BIG TIME FOR NORTH AMERICAN ARTISTS!

 

 

 

 

 

Grand Prix International

Won by USA - What's The Use?

Written by Mary Macgregor,

David Bluefield & Marty Rodgers

Performed by Mary MacGregor

 

 

Grand Prix Japan

Oh, My Goodbye Town

Written by Tetsuya Itami

Won by Tetsuya Itami & Side By Side

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Date: 14-15-16 November 1980

Venue: Nippon Budokan Hall, Tokyo, Japan

Presenters: Kyu Sakamoto & Judy Ongg

Orchestra: Yamaha Pops Orchestra

Festival Structure: 2 Semi Finals (including all selected international & Japanese entries) and 1 Grand Final

Total participating countries: 19

Total entries: 1.860 (from 52 countries)

Total entries selected: 30

Total entries in Final: 17

Awards: Grand Prix, Most Outstanding Performance Award (MOPA), Outstanding Performance Award (OPA), Outstanding Song Award (OSA), Kawakami Award

Interval Acts: The Crystal King (Winner Grand Prix Japan 1979), Junko Yagami (Finalist WPSF 1974), Yamaha's Junior Original Concert (JOC)

 

 

 

 

11th World Popular Song Festival

Stageview

 

 

 

 

Grand Final 1980

 

1st Semi-Final 1980

 

2nd Semi-Final 1980

 

Full Report

 

 

 

 WPSF 1979

 

MAIN MENU

WPSF 1981

 

 

 

GRAND FINAL -  16 NOVEMBER 1980
(in ranking order)

 

Award

Song Title

Performer

Country

Grand Prix International

MOPA

1

What's The Use?

Mary Macgregor

U.S.A.

Grand Prix Japan

1

Oh, My Goodbye Town

Tetsuya Itami & Side By Side

Japan

MOPA
OSA

2

Love In Your Heart (Engl. Transl.)

Eddy Yamamoto

Japan

OSA - OPA

3

(How Do I Break) Thru To You

Dan Hill

Canada

4

I'm Really Only Singing For You

Simon Gallaher

Australia

5

Morning Man

Rupert Holmes

U.S.A.

OSA

6

Francesca Non Sa

Toto Cutugno

Italy

7

Mary Ann

Christopher Cross

U.S.A.

8

Mary Brown

Emly Starr Explosion

Belgium

OPA

9

Give It Up

Kiki Dee

United Kingdom

KAWAKAMI

10

Amarcié

Al Bano & Romina Power

Italy

FINALISTS

11

Marine Blue Sky (Engl. Transl.)

Kaja

Japan

12

Ce Printemps

Chantal Billion

France

13

Southern Comfort

Gerard Kenny

United Kingdom

14

Still Moving On

Carlene Davis

Jamaica

15

Gentle Days And Quiet Nights

Anita Sarawak

Singapore

16

The Message On Solitude (Engl. Transl.)

Cadillac Slim

Japan




1st SEMI-FINAL -  14 NOVEMBER 1980
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

I Want Love

Inger Lise

Norway

I Think Our Love's Something Like That Too

Cheuni (Che Un Chung)

Korea

Caminando

Eduardo Marti

Spain

Rolita In Love (Engl. Transl.)

TRYAL*SPOT

Japan

Francesca Non Sa

Toto Cutugno

Italy

Still Moving On

Carlene Davis

Jamaica

What's The Use

Mary Macgregor

U.S.A.

The Message On Solitude (Engl. Transl.)

Cadillac Slim

Japan

Uma Carta Para a Paz

Leci Brandão

Brazil

(How Do I Break) Thru To You

Dan Hill

Canada

Mary Ann

Christopher Cross

U.S.A.

Señor Adolescente

Graciela Yuste

Argentina

My Yesterday (Engl. Transl.)

MAHOY

Japan

Be My Lover Tonight

Luv'

Netherlands*

* The Netherlands cancelled its participation four months before the Festival.


2nd SEMI-FINAL - 15 NOVEMBER 1980
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

Publikum Tvé Jsem Já

Jana Kratochvílová

Czechoslovakia

Piano Lessons (Engl. Transl.)

KAZ&5 Rockers

Japan

Southern Comfort

Gerard Kenny

United Kingdom

Nadie Mas Que Tu

Gladys Mercado

Peru

I'm Really Only Singing For You

Simon Gallaher

Australia

Marine Blue Sky (Engl. Transl.)

Kaja

Japan

Red Twilight

Bob Tutupoly

Indonesia

Mary Brown

Emly Starr Explosion

Belgium

Love In Your Heart (Engl. Transl.)

Eddy Yamamoto

Japan

Ce Printemps

Chantal Billion

France

Trudy Blue

Corey Hart

Canada

Amarcié

Al Bano & Romina Power

Italy

Gentle Days And Quiet Nights

Anita Sarawak

Singapore

Oh, My Good-Bye Town

Tetsuya Itami & Side By Side

Japan

Give It Up

Kiki Dee

United Kingdom

Vreau

Eva Kiss

Rumania

Morning Man

Rupert Holmes

U.S.A.


VERSLAG

Een gigantische glazen piramide

als decor voor het 11de WPSF

 

 

Aankondigingsaffiche

voor het 11de WPSF

 

Het WPSF liet de jaren '70 achter zich en stapte met veel bravoure de elektronische eighties binnen. Het 11de WPSF was meteen een topjaar voor Noord-Amerikaanse artiesten en voor Engelstalige nummers in het algemeen. In de Grand Finale werden maar liefst 10 van de 17 nummers in het Engels gezongen. Uitblinker waren de Verenigde Staten, die werden vertegenwoordigd door drie topartiesten,  met elk een wereldhit (én een Amerikaanse nummer 1-hit) reeds op zak.

 

Mary Macgregor met
de Grand Prix haar hals

Mary Macgregor uit Colorado kaapte met "What's The Use?" de Grand Prix International én de Most Outstanding Performance Award weg. Het nummer was een fatalistische liefdesballade die rustig begon, maar vervolgens losbarste. Het was de tweede Grand Prix voor de Verenigde Staten sedert 1973. Mary Macgregor had in het voorjaar van 1977 een wereldhit gescoord met "Torn Between Two Lovers" (nummer 1 in de Amerikaanse hitparade). Met haar fris en krachtig stemgeluid lokte Mary een overweldigdende response uit bij het aanwezige publiek in de Budokan Hall: "Having become 32 years old, I am beginning to feel confident enough to sing about the feelings of different women. I would like to have Japanse people listen to my song." Bij het ontvangen van de Grand Prix-onderscheiding raakte ze compleet overdonderd: "I would like to tell my boyfriend who is waiting in Colorado before I tell anyone else." In de Budokan Hall zaten toen 28.000 toeschouwers.

 

Mary Macgregor - "Torn Between Two Lovers"

(7" single - 1977 - pressing Japan)

 

 

Rupert Holmes, een kruising tussen Barry Marilow en Billy Joel en internationaal bekend van de Amerikaanse nummer 1-hit "Escape (The Piña Colada Song)" uit 1979, behaalde met zijn eigen compositie "Morning Man" een Outstanding Song Award, een Outstanding Performance Award en een knappe vijfde plaats. In het voorwoord bij zijn "Greatest Hits"-CD (Hip-O Records, 2000) schreef hij over zijn Japans festival-avontuur: "At Tokyo's Budokan arena, my rendition of 'Morning Man' won 'Best Song and Performance' of the Yamaha World Popular Song Festival. I thought I'd won a Yamaha Motorcycle. I got a very nice medallion instead. It burns very little gas."

 

Rupert Holmes op

het 11de WPSF

 

 

 

"Adventure"

(Album - 1980 - met
"Morning Man")

 

 

"Greatest Hits"

(CD - 2000 - met

"Morning Man")

"Morning Man"

En dan was er nog Christopher Cross, die een aantal jaren van zijn kindertijd in Tokio had doorgebracht. Zijn debuutalbum uit 1979 had hem maar liefst vijf Grammy© Awards opgeleverd, waaronder Best Album, Best Song ("Sailing") en Best New Artist. Behalve de Amerikaanse nummer 1-hit "Sailing" bevatte het album ook de hits "Never Be The Same", "Say You'll Be Mine" en "Ride Like The Wind" (opnieuw een hit in 1992 dankzij de remix-versie van East Side Beat). Op het WPSF pakte Christopher Cross uit met de eigen compositie "Mary Ann", goed voor een top 10-notering én een Outstanding Song Award. Het nummer verscheen enkel op single in Japan. In februari 1983 behaalde Christopher met zijn LP "Another Page" de 1ste plaats in de Japanse album charts (met 222.000 verkochte exemplaren).

 

 

Christopher Cross - "Mary Ann"

(7" single - pressing Japan - inzending U.S.A.)

 

 

 

Christopher Cross op het 11de WPSF

 

 

 

Ook Canada deed het goed. Het land had voor het eerst twee artiesten in het deelnemersveld: tienerster-in-wording Corey Hart en singer/songwriter Dan Hill. De toen 18-jarige Corey Hart, geboren te Montreal in mei 1962, was op het moment van zijn Yamaha-deelname nog op zoek naar een platencontract. Dat zou hij pas vinden in 1983 bij het Canadese Aquarius Records met de release van zijn eerste album, "First Offense", dat dankzij de hitsingle "Sunglasses At Night" (en de atletische looks van Corey) een succes werd in de VS en Canada. Zijn Yamaha-inzending, "Trudy Blue", verscheen nooit op plaat.

De in Toronto geboren Dan Hill was reeds midden de jaren '70 een populaire singer/songwriter in Canada. In 1977 schreef hij samen met Barry Mann het mooie "Sometimes When We Touch", dat een Top 10-hit werd in de VS. Ondanks zijn schitterende derde plaats op het WPSF leek Dan Hill begin jaren '80 in de vergetelheid te verdwijnen. Zijn Yamaha-nummer, "(How Do I Break) Thru To You", werd pas in 1983 op plaat uitgebracht. In 1987 maakte Dan zijn comeback met het nummer "Can't We Try", een duet met Vonda Sheppard dat hem opnieuw een Top 10-hit opleverde.

 

 

Corey Hart

Dan Hill - "Love In The Shadows"

(LP - 1983 - met "Thru To You")

 

 

 

Dan Hill

Torenhoge favoriet bij de bookmakers en publiekslieveling was de Australiër Simon Gallaher en zijn "I'm Really Only Singing For You": een dynamisch opgebouwde festivalballade die zijn doel niet miste (een vierde plaats, een Outstanding Song Award én een Outstanding Performance Award). Gallahers carrière barstte los na een optreden in de populaire Mike Walsh Show. Duizenden Australiërs ontdekten toen de muzikale talenten van deze jonge, veelzijdige Queenslander (als zanger én pianist). In 1980 trok Simon (toen 22 jaar oud) richting Tokio met een sublieme ballade die een plaatsje kreeg op zijn album "Opening Night" uit 1981. In 1982 werd de hij jongste entertainer met een eigen nighttime variety TV-show op ABC-TV. In 1984 maakte Simon de overstap naar het theater met de rol van Frederic in de Australische versie van de Broadway smash hit "The Pirates Of Penzance". Bijna 3 jaar lang (én meer dan 700 voorstellingen) speelde hij mee in deze productie - één van de succesvolste in de Australische entertainmentgeschiedenis. Als acteur was Simon ook te zien als o.a. Cornelius in "Hello Dolly", als Karl Franz in "The Student Prince" en als Freddie Eynsford-Hill in "My Fair Lady". In 1992 zette Gallaher - via zijn eigen entertainmentbedrijf - een National Capital City Tour op het getouw, "An Unforgettable Evening" getiteld, waarin hij zijn eigen talenten combineerde met die van de Australische zangeres Julie Anthony, dirigent Tommy Tycho en het Symphony Orchestra. Na dit succes realiseerde Gallaher zijn ultieme droom: een nieuwe 90's versie van "The Pirates Of Penzance". Resulaat: meer dan 350.000 musicalbezoekers, een TV-uitzending bekeken door meer 2 miljoen Australiërs, een videoverkoop die dubbelplatina haalde en een Aria Award als finale bekroning. In 2000 vierde Simon Gallaher zijn "25th anniversary in showbusiness" met een nationale concerttournee en met de release van een speciale verzamel-CD ("Silver Anniversary Collection").

 

Simon Gallaher aan de piano

op het 11de WPSF

Simon Gallaher - "Silver Anniversary Collection"

(verzamelalbum - 2000 - met live-versie van

"I'm Really Only Singing For You")

 

 

Ook Italië deed het uitstekend: kersverse San Remo-winnaar Toto Cutugno (ESC '90) kreeg voor zijn speelse ­"Francesca Non Sa" (Frances Doesn't Know) een Outstanding Song Award. "Francesca Non Sa" verscheen pas enkele jaren later als B-kant van de single "Flash" en als track op het album "Innamorata, Innamorato, Innamorati" uit 1987. Sindsdien is het nummer wel terug te vinden op een groot aantal compilatie-CD's van Toto. Al Bano & Romina Power (ESC '76 & '85) werden voor hun vertolking van "Amarcié" (Partners) beloond met een Kawakami Award. "Amarcié" was trouwens een compositie van Marcello Marrocchi, componist van Peppino di Capri's "Comme E Ddoce 'O Mare (ESC '91).

 

 

 

 

 

 

 

Toto Cutugno op het WPSF

 

 

Toto Cutugno - "Flash"

(7" single met "Francesca Non Sa" op B-kant)

 

 

 

 

 

 

Al Bano & Romina Power

met "Amarcié" op het 11de WPSF

 

Ook België liet van zich horen: Emly Starr (ESC '81) - toen nog met het toevoegsel Explosion aan haar naam - zong "Mary Brown", waarvoor ze een Outstanding Song Award in de wacht sleepte. "Mary Brown" was net als "Samson" een compositie van Kick Dandy.

 

 

Emly Starr Explosion op het WPSF

 

 

Emly Starr Explosion - "Mary Brown"

(7" single - pressing Japan -

inzending België)

 

 

 

Emly Starr Explosion

Op het Yamaha-podium liet Emly zich assisteren door twee bevallige, rockende achtergrond-zangeressen. Naast het swingende nummer viel ook hun gewaagde kledij in de smaak bij het (mannelijke) publiek; een gimmick die Emly op het Eurovisiesongfestival van '81 herhaalde en haar de naam "lady legs" opleverde.

 

Emly Starr Explosion – Album met "Mary Brown"

(release Japan)

 

 

 

Emly Starr Explosion – "Greatest Hits"

(Album – release Japan)

Luv' - "Tingalingaling"

(7" single - release Japan -

met op B-kant

"Be My Lover Tonight")

 

Luv' - "25 Jaar Na Waldolala"

(met "Be My Lover Tonight)

 

 

Voor Nederland zou niemand minder dan het immens populaire meidentrio Luv' op het WPSF-podium hebben gestaan. Hans van Hemert en Piet Souer, het vaste schrijversduo achter de groep, hadden speciaal voor het Festival het nummer "Be My Lover Tonight" geschreven, dat probleemloos door de Yamaha-selectiecommissie was geraakt. Kenmerkend aan het liedje was de ietwat Oosterse intro, die na ongeveer één minuut losbarstte in de typische, swingende Luv'-sound.

 

José, Marga en Patty hadden dan ook al hun zinnen gezet op een verovering van Japan in 1980. Maar in juni, vier maanden voor het Festival, keerde het tij en kwam het voortbestaan van de meidengroep in het gedrang. Patty besloot immers uit Luv' te stappen. Zij werd in allerijl vervangen door Ria Thielsch. En ook Marga kon het allemaal niet meer aan. In de biografie van het trio op www.luvstuff.nl staat hierover te lezen: "(Marga) moet zichzelf ziek melden, wat haar niet bepaald door de media in dank wordt afgenomen. Tijdens een opname voor het t.v.-programma Popcorn valt Marga flauw. Japan moet worden afgezegd, Athene ook ... ." Eind maart 1981 hield de groep het voor bekeken met de afsluitende single "Tingalingaling".

 

Het geplande WPSF-nummer van Luv' werd enkel in Japan uitgebracht: op de B-kant van de single "Tingalingaling". Pas in 2003 - met de release van de dubbel-CD "25 Jaar Na Waldolala" - verscheen "Be My Lover Tonight" voor het eerst in Europa.

 

 

 

 

Het Verenigd Koninkrijk, kersverse hattrick-houder (Winnaar Grand Prix 1977 - 1978 - 1979), moest een stukje terrein prijsgeven. Kiki Dee behaalde met "Give It Up" een bescheiden 9de plaats in de finale en een Outstanding Song Award. Het nummer verscheen als 7" A-track in Japan, maar moest zich in Europa tevreden stellen met de B-side van de single "Star". Kiki Dee werd bij ons vooral bekend door het duet "Don't Go Breaking My Heart" met Elton John.  

 

 

 

Kiki aan de ingang van de Budokan Hall

 

 

 

 

Kiki Dee met Simon Gallaher tijdens de afscheidsparty

Kiki Dee - "Star"

(7" single met "Give It Up"
op B-kant)

 

Kiki Dee - "Star"

(7" single - release Japan)

 

Listen to "Give It Up"

(live Festival version):

(links to an external website)

 

 

 

 

 

Kiki Dee in actie
op het 11de WPSF

Voor meer informatie over Kiki Dee (en geluidsfragmenten): The Kiki Dee Information Bureau.

 

 

De tweede vertegenwoordiger van het Verenigd Koninkrijk, Gerard Kenny, moest zich tevreden stellen met een plaatsje in de halve finale. Deze singer/songwriter/pianist, geboren in 1947 binnen een muzikale familie (zijn vader was zanger en danser), begon zijn carrière bij "The Pheatons" in de jaren '60. Een optreden in de prestigieuze nachtclub "Reno Sweeneys" in New York bracht Gerard in contact met zanger Barry Manilow, die bijzondere interesse toonde voor één van de door Gerard gebrachte nummers: "I Made It Through The Rain". Barry Manilow zou kort daarna het nummer zelf opnemen en er een grote hit mee scoren. Gerards eigen doorbraak kwam er in 1977 na een toevallige ontmoeting met Jill Arlon op een verjaardagsfeestje. Haar echtgenoot, Deke, zou uiteindelijk Gerards manager worden en hem een platencontract bezorgen. Gerard Kenny brak weldra door in de hitparade met de singles "New York, New York" (1978), "D-D-D-Dancing" (1979) en "Fantasy" (1980). Zijn populariteit werd nog versterkt met de release van drie albums: "Made It Through The Rain", "Living On Music" and "City Living". Het was met "Southern Comfort, een track uit het album "Living On Music", dat Gerard Kenny richting Tokio trok. Gerards liedjes werden ook opgenomen door andere sterrren, zoals Perry Como, Shirley Bassey en James Last.

 

 

 

 

Gerard Kenny - "Living On Music"

(LP - oktober 1980 -

met "Southern Comfort")

Frankrijk deed een beroep op het lyrische talent van Pierre-André Dousset (tekstschrijver "Marie Blanche" - ESC '70). Hij pende de woorden neer voor "Ce Printemps" op muziek van Christian Gaubert en gezongen door Chantal Billon. Deze dame was in maart 1980 als tweede geëindigd in de Franse preselecties voor het Eurovisiesongfestival met het nummer "Un Jour, Un Matin".

 

Nog een Eurovisie-curiositeit: Noorwegen werd vertegenwoordigd door Inger Lise, die in mei 1972 samen met Stein Ingebrigtsen een Noorse coverversie had ingeblikt van "Als Het Om De Liefde Gaat", vertaald als "Hva Har Vel Du". Op het Festival zong Inger het nummer "I Want Love" (tekst & muziek: Tony Todd).

 

Jamaica keerde na een afwezigheid van 7 jaar terug naar het WPSF-podium. Het eiland, dat in 1972 nog de Grand Prix had behaald met Ernie Smith's "Life Is Just For Livin'", stuurde ditmaal reggae-ster Carlene Davis. Met haar rootsy en zonovergoten stem bracht ze het nummer "Still Moving On". Carlene zou twee jaar later nog een keertje terugkeren naar het WPSF. Vandaag is Ms Davis is nog steeds een bijzonder gerespecteerde artieste (met reeds 15 albums op haar palmares) en wordt ze gerekend tot het selecte kransje van Jamaïcaanse topartiesten. Na haar bekering tot het Christendom in 1995 legde ze zich volledig toe op gospelmuziek, waarvan haar album "Redeemed" uit 2000 een schitterende staalkaart is.

 

Carlene Davis

 (Jamaica)

 

Anita Sarawak - "For The Love"

(LP - 1981 - met "Gentle Days And Quiet Nights")

 

Ook Singapore was na een afwezigheid van 5 jaar opnieuw present. Na twee mannelijke vertegenwoordigers (Ahmad Daud Bin MD Hashim in 1970 en Hillary Francis in 1974) deed het land ditmaal een gooi naar de overwinning met de hulp van superster Anita Sarawak. Met de ballade "Gentle Days And Quiet Nights" schonk ze haar land de eerste finaleplaats. Een prestatie die niet zou worden verbeterd aangezien Singapore niet meer naar het Yamaha Festival terugkeerde. "Gentle Days And Quiet Nights" belandde als track op Anita's album "For The Love" uit 1981.

 

Leci Brandão - "As Coisas

Que Mamãe Me Ensinou"

(LP - 1989)

 

 

Na grote sterren als Maria Creuza (WPSF 1974 & 1979) en Astrud Gilberto (WPSF 1978) viel ditmaal de eer te beurt aan Leci Brandão om Brazilië te vertegenwoordigen op het WPSF. Met haar "Uma Carta Para A Paz" (A Letter For Peace) raakte ze echter niet voorbij de halve finale. Leci, opgegroeid in de buitenwijken van Rio de Janeiro, debuteerde als zangeres en songwriter in de jaren '60. In 1972 werd ze - als allereerste vrouw - opgenomen in de componistengroep van de Mangueira Samba School. Haar eerste single verscheen in 1974, een jaar later gevolgd door haar eerste LP ("Antes Que Eu Volte A Ser Nada"). Sindsdien nam Leci 17 albums op. Tijdens het carnaval in Rio is een vaak gevraagde commentatrice voor TV-stations.

 

Na zijn succesvol debuut op het WPSF 1979, waar Homero een Outstanding Performance Award behaalde, had Peru de festivalsmaak te pakken. Zangeres Gladys Mercado werd afgevaardigd met het nummer "Nadie Mas Que Tu" (No One Else But You). Ms Mercado was een echte festivalzangeres. Naast een deelname aan het WPSF staan op haar palmares: het Festival OTI 1975 met "Qué Lindo Es El Amor" en het OTI 1981 met "Hombre De Mis Sueños", het Festival de Intérpretes de Buga (Columbia), het Festival En La Mitad Del Mundo (Equador), de Golden Orpheus (Bulgarije), het Festival de la Voz (Puero Rico) en het Festival de Piriápolis (Uruguay). Sinds 1992 reist ze samen met de Spaanse groep "Los Charros de España" de wereld rond als "Gladys Mercado Y Sus Charros".

 

Gladys Mercado

Y Sus Charros

 

 

Voor Oost-Europa traden enkel Roemenië en Tsjechoslovakije aan, elk met een vrouwelijke afgevaardigde. Roemenië deed een beroep op Eva Kiss en haar "Vreau" (I Want). Tsjechoslovakije stuurde het muzikale buitenbeentje Jana Kratochvílová met "Publikum Tvé Jsem Já", vertaald als "I Play My Part For You".

 

Jana Kratochvílová …

enfant terrible van de Tsjechische muziek

 

Jana Kratochvílová - "Copánky - Big Hits"
(Verzamel-CD met "Publikum Tvé Jsem Já")

Als tiener studeerde Jana Kratochvílová klassieke muziek en viool, maar werd vervolgens verliefd op jazz en rock. Haar carrière begon ze evenwel als braaf Tsjechisch coverzangeresje van buitenlandse popnummers. In 1980 kwam de echter de ommekeer: samen met enkele onbekende jonge muzikanten bracht Jana haar eerste album op de markt en beetje bij beetje groeide ze uit tot het enfant terrible van de Tsjechische muziek, dat uiteindelijk in ongenade viel bij het communistische bestuur. Reden daarvoor was haar provocerend gedrag, dat ze tot uitdrukking bracht via haar muziek maar ook in haar manier van kleden, maquilleren, haar uitgesproken mening én haar liefde voor punk. Journalisten interviewden haar niet langer, op het kleine scherm was ze niet langer welkom en haar liedjes werden niet meer gedraaid op de radio. In 1983 vertrokken Jana en haar vriend, de muzikant Pavel Trnavsky, naar Ierland, waar ze deelnamen aan een liedjesfestival (en er drie punten behaalden). Beiden wisten dat bij een terugkeer naar Tsjechoslovakije de politie hen zou opwachten. Het koppel vestigde ze vervolgens in Londen, waar Jana onder de naam van Jana Pope een nieuwe carrière begon en scoorde met onder meer de single "Don't You Hear Me Screaming". Na de Fluwelen Revolutie keerde Jana diverse malen terug naar Tsjechië, waar een album met haar grootste successen werd uitgebracht.

 

 

 

 

Tetsuya Itami

 

 

 

 

Tetsuya Itami & Side By Side -

"Oh, My Goodbye Town"

(7" single - Grand Prix Japan)

 

 

Eddy Yamamoto

 

Eddy Yamamoto -

"Love In Your Heart"
(7" single)

 

 

De succesvolste Japanse deelnemers in deze editie van het WPSF waren Tetsuya Itami met de groep Side By Side en Eddy Yamamoto. Tetsuya Itami veroverde met zijn "Oh, My Goodbye Town" de Grand Prix. Eddy Yamamoto behaalde met "Love In Your Heart" een schitterende tweede plaats en mocht zowel een Outstanding Song Award als de Most Outstanding Performance Award in ontvangst nemen. Beiden hadden hun nummer zelf geschreven.

 

 

 

 

Voorkant albumhoes

 

WORLD POPULAR SONG FESTIVAL IN TOKYO '80

 

Side A

 

1 - Opening Song (Handbell performance by Grace Choir)

2 - Oh, My Goodbye Town (Japan) Grand Prix

3 - Mary Ann (U.S.A.)

4 - Amarcié (Italy)

5 - I'm Really Only Singing For You (Australia)

6 - Mary Brown (Belgium)

 

**********

Side B

 

1 - Morning Man (U.S.A.)

2 - What's The Use? (U.S.A.) Grand Prix

3 - (How Do I Break) Thru To You (Canada)

4 - Francesca Non Sa (Italy)

5 - Give It Up (United Kingdom)

6 - Love In Your Heart (Japan)

 

 

Achterkant albumhoes

 

 

Booklet bij verzamelalbum

 

The beginnings

 

 

Select another year for a full description of that year's festival