|

Advertentie voor het
WPSF 1978
(Japans tijdschrift)
|
|

Decor voor het 9de WPSF in opbouw
|

Zicht op het decor van het 9de WPSF
|
|
1978 was het jaar
van sciencefiction- hitfilms als "Close Encounters Of The Third
Kind" en "Star Wars". Het was tevens het jaar waarin de disco
een piek bereikte dankzij het succes van "Saturday Night Fever" en
"Thank God It's Friday". Ook op het WPSF weerklonken vrolijke
dansdeuntjes.
|

|
|

Tina Charles - "Love
Rocks"
(7" single - pressing Japan -
inzending UK)
|
Niet verwonderlijk
misschien dat de Grand Prix International dat jaar werd uitgereikt aan disco
queen Tina Charles, die het Verenigd Koninkrijk vertegenwoordigde.
Tina begon haar muziekcarrière eind jaren '60. Voor een van haar eerste
singles wist ze zelfs Elton John te strikken als backing vocal. Na een
tussenstop bij de groep "5000 Volts" kwam ze in contact met Biddu,
de Brits-Indische producer van onder meer Carl Douglas' monsterhit "Kung
Fu Fighting". Biddu schreef voor Tina "I Love To Love" (1976),
een instant nummer 1 en een klassieker uit de vroege Britse disco. "I
Love To Love" werd gevolgd door andere hits zoals "Dance Little
Lady Dance" (1976) en "Love Bug" (1977) Tina's WPSF-nummer
"Love Rocks", opnieuw een compositie van Biddu, werd enkel
uitgebracht in Japan (op single en LP), waar het goud behaalde.
|
|

Tina's WPSF Medailles

WPSF Certificate of Merit
|


Tina Charles ontvangt Grand Prix

Tina Charles op het 9de WPSF
|


Gouden plaat voor
"Love Rocks"
|
|
Naast Tina Charles
had het Verenigd Koninkrijk nog drie andere vertegenwoordigers in het
deelnemersveld: de populaire groep Guys 'n' Dolls, Micky Dolenz
(van The Monkees) en de vocale groep Original Cast (met onder meer
David Martin, ex-manager van Guys 'n' Dolls). Alle deelnemers vertrokken
samen op 5 november met een gecharterde Jumbojet richting Tokio. Aan boord
waren ook Biddu, jazz-zangeres Astrud Gilberto (de Braziliaanse
inzending voor het Festival) en componist Albert Hammond (co-auteur van de
Amerikaanse inzending "You Could Have Had It All").
|
|

|

|
|
Na Tina Charles
waren de dames en heren van Guys 'n' Dolls de succesvolste Britse
inzending van 1978. Met het vlotte "Same Old Way", geschreven door
Peter L. Smith en Peter Waterman, behaalde de groep een fraaie vierde plaats
in de Finale én een Outstanding Song Award. Het viertal bleef na het Festival
nog twee weken in Japan voor de promotie van "Same Old Way", waarbij
een heleboel interviews en lokale TV-optredens werden afgewerkt. Het jaar
daarop zou de groep tevens een gooi doen naar het Eurovisie-ticket richting
Jeruzalem, maar hun nummer "How Do You Mend A Broken Heart?"
eindigde slechts op de 10de plaats in A
Song For Europe '79.
|
|

In een Japanse TV-studio
|

Fotoshoot bij een
Japans monument

Repeties in de Yamaha
Epicurus Studio's
|

Guys 'n' Dolls - "Same Old Way"
(7" single - presing Japan - inzending UK)
|
|
Heel wat aandacht
ging ook uit naar het optreden van Micky Dolenz, ex-drummer van The
Monkeys (Amerika's antwoord op The Beatles). Micky zong "I'm Your
Man", een nummer van Brian A. Robertson en Mike McNaught. Ondanks alle
belangstelling raakte hij niet verder dan een 16de plaats. Naast "I'm
Your Man" bracht Micky nog enkele andere singles uit voor de Japanse
markt, waaronder "Lovelight" (1979) and "To Be Or Not To
Be" (1982).
|

Micky op het 9de WPSF
|
|

Original Cast (UK)
|
Original Cast, de derde Britse inzending met een plaats in de Finale, bestond
uit: Tony Burrows, David Martin, Sue en Sunny. Deze vocale groep had in 1976
en 1977 reeds een bescheiden hit gescoord met de singles "Look At Us
(The Two Of Us)" and "First Night". Componisten van dienst
waren: Chris Arnold, David Martin en Geoff Morrow. Zij tekenden ook voor het
WPSF-nummer "Let's Dance", waarmee ze een 12de plaats behaalden.
|
|
Een tweede
eveneens succesvol land op het 9de WPSF was Italië. Gilda Giuliani,
die op het WPSF '73 de Grand Prix en
de Most Outstanding Performance Award had behaald voor haar vertolking
van "Parigi A Volte Cosa Fa", veroverde de 2de plaats en won
opnieuw een Most Outstanding
Performance Award. Ditmaal voor haar vertolking van "Due
Parole" (Two Words), een nummer van Gino Mescoli (componist "Non Andare Piu Lontano" - ESC
'67).
Listen here to a fragment of "Due Parole": 
(links to an external mp3 file)
|

Gilda Giuliani
|
|

I Vianella
(Edoardo Vianello & Wilma Goich)
|
Het duo I
Vianella, bestaande uit het toemalige echtpaar Edoardo Vianello en Wilma
Goich, behaalde een knappe 6de plaats met "Devo Amarti" (I Must
Love You). Het duo had in 1974 deelgenomen aan de editie 1973-'74 van de Italiaanse
Canzonissma-wedstrijd (1958-1975, met een onderbreking van 1964 tot 1968),
die toen werd gewonnen door Gigliola Cinquetti met "Alle Porte Del Sole"
(Door Of The Sun). Zowel Edoardo Vianello en Wilma Goicho timmerden aan een
geslaagde solocarrière en namen individueel diverse malen deel aan het
Festival di Sanremo.
|
|
Ook Frankrijk liet
zich inpalmen door de disco-rage en stuurde met de Paradise Birds een
fris damestrio à la Luv'
naar Tokio. Het trio was een jaar eerder, onder de naam "Paradise",
opgericht door producer Leo Carrier en scoorde in 1977 ook
onmiddellijk een hit met "Back To America". In 1978 werd de naam
uitgebreid tot "Paradise Birds" en verscheen de single "I Am A
Song" (tevens de titelsong van het Paradise Birds'
album uit 1979). Het was met "S.O.S.", de B-kant
van die single, dat het damestrio Frankrijk mocht vertegenwoordigen op het
9de WPSF. Die deelname bleef evenwel roemloos: het discoliedje "S.O.S." bleek te licht om enige
concurrentie voor Tina Charles te zijn en raakte zelfs niet voorbij de halve
finale. Maar in 1979 - onder de (alweer) nieuwe naam
"New Paradise" - mocht het trio de "Micro d'Or" in
ontvangst nemen op het Discoforum voor de hitsingle "Showman". Tot
1985 bleef het gezelschap actief met de release van diverse singles: "Gangster's
Paradise" (1980); "Get The Look" (1981); "Easy Life"
(1982); "Gigolo" (1982); "Danse Ta Vie" (1984, cover van
"Flashdance"); "This World Today Is A Mess" (1984, cover
van Donna Hightower - zie WPSF 1971); "Get Dancing It's A Medley"
(1984) en "Mani-Maniac" (1985). De enige dame die deel uitmaakte
van alle formaties was de blonde Tiffanie, soliste en choreografe van de
groep. Na een ontmoeting met Francis Lai en Leo Carrier in 1975 had de toen
22-jarige Tiffanie de kans gekregen een eerste single - "Moi, J'Aime Les Films d'Amour" - op te nemen.
Bovendien mocht zij met dat nummer Frankrijk vertegenwoordigen op het 6de
WPSF (zie WPSF 1975).
|

Paradise Birds - "I Am A Song"
(7" single met op B-kant "S.O.S." -
inzending Frankrijk)

Het disco-damestrio
(in nieuwe bezetting)
op het WPSF
|
|

Jean-Paul Cara -
"Le Joueur D'Arc-En-Ciel"
(7" - inzending Frankrijk)

Jean-Paul Cara op het WPSF
|
Frankrijk deed ook
een beroep op het succesvolle schrijverstalent van Jean-Paul Cara (componist "Un, Deux, Trois";
"L'Oiseau Et L'Enfant" & "Humanahum") en Joe Gracy (tekstschrijver
"L'Oiseau Et L'Enfant" & "Humanahum"). Jean-Paul Cara stond bovendien zelf
achter de microfoon voor de vertolking van hun compositie "Le Joueur
D'Arc-En-Ciel". Geen finaleplaats ondanks het leuke nummer.
Frankrijk had ook
een jonge Nicolas Peyrac op het Yamaha-podium staan. Hij bracht een
eigen compositie: "Et Les Hommes". Over zijn deelname vertelt
Nicolas op zijn website het volgende: "Fin 1978, je pars représenter la France au concours Yamaha
de Tokyo, je ne gagnerai pas grand chose sinon une petite moto trial que j'ai
encore et qui me servira longtemps pour me déplacer dans Paris et les
environs." Nicolas Peyrac is nog steeds een gerespecteerd artiest met
intussen reeds 15 albums op zijn palmares. Zijn recenste album,
"Seulement L'Amour", verscheen in maart 2003.
|

Nicolas Peyrac op het WPSF

Nicolas Peyrac
"Et Les Hommes"
(7" - pressing Japan -
inzending Frankrijk)
|
|

Torben Lendager - "Take It Easy"
(7" single met B-kant "I Wanna Go Back" -
inzending Denemarken)
|

Torben Lendager
"Do You Wanna Make Love Tonight"
(LP met o.a. "I Wanna Go Back")

Torben op het WPSF
|
|
Ook voor
Denemarken en de Verenigde Staten greep de componist van dienst zelf naar de
microfoon. De Deen Torben
"Toby" Lendager (componist "Hallo, Hallo" - ESC '90
samen met John Hatting) zong "I Wanna Go Back", een eigen
compositie met tekst van Chris Paulsen. "I Wanna Go Back" verscheen
als B-kant van de single "Take It Easy" en als track op het album
"Do You Wanna Make Love Tonight?".
|
|

Scott English (LP
- 1978)

Scott op het WPSF
|
Scott English zong "You
Could Have It All", een nummer waarvoor hij samen met Albert Hammond
tekst en muziek had geschreven. Scott
English zou bovendien twintig jaar later (samen met Phil Manikiza en
Simon Stirling) het Verenigd Koninkrijk aan zijn vijftiende runner-up in het ESC helpen met het nummer
"Where Are You?", gezongen door Imaani (ESC '98).
|

Singer-songwriter Albert Hammond
(co-auteur "You Could Have Had It All)
|
|
Elton John en Bernie Taupin bundelden een
tweede maal hun muzikale krachten voor het WPSF. Hun compositie "In the
Morning", gezongen door Rowena Cortes, haalde net als hun
WPSF-inzending uit 1975 (Ayshea's "The Flowers Will Never Die") de
Grote Finale. Rowena had reeds in 1976 aan het WPSF deelgenomen voor Hong
Kong met het nummer "There's Gotta Be A Way".
Rowena Cortes (inzending USA)
|

|
|

Patricia Chan
"So Long Until The End"
(LP 1978 - inzending Hong Kong)
|
Hong Kong stuurde traditiegetrouw de winnaar van het Hong Kong
Popular Song Festival naar het WPSF. In 1978 viel die eer te beurt aan de
jonge zangeres Patricia Chan met het Engelstalige nummer "So Long
Until The End". Het leverde haar echter geen internationale doorbraak
op.
|

Patricia Chan op het WPSF
|
|

Géraldine & Pickles
|

|
|
Geraldine (ESC '75, WPSF
'76), die ditmaal Ierland vertegenwoordigde, bracht opnieuw een compositie
van Bill Martin en Phil Coulter,
"Say It With Music". En beide mannen kenden, als componisten van
onder meer "Puppet On A String" (ESC '67) en
"Congratulations" (ESC '68), de klappen van de festival-zweep: ze
opteerden voor een universeel thema (muziek), verwezen in hun tekst naar de
kerngedachte van het WPSF ("The universal language of mankind is
music"), zorgden voor een catchy refrein in meerdere talen ("Say it
with music … C'est la musique … Viva la musica"), omringden Géraldine
met een schattig 11-koppig Japans kinderkoor en rondden het geheel af met
enkele meezingbare lalala's én een slotzin in het Japans als knipoog naar het
gastland. Resultaat: een fraaie 5de plaats én een Outstanding Song Award.
|
|

Dee Dee
"Give Me Something"
(7" met B-kant "Hold Me" - inzending Nederland)
|
Nederland was
vertegenwoordigd door zangeres Dee Dee
met het disco-nummer "Hold Me" van Jacques Zwart (muziek &
tekst). Ook haar discoliedje leek niet opgewassen tegen disco queen Tina
Charles. Dee Dee scoorde in het najaar van 1978 een top 20-hit met "I
Put A Spell On You", een track uit de LP "Loving You". De single
"Give Me Something" (met "Hold Me" op de B-kant) kon dat
succes jammer genoeg niet herhalen. In 1986 nam Dee Dee nog deel aan het
Nationaal Songfestival. Zij eindigde toen respectievelijk op de 2de en de 3de
plaats met de nummers "Fata Morgana" en "Ik Speel De
Clown".
|

Dee Dee - "Loving You"
(LP met o.a. "Hold Me")
|
|
Dee Dee
|
Martina Equiluz 
|
|
Oostenrijk deed
een beroep op filmcomponist Gerhard Heinz, de "John Barry of
Austria". Vanaf eind jaren '60 schreef Gerhard de soundtrack voor meer
dan 200 films, in hoofdzaak in het erotische genre: Schamlos (1969), Die Nackte Gräfin (1971), Die Nichte der O.
(1974), Geh Zieh Dein Dirndl Aus (1975). Zijn composities, die variëren van
beat, bossa nova, pop en groove jazz, steken in kwaliteit torenhoog uit boven
de veelal flauwe films. Een nummer als "Svenska Disco Machine"
biedt pure disco-funk, "Bangkok At Night" lijkt te zijn ontsnapt
uit een James Bond-film uit de jaren '70, en "Die Sieben Sünden" is
een Vienna Mélange bestaande uit chanson en easy listening.
Toen Gerhard de
muziek voor de titeltrack van de erotische film (Les Désirs De) Melody In
Love (1978 - regie: Hubert Frank) had geschreven op tekst van Gottfried
Indra, werd besloten dit nummer als Oostenrijkse inzending voor het Yamaha
Festival te selecteren. Zangeres van dienst was Martina Equiluz, de
dochter van een solist in het Wiener Staatsoper Chor.
In juni 2003
verscheen bij Diggler een compilatie-CD met 19 composities van Gerhard Heinz
voor erotische films ("Melodies In Love - The Erotic World Of Gerhard
Heinz"). Voor het geleidende boekje schreef Gerhard Heinz het volgende
over "Melody In Love":
|
|
"(…)
"Melody In Love", one of the most erotic movies that has ever been
shot in Germany. My director Hubert Frank had a unique gift for this genre.
Melody in Love (1978) - The theme song of the movie with the same title.
Unfortunately you can only hear it in the credits while the melody is
repeated in the dramaturgic music time and again. The singer is the daughter
of one of our soloists at the Vienna State Opera Choir: Martina Equiluz. Due
to this song we were invited to join the Yamaha-Music-Festival in
Tokyo."
|
|

Melody In Love (1978) - filmposter
|

Martina Equiluz - "Melody In Love"
(7" single - inzending Oostenrijk)
|

"Melodies In Love -
The Erotic World Of Gerhard Heinz"
(compilatie-CD met "Melody In Love")
|
|

Suzanne Klee
op het WPSF
|
Zwitserland had zijn zinnen op de Grand Prix gezet: de nationale
kleuren werden dan ook verdedigd door de energieke Suzanne Klee, de "First Lady Of Swiss Country
Music" of ook wel de "Swiss Country Queen" genoemd. Zij kon
haar stevige reputatie echter niet waarmaken en raakte met het nummer
"Sayin' I Love You" zelfs niet voorbij de halve finale. De sexy
kledij die Suzanne had uitgekozen voor het Festival, werd ook gebruikt voor de
fotohoes van haar album "Sayin' I Love You". Ms Klee, die lange
tijd in Los Angeles woonde maar uiteindelijk terugkeerde naar Zürich, is nog
steeds een vaste waarde in de Zwitserse showbizz en is vaak live te
bewonderen op country- of rockfestivals. De laatste jaren verwierf ze tevens
enige faam als schilderes van katten.
|

Suzanne Klee
"Sayin' I Love You"
(LP met titeltrack als
inzending Zwitserland)
|
|
Aangezien zowel
Oostenrijk als Zwitserland voor het Engels opteerden en West-Duitsland een
jaartje oversloeg na het tegenvallende resultaat van Baccara (zie WPSF 1977),
leverde Oost-Duitsland dat jaar als enige een Duitstalig nummer af. Gelet op
het succes van de Oost-Duitse inzending op het 7de WPSF (een 14de plaats én
een Outstanding Performance Award) stuurde de DDR opnieuw Hans-Jürgen
Beyer richting Tokio. Met "Ein Augenblick Der Ewigkeit"
behaalde hij opnieuw een Outstanding Performance Award, maar een plaatsje in
de Finale zat er niet in. Het nummer verscheen op zijn album "Schenk Mir
Einen Augenblick".
|

Hans-Jürgen Beyer -
"Schenk Mir Einen
Augenblick"
(LP met "Ein Augenblick Der
Ewigkeit" -
inzending DDR)
|
|

OPA-trofee
|

"Certificate Of Merit"
|
|

Hans-Jürgen op het
WPSF-podium (Award Ceremony)
|

… in actie …
|
|

Astrud Gilberto -
The Astrud Gilberto Album (1965)

Astrud Gilberto op het WPSF
|
Brazilië werd
vertegenwoordigd door Astrud Gilberto, alias de "Bossanova
Queen", met het Engelstalige nummer "Gettin' Over You", een
compositie van Hal Shaper en Cyril
Ornadel. Astrud, geboren in Bahia, verwierf wereldfaam in 1964 met
haar honingzoete vertolking van "The Girl From Ipanema", de
Grammy-winnende song van Stan Getz en haar toenmalige echtgenoot João
Gilberto (de "vader van de Bossa Nova"). Haar eerste solo-album,
"The Astrud Gilberto Album", verscheen in mei 1965. De mengeling
van Braziliaanse klassiekers en ballades sloeg aan bij een breed publiek.
Astrud bleef een grote popster in Brazilië voor de rest van de jaren '60 en
'70, maar verdween geleidelijk uit de Britse en Amerikaanse charts na haar
laatste album bij Verve in 1969. Astrud schreef ook zelf nummers. Zo won in
1976 een van haar composities, "Live Today" (met co-schrijver
Jerome Schur), een prijs op het Tokyo Music Festival, de Yamaha-tegenhanger.
In 1984 belandde "The Girld From Ipanema" opnieuw in de Britse
charts bij een herleving van de bossanova-sound.
Hal Shaper en
Cyril Ornadel, de componisten van "Gettin' Over You", hadden samen
"I'm Going To Fall In Love Again" geschreven: het nummer dat tweede
eindigde in UK Eurovision Finals van 1970 met Mary Hopkin. Het duo werkte ook
samen aan enkele musicals, zoals "Great Expectations" en
"Treasure Island: The Musical". Cyril Ornadel had reeds in de jaren
'60 zijn sporen op Eurovisie-vlak verdiend; zo schreef hij onder meer samen
met Peter Callander de Britse ESC-inzending uit '66, "A Man Without
Love", gezongen door Kenneth McKellar in kilt.
|
|

Sonia Rivas op het WPSF
|
Na Brazilië zorgde
Mexico voor de beste prestatie van het Amerikaanse continent op het 9de WPSF.
Mexico had dan ook een beroep gedaan op de talentvolle diva Sonia Rivas.
Zij vertolkte het niet onaardige "Estúpida"
(Foolish Girl). Ms Rivas, die tot de jaren '90 albums bleef uitbrengen,
leverde in de jaren '80 ook haar bijdrage tot de Argentijnse filmindustrie. Zo
werkte ze mee aan de soundtrack van "La Discoteca Del Amor" (1980) en speelde ze zelfs een rol in "En Busca Del Brillante Perdido" (1986).
|

Sonia Rivas - "20 Exitos"
(verzamel-CD - 2000 -
met "Estúpida")
|
|
Griekenland
stuurde superster-in-wording Anna
Vissi (ESC '80), die reeds op 12-jarige leeftijd een plaatselijke
liedjeswedstrijd had gewonnen. Zij zong het door Costa Tournas geschreven
nummer "An To Boriss" (If You Can). In de jaren '80 en '90 groeide
Anna Vissi uit tot de "Griekse Madonna".
Anna Vissi op het WPSF
|

|
|

Leon Berger
(Australië)

Steve Allen
(Nieuw-Zeeland)
|
Van down under
waren opnieuw Australië en Nieuw-Zeeland present.
Australië stuurde Leon
Berger met de eigen compositie "Loneliness". Leon scoorde zijn
eerste hitsingle met "Show Me The Way To The Jungle".
Ook Nieuw-Zeeland
deed een beroep op een mannelijke vertegenwoordiger: Steve Allen
(echte naam: Allan Stephenson). Na een kort lidmaatschap bij de groep The
Lost Souls begon Steve in 1972 aan een solocarrière waarbij hij scoorde met
een aantal geslaagde covers, zoals David Bowie's "Life On Mars" en
"Top Of The World" van The Carpenters. Zijn grootste succes boekte
hij in 1973 met "Join Together": het themalied voor de Commonwealth
Games van 1974 (in Christchurch). Het nummer bereikte de 2de plaats in de
nationale hitparade. Steve Allen nam ook twee albums op bij Viking:
"That Go Well Feeling" (1972) en "The Greatest Show On
Earth" (1973). 1978 en 1979 stonden volledig in het teken van het Yamaha
Festival: solo in 1978 met "Why Do They" en samen met Kim Hart in
1979 (zie WPSF 1979). Zijn laatste album verscheen in 1982 bij Ode: "The
Kids Collections Volume 1".
|
|

Hiroshi Madoka
"Musobana"
(7" - inzending Japan)
|
De Grand Prix Japan was voor
"Musobana", gezongen door Hiroshi Madoka. Dit laatste
nummer, vertaald als "Fly On All The Way", was dé hitsingle van het
Festival en het aanstekelijke refrein "Tonde, Tonde" werd zelfs een
heuse rage. Het lied was zo populair dat later een versie in het Cantonese
dialect werd opgenomen. De Spaanse groep Los Machucambos, die met het nummer
"Urubamba" een Outstanding
Song Award had behaald op het 9de WPSF, blikte een Spaanse
versie in. "Urubamba", dat op een mooie 7de plaats eindigde was
trouwens een compositie van Jean-Pierre
Goussaud (componist "100% D'Amour" - ESC '84).
|

Los Machucambos
(Spanje)
|
|

|
WORLD POPULAR SONG FESTIVAL IN TOKYO '78
Side A
1 - Musobana
(Japan) Grand Prix Japan
2 - Gettin' Over
You (Brazil)
3 - Due Parole
(Italy)
4 - Same Old Way
(United Kingdom)
5 - Urubamba
(Spain)
**********
Side B
1 - Love Rocks (United Kingdom) Grand
Prix International
2 - Devo Amarti (Italy)
3 - Love-Torn Heart (Japan)
4 - Say It With Music (Ireland)
5 - Black Eagle And Kantele (Japan)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|