" - uit.

 

Mister Loco - "Lucky Man"
(album)

Mister Loco - "Lucky Man"

(LP met o.a. live WPSF-versie van "Lucky Man")

 

 

De tweede plaats was voor Venezuela, vertegenwoordigd door Neyda Perdomo. Haar "Juntos En La Eternidad" werd tevens bekroond met een Most Outstanding Performance Award. Neyda nam in 1981 ook deel aan het 10de Festival OTI met "Aquel Ciego", maar strandde toen op een 17de plaats.

 

 

 

Neyda Perdomo (Venezuela)

 

Een Most Outstanding Peformance Award ging eveneens naar de blinde zanger Tom Sullivan, die met zijn "Beauty Is In The Eyes Of The Beholder" de 3de plaats behaalde voor de Verenigde Staten. Vanaf het 6de Festival kregen de winnaars van de Grand Prix en de Most Outstanding Performance Award een gouden medaille, de winnaars van de andere awards een zilveren exemplaar. Deze medailles waren ontworpen door Yasusuke Adachi, één van de top designers van traditionele, Japanse voorwerpen, die zich voor zijn WPSF-creatie had geïnspireerd op de Japanse dotaku (oud, bronzen belletje). Na het ontvangen van zijn onderscheiding reageerde Tom Sullivan: "When the medallion was placed around the neck, I thought to myself, how beautiful that sound was." Tom kreeg later een rolletje in de disaster-movie "Airport '77" (met o.a. Jack Lemmon en Christopher Lee), waarbij een jumbojet met VIPs en kunstschatten neerstort in de Bermuda-driehoek. Tom speelt hierin de rol van Steve, een blinde pianist die in het begin van de film de gasten in de lounge van het vliegtuig entertaint met een ingekorte versie van zijn "Beauty Is In The Eyes Of The Beholder".

 

 

 

Tom Sullivan
"Beauty Is In The Eyes Of The Beholder"

(7" single - inzending USA)

Dotaku-medailles
voor de winnaars

Tom Sullivan brengt zijn
liefdesballade

Airport '77
met o.a. Tom Sullivan

 

 

Fernando de Madariaga (Argentinië)

 

Miriam Ramos
(Cuba - cover album 1976)

 

 

Ook de vierde plaats ging naar de Verenigde Staten voor Kelly Stevens & William Tragesser en "Please Write A Song Called Marilyn". Beiden namen het jaar daarop nog een keertje deel aan het WPSF.

 

Op de zesde plaats eindigde Argentinië, vertegenwoordigd door Fernando de Madariaga - de Argentijnse Tom Jones. Hij zong het nummer "Buscame, Llamame" (Look For Me), geschreven door Richard Mochulske en Charlie Leroy. Beiden tekenden ook voor de Argentijnse inzending van het 5de WPSF, "El Ultimo Adios", waarbij Charlie Leroy zelf de zangpartij voor zijn rekening nam.

 

Het enige land van het Amerikaanse continent dat buiten de prijzenboot viel, was Cuba. Het land had evenwel een van zijn "Reinas de la Musica Cubana" afgevaardigd: Miriam Ramos. Zij startte in 1963 haar professionele zangcarrière als lid van het "Coro Nacional de Cuba" (Nationaal Koor van Cuba), gevolgd door een carrière als solo-zangeres en songwriter die haar bracht in nagenoeg alle Cubaanse theaters en TV-programma's evenals op diverse internationale muziekfestivals. Als erkenning voor haar bijdrage tot de promotie van de Cubaanse muziek beloonde de Cubaanse staat haar met de medaille voor "Distinción por la Cultura Nacional".

 

Ook het Australische continent was traditiegetrouw van de partij.

Enkel Australië wist met Normie Rowe een finaleplaatsje in de wacht te slepen. Normie, geruggesteund door zijn band "The Playboys", was de eerste én grootste Australische popster uit de jaren '60 met massahysterie van Beatle-esque omvang waar hij verscheen. Zijn versie van "Que Sera Sera" is nog steeds een van de succesrijkste Aussie-singles uit die periode (met bijna 100.000 verkochte exemplaren). In oktober 1965 stond Normie Rowe terzelfder tijd met drie hitsingles in de Melbourne Top 40. De verplichte legerdienst bracht echter een hevige slag toe aan zijn carrière en bij zijn terugkeer in het burgerleven was Johnny Farnham (zie WPSF '70) de nieuwe Australische "King Of Pop". Normie's deelname aan het 6de WPSF was een geslaagde zet om zijn carrière weer in de schijnwerpers te brengen. Het nummer "Elizabeth" leverde hem niet alleen een finaleplaats maar ook een redelijke hit in eigen land op.

Nieuw-Zeeland stuurde de uit Birmingham (UK) afkomstige Anna Leah. In 1973 nam ze deel aan de populaire "Studio One"-liedjeswedstrijd, die in 1971 David Curtis (zie WPSF '71 & '72) een ticket richting Tokio had opgeleverd. Anna's nummer "Love Bug" bereikte toen de 3de plaats in de hitparade. De opvolgers deden het een stuk minder goed en haar Yamaha-inzending "Silly Song" vond helemaal geen weerklank in de hitparade. Nieuw-Zeeland zou het jaar daarop het WPSF even links laten liggen en pas in 1977 terugkeren naar de Budokan Hall.

 

Normie Rowe (Australië)

 

Anna Leah (Nieuw-Zeeland)

 

 

Vijf Eurovisie-artiesten haalden de Grote Finale: José Cid (Portugal), Caline (Frankrijk), Mary Spiteri (Malta), Ben Cramer (Nederland) en Bobby Solo (Italië).

 

Voor José Cid (ESC '80) was het Yamaha Festival geen onbekend terrein. Hij had reeds deelgenomen in 1971 - toen nog onder de naam José Cid Tavares - met het nummer "Ficou Para Tia" (zie WPSF 1971). En in 1972 was hij de componist achter de geselecteerde WPSF-inzending van Vittorio Santos ("Desde Que Me Ames Un Pouco").

 

 

 

José Cid - "My Music"

(Engelstalig Album uit 1980
met "Yesterday, Today And Tomorrow")

 

In 1975 kreeg hij dus een nieuw ticket richting Tokio en keerde huiswaarts  met een fraaie 9de plaats en een Outstanding Song Award voor het opgewekte "Yesterday, Today And Tomorrow". Het nummer (mét de Japans-Engelse inleiding van Kyu Sakamoto and Judy Ongg) verscheen trouwens als afsluittrack op zijn Engelstalige album "My Music" uit 1980. De Portugese versie - "Ontem, Hoje E Amanhã " - is te vinden op de Cids "O Melhor Dos Melhores".

 

 

 

 

José Cid
"O Melhor Dos Melhores"

(Best Of CD met
"Ontem, Hoje E Amanhã")

Eén finaleplaatsje lager stond Caline, die voor Frankrijk het liedje "Jeremie" vertolkte, geschreven door André Popp en Michel Zacha. In 1978 stond Caline samen met Olivier Toussaint op het Eurovisiepodium in Parijs. Zij brachten toen voor Monaco het toepasselijke "Les Jardins De Monaco", wat het prinsendom een verdienstelijke 4de plaats opleverde.

 

 

 

 

Malta werd op het 6de WPSF vertegenwoordigd door Mary Spiteri (ESC '92) met het nummer "Go On" (muziek & tekst: Joseph Vella). Goed voor een 13de plaats en een Outstanding Performance Award.

 

 

 

 

Mary Spiteri voor Malta

Een OPA ging ook naar Ben Cramer (ESC '73) voor zijn vertolking van "Memory Of The Lost Time", geschreven door Kagari Matsuda en Jacques Zwart. Na deze tweede positieve ervaring op het WPSF (Cramers eerste succesvolle deelname was op het 3de WPSF in 1972) én het succes van de alleen in Australië verschenen single "There's A Fine Place" besloot Ben over te stappen naar het Engelstalige repertoire. De single "Sorrow" werd echter geen succes. Met het album "Ik Ben Zoals Ik Ben" greep hij in 1978 terug naar het Nederlandstalige lied.

 

 

Een van de twee Kawakami Awards was voor "Don't Say Goodbye", gezongen door Bobby Solo (ESC '65), die in 1964 met "Una Lagrima Sul Viso" een wereldster én tieneridool was geworden. Het nummer, dat op een ietwat teleurstellende 16de plaats belandde, verscheen enkel op single in Japan.

 

 

Waterloo & Robinson - "Songs"

(album met "Hello")

 

Cahal Dunne - "The Special Years"

(album met "Lover, Not Just A Wife")

 

 

In de halve finale op 14 november zaten nog twee (toekomstige) Eurovisie-inzendingen:Waterloo & Robinson (ESC '76) voor Oostenrijk en Cahal Dunne (ESC '79) voor Ierland.

 

Het Oostenrijkse duo opende het Festival met het vanuit die startplaats heel toepasselijke "Hello". Het bracht hen echter onvoldoende stemmen op om die verwelkoming te herhalen in de Grote Finale. "Hello" verscheen als track op hun album "Songs".

 

Cahal Dunne - neef van de voormalige Ierse Premier Jack Lynch - studeerde in 1974 af aan het University College van Cork met een "Bachelor of Music degree". In dat jaar won hij reeds de eerste prijs op het Castlebar Song Contest met een eigen nummer "Shalom". Een jaar later - hij was toen amper … jaar - viel hem reeds de eer te beurt zijn land te vertegenwoordigen op het prestigieuze WPSF. Hij schreef zelf de muziek van "Lover, Not Just A Wife" (tekst: Roy Bishop). Het nummer verscheen als track op het album "The Special Years".

 

 

Frankrijk had naast Caline (zie hoger) nog twee andere (jeugdige) deelnemers in het Festival.

 

Het zangeresje Tiffanie zong "Moi, J'Aime Les Films D'Amour", geschreven door Francis Lai (componist "Où Sont-Elles Passées?" - ESC '64) en Léo Carrier. De heren schreven voor haar nog drie andere nummers: "Les Amoureux d'Aujourd'hui Sont Romantiques", "Ballon Rouge, Ballon Bleu" en "La Vie, C'est Un Jardin". Met "Moi, J'Aime Les Films D'Amour" behaalde ze een knappe 5de plaats.

 

Dankzij de toen 12-jarige Philippe - Frankrijks derde en jammer genoeg minst succesrijke inzending op het 6de WPSF - was ook België onrechtstreeks vertegenwoordigd op het Festival. Philippe zong met brio "Joe Dee M'Avait Dit", een swingend rocknummertje van François Bernhiem, die jaren later de muziek schreef voor "Il Me Donne Rendez-vous" van Nathalie Santamaria (Frankrijk - ESC '95). Philippe scoorde reeds op 5-jarige leeftijd zijn eerste hitje in de Belgische hitparade. Hij toerde vervolgens door het land en op de leeftijd van 10 had hij reeds zijn eigen begeleidingsband. Vóór zijn deelname aan het WPSF had Philippe reeds 11 singles en één album uitgebracht en was talloze malen opgetreden in Belgische TV-shows. "Joe Dee M'Avait Dit", waarvan de singlehoes de nationale Expo-trots van België in de kijker zette, kon echter niet zorgen voor een internationale doorbraak.

 

 

Philippe - "Joe Dee M'Avait Dit"

(45" single - inzending Frankrijk)

 

Insteekkaart (Engels/Japans) bij single met

korte biografie van François Bernhiem en Philippe,

partituur & tekst "Joe Dee M'Avait Dit"

 

 

En nog meer bekende namen in het componistenveld … Voor Italië waren opnieuw Gianni Mescoli en Vito Pallavicini - het schrijversduo achter Claudio Villa's "Non Andare Piu Lontano" (ESC '67) - van de partij. Zij tekenden op het WPSF '75 voor de muziek en tekst van "Dialogo (Con Una Tromba)" (Conversation With A Trumpet), gezongen door Marisa Sacchetto.

 

Marisa Sacchetto (Italië)

 

Ayshea (Verenigd Koninkrijk)

Niemand minder dan Elton John (muziek) en Bernard Taupin (tekst) schreven samen "The Flowers Will Never Die", door Ayshea voor het Verenigd Koninkrijk naar een finaleplaats gezongen. Elton en Bernard hadden reeds hun schrijverskansen gewaagd voor het Eurovisiesongfestival: in 1969 eindigde hun compositie "Can't Go On (Living Without You)" op de zesde (en laatste) plaats in A Song For Europe met Lulu. Hieronder de tekst van Ayshea's "The Flowers Will Never Die".

 

I watch the raindrops falling on my window pane
All the bloomed forget-me-nots won't falter in the rain
Electric light bulbs cannot replace the sun
And picture postcards can't reveal all the things we've done

And the flowers will never ever die
And the flowers will never die
And autumn in the country cannot withhold the sky
And the flowers will never die

He spreads his cloudy blanket on a raging sea
And calms the cruel waves with the help of powers that be
The hours fly by, the clock ticks on maneuvering its hands
While the autumn leaves fall from the trees and return into the land

 

 

 

Peggy March - "Männer"

(LP met "Mein Vater" - inzending Duitsland)

 

 

 

Een componist wiens muzikale pennevruchten wel een stuk succesvoller waren op Eurovisievlak althans, was Ralph Siegel: de man achter talloze Duitse (en andere) ESC-inzendingen.

Toch slaagde hij er nog maar één keer in om de begeerde "Grand Prix Eurovision" te bemachtigen, met name in 1982 met Nicole en "Ein Bisschen Frieden". En ja hoor, ook in Japan waagde Ralph Siegel zijn festivalkansen.

Voor Peggy March, die zelf tweemaal deelnam aan de Duitse preselecties voor het Eurovisiesongfestival, componeerde hij "Mein Vater", dat een finaleplaatsje maar geen prijs in de wacht sleepte. Peggy was trouwens geen onbekende in Japan, waar ze reeds in de jaren '60 een aantal nummer 1-hits scoorde. "Mein Vater" belandde als track op Peggy's conceptalbum "Männer" (Ariola - 1975), dat werd geproduced door Ralph Sieger. Dat album kan op heel wat bijval rekenen bij muziekcritici, maar leek iets te hoog gegrepen voor het hit-gerichte Duitse publiek. Peggy March keerde niet terug naar het WPSF, Ralph Sieger wel… hij moest en zou een Yamaha-award bemachtigen!

 

Israël stuurde voor het eerst een solo-zanger naar het WPSF, maar die kandidaat - Nessim Saroussi - wist in tegenstelling tot zijn voorgangster (Hedva, Gali Atari en Ilanit) geen finaleplaats in de wacht te slepen. Zijn "Life Can Be Beautiful", dat Nessim samen met Ilan Goldhirsch had geschreven, werd als albumtrack uitgebracht in de originele Hebreeuwse versie: "Tov Li (Hachaim Yecholim Lihiot Yafim)".

 

 

 

 

Nessim Saroussi -

(Album - inzending Israël)

 

 

 

 

 

Jozseph Laux verdedigde voor de derde en laatste maal de Hongaarse kleuren: op het 1ste WPSF (1970) met Janos Kober & Omega ("Girl With Pearls In Her Hair") en het jaar daarop met de groep Locomotiv GT  ("Touch Me, Love Me, Rock Me"). Laux probeerde het nu opnieuw met Locomotiv GT en het Somlo-Adamis nummer, "ÁLomarcú Lány" (Lady Of The Night). Jammer genoeg geen succesvolle afsluiter van hun WPSF-avontuur.

 

 

 

 

Locomotiv GT - "Mindig Magasabbra"

(LP met o.a. "ÁLomarcú Lány" - Hongaarse inzending)

Een andere Oost-Europese beroemdheid was Karol Duchoň, geboren in 1950, die voor Tsjechoslovakije het nummer "Čardáš Dvoch Sŕdc" (Czardas Of Two Hearts) vertolkte. In 1969 maakte Karol zijn opwachting in het TV-programma "Malá Hitparáda", waarna hij in eigen land snel uitgroeide tot de "Spevák č. 1" (n° 1 zanger) op radio en TV. Ook in Cuba en de BRD kon hij op flink wat bijval rekenen. In 1974 won hij met zijn nummer "Zem Pamätá" (World Remembers) de eerste prijs op het Bratislava Lyre Festival. In 1966 was die eer reeds te beurt gevallen aan Karel Gott, landgenoot van Karol en vertegenwoordiger van Tsjechoslovakije op het 8ste WPSF (zie WPSF 1977). Karol nam ook deel aan het Sopot Festival (Polen), het Ljubljana Music Festival (Slovenië) en uiteraard aan het WPSF in Japan. Zijn Yamaha-nummer werd tevens de titeltrack van een album uit 1977 (verschenen bij Opus) en is ook te vinden op de verzamel-CD "Spomienka Na Karola". In 1976 bracht Karol het album "Portrait Einer Stimme" uit, in samenwerking met Rolf Soja en Frank Dostal, het schrijversduo achter onder meer het Spaanse duo Baccara.

 

 

 

Karol Duchoň - "Čardáš Dvoch Sŕdc" 
(LP - 1977 - met titeltrack
inzending Tsjechoslovakije)
 
 

De Japanse Grand Prix ging naar de toen 23-jarige Miyuki Nakajima voor haar nummer "Jidai" (Time Goes Around). Miyuki begon haar muzikale carrière als violiste. Tijdens haar studies op de campus vab Kohokku Daigakku, waar ze een artsenopleiding volgde (haar vader is dokter) en geregeld optrad, maakte ze de overstap naar guitaar. Tijdens de folk boom in Japan kreeg ze een platencontract aangeboden. Op het ogenblik van het Festival had deze talentvolle muzikante reeds 130 liedjes gecomponeerd. "At the present time, I am writing songs just for myself, but if there is a singer who can understand this, then I would like to write music for that person, too," vertelde ze tijdens een persconferentie. "I think the feeling of being moved is something very precious. I want to make it as natural as possible so as to be well received by others." Toen werd aangekondigd dat ze de Grand Prix had gewonnen, raakte ze compleet overdonderd: "On the side of the stage, I kept thinking that I have to sing, I have to sing. I felt all hurried, but I don't remember what happened after that." De voorbije jaren schreef Ms Nakajima nummers voor een groot aantal populaire Japanse artiesten.

 

Miyuki Nakajima on stage

 

Miyuki Nakajima - "Jidai"

(7" single - inzending Japan -

Grand Prix Winner)

 

 

Miyuki Nakajima's album

uit april 1976 met o.a. "Jidai"

Nog een jonge deelneemster was de zoetgevooisde Chelsia Chan voor Hong Kong. Ms Chan werd in de tweede helft van de jaren '70 een bijzonder populaire tienerster (en pianovirtuose) zowel in Hong Kong als in Korea, Taiwan en Singapore. In 1975 won ze de eerste prijs op het Hong Kong Creative Pop Song Contest met "Dark Side Of Your Mind", een nummer waarvoor ze zelf de muziek had geschreven. Die overwinning leverde haar ook een ticket voor het WPSF op. "Dark Side Of Your Mind" werd tevens de titel van haar eerste album, waarvan in 3 dagen tijd ruim 10.000 exemplaren werden verkocht. In 1976 scoorde ze een van haar grootste hits: "One Summer Night", een duet met Kenny Bee. Na haar huwelijk trok Chelsia zich stilletjes terug uit de muziekwereld.

 

Chelsia Chan
"Dark Side Of Your Mind"

(LP - 1975 - inzending Hong Kong)

 

Chelsia Chan
"The Classical Songs Of Chelsia Chan"

(Verzamelalbum met "Dark Side Of Your Mind")

 

 

De Yamaha LP-traditie werd voortgezet. Zo verscheen ook van het 6de WPSF een verzamelalbum met live-vertolking van diverse inzendingen.

 

 

 

 

 

WORLD POPULAR SONG FESTIVAL '75

 

Side A

 

1 - Opening Theme (Hymn of Yamaha)

2 - Jidai (Japan) Grand Prix

3 - Don't Say Good-Bye (Italy)

4 - The Flowers Will Never Die (United Kingdom)

5 - Buscame, Llamame (Argentina)

6 - Jeremie (France)

 

**********

Side B

 

1 - Lucky Man (Mexico) Grand Prix

2 - Please Write A Song Called Marilyn (USA)

3 - Mr. Lonesome (Japan)

4 - Moi, J'Aime Les Films D'Amour (France)

5 - Elizabeth (Australia)

6 - Juntos En La Eternidad (Venezuela)

 

 

The beginnings

 

 

Select another year for a full description of that year's festival