BIG TIME FOR NORTH
AMERICAN ARTISTS!
|
|
Grand Prix International Won by Written by Mary Macgregor, David Bluefield & Marty Rodgers Performed by Mary MacGregor
|
Grand Prix Oh, My Written by Tetsuya Itami Won by Tetsuya Itami & Side By
Side
|
|
|
Date: 14-15-16
November 1980 Venue: Nippon
Budokan Hall, Presenters: Kyu Sakamoto
& Judy Ongg Orchestra: Yamaha Pops
Orchestra Festival Structure: 2
Semi Finals (including all selected international & Japanese entries) and
1 Grand Final Total participating countries: 19 Total entries:
1.860 (from 52 countries) Total entries selected: 30 Total entries in Final: 17 Awards: Grand Prix,
Most Outstanding Performance Award (MOPA), Outstanding Performance Award
(OPA), Outstanding Song Award (OSA), Kawakami Award Interval Acts: The
Crystal King (Winner Grand Prix Japan 1979), Junko Yagami (Finalist WPSF
1974), Yamaha's Junior Original Concert (JOC) |
|
|
|
11th World Popular Song Festival Stageview |
|
|
|
|
|
WPSF 1981 |
GRAND FINAL - 16 NOVEMBER 1980
(in ranking order)
Award
|
N° |
Song
Title |
Performer |
Country |
|
|
Grand Prix International MOPA |
1 |
What's The Use? |
Mary Macgregor |
|
|
Grand Prix Japan
|
1 |
Oh, My |
Tetsuya Itami & Side By Side |
Japan |
|
|
MOPA |
2 |
Love In Your Heart (Engl. Transl.) |
Eddy Yamamoto |
Japan |
|
|
OSA
- OPA |
3 |
(How Do I Break) Thru To You |
Dan Hill |
|
|
|
4 |
I'm Really Only Singing For You |
Simon Gallaher |
|
|
|
|
5 |
Morning Man |
Rupert Holmes |
|
|
|
|
OSA |
6 |
Francesca Non Sa |
Toto Cutugno |
|
|
|
7 |
Mary Ann |
Christopher Cross |
|
|
|
|
8 |
Mary Brown |
Emly Starr Explosion |
Belgium |
|
|
|
OPA |
9 |
Give It Up |
Kiki Dee |
|
|
|
KAWAKAMI |
10 |
Amarcié |
Al Bano & Romina Power |
Italy |
|
|
FINALISTS |
11 |
Marine Blue Sky (Engl. Transl.) |
Kaja |
Japan |
|
|
12 |
Ce Printemps |
Chantal Billion |
France |
|
|
|
13 |
Southern Comfort |
Gerard Kenny |
United
Kingdom |
|
|
|
14 |
Still Moving On |
Carlene Davis |
Jamaica |
|
|
|
15 |
Gentle Days And Quiet Nights |
Anita Sarawak |
|
|
|
|
16 |
The Message On Solitude (Engl. Transl.) |
Cadillac Slim |
Japan |
|
|
1st SEMI-FINAL - 14 NOVEMBER 1980
(in order of appearance)
|
Song
Title |
Performer |
Country |
|
|
I Want Love |
Inger Lise |
Norway |
|
|
I Think Our Love's
Something Like That Too |
Cheuni (Che Un Chung) |
Korea |
|
|
Caminando |
Eduardo Marti |
Spain |
|
|
Rolita In Love (Engl. Transl.) |
TRYAL*SPOT |
Japan |
|
|
Francesca Non Sa |
Toto Cutugno |
|
|
|
Still Moving On |
Carlene Davis |
Jamaica |
|
|
What's The Use |
Mary Macgregor |
|
|
|
The Message On Solitude (Engl. Transl.) |
Cadillac Slim |
Japan |
|
|
Uma Carta Para a Paz |
Leci Brandão |
Brazil |
|
|
(How Do I Break) Thru To You |
Dan Hill |
|
|
|
Mary Ann |
Christopher Cross |
|
|
|
Señor Adolescente |
Graciela Yuste |
Argentina |
|
|
My Yesterday (Engl. Transl.) |
MAHOY |
|
|
|
Be My Lover Tonight |
Luv' |
Netherlands* |
|
|
* The |
|||
2nd SEMI-FINAL - 15 NOVEMBER 1980
(in order of appearance)
|
Song
Title |
Performer |
Country |
|
|
Publikum Tvé Jsem Já |
Jana Kratochvílová |
|
|
|
Piano Lessons (Engl. Transl.) |
KAZ&5 Rockers |
Japan |
|
|
Southern Comfort |
Gerard Kenny |
United Kingdom |
|
|
Nadie Mas Que Tu |
Gladys Mercado |
|
|
|
I'm Really Only Singing For You |
Simon Gallaher |
|
|
|
Marine Blue Sky (Engl. Transl.) |
Kaja |
Japan |
|
|
Red Twilight |
Bob Tutupoly |
Indonesia |
|
|
Mary Brown |
Emly Starr Explosion |
Belgium |
|
|
Love In Your Heart (Engl. Transl.) |
Eddy Yamamoto |
Japan |
|
|
Ce Printemps |
Chantal Billion |
France |
|
|
Trudy Blue |
Corey Hart |
Canada |
|
|
Amarcié |
Al Bano & Romina Power |
|
|
|
Gentle Days And Quiet Nights |
Anita Sarawak |
|
|
|
Oh, My |
Tetsuya Itami & Side By Side |
Japan |
|
|
Give It Up |
Kiki Dee |
|
|
|
Vreau |
Eva Kiss |
Rumania |
|
|
Morning Man |
Rupert Holmes |
|
|
|
Een gigantische glazen piramide als decor voor het 11de WPSF |
Aankondigingsaffiche voor het 11de WPSF |
||||||||||||||||||||
|
Het WPSF liet de
jaren '70 achter zich en stapte met veel bravoure de elektronische eighties
binnen. Het 11de WPSF was meteen een topjaar voor Noord-Amerikaanse artiesten
en voor Engelstalige nummers in het algemeen. In de Grand Finale werden maar
liefst 10 van de 17 nummers in het Engels gezongen. Uitblinker waren de
Verenigde Staten, die werden vertegenwoordigd door drie topartiesten, met elk een wereldhit (én een Amerikaanse
nummer 1-hit) reeds op zak. |
|||||||||||||||||||||
|
Mary Macgregor metde Grand Prix haar hals |
Mary Macgregor uit
Mary Macgregor - "Torn Between Two
Lovers" (7" single - 1977 - pressing |
||||||||||||||||||||
|
Rupert Holmes, een kruising tussen Barry Marilow en Billy Joel en
internationaal bekend van de Amerikaanse nummer 1-hit "Escape (The Piña
Colada Song)" uit 1979, behaalde met zijn eigen compositie "Morning
Man" een Outstanding Song Award, een Outstanding Performance Award en een knappe vijfde plaats. In het voorwoord bij zijn "Greatest
Hits"-CD (Hip-O Records, 2000) schreef hij over zijn Japans
festival-avontuur: "At Tokyo's Budokan arena, my rendition of 'Morning
Man' won 'Best Song and Performance' of the Yamaha World Popular Song
Festival. I thought I'd won a Yamaha Motorcycle. I got a very nice medallion
instead. It burns very little gas." |
|||||||||||||||||||||
|
Rupert Holmes op het 11de WPSF |
"Adventure" (Album - 1980 - met |
"Greatest Hits" (CD - 2000 - met "Morning Man") |
"Morning Man" |
||||||||||||||||||
|
En dan was er nog Christopher Cross, die een aantal
jaren van zijn kindertijd in Tokio had doorgebracht. Zijn debuutalbum uit
1979 had hem maar liefst vijf Grammy© Awards opgeleverd, waaronder Best Album, Best Song
("Sailing") en Best New Artist. Behalve de Amerikaanse nummer 1-hit
"Sailing" bevatte het album ook de hits "Never Be The
Same", "Say You'll Be Mine" en "Ride Like The Wind"
(opnieuw een hit in 1992 dankzij de remix-versie van East Side Beat). Op het
WPSF pakte Christopher Cross uit met de eigen compositie "Mary
Ann", goed voor een top 10-notering én een Outstanding Song Award. Het
nummer verscheen enkel op single in Japan. In februari 1983 behaalde
Christopher met zijn LP "Another Page" de 1ste plaats in de Japanse
album charts (met 222.000 verkochte exemplaren). |
|||||||||||||||||||||
|
Christopher Cross - "Mary Ann" (7" single - pressing |
Christopher Cross op het 11de WPSF
|
||||||||||||||||||||
|
Ook Canada deed het
goed. Het land had voor het eerst twee artiesten in het deelnemersveld:
tienerster-in-wording Corey Hart en singer/songwriter Dan Hill. De toen 18-jarige Corey Hart, geboren te Montreal in mei 1962, was op het moment
van zijn Yamaha-deelname nog op zoek naar een platencontract. Dat zou hij pas
vinden in 1983 bij het Canadese Aquarius Records met de release van zijn
eerste album, "First Offense", dat dankzij de hitsingle
"Sunglasses At Night" (en de atletische looks van Corey) een succes
werd in de VS en Canada. Zijn Yamaha-inzending, "Trudy Blue",
verscheen nooit op plaat. De in Toronto geboren Dan Hill was reeds midden de
jaren '70 een populaire singer/songwriter in Canada. In 1977 schreef hij
samen met Barry Mann het mooie "Sometimes When We Touch", dat een
Top 10-hit werd in de VS. Ondanks zijn schitterende derde plaats op het WPSF
leek Dan Hill begin jaren ' |
|||||||||||||||||||||
|
Corey Hart |
Dan Hill - "Love In The
Shadows" (LP - 1983 - met "Thru To
You") |
Dan Hill |
|||||||||||||||||||
|
Torenhoge favoriet bij
de bookmakers en publiekslieveling was de Australiër Simon Gallaher en zijn "I'm
Really Only Singing For You": een dynamisch opgebouwde festivalballade
die zijn doel niet miste (een vierde plaats, een Outstanding Song Award én
een Outstanding Performance Award). Gallahers carrière barstte los na een
optreden in de populaire Mike Walsh Show. Duizenden Australiërs ontdekten
toen de muzikale talenten van deze jonge, veelzijdige Queenslander (als
zanger én pianist). In 1980 trok Simon (toen 22 jaar oud) richting Tokio met
een sublieme ballade die een plaatsje kreeg op zijn album "Opening
Night" uit |
|||||||||||||||||||||
|
Simon Gallaher aan de piano op het 11de WPSF |
Simon
Gallaher - "Silver Anniversary Collection" (verzamelalbum - 2000 - met live-versie van "I'm
Really Only Singing For You") |
||||||||||||||||||||
|
Ook Italië deed
het uitstekend: kersverse San Remo-winnaar Toto Cutugno (ESC '90)
kreeg voor zijn speelse "Francesca Non Sa" (Frances Doesn't Know)
een Outstanding Song Award. "Francesca Non Sa" verscheen pas enkele
jaren later als B-kant van de single "Flash" en als track op het
album "Innamorata, Innamorato, Innamorati" uit 1987. Sindsdien
is het nummer wel terug te vinden op een groot aantal compilatie-CD's van
Toto. Al Bano & Romina Power (ESC '76 & '85) werden voor hun
vertolking van "Amarcié" (Partners) beloond met een Kawakami Award.
"Amarcié" was trouwens een compositie van Marcello Marrocchi,
componist van Peppino di Capri's "Comme E Ddoce 'O Mare (ESC '91). |
|||||||||||||||||||||
|
Toto Cutugno op het WPSF |
Toto Cutugno - "Flash" (7" single met "Francesca Non
Sa" op B-kant)
|
Al Bano & Romina Power met "Amarcié" op het 11de WPSF |
|||||||||||||||||||
|
Ook België
liet van zich horen: Emly Starr (ESC '81) - toen nog met het toevoegsel
Explosion aan haar naam - zong "Mary Brown", waarvoor ze een
Outstanding Song Award in de wacht sleepte. "Mary Brown" was net
als "Samson" een compositie van Kick Dandy. |
|||||||||||||||||||||
|
Emly Starr Explosion op het WPSF |
Emly Starr Explosion - "Mary
Brown" (7" single - pressing inzending België) |
Emly Starr Explosion |
|||||||||||||||||||
|
Op het
Yamaha-podium liet Emly zich assisteren door twee bevallige, rockende
achtergrond-zangeressen. Naast het swingende nummer viel ook hun gewaagde
kledij in de smaak bij het (mannelijke) publiek; een gimmick die Emly op het
Eurovisiesongfestival van '81 herhaalde en haar de naam "lady legs"
opleverde. |
|||||||||||||||||||||
|
Emly Starr Explosion
– Album met "Mary Brown" (release Japan) |
Emly Starr Explosion
– "Greatest Hits" (Album – release
Japan) |
||||||||||||||||||||
|
Luv' - "Tingalingaling" (7" single - release met op B-kant "Be My Lover Tonight")
Luv' - "25 Jaar Na Waldolala" (met "Be My Lover Tonight) |
Voor Nederland zou niemand minder dan het immens populaire
meidentrio Luv' op het WPSF-podium hebben gestaan. Hans van Hemert en
Piet Souer, het vaste schrijversduo achter de groep, hadden speciaal voor het
Festival het nummer "Be My Lover Tonight" geschreven, dat
probleemloos door de Yamaha-selectiecommissie was geraakt. Kenmerkend aan het
liedje was de ietwat Oosterse intro, die na ongeveer één minuut losbarstte in
de typische, swingende Luv'-sound. José, Marga en Patty hadden dan ook al hun zinnen gezet op een
verovering van Japan in 1980. Maar in juni, vier maanden voor het Festival,
keerde het tij en kwam het voortbestaan van de meidengroep in het gedrang.
Patty besloot immers uit Luv' te stappen. Zij werd in allerijl vervangen door
Ria Thielsch. En ook Marga kon het allemaal niet meer aan. In de biografie
van het trio op www.luvstuff.nl staat hierover te lezen: "(Marga) moet zichzelf ziek melden, wat haar niet bepaald door de media in
dank wordt afgenomen. Tijdens een opname voor het t.v.-programma Popcorn valt
Marga flauw. Japan moet worden afgezegd, Athene ook ... ." Eind maart 1981 hield de groep het voor bekeken met de
afsluitende single "Tingalingaling". Het geplande WPSF-nummer van Luv' werd enkel in Japan
uitgebracht: op de B-kant van de single "Tingalingaling". Pas in
2003 - met de release van de dubbel-CD "25 Jaar Na Waldolala" -
verscheen "Be My Lover Tonight" voor het eerst in Europa. |
||||||||||||||||||||
|
Het Verenigd Koninkrijk,
kersverse hattrick-houder (Winnaar Grand Prix 1977 - 1978 - 1979), moest een
stukje terrein prijsgeven. Kiki Dee behaalde met "Give It Up" een bescheiden
9de plaats in de finale en een Outstanding Song Award. Het nummer verscheen
als 7" A-track in Japan, maar moest zich in Europa tevreden stellen met
de B-side van de single "Star". Kiki Dee werd bij ons vooral bekend
door het duet "Don't Go Breaking My Heart" met Elton John. Kiki aan de ingang
van de Budokan Hall |
|
||||||||||||||||||||
|
Kiki Dee met Simon Gallaher tijdens de afscheidsparty |
Kiki Dee - "Star" (7" single met "Give It
Up"
Kiki Dee - "Star" (7" single - release Listen to "Give It
Up" (live Festival version):
(links to an external website) |
Kiki Dee in actie |
|||||||||||||||||||
|
Voor meer informatie
over Kiki Dee (en geluidsfragmenten): The
Kiki Dee Information Bureau. |
|||||||||||||||||||||
|
De tweede vertegenwoordiger
van het Verenigd Koninkrijk, Gerard Kenny, moest zich tevreden stellen met een plaatsje in de
halve finale. Deze singer/songwriter/pianist, geboren in 1947 binnen een
muzikale familie (zijn vader was zanger en danser), begon zijn carrière bij
"The Pheatons" in de jaren '60. Een optreden in de prestigieuze
nachtclub "Reno Sweeneys" in New York bracht Gerard in contact met
zanger Barry Manilow, die bijzondere interesse toonde voor één van de door
Gerard gebrachte nummers: "I Made It Through The Rain". Barry
Manilow zou kort daarna het nummer zelf opnemen en er een grote hit mee
scoren. Gerards eigen doorbraak kwam er in 1977 na een toevallige ontmoeting
met Jill Arlon op een verjaardagsfeestje. Haar echtgenoot, Deke, zou
uiteindelijk Gerards manager worden en hem een platencontract bezorgen.
Gerard Kenny brak weldra door in de hitparade met de singles "New York,
New York" (1978), "D-D-D-Dancing" (1979) en
"Fantasy" (1980). Zijn populariteit
werd nog versterkt met de release van drie albums: "Made It Through The
Rain", "Living On Music" and "City Living". Het was met "Southern Comfort, een track uit het
album "Living On Music", dat Gerard Kenny richting Tokio trok.
Gerards liedjes werden ook opgenomen door andere sterrren, zoals Perry Como,
Shirley Bassey en James Last. |
Gerard Kenny - "Living On
Music" (LP - oktober 1980 - met "Southern Comfort") |
||||||||||||||||||||
|
Frankrijk deed een
beroep op het lyrische talent van Pierre-André Dousset (tekstschrijver
"Marie Blanche" - ESC '70). Hij pende de woorden neer voor "Ce
Printemps" op muziek van Christian Gaubert en gezongen door Chantal
Billon. Deze dame was in maart 1980 als tweede geëindigd in de Franse
preselecties voor het Eurovisiesongfestival met het nummer "Un Jour, Un
Matin". |
|||||||||||||||||||||
|
Nog een Eurovisie-curiositeit: Noorwegen werd
vertegenwoordigd door Inger Lise, die in mei 1972 samen
met Stein Ingebrigtsen een Noorse coverversie had ingeblikt van "Als Het
Om De Liefde Gaat", vertaald als "Hva Har Vel Du". Op het
Festival zong Inger het nummer "I Want Love" (tekst & muziek:
Tony Todd). |
|||||||||||||||||||||
|
Jamaica keerde na een
afwezigheid van 7 jaar terug naar het WPSF-podium. Het eiland, dat in 1972
nog de Grand Prix had behaald met Ernie Smith's "Life Is Just For
Livin'", stuurde ditmaal reggae-ster Carlene Davis. Met haar rootsy en zonovergoten stem bracht ze het
nummer "Still Moving On". Carlene zou twee jaar later nog een
keertje terugkeren naar het WPSF. Vandaag is Ms Davis is nog steeds een
bijzonder gerespecteerde artieste (met reeds 15 albums op haar palmares) en
wordt ze gerekend tot het selecte kransje van Jamaïcaanse topartiesten. Na
haar bekering tot het Christendom in 1995 legde ze zich volledig toe op
gospelmuziek, waarvan haar album "Redeemed" uit 2000 een schitterende
staalkaart is. |
|||||||||||||||||||||
|
Carlene Davis (Jamaica) |
Anita Sarawak
- "For The Love" (LP - 1981 -
met "Gentle Days And Quiet Nights") |
||||||||||||||||||||
|
Ook Singapore was na een
afwezigheid van 5 jaar opnieuw present. Na twee mannelijke vertegenwoordigers
(Ahmad Daud Bin MD Hashim in 1970 en Hillary Francis in 1974) deed het land
ditmaal een gooi naar de overwinning met de hulp van superster Anita Sarawak. Met de ballade
"Gentle Days And Quiet Nights" schonk ze haar land de eerste
finaleplaats. Een prestatie die niet zou worden verbeterd aangezien Singapore
niet meer naar het Yamaha Festival terugkeerde. "Gentle Days And Quiet Nights" belandde als track op
Anita's album "For The Love" uit 1981. |
|||||||||||||||||||||
|
Leci Brandão - "As Coisas Que Mamãe Me Ensinou" (LP - 1989) |
Na grote sterren als
Maria Creuza (WPSF 1974 & 1979) en Astrud Gilberto (WPSF 1978) viel
ditmaal de eer te beurt aan Leci Brandão om Brazilië te vertegenwoordigen op het WPSF. Met
haar "Uma Carta Para A Paz" (A Letter For Peace) raakte ze echter
niet voorbij de halve finale. Leci, opgegroeid in de buitenwijken van Rio de
Janeiro, debuteerde als zangeres en songwriter in de jaren ' |
||||||||||||||||||||
|
Na zijn succesvol
debuut op het WPSF 1979, waar Homero een Outstanding Performance Award
behaalde, had Peru de festivalsmaak te pakken. Zangeres Gladys Mercado
werd afgevaardigd met het nummer "Nadie Mas Que Tu" (No One Else
But You). Ms Mercado was een echte festivalzangeres. Naast een deelname aan
het WPSF staan op haar palmares: het Festival OTI 1975 met "Qué Lindo Es El
Amor" en het OTI 1981 met "Hombre De Mis Sueños", het Festival de Intérpretes
de Buga (Columbia), het Festival En |
Gladys Mercado Y Sus Charros |
||||||||||||||||||||
|
Voor Oost-Europa
traden enkel Roemenië en Tsjechoslovakije aan, elk met een vrouwelijke
afgevaardigde. Roemenië deed een beroep op Eva Kiss en haar
"Vreau" (I Want). Tsjechoslovakije stuurde het muzikale
buitenbeentje Jana Kratochvílová met "Publikum Tvé Jsem Já",
vertaald als "I Play My Part For You". |
|||||||||||||||||||||
|
Jana Kratochvílová … enfant terrible van
de Tsjechische muziek |
Jana Kratochvílová - "Copánky - Big Hits"(Verzamel-CD met "Publikum Tvé Jsem Já") |
||||||||||||||||||||
|
Als tiener studeerde Jana Kratochvílová
klassieke muziek en viool, maar werd vervolgens verliefd op jazz en rock.
Haar carrière begon ze evenwel als braaf Tsjechisch coverzangeresje van
buitenlandse popnummers. In 1980 kwam de echter de ommekeer: samen met enkele
onbekende jonge muzikanten bracht Jana haar eerste album op de markt en beetje bij beetje groeide ze uit tot het
enfant terrible van de Tsjechische muziek, dat uiteindelijk in ongenade viel
bij het communistische bestuur. Reden daarvoor was haar provocerend gedrag,
dat ze tot uitdrukking bracht via haar muziek maar ook in haar manier van
kleden, maquilleren, haar uitgesproken mening én haar liefde voor punk.
Journalisten interviewden haar niet langer, op het kleine scherm was ze niet
langer welkom en haar liedjes werden niet meer gedraaid op de radio. In 1983
vertrokken Jana en haar vriend, de muzikant Pavel Trnavsky, naar Ierland,
waar ze deelnamen aan een liedjesfestival (en er drie punten behaalden).
Beiden wisten dat bij een terugkeer naar Tsjechoslovakije de politie hen zou
opwachten. Het koppel vestigde ze vervolgens in Londen, waar Jana onder de naam
van Jana Pope een nieuwe carrière begon en scoorde met onder meer de single
"Don't You Hear Me Screaming". Na de Fluwelen Revolutie keerde Jana
diverse malen terug naar Tsjechië, waar een album met haar grootste successen
werd uitgebracht. |
|||||||||||||||||||||
|
Tetsuya Itami |
Tetsuya Itami & Side By Side - "Oh, My (7" single - Grand Prix Japan) |
Eddy Yamamoto
Eddy Yamamoto - "Love In Your Heart" |
|||||||||||||||||||
|
De succesvolste Japanse
deelnemers in deze editie van het WPSF waren Tetsuya Itami
met de groep Side By Side en Eddy Yamamoto. Tetsuya Itami veroverde met zijn "Oh, My Goodbye
Town" de Grand Prix. Eddy Yamamoto behaalde met "Love In Your
Heart" een schitterende tweede plaats en mocht zowel een Outstanding
Song Award als de Most Outstanding Performance Award in ontvangst nemen.
Beiden hadden hun nummer zelf geschreven. |
|||||||||||||||||||||
|
Voorkant
albumhoes |
WORLD POPULAR SONG FESTIVAL
IN Side A 1 - Opening
Song (Handbell performance by Grace Choir) 2 - Oh, My 3 - Mary Ann
( 4 - Amarcié
( 5 - I'm
Really Only Singing For You ( 6 - Mary
Brown ( ********** Side B 1 - Morning Man ( 2 - What's The Use? (U.S.A.) Grand
Prix 3 - (How Do I Break) Thru To You ( 4 - Francesca Non Sa (Italy) 5 - Give It Up ( 6 - Love In Your Heart ( |
||||||||||||||||||||
|
Achterkant albumhoes |
Booklet bij verzamelalbum |
||||||||||||||||||||
The beginnings
Select another year
for a full description of that year's festival