DISCO RULES!

 

 

 

 

 

Grand Prix International

Won by the UK - Love Rocks

Written by Biddu

Performed by Tina Charles

 

 

Grand Prix Japan

Musobana

Written by Hiroshi Madoka

Performed by Hiroshi Madoka

 

 

 

 

 

 

 

 

Date: 10-11-12 November 1978

Venue: Nippon Budokan Hall, Tokyo, Japan

Presenters: Kyu Sakamoto & Judy Ongg

Orchestra: Yamaha Pops Orchestra

Festival Structure: 2 Semi Finals (including all selected international & Japanese entries) and 1 Grand Final

Total participating countries: 22

Total entries: 1.700 (from 53 countries)

Total entries selected: 36

Total entries in Final: 18

Awards: Grand Prix, Most Outstanding Performance Award (MOPA), Outstanding Performance Award (OPA), Outstanding Song Award (OSA)

Interval Acts: Masanori Sera & Twist (Winner Grand Prix Japan 1977), Crystal Gayle, Yamaha's Junior Original Concert

 

 

 

 

 

 

 

9th World Popular Song Festival

Stageview

 

 

 

Grand Final 1978

 

1st Semi-Final 1978

 

2nd Semi-Final 1978

 

Full Report

 

 

 

 WPSF 1977

 

MAIN MENU

WPSF 1979

 



GRAND FINAL - 12 NOVEMBER 1978

(in ranking order)

 

Award

Song Title

Performer

Country

GP International

1

Love Rocks

Tina Charles

United Kingdom

GP Japan

1

Musobana

Hiroshi Madoka

Japan

MOPA
OSA

2

Due Parole

Gilda Giuliani

Italy

3

Love-Torn Heart (Engl. Transl.)

Yuko Otomo

Japan

OSA

4

Same Old Way

Guys 'n' Dolls

United Kingdom

5

Say It With Music

Geraldine & Pickles

Ireland

OSA
OPA

6

Devo Amarti

I Vianella

Italy

OSA

7

Urubamba

Los Machucambos

Spain

8

Gettin’ Over You

Astrud Gilberto

Brazil

9

Black Eagle And Kantele (Engl. Transl.)

Kisetsu-Fu

Japan

OPA

10

Estúpida

Sonia Rivas

Mexico

FINALISTS

11

I Keep Playing My Guitar (Engl. Transl.)

Yoshiyuki Yamakawa

Japan

12

Let's Dance

Original Cast

United Kingdom

13

In The Morning

Rowena Cortes

U.S.A.

14

You Could Have Had It All

Scott English

U.S.A.

15

Loneliness

Leon Berger

Australia

16

I'm Your Man

Micky Dolenz

United Kingdom

17

Para Que

Frecuencia Mod

Chile

 

An Outstanding Performance Award was also given to Hans-Jürgen Beyer (East Germany) and
to Chung-Mi Jo (Korea).

 

 

 

1st SEMI-FINAL - 10 NOVEMBER 1978
 (in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

An To Boriss

Anna Vissi

Greece

Para Que

Frecuencia Mod

Chile

I'm Your Man

Micky Dolenz

United Kingdom

Melody In Love

Martina Equiluz

Austria

You Could Have Had It All

Scott English

U.S.A.

Time To Say Goodbye (Engl. Transl.)

Linataus

Japan

Due Parole

Gilda Giuliani

Italy

Harmonie Kehidupan

Dhenok Wahyudi

Indonesia

Autumn Memories (Engl. Transl.)

U.U.

Japan

Le Joueur D'Arc En Ciel

Jean-Paul Cara

France

In The Morning

Rowena Cortes

U.S.A.

Same Old Way

Guys 'n' Dolls

United Kingdom

Prvý Syn

Peter Hečko

Czechoslovakia

Love-Torn Heart (Engl. Transl.)

Yuko Otomo

Japan

Why Do They

Steve Allen

New Zealand

Say It With Music

Geraldine & Pickles

Ireland

 

2nd SEMI-FINAL - 11 NOVEMBER 1978
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

Hold Me

Dee Dee

Netherlands

Loneliness

Leon Berger

Australia

Devo Amarti

I Vianella

Italy

I Keep Playing My Guitar (Engl. Transl.)

Yoshiyuki Yamakawa

Japan

Urubamba

Los Machucambos

Spain

So Long Until The End

Patricia Chan

Hong Kong

Et les Hommes

Nicolas Peyrac

France

Estupida

Sonia Rivas

Mexico

Downpour (Engl. Transl.)

Kumiko Saito

Japan

I Wanna Go Back

Torben Lendager

Denmark

Ein Augenblick Der Ewigkeit

Hans-Jürgen Beyer

East Germany

Let's Dance

Original Cast

United Kingdom

Sayin’ I Love You

Suzanne Klee

Switzerland

Musobana

Hiroshi Madoka

Japan

Gettin’ Over You

Astrud Gilberto

Brazil

Manhattan Skyline

Rocap & Sherwood

U.S.A.

Oh! My Love

Chung Mi-Jo

Korea

Black Eagle And Kantele (Engl. Transl.)

Kisetsu-Fu

Japan

S.O.S.

Paradise Birds

France

Love Rocks

Tina Charles

United Kingdom

 

VERSLAG

Advertentie voor het WPSF 1978

(Japans tijdschrift)

 

 

Decor voor het 9de WPSF in opbouw

 

 

Zicht op het decor van het 9de WPSF

1978 was het jaar van sciencefiction- hitfilms als "Close Encounters Of The Third Kind" en "Star Wars". Het was tevens het jaar waarin de disco een piek bereikte dankzij het succes van "Saturday Night Fever" en "Thank God It's Friday". Ook op het WPSF weerklonken vrolijke dansdeuntjes.

 

 

Tina Charles  - "Love Rocks"

(7" single - pressing Japan -

inzending UK)

 

 

Niet verwonderlijk misschien dat de Grand Prix International dat jaar werd uitgereikt aan disco queen Tina Charles, die het Verenigd Koninkrijk vertegenwoordigde. Tina begon haar muziekcarrière eind jaren '60. Voor een van haar eerste singles wist ze zelfs Elton John te strikken als backing vocal. Na een tussenstop bij de groep "5000 Volts" kwam ze in contact met Biddu, de Brits-Indische producer van onder meer Carl Douglas' monsterhit "Kung Fu Fighting". Biddu schreef voor Tina "I Love To Love" (1976), een instant nummer 1 en een klassieker uit de vroege Britse disco. "I Love To Love" werd gevolgd door andere hits zoals "Dance Little Lady Dance" (1976) en "Love Bug" (1977) Tina's WPSF-nummer "Love Rocks", opnieuw een compositie van Biddu, werd enkel uitgebracht in Japan (op single en LP), waar het goud behaalde.

 

 

 

Tina's WPSF Medailles

 

WPSF Certificate of Merit

 

Tina Charles ontvangt Grand Prix

 

Tina Charles op het 9de WPSF

 

 

 

 

 

Gouden plaat voor

"Love Rocks"

Naast Tina Charles had het Verenigd Koninkrijk nog drie andere vertegenwoordigers in het deelnemersveld: de populaire groep Guys 'n' Dolls, Micky Dolenz (van The Monkees) en de vocale groep Original Cast (met onder meer David Martin, ex-manager van Guys 'n' Dolls). Alle deelnemers vertrokken samen op 5 november met een gecharterde Jumbojet richting Tokio. Aan boord waren ook Biddu, jazz-zangeres Astrud Gilberto (de Braziliaanse inzending voor het Festival) en componist Albert Hammond (co-auteur van de Amerikaanse inzending "You Could Have Had It All").

 

 

Na Tina Charles waren de dames en heren van Guys 'n' Dolls de succesvolste Britse inzending van 1978. Met het vlotte "Same Old Way", geschreven door Peter L. Smith en Peter Waterman, behaalde de groep een fraaie vierde plaats in de Finale én een Outstanding Song Award. Het viertal bleef na het Festival nog twee weken in Japan voor de promotie van "Same Old Way", waarbij een heleboel interviews en lokale TV-optredens werden afgewerkt. Het jaar daarop zou de groep tevens een gooi doen naar het Eurovisie-ticket richting Jeruzalem, maar hun nummer "How Do You Mend A Broken Heart?" eindigde slechts op de 10de plaats in A Song For Europe '79.

 

 

 

 

In een Japanse TV-studio

 

 

Fotoshoot bij een
Japans monument

 

Repeties in de Yamaha
Epicurus Studio's

 

 

 

 

 

 

Guys 'n' Dolls - "Same Old Way"

(7" single - presing Japan - inzending UK)

 

Heel wat aandacht ging ook uit naar het optreden van Micky Dolenz, ex-drummer van The Monkeys (Amerika's antwoord op The Beatles). Micky zong "I'm Your Man", een nummer van Brian A. Robertson en Mike McNaught. Ondanks alle belangstelling raakte hij niet verder dan een 16de plaats. Naast "I'm Your Man" bracht Micky nog enkele andere singles uit voor de Japanse markt, waaronder "Lovelight" (1979) and "To Be Or Not To Be" (1982).        

 

Micky op het 9de WPSF

 

 

Original Cast (UK)

 

Original Cast, de derde Britse inzending met een plaats in de Finale, bestond uit: Tony Burrows, David Martin, Sue en Sunny. Deze vocale groep had in 1976 en 1977 reeds een bescheiden hit gescoord met de singles "Look At Us (The Two Of Us)" and "First Night". Componisten van dienst waren: Chris Arnold, David Martin en Geoff Morrow. Zij tekenden ook voor het WPSF-nummer "Let's Dance", waarmee ze een 12de plaats behaalden.

 

 

Een tweede eveneens succesvol land op het 9de WPSF was Italië. Gilda Giuliani, die op het WPSF '73 de Grand Prix en de Most Outstanding Performance Award had behaald voor haar vertolking van "Parigi A Volte Cosa Fa", veroverde de 2de plaats en won opnieuw een Most Outstanding Performance Award. Ditmaal voor haar vertolking van "Due Parole" (Two Words), een nummer van Gino Mescoli (componist "Non Andare Piu Lontano" - ESC '67).

 

Listen here to a fragment of "Due Parole":

(links to an external mp3 file)

 

 

 

Gilda Giuliani

 

I Vianella

(Edoardo Vianello & Wilma Goich)

 

 

 

Het duo I Vianella, bestaande uit het toemalige echtpaar Edoardo Vianello en Wilma Goich, behaalde een knappe 6de plaats met "Devo Amarti" (I Must Love You). Het duo had in 1974 deelgenomen aan de  editie 1973-'74 van de Italiaanse Canzonissma-wedstrijd (1958-1975, met een onderbreking van 1964 tot 1968), die toen werd gewonnen door Gigliola Cinquetti met "Alle Porte Del Sole" (Door Of The Sun). Zowel Edoardo Vianello en Wilma Goicho timmerden aan een geslaagde solocarrière en namen individueel diverse malen deel aan het Festival di Sanremo.

 

Ook Frankrijk liet zich inpalmen door de disco-rage en stuurde met de Paradise Birds een fris damestrio à la Luv' naar Tokio. Het trio was een jaar eerder, onder de naam "Paradise", opgericht door producer Leo Carrier en scoorde in 1977 ook onmiddellijk een hit met "Back To America". In 1978 werd de naam uitgebreid tot "Paradise Birds" en verscheen de single "I Am A Song" (tevens de titelsong van het Paradise Birds' album uit 1979). Het was met "S.O.S.", de B-kant van die single, dat het damestrio Frankrijk mocht vertegenwoordigen op het 9de WPSF. Die deelname bleef evenwel roemloos: het discoliedje "S.O.S." bleek te licht om enige concurrentie voor Tina Charles te zijn en raakte zelfs niet voorbij de halve finale. Maar in 1979 - onder de (alweer) nieuwe naam "New Paradise" - mocht het trio de "Micro d'Or" in ontvangst nemen op het Discoforum voor de hitsingle "Showman". Tot 1985 bleef het gezelschap actief met de release van diverse singles: "Gangster's Paradise" (1980); "Get The Look" (1981); "Easy Life" (1982); "Gigolo" (1982); "Danse Ta Vie" (1984, cover van "Flashdance"); "This World Today Is A Mess" (1984, cover van Donna Hightower - zie WPSF 1971); "Get Dancing It's A Medley" (1984) en "Mani-Maniac" (1985). De enige dame die deel uitmaakte van alle formaties was de blonde Tiffanie, soliste en choreografe van de groep. Na een ontmoeting met Francis Lai en Leo Carrier in 1975 had de toen 22-jarige Tiffanie de kans gekregen een eerste single - "Moi, J'Aime Les Films d'Amour" - op te nemen. Bovendien mocht zij met dat nummer Frankrijk vertegenwoordigen op het 6de WPSF (zie WPSF 1975).

 

 

 

Paradise Birds - "I Am A Song"

(7" single met op B-kant "S.O.S." -

inzending Frankrijk)

 

Het disco-damestrio
(in nieuwe bezetting)

op het WPSF

 

Jean-Paul Cara -
"Le Joueur D'Arc-En-Ciel"

(7" - inzending Frankrijk)

 

 

 

Jean-Paul Cara op het WPSF

Frankrijk deed ook een beroep op het succesvolle schrijverstalent van Jean-Paul Cara (componist "Un, Deux, Trois"; "L'Oiseau Et L'Enfant" & "Humanahum") en Joe Gracy (tekstschrijver "L'Oiseau Et L'Enfant" & "Humanahum"). Jean-Paul Cara stond bovendien zelf achter de microfoon voor de vertolking van hun compositie "Le Joueur D'Arc-En-Ciel". Geen finaleplaats ondanks het leuke nummer.

Frankrijk had ook een jonge Nicolas Peyrac op het Yamaha-podium staan. Hij bracht een eigen compositie: "Et Les Hommes". Over zijn deelname vertelt Nicolas op zijn website het volgende: "Fin 1978, je pars représenter la France au concours Yamaha de Tokyo, je ne gagnerai pas grand chose sinon une petite moto trial que j'ai encore et qui me servira longtemps pour me déplacer dans Paris et les environs." Nicolas Peyrac is nog steeds een gerespecteerd artiest met intussen reeds 15 albums op zijn palmares. Zijn recenste album, "Seulement L'Amour", verscheen in maart 2003.

 

 

 

Nicolas Peyrac op het WPSF

 

 

 

 

 

Nicolas Peyrac
"Et Les Hommes"

(7" - pressing Japan -
inzending Frankrijk)


 

 

Torben Lendager - "Take It Easy"

(7" single met B-kant "I Wanna Go Back" -

inzending Denemarken)

 

Torben Lendager
"Do You Wanna Make Love Tonight"

(LP met o.a. "I Wanna Go Back")

 

Torben op het WPSF

 

Ook voor Denemarken en de Verenigde Staten greep de componist van dienst zelf naar de microfoon. De Deen Torben "Toby" Lendager (componist "Hallo, Hallo" - ESC '90 samen met John Hatting) zong "I Wanna Go Back", een eigen compositie met tekst van Chris Paulsen. "I Wanna Go Back" verscheen als B-kant van de single "Take It Easy" en als track op het album "Do You Wanna Make Love Tonight?".

 

Scott English (LP - 1978)

 

Scott op het WPSF

 

 

Scott English zong "You Could Have It All", een nummer waarvoor hij samen met Albert Hammond tekst en muziek had geschreven. Scott English zou bovendien twintig jaar later (samen met Phil Manikiza en Simon Stirling) het Verenigd Koninkrijk aan zijn vijftiende runner-up  in het ESC helpen met het nummer "Where Are You?", gezongen door Imaani (ESC '98).

 

 

 

Singer-songwriter Albert Hammond

(co-auteur "You Could Have Had It All)

Elton John en Bernie Taupin bundelden een tweede maal hun muzikale krachten voor het WPSF. Hun compositie "In the Morning", gezongen door Rowena Cortes, haalde net als hun WPSF-inzending uit 1975 (Ayshea's "The Flowers Will Never Die") de Grote Finale. Rowena had reeds in 1976 aan het WPSF deelgenomen voor Hong Kong met het nummer "There's Gotta Be A Way".

 

 

Rowena Cortes (inzending USA)

 

 

 

Patricia Chan
"So Long Until The End"

(LP 1978 - inzending Hong Kong)

 

 

 

Hong Kong stuurde traditiegetrouw de winnaar van het Hong Kong Popular Song Festival naar het WPSF. In 1978 viel die eer te beurt aan de jonge zangeres Patricia Chan met het Engelstalige nummer "So Long Until The End". Het leverde haar echter geen internationale doorbraak op.

 

 

Patricia Chan op het WPSF

Géraldine & Pickles

 

Geraldine (ESC '75, WPSF '76), die ditmaal Ierland vertegenwoordigde, bracht opnieuw een compositie van Bill Martin en Phil Coulter, "Say It With Music". En beide mannen kenden, als componisten van onder meer "Puppet On A String" (ESC '67) en "Congratulations" (ESC '68), de klappen van de festival-zweep: ze opteerden voor een universeel thema (muziek), verwezen in hun tekst naar de kerngedachte van het WPSF ("The universal language of mankind is music"), zorgden voor een catchy refrein in meerdere talen ("Say it with music … C'est la musique … Viva la musica"), omringden Géraldine met een schattig 11-koppig Japans kinderkoor en rondden het geheel af met enkele meezingbare lalala's én een slotzin in het Japans als knipoog naar het gastland. Resultaat: een fraaie 5de plaats én een Outstanding Song Award.

 

 

 

 

Dee Dee
"Give Me Something"

(7" met B-kant "Hold Me" - inzending Nederland)

Nederland was vertegenwoordigd door zangeres Dee Dee met het disco-nummer "Hold Me" van Jacques Zwart (muziek & tekst). Ook haar discoliedje leek niet opgewassen tegen disco queen Tina Charles. Dee Dee scoorde in het najaar van 1978 een top 20-hit met "I Put A Spell On You", een track uit de LP "Loving You". De single "Give Me Something" (met "Hold Me" op de B-kant) kon dat succes jammer genoeg niet herhalen. In 1986 nam Dee Dee nog deel aan het Nationaal Songfestival. Zij eindigde toen respectievelijk op de 2de en de 3de plaats met de nummers "Fata Morgana" en "Ik Speel De Clown".

 

 

 

Dee Dee - "Loving You"

(LP met o.a. "Hold Me")

 Dee Dee

Martina Equiluz

 

Oostenrijk deed een beroep op filmcomponist Gerhard Heinz, de "John Barry of Austria". Vanaf eind jaren '60 schreef Gerhard de soundtrack voor meer dan 200 films, in hoofdzaak in het erotische genre: Schamlos (1969), Die Nackte Gräfin (1971), Die Nichte der O. (1974), Geh Zieh Dein Dirndl Aus (1975). Zijn composities, die variëren van beat, bossa nova, pop en groove jazz, steken in kwaliteit torenhoog uit boven de veelal flauwe films. Een nummer als "Svenska Disco Machine" biedt pure disco-funk, "Bangkok At Night" lijkt te zijn ontsnapt uit een James Bond-film uit de jaren '70, en "Die Sieben Sünden" is een Vienna Mélange bestaande uit chanson en easy listening.

Toen Gerhard de muziek voor de titeltrack van de erotische film (Les Désirs De) Melody In Love (1978 - regie: Hubert Frank) had geschreven op tekst van Gottfried Indra, werd besloten dit nummer als Oostenrijkse inzending voor het Yamaha Festival te selecteren. Zangeres van dienst was Martina Equiluz, de dochter van een solist in het Wiener Staatsoper Chor.

In juni 2003 verscheen bij Diggler een compilatie-CD met 19 composities van Gerhard Heinz voor erotische films ("Melodies In Love - The Erotic World Of Gerhard Heinz"). Voor het geleidende boekje schreef Gerhard Heinz het volgende over "Melody In Love":

 

 

"(…) "Melody In Love", one of the most erotic movies that has ever been shot in Germany. My director Hubert Frank had a unique gift for this genre. Melody in Love (1978) - The theme song of the movie with the same title. Unfortunately you can only hear it in the credits while the melody is repeated in the dramaturgic music time and again. The singer is the daughter of one of our soloists at the Vienna State Opera Choir: Martina Equiluz. Due to this song we were invited to join the Yamaha-Music-Festival in Tokyo."

 

 

Melody In Love (1978) - filmposter

 

Martina Equiluz - "Melody In Love"

(7" single - inzending Oostenrijk)

 

"Melodies In Love -

The Erotic World Of Gerhard Heinz"

(compilatie-CD met "Melody In Love")

 

 

 

 

 

Suzanne Klee

op het WPSF

Zwitserland had zijn zinnen op de Grand Prix gezet: de nationale kleuren werden dan ook verdedigd door de energieke Suzanne Klee, de "First Lady Of Swiss Country Music" of ook wel de "Swiss Country Queen" genoemd. Zij kon haar stevige reputatie echter niet waarmaken en raakte met het nummer "Sayin' I Love You" zelfs niet voorbij de halve finale. De sexy kledij die Suzanne had uitgekozen voor het Festival, werd ook gebruikt voor de fotohoes van haar album "Sayin' I Love You". Ms Klee, die lange tijd in Los Angeles woonde maar uiteindelijk terugkeerde naar Zürich, is nog steeds een vaste waarde in de Zwitserse showbizz en is vaak live te bewonderen op country- of rockfestivals. De laatste jaren verwierf ze tevens enige faam als schilderes van katten.

 

 

 

 

Suzanne Klee
"Sayin' I Love You"

(LP met titeltrack als

inzending Zwitserland)

Aangezien zowel Oostenrijk als Zwitserland voor het Engels opteerden en West-Duitsland een jaartje oversloeg na het tegenvallende resultaat van Baccara (zie WPSF 1977), leverde Oost-Duitsland dat jaar als enige een Duitstalig nummer af. Gelet op het succes van de Oost-Duitse inzending op het 7de WPSF (een 14de plaats én een Outstanding Performance Award) stuurde de DDR opnieuw Hans-Jürgen Beyer richting Tokio. Met "Ein Augenblick Der Ewigkeit" behaalde hij opnieuw een Outstanding Performance Award, maar een plaatsje in de Finale zat er niet in. Het nummer verscheen op zijn album "Schenk Mir Einen Augenblick".

 

 

 

 

Hans-Jürgen Beyer -

"Schenk Mir Einen Augenblick"

(LP met "Ein Augenblick Der Ewigkeit" -

inzending DDR)

 

OPA-trofee

 

"Certificate Of Merit"

Hans-Jürgen op het WPSF-podium (Award Ceremony)

 

 

 

 

 

 

 

… in actie …

 

 

Astrud Gilberto -

The Astrud Gilberto Album (1965)

 

Astrud Gilberto op het WPSF

Brazilië werd vertegenwoordigd door Astrud Gilberto, alias de "Bossanova Queen", met het Engelstalige nummer "Gettin' Over You", een compositie van Hal Shaper en Cyril Ornadel. Astrud, geboren in Bahia, verwierf wereldfaam in 1964 met haar honingzoete vertolking van "The Girl From Ipanema", de Grammy-winnende song van Stan Getz en haar toenmalige echtgenoot João Gilberto (de "vader van de Bossa Nova"). Haar eerste solo-album, "The Astrud Gilberto Album", verscheen in mei 1965. De mengeling van Braziliaanse klassiekers en ballades sloeg aan bij een breed publiek. Astrud bleef een grote popster in Brazilië voor de rest van de jaren '60 en '70, maar verdween geleidelijk uit de Britse en Amerikaanse charts na haar laatste album bij Verve in 1969. Astrud schreef ook zelf nummers. Zo won in 1976 een van haar composities, "Live Today" (met co-schrijver Jerome Schur), een prijs op het Tokyo Music Festival, de Yamaha-tegenhanger. In 1984 belandde "The Girld From Ipanema" opnieuw in de Britse charts bij een herleving van de bossanova-sound.

Hal Shaper en Cyril Ornadel, de componisten van "Gettin' Over You", hadden samen "I'm Going To Fall In Love Again" geschreven: het nummer dat tweede eindigde in UK Eurovision Finals van 1970 met Mary Hopkin. Het duo werkte ook samen aan enkele musicals, zoals "Great Expectations" en "Treasure Island: The Musical". Cyril Ornadel had reeds in de jaren '60 zijn sporen op Eurovisie-vlak verdiend; zo schreef hij onder meer samen met Peter Callander de Britse ESC-inzending uit '66, "A Man Without Love", gezongen door Kenneth McKellar in kilt.

 

 

 

Sonia Rivas op het WPSF

Na Brazilië zorgde Mexico voor de beste prestatie van het Amerikaanse continent op het 9de WPSF. Mexico had dan ook een beroep gedaan op de talentvolle diva Sonia Rivas. Zij vertolkte het niet onaardige "Estúpida" (Foolish Girl). Ms Rivas, die tot de jaren '90 albums bleef uitbrengen, leverde in de jaren '80 ook haar bijdrage tot de Argentijnse filmindustrie. Zo werkte ze mee aan de soundtrack van "La Discoteca Del Amor" (1980) en speelde ze zelfs een rol in "En Busca Del Brillante Perdido" (1986).

 

 

Sonia Rivas - "20 Exitos"

(verzamel-CD - 2000 -

met "Estúpida")

 

 

Griekenland stuurde superster-in-wording Anna Vissi (ESC '80), die reeds op 12-jarige leeftijd een plaatselijke liedjeswedstrijd had gewonnen. Zij zong het door Costa Tournas geschreven nummer "An To Boriss" (If You Can). In de jaren '80 en '90 groeide Anna Vissi uit tot de "Griekse Madonna".

 

 

 

Anna Vissi op het WPSF

 

 

Leon Berger
(Australië)

 

Steve Allen
(Nieuw-Zeeland)

 

Van down under waren opnieuw Australië en Nieuw-Zeeland present.

Australië stuurde Leon Berger met de eigen compositie "Loneliness". Leon scoorde zijn eerste hitsingle met "Show Me The Way To The Jungle".

Ook Nieuw-Zeeland deed een beroep op een mannelijke vertegenwoordiger: Steve Allen (echte naam: Allan Stephenson). Na een kort lidmaatschap bij de groep The Lost Souls begon Steve in 1972 aan een solocarrière waarbij hij scoorde met een aantal geslaagde covers, zoals David Bowie's "Life On Mars" en "Top Of The World" van The Carpenters. Zijn grootste succes boekte hij in 1973 met "Join Together": het themalied voor de Commonwealth Games van 1974 (in Christchurch). Het nummer bereikte de 2de plaats in de nationale hitparade. Steve Allen nam ook twee albums op bij Viking: "That Go Well Feeling" (1972) en "The Greatest Show On Earth" (1973). 1978 en 1979 stonden volledig in het teken van het Yamaha Festival: solo in 1978 met "Why Do They" en samen met Kim Hart in 1979 (zie WPSF 1979). Zijn laatste album verscheen in 1982 bij Ode: "The Kids Collections Volume 1".

 

 

 

Hiroshi Madoka
"Musobana"

(7" - inzending Japan)

De Grand Prix Japan was voor "Musobana", gezongen door Hiroshi Madoka. Dit laatste nummer, vertaald als "Fly On All The Way", was dé hitsingle van het Festival en het aanstekelijke refrein "Tonde, Tonde" werd zelfs een heuse rage. Het lied was zo populair dat later een versie in het Cantonese dialect werd opgenomen. De Spaanse groep Los Machucambos, die met het nummer "Urubamba" een Outstanding Song Award had behaald op het 9de WPSF, blikte een Spaanse versie in. "Urubamba", dat op een mooie 7de plaats eindigde was trouwens een compositie van Jean-Pierre Goussaud (componist "100% D'Amour" - ESC '84).

 

 

Los Machucambos
(Spanje)

 

 

 

 

 

 

WORLD POPULAR SONG FESTIVAL IN TOKYO '78

 

Side A

 

1 - Musobana (Japan) Grand Prix Japan

2 - Gettin' Over You (Brazil)

3 - Due Parole (Italy)

4 - Same Old Way (United Kingdom)

5 - Urubamba (Spain)

 

**********

Side B

 

1 - Love Rocks (United Kingdom) Grand Prix International

2 - Devo Amarti (Italy)

3 - Love-Torn Heart (Japan)

4 - Say It With Music (Ireland)

5 - Black Eagle And Kantele (Japan)

 

 

The beginnings

 

 

Select another year for a full description of that year's festival