VIVA
|
|
Grand Prix International Won by Written by Jorge García Castil Performed by Mister Loco
|
Grand Prix Jidai Written by Miyuki Nakajima Performed by Miyuki Nakajima
|
|
|
Date: 14-15-16
November 1975 Venue: Nippon
Budokan Hall, Presenters: Kyu Sakamoto
& Judy Ongg Orchestra: Yamaha Pops
Orchestra Festival Structure: 2
Semi Finals (including all selected international & Japanese entries) and
1 Grand Final Total participating countries: 32 First-time participants:
Luxemburg Total entries:
1.540 Total entries selected: 46 Total entries in Final: 22 Jury: 33 members
(18 from Awards: Grand Prix,
Most Outstanding Performance Award (MOPA), Outstanding Performance Award
(OPA), Outstanding Song Award (OSA), Kawakami Award (KAWA) Interval Acts:
Yoshimi Hamada (Grand Prix Winner 1974), Akiko Kosaka (Grand Prix
Winner 1973), Sandy, Kyouko Nakazawa, Yamaha's Junior Original Concert
(Rika Morimoto, Yuka Urano, Fumio Kitagawa & Yumiko Tanaka) |
|
|
|
6th World Popular Song Festival Stageview |
|
|
|
|
|
WPSF 1976 |
GRAND FINAL - 16 NOVEMBER 1975
(in ranking order)
Award
|
N° |
Song Title |
Performer |
Country |
|
|
GP International |
1 |
Lucky Man |
Mister Loco |
Mexico |
|
GP Japan
|
1 |
Jidai |
Miyuki Nakajima |
Japan |
|
|
MOPA |
2 |
Juntos En La Eternidad |
Neyda Perdomo |
Venezuela |
|
|
3 |
Beauty Is In The Eyes Of The Beholder |
Tom Sullivan |
U.S.A. |
|
|
|
OSA |
4 |
Please Write A Song Called Marilyn |
Kelly Stevens |
U.S.A. |
|
|
5 |
Moi, J'aime Les Films D'Amour |
Tiffanie |
France |
|
|
|
OSA - OPA |
6 |
Buscame, Llamame |
Fernando de Madariaga |
Argentina |
|
|
7 |
After You've Gone (Engl. Transl.) |
Matsuzaki Shigeru |
Japan |
|
|
|
8 |
Dialogo (Con Una Tromba) |
Marisa Sacchetto |
Italy |
|
|
|
OSA |
9 |
Yesterday, Today And Tomorrow |
José Cid |
Portugal |
|
|
10 |
Jeremie |
Caline |
France |
|
|
|
11 |
Please Remember Me (Engl. Transl.) |
Akira Inaba |
Japan |
|
|
|
12 |
Elizabeth |
Normie Rowe |
Australia |
|
|
|
OPA |
13 |
Go On |
Mary Spiteri |
Malta |
|
|
14 |
Memory Of The Lost Time |
Ben Cramer |
Netherlands |
|
|
|
OPA - KAWA |
15 |
Mr. Lonesome (Engl. Transl.) |
Yoko Shibata |
Japan |
|
|
KAWA |
16 |
Don't Say Goodbye |
Bobby Solo |
Italy |
|
|
Finalists |
17 |
The Flowers Will Never Die |
Ayshea |
United Kingdom |
|
|
18 |
Kyriaki |
Vlassis Bonatsos |
Greece |
|
|
|
19 |
Baby Et Lady |
Eliane Dambre |
Switzerland |
|
|
|
20 |
The Migratory Bird (Engl. Transl.) |
Seven Deities Of Good
Luck |
Japan |
|
|
|
21 |
Mein Vater |
Peggy March |
West Germany |
|
|
1st SEMI-FINAL - 14 NOVEMBER 1975
(in order of appearance)
|
Song Title |
Performer |
Country |
|
|
Hello |
Waterloo &
Robinson |
Austria |
|
|
Please Write A Song Called Marilyn |
Kelly Stevens |
U.S.A. |
|
|
La Fotografía |
Paolo Salvatore |
Chile |
|
|
Hand In Hand (Engl. Transl.) |
Junko Yagami |
Japan |
|
|
Čardáš Dvoch Sŕdc |
Karol Duchoň |
Czechoslovakia |
|
|
Moi J'Aime Les Films D'Amour |
Tiffanie |
France |
|
|
Say You'll Always Be Mine |
Hillary Francis |
Singapore |
|
|
Baby Et Lady |
Eliane Dambre |
Switzerland |
|
|
Mama's Birthday (Engl. Transl.) |
Saitoku & Naomi |
Japan |
|
|
Silly Song |
Anna Leah |
New Zealand |
|
|
Buscame, Llamame |
Fernando de Madariaga |
Argentina |
|
|
Guayabera |
Miriam Ramos |
Cuba |
|
|
Ti Amo |
Anna Maria Baratta |
Italy |
|
|
The Migratory Bird (Engl. Transl.) |
The Seven Deities Of
Good Luck |
Japan |
|
|
Give Me Any Sentimental Reason |
Joan Orleans |
Luxemburg |
|
|
Lover, Not Just A Wife |
Cahal Dunne |
Ireland |
|
|
Go On |
Mary Spiteri |
Malta |
|
|
Lucky Man |
Mister Loco |
Mexico |
|
|
Memory Of The Lost Time |
Ben Cramer |
Netherlands |
|
|
Bul Kot |
Chung Mi-Jo |
Korea |
|
|
Kyriaki |
Vlassis Bonatsos |
Greece |
|
|
The Flowers Will Never Die |
Ayshea |
United Kingdom |
|
|
After You've Gone (Engl. Transl.) |
Matsuzaki Shigeru |
Japan |
|
|
Dialogo (Con Una Tromba) |
Marisa Sacchetto |
Italy |
|
2nd SEMI-FINAL - 15 NOVEMBER 1975
(in order of appearance)
|
Song Title |
Performer |
Country |
|
|
All We Need Is Love |
Dave & June
Brooks |
United Kingdom |
|
|
Juntos En La Eternidad |
Neyda Perdomo |
Venezuela |
|
|
La Cuna |
Guillermo
Basterrechea |
Spain |
|
|
There Is No Other Way |
Didith Reyes |
Philippines |
|
|
Tov Li (Hachaim Yecholim Lihiot Yafim) |
Nessim Saroussi |
Israel |
|
|
Jidai |
Miyuki Nakajima |
Japan |
|
|
Yesterday, Today And Tomorrow |
José Cid |
Portugal |
|
|
Dark Side Of Your Mind |
Chelsia Chan |
Hong Kong |
|
|
Neka Tambura Svira |
Lidija & Luj |
Yugoslavia |
|
|
Pergi Untuk Kembali |
Melky Jannes Goeslaw |
Indonesia |
|
|
Jeremie |
Caline |
France |
|
|
Please Remember Me (Engl. Transl.) |
Akira Inaba |
Japan |
|
|
Mein Vater |
Peggy March |
West Germany |
|
|
Álomarcú Lány |
Locomotive GT |
Hungary |
|
|
Nothing To Lose |
On |
Japan |
|
|
Don't Say Goodbye |
Bobby Solo |
Italy |
|
|
Elizabeth |
Normie Rowe |
Australia |
|
|
Nigdy W Piatek |
Magda-Jadwiga
Bielecka |
Poland |
|
|
Closest Thing To Heaven |
Stephanie DeSykes |
United Kingdom |
|
|
Joe Dee M'Avait Dit |
Philippe |
France |
|
|
Mr Lonesome (Engl. Transl.) |
Yoko Shibata |
Japan |
|
|
Beauty Is In The Eyes Of The Beholder |
Tom Sullivan |
U.S.A. |
|
|
In 1975, het jaar
waarin de Viëtnamoorlog eindigde, werd het 6de WPSF geopend met "Hymn Of
Yamaha". Het nummer was een compositie van Pál S. Gábor, die op het WPSF
1974 een Outstanding Song Award had gewonnen voor zijn "Hâny Ejjel
Vartam" (How Many Evenings), vertolkt door de Hongaarse Viktoria Vincze. |
|||||||||||||||||
|
Joan Orleans |
Slechts één
nieuwkomer dat jaar: Luxemburg. Het zou tevens de enige deelname van het
Groothertogdom aan het Yamaha Festival zijn. Het kleine land stuurde wel een
dame van formaat: gospel- en soulzangers Joan Orleans, geboren in New
Orleans (Louisiana). Na haar studies kunst- en toneelwetenschappen aan
de universiteit van Baton Rouge leerde ze haar Luxemburgse echtgenoot en
manager Marcel Schmitt kennen, met wie ze richting Europa vertrok. De grote
doorbraak kwam met haar optreden in de Duitse TV-show "Bio's
Bahnhof", gevolgd door diverse deelnames aan internationale festivals
(waaronder ook het "Sopot Festival" in Polen en het "Golden
Orpheus Festival" in Bulgarije), een rolletje in de film "Hurry
Sundown" (met Michael Caine en Jane Fonda) en de vertolking van de
titelsong voor de film "Deadly Game". Hoogtepunten in haar carrière
waren ongetwijfeld haar deelname aan het traditionele Kerstconcert in het
Vaticaan (1998) en de hoofdrol in de musical "Mahalia", een
eerbetoon aan de "Queen Of Gospel" - Mahalia Jackson. Op het WPSF
bracht Joan het nummer "Give Me Any Sentimental Reason" (tekst
& muziek: Robert Rupen), dat echter niet verder raakte dan de halve
finale. |
||||||||||||||||
|
1975 was evenwel
een schitterend jaar voor de inzendingen van het Amerikaanse continent: vijf
behaalden de top 10 van de Grote Finale. |
|||||||||||||||||
|
Mister Loco - "Lucky Man" (7" single - inzending Mexico) |
De International
Grand Prix ging naar "Lucky Man" van Mister Loco, een pas
opgerichte Mexicaanse 7-koppige band met onder meer Xavier Garza, Rafael
Acosta en Jorge García Castil (componist van het winnende nummer).
"Lucky Man" verscheen als single in Japan en werd de titel van
Mister Loco's eerste album (verschenen bij Orfeón, 1976). In 1978 brachten ze
hun laatste album - "Sencillamente Nunca" - uit. |
Mister Loco - "Lucky Man" |
|||||||||||||||
|
Mister Loco -
"Lucky Man" (LP met o.a. live
WPSF-versie van "Lucky Man") |
|||||||||||||||||
|
|
De tweede plaats was voor Venezuela,
vertegenwoordigd door Neyda Perdomo. Haar "Juntos En Neyda Perdomo (Venezuela) |
||||||||||||||||
|
Een Most Outstanding Peformance Award ging
eveneens naar de blinde zanger Tom Sullivan, die met zijn "Beauty
Is In The Eyes Of The Beholder" de 3de plaats behaalde voor de Verenigde
Staten. Vanaf het 6de Festival kregen de
winnaars van de Grand Prix en de Most Outstanding Performance Award een
gouden medaille, de winnaars van de andere awards een zilveren exemplaar.
Deze medailles waren ontworpen door Yasusuke Adachi, één van de top designers
van traditionele, Japanse voorwerpen, die zich voor zijn WPSF-creatie had
geïnspireerd op de Japanse dotaku (oud, bronzen belletje). Na het ontvangen
van zijn onderscheiding reageerde Tom Sullivan: "When the medallion was
placed around the neck, I thought to myself, how beautiful that sound
was." Tom kreeg later een rolletje in de disaster-movie "Airport
'77" (met o.a. Jack Lemmon en Christopher Lee), waarbij een jumbojet met
VIPs en kunstschatten neerstort in de Bermuda-driehoek. Tom speelt hierin de
rol van Steve, een blinde pianist die in het begin van de film de gasten in
de lounge van het vliegtuig entertaint met een ingekorte versie van zijn
"Beauty Is In The Eyes Of The Beholder". |
Tom Sullivan (7" single - inzending USA) |
||||||||||||||||
|
Dotaku-medailles |
Tom Sullivan brengt zijn |
Airport '77 |
|||||||||||||||
|
Fernando de
Madariaga (Argentinië)
Miriam Ramos |
Ook de vierde
plaats ging naar de Verenigde Staten voor Kelly Stevens & William
Tragesser en "Please Write A Song Called Marilyn". Beiden namen
het jaar daarop nog een keertje deel aan het WPSF. Op de zesde plaats
eindigde Argentinië, vertegenwoordigd door Fernando de Madariaga - de
Argentijnse Tom Jones. Hij zong het nummer "Buscame, Llamame" (Look
For Me), geschreven door Richard Mochulske en Charlie Leroy. Beiden tekenden
ook voor de Argentijnse inzending van het 5de WPSF, "El Ultimo
Adios", waarbij Charlie Leroy zelf de zangpartij voor zijn rekening nam. Het enige land van
het Amerikaanse continent dat buiten de prijzenboot viel, was Cuba. Het land
had evenwel een van zijn "Reinas de |
||||||||||||||||
|
Ook het
Australische continent was traditiegetrouw van de partij. Enkel Australië
wist met Normie Rowe een finaleplaatsje in de wacht te slepen. Normie,
geruggesteund door zijn band "The Playboys", was de eerste én
grootste Australische popster uit de jaren '60 met massahysterie van
Beatle-esque omvang waar hij verscheen. Zijn versie van "Que Sera
Sera" is nog steeds een van de succesrijkste Aussie-singles uit die
periode (met bijna 100.000 verkochte exemplaren). In oktober 1965 stond
Normie Rowe terzelfder tijd met drie hitsingles in de Melbourne Top 40. De
verplichte legerdienst bracht echter een hevige slag toe aan zijn carrière en
bij zijn terugkeer in het burgerleven was Johnny Farnham (zie WPSF '70) de
nieuwe Australische "King Of Pop". Normie's deelname aan het 6de
WPSF was een geslaagde zet om zijn carrière weer in de schijnwerpers te
brengen. Het nummer "Elizabeth" leverde hem niet alleen een
finaleplaats maar ook een redelijke hit in eigen land op. Nieuw-Zeeland
stuurde de uit Birmingham (UK) afkomstige Anna Leah. In 1973 nam ze
deel aan de populaire "Studio One"-liedjeswedstrijd, die in 1971
David Curtis (zie WPSF '71 & '72) een ticket richting Tokio had
opgeleverd. Anna's nummer "Love Bug" bereikte toen de 3de plaats in
de hitparade. De opvolgers deden het een stuk minder goed en haar
Yamaha-inzending "Silly Song" vond helemaal geen weerklank in de
hitparade. Nieuw-Zeeland zou het jaar daarop het WPSF even links laten liggen
en pas in 1977 terugkeren naar de Budokan Hall. |
Normie Rowe (Australië)
Anna Leah (Nieuw-Zeeland) |
||||||||||||||||
|
Vijf
Eurovisie-artiesten haalden de Grote Finale: José Cid (Portugal), Caline
(Frankrijk), Mary Spiteri (Malta), Ben Cramer (Nederland) en Bobby
Solo (Italië). |
|||||||||||||||||
|
Voor José Cid
(ESC '80) was het Yamaha Festival geen onbekend terrein. Hij had reeds
deelgenomen in 1971 - toen nog onder de naam José Cid Tavares - met het
nummer "Ficou Para Tia" (zie WPSF 1971). En in 1972 was hij de
componist achter de geselecteerde WPSF-inzending van Vittorio Santos
("Desde Que Me Ames Un Pouco"). |
|||||||||||||||||
|
José Cid - "My Music" (Engelstalig Album uit 1980 |
In 1975 kreeg hij dus een nieuw ticket richting
Tokio en keerde huiswaarts met een
fraaie 9de plaats en een Outstanding Song Award voor het opgewekte
"Yesterday, Today And Tomorrow". Het nummer (mét de Japans-Engelse
inleiding van Kyu Sakamoto and Judy Ongg) verscheen
trouwens als afsluittrack op zijn Engelstalige album "My Music" uit
1980. De Portugese versie - "Ontem, Hoje E Amanhã " - is te vinden
op de Cids "O Melhor Dos Melhores". |
José Cid (Best Of CD met |
|||||||||||||||
|
Eén finaleplaatsje
lager stond Caline, die voor Frankrijk het liedje "Jeremie"
vertolkte, geschreven door André Popp en Michel Zacha. In 1978 stond Caline
samen met Olivier Toussaint op het Eurovisiepodium in Parijs. Zij brachten
toen voor Monaco het toepasselijke "Les Jardins De Monaco", wat het
prinsendom een verdienstelijke 4de plaats opleverde. |
|||||||||||||||||
|
|
Malta werd op het
6de WPSF vertegenwoordigd door Mary
Spiteri (ESC '92) met het nummer "Go On" (muziek & tekst:
Joseph Vella). Goed voor een 13de plaats en een Outstanding Performance
Award. Mary Spiteri voor
Malta |
||||||||||||||||
|
Een OPA ging ook
naar Ben Cramer (ESC '73) voor
zijn vertolking van "Memory Of The Lost Time", geschreven door
Kagari Matsuda en Jacques Zwart. Na deze tweede positieve ervaring op het
WPSF (Cramers eerste succesvolle deelname was op het 3de WPSF in 1972) én het
succes van de alleen in Australië verschenen single "There's A Fine
Place" besloot Ben over te stappen naar het Engelstalige repertoire. De
single "Sorrow" werd echter geen succes. Met het album "Ik Ben
Zoals Ik Ben" greep hij in 1978 terug naar het Nederlandstalige lied. |
|||||||||||||||||
|
Een van de twee
Kawakami Awards was voor "Don't Say Goodbye", gezongen door Bobby Solo (ESC '65), die in 1964 met
"Una Lagrima Sul Viso" een wereldster én tieneridool was geworden.
Het nummer, dat op een ietwat teleurstellende 16de plaats belandde, verscheen
enkel op single in Japan. |
|
||||||||||||||||
|
Waterloo & Robinson - "Songs" (album met "Hello")
Cahal Dunne - "The Special Years" (album met "Lover, Not Just A Wife") |
In de halve finale
op 14 november zaten nog twee (toekomstige) Eurovisie-inzendingen:Waterloo
& Robinson (ESC '76) voor Oostenrijk en Cahal Dunne (ESC '79)
voor Ierland. Het Oostenrijkse
duo opende het Festival met het vanuit die startplaats heel toepasselijke
"Hello". Het bracht hen echter onvoldoende stemmen op om die
verwelkoming te herhalen in de Grote Finale. "Hello" verscheen als
track op hun album "Songs". Cahal Dunne - neef van de voormalige Ierse Premier Jack Lynch - studeerde in
1974 af aan het University College van Cork met een "Bachelor of Music
degree". In dat jaar won hij reeds de eerste prijs op het Castlebar Song
Contest met een eigen nummer "Shalom". Een jaar later - hij was
toen amper … jaar - viel hem reeds de eer te beurt zijn land te
vertegenwoordigen op het prestigieuze WPSF. Hij schreef zelf de muziek van
"Lover, Not Just A Wife" (tekst: Roy Bishop). Het nummer verscheen
als track op het album "The Special Years". |
||||||||||||||||
|
Frankrijk had
naast Caline (zie hoger) nog twee andere (jeugdige) deelnemers in het
Festival. Het zangeresje Tiffanie
zong "Moi, J'Aime Les Films D'Amour", geschreven door Francis Lai
(componist "Où Sont-Elles Passées?" - ESC '64) en Léo Carrier. De
heren schreven voor haar nog drie andere nummers: "Les Amoureux d'Aujourd'hui Sont Romantiques", "Ballon
Rouge, Ballon Bleu" en " Dankzij de toen
12-jarige Philippe - Frankrijks derde en jammer genoeg minst
succesrijke inzending op het 6de WPSF - was ook België onrechtstreeks
vertegenwoordigd op het Festival. Philippe zong met brio "Joe Dee
M'Avait Dit", een swingend rocknummertje van François Bernhiem, die jaren later de muziek schreef voor "Il Me Donne
Rendez-vous" van Nathalie Santamaria (Frankrijk - ESC '95). Philippe
scoorde reeds op 5-jarige leeftijd zijn eerste hitje in de Belgische
hitparade. Hij toerde vervolgens door het land en op de leeftijd van 10 had
hij reeds zijn eigen begeleidingsband. Vóór zijn deelname aan het WPSF had
Philippe reeds 11 singles en één album uitgebracht en was talloze malen opgetreden
in Belgische TV-shows. "Joe Dee M'Avait Dit", waarvan de singlehoes
de nationale Expo-trots van België in de kijker zette, kon echter niet zorgen
voor een internationale doorbraak. |
Philippe - "Joe Dee M'Avait Dit" (45" single - inzending Frankrijk)
Insteekkaart (Engels/Japans) bij single met korte biografie van François Bernhiem en Philippe, partituur & tekst "Joe Dee M'Avait Dit" |
||||||||||||||||
|
En nog meer
bekende namen in het componistenveld … Voor Italië waren opnieuw Gianni Mescoli en Vito Pallavicini - het
schrijversduo achter Claudio Villa's "Non Andare Piu Lontano"
(ESC '67) - van de partij. Zij tekenden op het WPSF '75 voor de muziek en
tekst van "Dialogo (Con Una Tromba)" (Conversation With A Trumpet),
gezongen door Marisa Sacchetto. |
|||||||||||||||||
|
Marisa Sacchetto (Italië) |
Ayshea (Verenigd
Koninkrijk) |
||||||||||||||||
|
Niemand
minder dan Elton John (muziek) en Bernard Taupin (tekst) schreven samen
"The Flowers Will Never Die", door Ayshea
voor het Verenigd Koninkrijk naar een finaleplaats gezongen. Elton en Bernard
hadden reeds hun schrijverskansen gewaagd voor het Eurovisiesongfestival: in
1969 eindigde hun compositie "Can't Go On (Living Without You)" op
de zesde (en laatste) plaats in A Song For Europe met Lulu. Hieronder de
tekst van Ayshea's "The Flowers Will Never Die". |
|||||||||||||||||
|
I watch the raindrops falling on my window pane And the flowers
will never ever die He spreads his
cloudy blanket on a raging sea |
|||||||||||||||||
|
Peggy March - "Männer" (LP met "Mein Vater" - inzending Duitsland) |
Een componist
wiens muzikale pennevruchten wel een stuk succesvoller waren op Eurovisievlak
althans, was Ralph Siegel: de man achter talloze Duitse (en andere)
ESC-inzendingen. Toch slaagde hij
er nog maar één keer in om de begeerde "Grand Prix Eurovision" te
bemachtigen, met name in 1982 met Nicole en "Ein Bisschen Frieden".
En ja hoor, ook in Japan waagde Ralph
Siegel zijn festivalkansen. Voor Peggy
March, die zelf tweemaal deelnam aan de Duitse preselecties voor het
Eurovisiesongfestival, componeerde hij "Mein Vater", dat een
finaleplaatsje maar geen prijs in de wacht sleepte. Peggy was trouwens geen
onbekende in Japan, waar ze reeds in de jaren '60 een aantal nummer 1-hits
scoorde. "Mein Vater" belandde als track op Peggy's conceptalbum
"Männer" (Ariola - 1975), dat werd geproduced door Ralph Sieger.
Dat album kan op heel wat bijval rekenen bij muziekcritici, maar leek iets te
hoog gegrepen voor het hit-gerichte Duitse publiek. Peggy March keerde niet
terug naar het WPSF, Ralph Sieger wel… hij moest en zou een Yamaha-award
bemachtigen! |
||||||||||||||||
|
Israël stuurde
voor het eerst een solo-zanger naar het WPSF, maar die kandidaat - Nessim
Saroussi - wist in tegenstelling tot zijn voorgangster (Hedva, Gali Atari
en Ilanit) geen finaleplaats in de wacht te slepen. Zijn "Life Can Be
Beautiful", dat Nessim samen met Ilan Goldhirsch had geschreven, werd als
albumtrack uitgebracht in de originele Hebreeuwse versie: "Tov Li
(Hachaim Yecholim Lihiot Yafim)". Nessim Saroussi - (Album - inzending Israël) |
|
||||||||||||||||
|
|
Jozseph Laux verdedigde voor de derde en laatste maal de Hongaarse
kleuren: op het 1ste WPSF (1970) met Janos Kober & Omega ("Girl With
Pearls In Her Hair") en het jaar daarop met de groep Locomotiv GT ("Touch Me, Love Me, Rock Me").
Laux probeerde het nu opnieuw met Locomotiv GT en het
Somlo-Adamis nummer, "ÁLomarcú Lány" (Lady Of The Night). Jammer
genoeg geen succesvolle afsluiter van hun WPSF-avontuur. Locomotiv GT - "Mindig Magasabbra" (LP met o.a. "ÁLomarcú Lány" - Hongaarse inzending) |
||||||||||||||||
|
Een andere
Oost-Europese beroemdheid was Karol Duchoň, geboren in 1950, die voor Tsjechoslovakije het nummer
"Čardáš Dvoch Sŕdc" (Czardas Of
Two Hearts) vertolkte. In 1969 maakte Karol zijn opwachting in het
TV-programma "Malá Hitparáda", waarna hij in eigen land snel
uitgroeide tot de "Spevák č. 1" (n° 1 zanger) op radio en TV.
Ook in Cuba en de BRD kon hij op flink wat bijval rekenen. In 1974 won hij
met zijn nummer "Zem Pamätá" (World Remembers) de eerste prijs op
het Bratislava Lyre Festival. In 1966 was die eer reeds te beurt gevallen aan
Karel Gott, landgenoot van Karol en vertegenwoordiger van Tsjechoslovakije op
het 8ste WPSF (zie WPSF 1977). Karol nam ook deel aan het Sopot Festival
(Polen), het Ljubljana Music Festival (Slovenië) en uiteraard aan het WPSF in
Japan. Zijn Yamaha-nummer werd tevens de titeltrack van een album uit 1977
(verschenen bij Opus) en is ook te vinden op de verzamel-CD "Spomienka
Na Karola". In 1976 bracht Karol het album "Portrait Einer
Stimme" uit, in samenwerking met Rolf Soja en Frank Dostal, het schrijversduo
achter onder meer het Spaanse duo Baccara. |
Karol Duchoň - "Čardáš Dvoch Sŕdc" (LP - 1977 - met titeltrack |
||||||||||||||||
|
De Japanse Grand
Prix ging naar de toen 23-jarige Miyuki Nakajima voor haar nummer
"Jidai" (Time Goes Around). Miyuki begon haar muzikale carrière als
violiste. Tijdens haar studies op de campus vab Kohokku Daigakku, waar ze een
artsenopleiding volgde (haar vader is dokter) en geregeld optrad, maakte ze
de overstap naar guitaar. Tijdens de folk boom in Japan kreeg ze een
platencontract aangeboden. Op het ogenblik van het Festival had deze
talentvolle muzikante reeds 130 liedjes gecomponeerd. "At the present
time, I am writing songs just for myself, but if there is a singer who can
understand this, then I would like to write music for that person, too,"
vertelde ze tijdens een persconferentie. "I think the feeling of being
moved is something very precious. I want to make it as natural as possible so
as to be well received by others." Toen werd aangekondigd dat ze de
Grand Prix had gewonnen, raakte ze compleet overdonderd: "On the side of
the stage, I kept thinking that I have to sing, I have to sing. I felt all
hurried, but I don't remember what happened after that." De voorbije
jaren schreef Ms Nakajima nummers voor een groot aantal populaire Japanse
artiesten. |
|||||||||||||||||
|
Miyuki Nakajima on stage |
Miyuki Nakajima - "Jidai" (7" single - inzending Japan - Grand Prix Winner) |
Miyuki Nakajima's album uit april 1976 met o.a. "Jidai" |
|||||||||||||||
|
Nog een jonge
deelneemster was de zoetgevooisde Chelsia Chan voor Hong Kong. Ms Chan
werd in de tweede helft van de jaren '70 een bijzonder populaire tienerster
(en pianovirtuose) zowel in Hong Kong als in Korea, Taiwan en Singapore. In
1975 won ze de eerste prijs op het Hong Kong Creative Pop Song Contest met
"Dark Side Of Your Mind", een nummer waarvoor ze zelf de muziek had
geschreven. Die overwinning leverde haar ook een ticket voor het WPSF op.
"Dark Side Of Your Mind" werd tevens de titel van haar eerste
album, waarvan in 3 dagen tijd ruim 10.000 exemplaren werden verkocht. In
1976 scoorde ze een van haar grootste hits: "One Summer Night", een
duet met Kenny Bee. Na haar huwelijk trok Chelsia zich stilletjes terug uit
de muziekwereld. |
|||||||||||||||||
|
Chelsia Chan (LP - 1975 - inzending Hong Kong) |
Chelsia Chan (Verzamelalbum met "Dark Side Of Your Mind") |
||||||||||||||||
|
De Yamaha
LP-traditie werd voortgezet. Zo verscheen ook van het 6de WPSF een
verzamelalbum met live-vertolking van diverse inzendingen. |
|||||||||||||||||
|
|
WORLD POPULAR SONG FESTIVAL '75 Side A 1 - Opening Theme
(Hymn of Yamaha) 2 - Jidai ( 3 - Don't Say Good-Bye ( 4 - The Flowers Will Never Die ( 5 - Buscame, Llamame ( 6 - Jeremie (France) ********** Side B 1 - Lucky Man (Mexico) Grand Prix 2 - Please Write A Song Called Marilyn (USA) 3 - Mr. Lonesome (Japan) 4 - Moi, J'Aime Les Films D'Amour (France) 5 - Elizabeth (Australia) 6 - Juntos En |
||||||||||||||||
The beginnings
Select another year
for a full description of that year's festival