ITALY'S SECOND WIN.

GREAT DEBUTE FOR MONACO.

 

 

 

 

Grand Prix International

Won by Italy - Amore Mio

Written by G.M. Longo &

Gino Mescoli

Performed by Franco & Regina

 

Grand Prix Japan

Goodbye Morning

Written by Mayo Shono &

Kaoru Nakajima

Performed by Sandy

 

 

 

 

 

 

 

 

Date: 19-20-21 November 1976

Venue: Nippon Budokan Hall, Tokyo, Japan

Presenters: Kyu Sakamoto & Judy Ongg

Orchestra: Yamaha Pops Orchestra

Festival Structure: 2 Semi Finals (including all selected international & Japanese entries) and 1 Grand Final

Total participating countries: 30

First-time participants: Monaco & USSR

Total entries: 1.718 (from 57 countries)

Total entries selected: 46

Total entries in Final: 25

Awards: Grand Prix, Most Outstanding Performance Award (MOPA), Outstanding Performance Award (OPA), Outstanding Song Award (OSA) Interval Acts: Akira Inaba (OSA Winner 1975), Yamaha's Junior Original Concert (Shigeko Tanaga, Miwako Matsuki, Kiyouko Uyama, Kazutomo & Hiromi)

Theme: "Clap Your Hands, Tap Your Hearts"

 

 

 

 

7th World Popular Song Festival

Stageview

 

 

 

Grand Final 1976

 

1st Semi-Final 1976

 

2nd Semi-Final 1976

 

Full Report 1976

 

 

 

 WPSF 1975

 

MAIN MENU

WPSF 1977

 



GRAND FINAL - 21 NOVEMBER 1976
(in ranking order)

 

Award

Song Title

Performer

Country

GP International - OPA

1

Amore Mio

Franco & Regina

Italy

GP Japan - MOPA

1

Goodbye Morning

Sandy

Japan

OSA - MOPA

2

Dans Le Ciel

Mary Cristy

Monaco

OSA

3

Quand On Est Seul

Robert Cogoi

Belgium

4

Melancholy Ballad (Engl. Transl.)

Sei'ichi Neda

Japan

5

Romano

Geraldine

United Kingdom

OSA - OPA

6

On The Loose (Again)

Marty Rhone

Australia

OSA

7

Wedding Bells

White House II

Japan

8

Onde O Caração Te Levar

Eva

Brazil

9

Love Is Not Enough (To Stay Alive)

Splinter

United Kingdom

10

Per Poter Vivere

Gianni Morandi

Italy

11

Paint The Smile On

Jigsaw

United Kingdom

12

Ma Chanson D'Amour

Catherine Ferry

France

OPA

13

Ang Puso Kong Nagmamahal

Celeste Legaspi

Philippines

14

Alles Blüht

Hans-Jürgen Beyer

East Germany

15

Let My Heart Keep Singing

Radoyka

Yugoslavia

FINALISTS

16

Between Hello & Goodbye

William Tragesser & Kelly Stevens

U.S.A.

17

Crisis

Jose & Dario

Colombia

18

Fetita Mea Isi Vede Tara

5T

Rumania

19

What Have I Got (I've Got You Babe)

Danny Rhoder

West Germany

20

Mr Jonkara

Kin Band

Japan

21

The Same Old Game

Gali Atari

Israel

22

Peace, Love, Freedom, Unity

Noel & La Ceylonians

Sri Lanka

23

You are Wind (Engl. Transl.)

Yukio Sasaki

Japan

24

S'Il Vous Plaît, Les Nuages

Gérard Lenorman

France

 




1st SEMI-FINAL - 19 NOVEMBER 1976
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

Think I'm Losing My Men

Mariangela

Greece

Quand On Est Seul

Robert Cogoi

Belgium

100 Baisers A la Seconde

Caroline Verdi

France

Melancholy Ballad (Engl. Transl.)

Sei'ichi Neda

Japan

Fetita Mea Isi Vede Tara

5T

Rumania

No Soy De Aqui

Miguel Pons

Spain

Romano

Geraldine

United Kingdom

Bluegrass Dream

Lee Mark Spiro & Homebrew

U.S.A.

The Shooting Star (Engl. Transl.)

Yoshino Nakagawa

Japan

On The Loose (Again)

Marty Rhone

Australia

Donna Libera

Suan

Italy

What Have I Got (I've Got You Babe)

Danny Rhoder

West Germany

Dans Le Ciel

Mary Cristy

Monaco

Kunkku

Frederik

Finland

Peace, Love, Freedom, Unity

Noel & La Ceylonians

Sri Lanka

Wedding Bells (Engl. Transl.)

White House II

Japan

Onde O Caração Te Levar

Eva

Brazil

It's Take-Off Time

Joe Cutajar

Malta

Love Is Not Enough (To Stay Alive)

Splinter

United Kingdom

Now That I Love You

Heathermae Reading

Netherlands

Mr Jonkara

Kin Band

Japan

Ang Puso Kong Nagmamahal

Celeste Legaspi

Philippines

Le Vent Se Lève

Rose Merryl

France

There's Gotta Be A Way

Rowena Cortes

Hong Kong

Per Poter Vivere

Gianni Morandi

Italy


2nd SEMI-FINAL - 20 NOVEMBER 1976
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

Let In The Light

Şenay

Turkey

You Are Wind (Engl. Transl.)

Yukio Sasaki

Japan

Odpływają Kawiarenki

Irena Jarocka

Poland

Paint The Smile On

Jigsaw

United Kingdom

Viento Sin Tiempo

Graciela Yuste

Argentina

Arkansas

Red Hurley

Ireland

Indigo

Grace Simon

Indonesia

Amore Mio

Franco & Regina

Italy

Alles Blüht

Hans-Jürgen Beyer

East Germany

Hey, Peter

Undo Tsuguru

Japan

Ty Ne Khody V Osenny Sad

Ludmila Barykina

U.S.S.R.

Ma Chanson D'Amour

Catherine Ferry

France

The Same Old Game

Gali Atari

Israel

I Want To Be In Love (Engl. Transl.)

Cha Cha II

Japan

Let My Heart Keep Singing

Radoyka

Yugoslavia

Wrap Me In Love

Michael Tinsley

United Kingdom

Last Year's Dreams

Véronique Müller

Switzerland

Crisis

Jose & Dario

Colombia

Goodbye Morning

Sandy

Japan

S'Il Vous Plaît, Les Nuages

Gérard Lenorman

France

Between Hello & Goodbye

William Tragesser & Kelly Stevens

U.S.A.


VERSLAG

Twee nieuwkomers dit jaar: Monaco en de USSR, die beide bovendien slechts één keertje zouden deelnemen.

Monaco zorgde meteen voor een schitterend debuut: Mary Cristy (ESC '76) sleepte met "Dans Le Ciel" immers de tweede plaats in de wacht. Het nummer en Mary Cristy's vertolking werden respectievelijk bekroond met een Outstanding Song Award en een Most Outstanding Performance Award. Voor de tekst van "Dans Le Ciel" tekende Yves Dessca, de succesvolle tekstschrijver van Séverine's "Un Banc, Un Arbre, Une Rue" (ESC '71) én Vicky's "Après Toi" (ESC '72).

De Sovjet-Unie raakte niet verder dan de halve finale ondanks de muzikale inbreng van de beroemde en zeer geliefde componist Yuri Saulsky - tevens dirigent en stichter van de "Moscow Jazz Association". Ludmila Barykina keerde zonder prijs met zijn "Ty Ne Khody V Osenny Sad" (You Don't Go To The Garden In The Autumn) huiswaarts en de Sovjet-Unie keerde nooit meer terug naar het WPSF, ondanks lobby-werk achter de schermen.

 

 

 

Catherine Ferry (Japanese ad)

 

 

 

Catherine Ferry on stage

at the 7th WPSF

 

Behalve Mary Cristy hadden nog negen andere Eurovisie-artiesten besloten om dat najaar hun muzikale kansen te wagen op het Aziatische grondgebied. Twee onder hen kwamen eveneens uit het ESC '76. Catherine Ferry zong voor Frankrijk het door André Popp gecomponeerde nummer "Ma Chanson D'Amour" (tekst: Jean-Claude Massoulier), dat een Outstanding Song Award in de wacht sleepte. Ierland werd vertegenwoordigd door Red Hurley met het nummer "Arkansas" (halve finale).

 

Listen here to "Ma Chanson D'Amour":

 

Catherine Ferry - "Ma Chanson D'Amour"

(7" single - Japanese pressing)

 

 

 

Red Hurley (Ierland)

 

 

 

 

 

 

Robert Cogoi
"Quand On Est Seul"

(7" - inzending België)

 

 

 

 

Gianni Morandi
"Per Poter Vivere"

(7" single - pressing Japan -
inzending Italië)

 

 

 

 

Véronique Müller

(Zwitserland)

 

 

 

 

 

 

 

Gérard Lenorman
"S'Il Vous Plaît, Les Nuages" (7" single - pressing Japan -
 inzending Frankrijk)

Een Outstanding Song Award ging eveneens naar Robert Cogoi (ESC '64) voor België en naar Gianni Morandi (ESC '70) voor Italië.

 

Robert Cogoi bracht het nummer "Quand On Est Seul": een meeslepend chanson dat zich via een zachte piano-intro en zweverige vioolakkoorden opbouwde naar een krachtig refrein. Een verdiende derde plaats voor België! "Quand On Est Seul" verscheen op single bij BIAC Records (met verwijzing naar het WPSF!) en als track op het album "Le Navigateur Solitaire".

 

Gianni Morandi (ESC '70) zong "Per Poter Vivere" (To Be Able To Live), geschreven door het duo Jurgens-Zambrini. Het nummer werd tevens de titeltrack van Gianni's nieuwe album.

 

Na haar niet onaardige resultaat op het ESC '72 met "C'est La Chanson De Mon Amour" (8ste op 18) waagde Véronique Müller voor Zwitserland haar kans op het 7de WPSF. Met het Engelstalige nummer "Last Year's Dreams" (muziek: Benoît Kaufman - tekst: Don Black) raakte ze echter niet voorbij de halve finale.

 

Nog een deelnemers uit het ESC '72 was Joe Cutajar. Als de mannelijke helft van het duo Helen & Joseph kon hij voor Malta slechts 48 puntjes sprokkelen, goed voor de laatste plaats. In Tokyo raakte hij met het Engelse nummer "It's Take-Off Time" (tekst & muziek: Edmond Zarb) niet verder dan de halve finale.

 

Géraldine (ESC '75) zong voor het Verenigd Koninkrijk het met een Outstanding Song Award bekroonde "Romano", net als "Toi" een compositie van het succesvolle duo Bill Martin en Phil Coulter ("Puppet On A String" & "Congratulations"). "Romano" was een upbeat gipsy-liedje met een catchy refreintje.

 

Gali Atari (ESC '79) deed met het nummer "The Same Old Game", een compositie van Kobi Oshrat (componist "Hallelujah", "Olé Olé" en "Ze Rak Sport"), een tweede gooi naar de WPSF Grand Prix. Het leverde Israël een finaleplaats, maar geen onderscheiding op.

 

Gérard Lenorman (ESC '88) zong voor Frankrijk "S'Il Vous Plaît, Les Nuages", op tekst van J. V. Verigneaux en muziek van Philip Lhommet (ESC '88). Goed voor een finaleplaatsje. Het nummer verscheen op single (in Japan) en als track op het album "Drôles De Chansons".

 

 

 

 

Robert Cogoi
"Le Navigateur Solitaire"
(LP met "Quand On Est Seul")

 

 

 

 

Gianni Morandi
"Per Poter Vivere"
(LP met inzending Italië)

 

 

 

 

 

Géraldine - "Romano"

(7" single - inzending UK)

 

 

 

 

 

 

Gérard Lenorman
"Drôles De Chansons"
(LP - pressing Japan -
met inzending Frankrijk)

 

 

Joe Cutajar (als Joseph)

op het ESC 1972

 

Joe Cutajar - "Strangers In The Night"

(album - 2003)

 

 

Naast Cathérine Ferry en Gérard Lenorman stonden nog twee andere artiesten voor Frankrijk op het WPSF-podium. Caroline Verdi (3de in de Franse nationale Eurovisiefinale '76) zong "100 Baisers A La Seconde", een compositie van Tonny Rallo (componist "Un, Deux, Trois" - ESC '76). Rose Merryl bracht "Le Vent Se Lève", een compositie van Jean-Pierre Goussaud (componist "100% D'Amour" - ESC '84).

 

Ook het Verenigd Koninkrijk had vier inzendingen in het 7de WPSF: Géraldine (zie hoger), Jigsaw, Splinter en Michael Tinsley.

Deze laatste zong "Wrap Me In Love", een nummer dat hij samen met Peter Hawkins had geschreven. Midden jaren '60 was Mick zanger bij de "Hedgehoppers Anonymous", een band die in 1965 een enorme hit scoorde met  "It's Good News Week" - een protestlied van Jonathan King. En Mick Tinsley is nog steeds bijzonder actief: in de jaren '90 speelde hij achtervolgens in de bands "Aristaya", "Ice Cold July" (1992-1995) en tot slot "Jones" (2000-…).

De meeste aandacht ging echter uit naar de twee Britse groepen. Jigsaw, bekend om hun gesofistikeerde rock waarin nieuwe technieken werden vermengd met traditionele rock-'n-roll, bracht het vlotte "Paint The Smile On", een track uit hun album "Pieces Of Magic". Een jaar eerder, in oktober 1975, was Jigsaw met het nummer "Sky High" doorgestoten tot de 2de plaats van de officiële Japanse hitparade (de Oricon). Maar liefst 568.000 exemplaren van deze single gingen er over de toonbank.

 

Jigsaw - "Pieces Of Magic"

(LP met o.a. "Paint The Smile On" -
inzending UK)

 

 

Splinter - "Love Is Not Enough (To Stay Alive)"

(7" single - pressing Japan -
originele versie - inzending UK)

 

 

 

Het duo Splinter, bestaande uit Bobby Purvis en Bill Elliott, was de allereerste act die opereerde onder het Dark Horse label van George Harrison. Hun Yamaha-nummer, "Love Is Not Enough (To Stay Alive)", werd voor het eerst opgenomen eind 1975 (voor een demo-album dat echter nooit werd uitgebracht). Die versie werd evenwel in november 1976 uitgebracht op single in Japan. Voor het album "Two Man Band" (september 1977) - de 3de en tevens laatste LP van Splinter onder het Dark Horse label - werd een remake van het nummer ingeblikt. Toen hun populariteit in Groot-Brittannië en de VS begon te tanen, legde Splinter zich volledig toe op de Japanse markt. Ze werden er immens populair, maakten 4 tournees, en brachten van 1978 tot 1981 één album en verscheidene singles uit bij Columbia Records Japan. Het duo ging in 1984 definitief uit elkaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Splinter - "Two Man Band"

(LP 1977 met o.a. remake van

"Love Is Not Enough (To Stay Alive)")

 

 

 

Naast Gianni Morandi stonden nog twee andere inzendingen voor Italië op het WPSF-podium: Suan met "Donna Libera", geschreven door Calabrese/Palumbo/Simonelli/Ramoino,  en Franco & Regina met "Amore Mio".

 

Deze laatsten werden met hun ballade de verrassende winnaars van het 7de WPSF: een Outstanding Performance Award én de Grand Prix International. Gianni Mescoli schreef net als voor het WPSF '73 en het WPSF '75 de muziek van de Italiaanse inzending. Zijn "Amore Mio", gezongen door Franco & Regina, ging ditmaal zelfs aan de haal met een Outstanding Performance Award én de Grand Prix International.

 

 

 

Franco & Regina (Italië)
tijdens de uitreiking van de Grand Prix
met componist Gianni Mescoli (rechts)

 

Franco & Regina (Italië) tijdens

hun live performance van "Amore Mio"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hans-Jürgen Beyer
"Dieses Lied Zieht Mit Mir"
(LP met "Alles Blüht" - inzending DDR)

 

 

 

 

 

Net als in 1973 was er opnieuw een West-Duitse en een Oost-Duitse inzending.

 

De BRD deed een beroep op het schrijverstalent van niemand minder dan Les Reed, componist van talloze hits zoals "I's Not Unusual" (Tom Jones - 1965), "Delilah" (Tom Jones - 1968), "Kiss Me Goodbye" (Petula Clark - 1968), enz. Samen met Barry Mason schreef hij voor Danny Rhoder "What Have I Got (I've Got You Babe)". Het nummer werd door de zanger zelf niet opgenomen, maar wel door Connie Francis, Millican & Nesbit en Peters & Lee.

 

De DDR stuurde superster Hans-Jürgen Beyer, die zijn carrière was begonnen op 10-jarige leeftijd als soprano in het Leipziger Thomanerchores (1961-1969). Maar het koor maakte plaats voor verschillende rockbands: Renft (1968-'70), Uve-Schikora-Gruppe (1970-'72) en Bürkholz Formation (1972-'74). De grote doorbraak kwam er in 1974 met de hit "Tag Für Tag", gevolgd door talloze concerttournees en deelnames aan diverse internationale songfestivals, waaronder het "Dresden '74 Hit Festival", de Golden Orpheus '75 en het 7de WPSF. Op het Yamaha-podium zong hij de schlager "Alles Blüht" (muziek: Martin Hoffmann - tekst: Wolfgang Brandenstein). Het leverde hem een mooie 14de plaats én een Outstanding Performance Award op. In 1978 keerde Hans-Jürgen Beyer nog een keertje terug naar het WPSF. Nog een politieke noot: op het WPSF 1976 werd Hans-Jürgen Beyer door presentatrice Judy Ongg aangekondigd als "the contestant from East Germany". Voor hij zijn nummer aanvatte, verduidelijkte Beyer echter - met klem - dat hij "the contestant from the German Democratic Republic" is. Later tijdens de show maakte Ms Ongg dezelfde "fout".

 

 

"WPSF 1976 - Certificate Of Merit"

voor Hans-Jürgen Beyer

 

 

Award voor "Dieses Lied Zieht Mit Mir"

Voor Nederland stond Heathermae (Reading) op het podium met "Now That I Love You", een nummer van Dee Shipman en Roger Webb. Heathermae scoorde dat jaar trouwens een hitje met "Keep On Dancin'", gevolgd in 1977 door de slow "You Don't Need Me". Roger Webb werd vooral bekend als componist van filmmuziek en TV-tunes. Als songwriter won hij onder meer de "Danny Kaye Award" op het UNICEF International Song Contest met "Make Your Own Rainbow" (tekst: Norman Newell) en de "First Prize" voor "Stay Awhile" op het Gibraltar Song Festival. "Now That I Love You" leverde hem echter geen onderscheiding op.

 

 

Heathermae - "You Don't Need Me"

(7" single - 1977)

 

 

 

 

 

 

Joegoslavië was vertegenwoordigd door zangeres Radoyka met het nummer "Let My Heart Keep Singing", een compositie van Alfi Kabiljo op tekst van Ivica Krajac (tekstschrijver "Muzika I Ti" - ESC '72). Radoyka's vertolking van het nummer werd bekroond met een Outstanding Performance Award. In 1971 had Radoyka deelgenomen aan het IV Festival de la Canción del Atlántico met het nummer "Nuestro Mondo".

 

 

Radoyka - "Nuestro Mondo"

(7" single - inzending IV Festival de la Canción del Atlántico)

 

 

Polen stuurde een van zijn grootste supersterren: Irena Jarocka, geroemd om haar gracieuze, emotionele zangstijl. Ten tijde van het communisme werd ze gekoesterd als een ikoon van het nationale elite-team. Zelfs met de installatie van de nieuwe democratie en de vloedgolf van Westerse pop, rock, hip-hop en techno bleef Irena razend populair. In 1991 verhuisde ze naar de Verenigde Staten. Toch kon Irena op het 7de WPSF haar sterrenstatus niet waarmaken: met "Odplywaja Kawiarenki" (vertaald als "The Coffee Shops Are Floating Away") raakte ze niet voorbij de halve finale. Wel werd het nummer in Polen haar allergrootste hit en ook het album (haar tweede) met dit nummer behaalde moeiteloos goud. "Odplywaja Kawiarenki" is dan ook terug te vinden op diverse verzamel-CD's van Jarocka.

 

Irena Jarocka - "Gondolierzy Znad Wisły"

(LP - 1976 - met "Odplywaja Kawiarenki")

 

Irena Jarocka - "Odplywaja Kawiarenki"

(verzamelalbum - Zlota Kolekcja)

 

Griekenland werd voor de tweede maal vertegenwoordigd door de jonge zangeres Mariangela (zie ook WPSF 1973), opnieuw met een eigen compositie ("Think I'm Losing My Men"), die echter nooit werd uitgebracht. Over haar tweede deelname vertelde zij in een interview met de website vangelismovements.com het volgende:

 

Mariangela tijdens haar tweede deelname

aan het WPSF

 

"In 1976 another song of mine was again accepted at the World Popular Song Festival in Tokyo, where I went again to perform. It was titled "Think I'm losing my men", a happy pop song that unfortunately never was released. I then lived in London for a while, where other companies showed interest in signing me up later on but I could not accept because I had a 7 year contract with Polydor. Nothing much happened in the next years in Greece or elsewhere, nor with other companies. Instead, I finished German high school and appeared here and there at concerts and so on."

 

 

In het 7de WPSF draaiden ook een aantal "buitenbeentjes" mee.

Finland werd vertegenwoordigd door de Frederik met het nummer "Kunkku" (The King), waarvan hij zelf de muziek had geschreven. Het nummer verscheen in 1976 bij Polydor op single (met een Engelse versie, getiteld "Let's Make Love" op de B-kant) en in 1977 als track op het album "Olen Dracula" (Finnlevy). Frederik werd vooral bekend met zijn Finse coverversie van grote hits, waaronder ook een aantal Eurovisiesuccessen: "Nosta Lippu Salkoon" (Tie A Yellow Ribbon), "Kung Fu Taistelee" (Kung Fu Fighting), Kohta Juna Lähtee (The Locomotion), "Rakkauden Aika - Konna Antti Kosu Puntti" (A-Ba-Ni-Bi), "Tsingis Khan" (Dschingis Khan) en "Hei Heilumaan" (Hé, Hé, M'sieurs Dames).

 

 

 

Frederik - "Olen Dracula"

(LP met "Kunkku" -
inzending Finland)

 

 

Noel & La Ceylonians - "Ceylan"

(LP 1977 met "Happy" - Singalese inzending)

 

 

Sri Lanka liet zich vertegenwoordigen door de "vader" van de Singalese calypso-muziek: Noel (Brian Ranasinghe) en La Ceylonians. Noel introduceerde in de jaren '60 de sarong, het strooien hoedje, de bloemenkransen en de blote-voeten-performance op het podium. Zijn stijl groeide uit tot de trend bij uitstek voor de calypso-muziek. Met zijn band "La Ceylonians", waarvan de samenstelling regelmatig wijzigde, bleef Noel de voorbije 40 jaar (!) een verwoed voorvechter van de muzikale eigenheid van zijn land. Zijn deelname aan het 7de WPSF werd dan ook beschouwd als een eerste erkenning van zijn pionierwerk. Met "Peace, Love, Freedom, Unity" wist Noel bovendien door te stoten tot de Grand Finale. Het nummer verscheen in 1977 als "Happy" (in plaats van de lange, originele titel) op de LP "Ceylan - Noël and La Ceylonians" en in 2001 als "Sing Sing Sing, Be Happy" op zijn allereerste verzamelaar.

 

 

 

 

 

Noel Brian Ranasinghe - "Sing Sing Sing - Be Happy"

(cassette 2001)

 

 

Gespreksonderwerp was ook de deelname van componist Guruh Sukarno Putra, zoon van de oud-President Sukarno van Indonesië. Guruh's nummer "Indigo", gezongen door Grace Simon, behaalde echter geen prijs. Grace nam meer recentelijk een album op samen met Lonny Gerungan, die naast zijn werkzaamheden als chef-kok (met zijn eigen Indonesisch specialiteitenrestaurant én culinair TV-programma bij de TROS) ook een zangcarrière opbouwde in Nederland. Op het album "Rangkaian Melati" stonden ook twee Nederlandstalige nummers: "Waarom Huil Je Toch Nona Manis?" (duet) en "Liedje Van Verlangen" (Grace solo).

 

 

 

Grace Simon (Indonesië)

 

Rowena Cortes
"Greatest Hits +2"

(LP met "There's Gotta Be A Way" -

inzending Hong Kong)

 

De beroemdste Aziatische ster van dat moment kwam uit Hong Kong: het tieneridool Rowena Cortes. Zij zong het Engelstalige nummer "There's Gotta Be A Way" (tekst & muziek: Leandro Bautista). Rowena scoorde in Azië ook hoge toppen met coverversies van Europese hits, waaronder "Dancing Queen", "Nina Pretty Ballerina", "All Kinds Of Everything" en "Mississippi". Rowena keerde in 1978 nog een keertje terug naar het WPSF, maar dan als inzending voor de VS. Haar nummer - "In The Morning" - was toen een compositie van Elton John en Bernie Taupin.

 

 

 

 

 

 

En over de VS gesproken, die deden het maar matig in deze 7de editie. Enkel William Tragesser & Kelly Stevens, die ook in het vorige Festival van de partij waren, behaalden een bescheiden finaleplaats met "Between Hello & Goodbye".

Voor het Amerikaanse continent scoorde Brazilië (in zijn tweede WPSF-deelname) het best. Eva - volledige naam: Eva Correa Jose Maria - wist met "Onde O Caração Te Levar" (Go Where Your Heart Drives You) een knappe 8ste plaats én een Outstanding Song Award in de wacht te slepen. Het nummer werd tevens in Japan op single uitgebracht.

Veel werd verwacht van de Argentijnse Graciela Yuste, maar zij raakte met haar "Viento Sin Tiempo" niet verder dan de halve finale.

 

Eva - "Onde O Caração Te Levar"

(7" single - Japan - inzending Brazilië)

 

Graciela Yuste - "Viento Sin Tiempo"

(7" single - Japan - inzending Argentinië)

 

 

 

Marty Rhone
op het 7de WPSF

Met het afhaken van Nieuw-Zeeland moest Australië in zijn eentje het continent down under vertegenwoordigen. Zanger/acteur Marty Rhone slaagde daar wonderwel in met zijn "On The Loose (Again)", geschreven door Brian Dawe en Steve Groves. Goed voor zowel een Outstanding Song als een Outstanding Performance Award. "On the Loose (Again)" was het winnende nummer van het 1976 Australian Popular Song Festival, de nationale preselectie voor het internationale WPSF: "Marty went on to represent Australia at the 1976 Australian Popular Song Festival, performing a song composed by Brian Dawe and Steve Groves entitled "I'm On The Loose Again". It became the winning entry and from there they took it to the World Contest at Tokyo, where they took out two major awards - 'Best Song' and 'Most Outstanding Performance'." (Roger Felice - Howlspace) "On The Loose (Again)" bereikte ook de Top 20 in de nationale hitparade. In 1994 werd Marty Rhone nog uitgeroepen tot "Male Vocal Performer Of The Year" tijdens de 19th Annual Australian Entertainment 'MO' Awards. In 2001 vierde hij zijn 35ste jaar als entertainer.

 

 

 

Sandy - "Goodbye Morning"

(7" single - Grand Prix Japan)

 

 

 

Sandii and The Sunsetz
"Open Sesami"

(7" single - pressing NL/B)

De Grand Prix Japan ging naar de beeldschone Sandy, die ook een Most Outstanding Performance Award kreeg voor haar puike vertolking van "Goodbye Morning". Haar prijs nam ze in ontvangst met de woorden: "Music is love." Sandy werd geboren als Sandii in Tokio, maar bracht haar kinder- en tienerjaren door op Hawaï. In 1974 keerde ze terug naar Japan, waar ze begon te werken als D.J. bij NHK Radio. Zo kwam ze in contact met haar muzikale "ontdekkers": Haruomi Hosono en Makoto Kubota. "Goodbye Morning" werd Sandy's eerste hitsingle (na twee minder succesvolle plaatjes onder de naam van "Sandy Ai"). Haar eerste album, "Eating Pleasure", volgde pas in 1980. Vanaf 1981 werd ze het gezicht van "Sandii and The Sunsetz", die behoorlijk succesvol waren in Australië en de Verenigde Staten. In de Benelux brachten ze de single "Open Sesami" uit. In de jaren '90 ging Sandii opnieuw solo, waarbij ze zich toelegde op Aziatische klassiekers. In Maleisië behaalde haar album "Airmata - Sings Melayu and Dangdut Classics" goud. Sedert 1996 grijpt Sandii volledig terug naar haar roots en bracht ze reeds 7 albums met Hawaïaanse klassiekers uit.

 

 

Sandy anno 1997

 

 

De Yamaha LP-traditie werd voortgezet. Zo verscheen ook van het 7de WPSF een verzamelalbum met live-vertolking van diverse inzendingen.

 

 

 

 

 

 

 

WORLD POPULAR SONG FESTIVAL IN TOKYO '76

 

Side A

 

1 - Goodbye Morning (Japan) Grand Prix

2 - On The Loose (Again) (Australia)

3 - Ma Chanson D'Amour (France)

4 - Love Is Not Enough (To Stay Alive) (United Kingdom)

5 - Wedding Bells (Japan)

6 - Dans Le Ciel (Monaco)

 

**********

Side B

 

1 - Ammore Mio (Italy) Grand Prix

2 - Melancholy Ballad (Japan)

3 - Roman (United Kingdom)

4 - Quand On Est Seul (Belgium)

5 - Paint The Smile On (United Kingdom)

6 - Onde O Caração Te Levar (Brazil)

7 - Per Poter Vivere (Italy)

 

 

The beginnings

 

 

Select another year for a full description of that year's festival