CUBA'S TRIBUTE TO JAPAN

 

 

 

 

 

 

Grand Prix International

Won by Cuba - Digamos Que Mas Da

Written by Osvaldo Rodríguez

Performed by Osvaldo Rodríguez

 

 

Grand Prix Japan

Kanzen Muketsu No Rock 'n' Roller

Written by Shigehito

Performed by Aladdin

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Date: 30-31 October & 1 November 1981

Venue: Nippon Budokan Hall, Tokyo, Japan

Presenters: Kyu Sakamoto & Judy Ongg

Orchestra: Yamaha Pops Orchestra

Festival Structure: 2 Semi Finals (including all selected international & Japanese entries) and 1 Grand Final

Total participating countries: 20

First-time participants: Thailand & Lebanon

Total entries: 1963 (from 56 countries)

Total entries selected: 29

Total entries in Final: 17

Awards: Grand Prix, Most Outstanding Performance Award (MOPA), Best Song Award (BSA), Outstanding Song Award (OSA), Kawakami Award

Interval Acts: Tetsuya Itami & Side By Side (Winner Grand Prix Japan 1980), Chage & Aska, Yamaha's Junior Original Concert (JOC)

 

 

 

 

12th World Popular Song Festival

Stageview

 

 

 

 

Grand Final 1981

 

1st Semi-Final 1981

 

2nd Semi-Final 1981

 

Full Report 1981

 

 

 

 WPSF 1980

 

MAIN MENU

WPSF 1982

 


GRAND FINAL - 1 NOVEMBER 1981
(in ranking order)

 

Award

Song Title

Performer

Country

Grand Prix International

1

Digamos Que Más Da

Osvaldo Rodríguez

Cuba

Grand Prix Japan

1

Kanzen Muketsu No Rock 'n Roller

Aladdin

Japan

MOPA

OSA

2

Leave A Little Love

Udo Jürgens

Austria

MOPA

KAWA

3

You've Gotta Have Someone

María del Sol

Mexico

BSA

4

Music Power

Peaches & Herb

U.S.A.

5

Another Night

Bucks Fizz

United Kingdom

6

Vivi

Gianni Togni

Italy

7

Happiness

Nadda Viyakarn

Thailand

OSA

8

Too Young To Know

Anita Meyer

Netherlands

9

Sentimentale

Marie Myriam

France

10

Say! I Love You Forever

Spunky

Japan

Finalists

11

Hello, How Are You?

María Conchita Alonso

Venezuela

12

Yesterday Dreams

Revolver

West Germany

13

Eine Ewigkeit

Uwe Jensen

East Germany

14

Don't Play Another Love Song

Jim Photoglo

U.S.A.

15

Rocking Horse Winner

Charlie Dore

United Kingdom

16

Sorrow Is For Yesterday (Engl. Transl.)

Koga

Japan




1st SEMI-FINAL -  30 OCTOBER 1981
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

Too Young To Know

Anita Meyer

Netherlands

For All The Tea In China

Sharon O'Neill

New Zealand

Eine Ewigkeit

Uwe Jensen

East Germany

Sweet Soul Music (Engl. Transl.)

Gun Blast

Japan

Non Sparate Sulla Luna

Roberta

Italy

Leave A Little Love

Udo Jürgens

Austria

Music Power

Peaches & Herb

U.S.A.

Sorrow Is For Yesterday (Engl. Transl.)

Koga

Japan

Never Gonna Say Goodbye

Lisa Dal Bello

Canada

Another Night

Bucks Fizz

United Kingdom

Close Your Eyes

Lola Farahday

Lebanon

Kanzen Muketsu No Rock 'n' Roller

Aladdin

Japan

Hello, How Are You?

María Conchita Alonso

Venezuela


2nd SEMI-FINAL - 31 OCTOBER 1981
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

It Can Happen To You

Linda George

Australia

Now That I Hear The Blues (Engl. Transl.)

Sakiko Nise

Japan

Digamos Que Más Da

Osvaldo Rodríguez

Cuba

Yesterday Dreams

Revolver

West Germany

Our Love Is Our Happy Home

Lenka Filipová

Czechoslovakia

Ne Pleure Pas

Linda de Suza

Portugal

Siksa

Hetty Koes Endang & Euis Darliah

Indonesia

Loyalty & Love

Holly Penfield

U.S.A.

Rocking Horse Winner

Charlie Dore

United Kingdom

Getting Out Of The Putrid World

Super Slump

Japan

Sentimentale

Marie Myriam

France

Vivi

Gianni Togni

Italy

Happiness

Nadda Viyakarn

Thailand

Say! I Love You forever

Spunky

Japan

You've Gotta Have Someone

María del Sol

Mexico

Don't Play Another Love Song

Jim Photoglo

U.S.A.


VERSLAG

 

Aankomst van buitenlandse deelnemers

op Narita Airport

Opening van het 12de WPSF

 

 

Het 12de WPSF kenmerkte zich door een aantal "eerstelingen". Voor het eerst viel (een deel) van het Festival in de maand oktober in plaats van de inmiddels traditionele novembermaand. De Grand Prix werd voor het eerst uitgereikt aan een communistisch land én aan een Spaanstalig nummer. Verder maakte de "Best Song Award" als nieuwe onderscheiding zijn opwachting (de "Outstanding Performance Award" werd uit de prijzenkast geschrapt). Zowel Thailand als Libanon maakten hun debuut en voor de eerste maal werden minder dan 30 inzendingen geselecteerd.

 

"Making Your Mind Up"

(7" single - pressing Japan -

UK inzending ESC '81)

 

"Another Night"

(7" single - pressing Japan -

UK inzending WPSF '81)

 

"Are You Ready"

(LP - pressing Japan -

met "Another Night")

Ander opvallend wapenfeit van het 12de WPSF: drie Eurovisie-winnaars in één WPSF-finale. Kersverse Eurovisie-sterren Bucks Fizz (ESC '81) deden zes maanden na hun Europese Grand Prix-overwinning een gooi naar de Aziatische roem. Met "Another Night", opnieuw een compositie van Andy Hiller (co-auteur "Making Your Mind Up"), behaalde het drietal de 5de plaats en een Best Song Award. "Another Night" werd in Japan uitgebracht op single en belandde op Bucks Fizz' tweede succesvolle album "Are You Ready" (met onder meer de hits "My Camera Never Lies" and "The Land Of Make Believe"). In 2004 verscheen in het Verenigd Koninkrijk de 20-track CD "Bucks Fizz" (remastered) met 10 exclusieve bonus-nummers waaronder "Otra Noche" - de Spaanse versie van "Another Night".

 

Bucks Fizz - "Bucks Fizz"

(remastered CD - 2004 - met "Otra Noche" -

Spaanse versie van "Another Night")

 

 

 

Bucks Bizz ... on stage at Yamaha

Een schitterende tweede plaats en maar liefst twee onderscheidingen waren voor de Oostenrijkse Eurovisie-grootheid Udo Jürgens (ESC '64, '65 & '66). Voor zijn 4½-minuut durende "Leave A Little Love" (tekst: Will Jennings) kreeg hij zowel de Most Outstanding Performance Award als een Outstanding Song Award.

 

"Leave A Little Love"

(7" - inzending Oostenrijk)

 

 

 

Udo Jürgens achter de Yamaha-piano

op het 12de WPSF

"Leave A Little Love"

(album)

 

"Leave A Little Love" werd de titelsong van een volledig Engelstalig album met onder meer een  nummer co-written door Donna Summer ("Shouldn't It Be Love") en een speciale, 2-minuut durende reprise van "Leave A Little Love". Het album, dat werd geproduced door Harold Faltermeyer en deels opgenomen in Hollywood, verscheen in meer dan 20 landen (zelfs Rusland bestelde 50.000 exemplaren). Eind 1981 plaatsten de 32 toonaangevende muziek- en media-journalisten uit Duitsland Udo's Engelstalige LP op nummer 1 in hun toplijst. In 1982 ontving Udo voor "Leave A Little Love" de Deutschen Schallplattenpreis.

 

 

Marie Myriam
op het WPSF-podium

 

En dan was er nog Marie Myriam die voor Frankrijk haar Eurovisie-zege uit '77 dunnetjes overdeed met een Outstanding Song Award voor "Sentimentale" (tekst & muziek: Jerome Desjardins & Jean-Claude Capillon). Van het nummer verscheen ook een Spaanse versie ("Sentimental").

 

 

 

 

Marie Myriam - "Sentimentale"

(7" single - inzending Frankrijk)

 

Nederland was vertegenwoordigd door Anita Meyer met "Too Young To Know", geschreven door Gregory Elias, Martin Duiser en Piet Souer. Deze twee laatsten zouden twee jaar later met hun compositie "Sing Me A Song" Bernadette aan een plaatsje op het Eurovisie-podium in München helpen. Piet Souer zat samen met Peter van Asten ook achter Maxime & Franklin's "De Eerste Keer" (ESC '96). Souer en Duiser hebben trouwens individueel én als duo nog een aantal andere inzendingen van het Nationaal Songfestival op hun palmares. Anita's "Too Young To Know" kreeg een plaatsje op het succesvolle album "Shades Of Desire" met de hitsingle "Why Tell Me Why". Dat nummer werd de best verkochte single van 1981 en het album bereikte eveneens de eerste plaats van de albumlijst. "Too Young To Know" werd niet uitgebracht op single, maar is wel te vinden op de compilatie-CD's "RTL 4 Presenteert: De Hits Van Anita Meyer" (Ariola, 1991) en "The Best of Anita Meyer" (Ariola, 1992 - 2 verschillende covers).

 

Anita in Tokio

 

Anita Meyer -

"Shades Of Desire"

 

 

 

 

 

 

compilatie-CD's

 

 

 

Persartikel n.a.v. Anita's deelname aan het 12de WPSF.

 

 

Let op de verwarring in deze berichtgeving. Anita ontving een "Outstanding Song Award", geen "Most Outstanding Song". Enkel indien de Japanse GP-winnaar als "tweede" wordt geteld, eindigden Udo Jürgens en Peaches & Herb respectievelijk op de 3de en de 5de plaats. Anita Meyer werd 8ste én niet 4de. Er waren wel 4 inzendingen die werden bekroond met een "Outstanding Song Award" (Oostenrijk, Nederland, Frankrijk, Japan). Niet een Griek maar een Cubaan won de eerste prijs! Griekenland was zelfs niet van de partij en de Japanse winnaar had een héél eenvoudige naam!

 

 

Portugal had niemand minder dan Linda de Suza op de bühne staan. Zij had net een internationale hit gescoord met "Tiroli-Tirola" (1980). Haar nummer voor het Yamaha Festival, "Ne Pleure Pas" (Don't Cry), dat ze samen met Billy Bridge had geschreven, raakte echter niet voorbij de halve finale. Linda de Suza maakte haar doorbraak in 1978 met "Um Português".

 

Linda de Suza - "Vous Avez Tout Changé"

(LP - 1981 - met "Ne Pleure Pas")

 

Aladdin - "Kanzen Muketsu No Rock 'n' Roller"

(7" single - Winnaar Grand Prix Japan)

Meet the world at Yamaha's WPSF:

De Portugese fado-trots van Linda de Suza én de gekke folk-kuren van de Japanse Aladdin

 

 

Japan had maar liefst 6 inzendingen in het Festival, waarvan er drie doorstootten naar de Grote Finale. De opmerkelijkste Japanse deelnemer en tevens winnaar van de Grand Prix Japan was Aladdin ("Arajin" in het Japans) met "Kanzen Muketsu No Rock 'n' Roller" (The Incredible Rock 'n' Roller). Gekleed in een punk-outfit gaf deze artiest een komische show ten beste, waarbij hij een rock-'n-roll melodie vermengde met folkore-elementen en een heuse monoloog inlaste in het midden van het nummer. Voldoende om het publiek in de Nippon Budokan Hall compleet uit de bol te laten gaan.

 

 

 

Aladdin op het WPSF-podium

 

Osvaldo Rodríguez (Cuba) ...

 

op het WPSF-podium voor Cuba

"Digamos Que Mas Da"

(7" single - pressing Japan)

International Grand Prix

 

De Grand Prix International daarentegen ging naar het meest ingetogen nummer van het Festival: "Digamos Que Mas Da" (Never Mind), een ballade geschreven en gezongen door de Cubaanse Osvaldo Rodríguez. Deze blinde singer/songwriter was een bijzonder gerespecteerd en gewaardeerd zanger bij de jeugd in zijn land. Zijn "Digamos Que Mas Da" vertolkte hij op bijzonder ontroerende wijze terwijl hij zichzelf begeleidde op een akoestische gitaar. Het ganse optreden van Rodríguez was beladen met emotionaliteit. Zo maakte hij reeds een indrukwekkende entree toen hij onder begeleiding van zijn echtgenote het podium besteeg en naar de microfoon wandelde: "I'd really like to say, thank you, from the bottom of my heart. I would like to dedicate this song to all the children who were killed in the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki." En de Grand Prix was een feit.

 

Gianni Togni - "Bollettino Dei Naviganti"

(LP - 1981 - inzending Italië)

 

Roberta Rei - "Non Sparate Sulla Luna"

(7" single - inzending Italië)

Gianni Togni achter de piano

op het 12de WPSF

 

 

Italië had zowel een mannelijke als een vrouwelijke afgevaardigde op de bühne staan. Het succesvolst was Gianni Togni. Hij behaalde met "Vivi" (Live) niet alleen een fraaie 6de plaats op het Festival, maar scoorde met het nummer ook een stevige hit in eigen land (hoogste notering hitparade: 18de plaats - 60ste plaats in de Top 100 van 1982). Ook de LP "Bollettino Dei Naviganti", het album met Gianni's Yamaha-inzending, deed het prima en behaalde de 46ste plaats in de Album Top 100 (hoogste notering: 8ste plaats). Zijn vrouwelijke collega Roberta (Rei) was minder succesvol: met het nogal ijl vertolkte "Non Sparate Sulla Luna" (Don't Shoot At The Moon) moest ze zich tevreden stellen met een plaatsje in de halve finale.

 

Listen here to a fragment of “Non Sparate Sulla Luna”:

(links to an external RealAudio format)

Naast "Another Night" van Bucks Fizz had het Verenigd Koninkrijk nog een andere inzending in het 12de WPSF: "Rocking Horse Winner", geschreven én vertolkt door singer-songwriter Charlie Dore. Het nummer, dat eveneens de Finale haalde, werd enkel uitgebracht in Japan als extra track op de Japanse pressing van haar album "Listen!" (bij Toshiba EMI). Charlie begon haar muzikale carrière met de band "Charlie Dore's Back Pocket", waarbij ze werd opgemerkt in het Londense pub- en clubcircuit door Chris Blackwell en een platencontract kreeg aangeboden bij Island Records. Met haar debuutalbum "Where To Now" (1979), opgenomen in Nashville, had Charlie meteen een Amerikaanse Top 20-hit te pakken (de single "Pilot Of The Airwaves" stond maar liefst 20 weken in de billboard genoteerd) en werd ze door "Record World Magazine" uitgeroepen tot "Best New Female Singer". Aan haar tweede album "Listen!", geproduced door Stewart Levine, werd een tournee gekoppeld in Australië en Japan, waar Charlie meteen de kans greep om als promotiemiddel Groot-Britannië te vertegenwoordigen op het 12de WPSF. Met de song "Sister Revenge", eveneens een track op het album "Listen!", won ze bovendien de Silver Award op het International Seoul Song Festival in Zuid-Korea. Na de release van "Listen!" ging Charlie opnieuw aan de slag als actrice met onder meer een rol in "The Ploughman's Lunch" (met Jonathon Pryce en Tim Curry in 1984). Nog een Eurovisie-curiositeit: zangeres Ingrid Peters, die Duitsland vertegenwoordigde op het ESC '86 en deelnam aan het Seoul Song Festival in 1983, coverde Charlie's "Pilot Of The Airwaves".

 

 

 

 

 

 

Charlie Dore - "Listen!"

(LP - 1981 - pressing Japan -

met "Rocking Horse Winner" -

inzending UK)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Verenigde Staten hadden opnieuw 3 vertegenwoordigers in het Festival: Peaches & Herb, Jim Photoglo en Holly Penfield. Twee onder hen hadden reeds stevige hits op zak.

 

Peaches & Herb (USA)

op het WPSF-podium

 

Het bekendst was uiteraard het soul-/popduo Peaches & Herb, dat over de jaren reeds diverse malen van "gezicht" was veranderd. Met "Let's Fall In Love" scoorden de orginele Peaches (Francine Hurd Barker en Herb Fame) in december 1966 hun eerste hit. Terwijl de hitsingles elkaar bleven opvolgen, kreeg het duo de bijnaam van "Sweethearts Of Soul". In 1967 liet Francine Barker zich echter vervangen door Marlene Mack, wat dus het begin was van meerdere wissels. Peaches & Herb bleven succesvol tot 1970. Herb liet toen de muziekwereld achter zich en ging aan de slag bij het Washington D.C. Police Department. In 1976 kwam Herb op die beslissing terug en gaf samen met ex-model Linda Greene een nieuwe start aan Peaches & Herb. Via componist Perren kon het vernieuwde duo aan de slag bij Polydor Records. Hun eerste Polydor-single, "Shake Your Groovy Thing" haalde moeiteloos goud eind 1978. De opvolger "Reunited", een zeemzoete ballade, haalde zelfs platinum en piekte op nummer 1 in zowel de R&B- als de popcharts van 1979. Het merendeel van hun Polydor-hits werden trouwens geschreven door Perren, Dino Fekaris, Kenny St. Lewis en Melvin Ragin. De deelname van Peaches & Herb aan het WPSF was een poging om opnieuw aansluiting te vinden bij hun successen eind jaren '70. Met "Music Power" behaalde het duo een schitterende 4de plaats, die zich evenwel niet vertaalde in een hitparadesucces. 

 

Jim Photoglo ...

casual on stage

Singer-songwriter Jim Photoglo, opgegroeid in Los Angeles, begon zijn muzikale carrière in diverse bands tot hij in 1979 als solo-zanger aan de slag kon bij Twentieth Century Fox. Dat resulteerde meteen in twee grote pophits: "We Were Meant To Be Lovers" (1980) en "Fool In Love With You" (1981). Jims nummer voor het Yamaha Festival, "Don't Play Another Love Song", had de nummer drie in het rijtje moeten worden: de song werd immers vóór het Festival getipt als dé grote favoriet voor de Grand Prix-overwinning (zowel door het publiek als door de andere deelnemers), maar het nummer strandde uiteindelijk op een onfortuinelijke 14de plaats. "Don't Play Another Love Song" werd nooit gereleased. Photoglo werd wel een graag geziene gast in TV-talkshows, maakte twee tournees in Azië, stond in het voorprogramma van de Beach Boys, deed back-upwerk voor Andy Gibb en speelt sinds de jaren '90 met de band "The Vinyl Kings".

 

 

De derde Amerikaanse artieste was Holly Penfield, geboren in San Francisco. Als kind volgde Holly zanglessen volgde bij de legendarische Judy Davis (de vocal coach van onder meer Barbara Streisand en Sammy Davis Jr.). Haar echte muziekcarrière begon ze met het zingen van Burt Bacharach-nummers in een toplessclub in het North Beach District van San Francisco. Toen slaagde ze er reeds in haar optreden te overladen met een flinke portie theatraliteit. Bij het Dreamland-label van Michael Chapman en Nicky Chinn (Los Angeles) kreeg ze de kans een aantal eigen popalbums uit te brengen. Haar meest ambitieuze project was evenwel de zelfgeschreven "Fragile Human Monsters Show", die ze talloze malen opvoerde in Los Angeles. Na de release van "Parts Of My Privacy" (MCA Records), een album gebaseerd op materiaal uit de show, vertrok Holly richting New York en vervolgens naar Engeland. Daar maakte ze een zeer geslaagd debuut op het Edinburgh Fringe Festival, waarna ze te bewonderen was op muziekfestivals in Frankrijk, Duitsland en Italië. Er volgden optredens in Istanboel, München, Kopenhagen, Tel Aviv én Tokio, waar ze deelnam aan het 12de WPSF met het nummer "Loyalty & Love". Holly vestigde zich uiteindelijk in Londen en staat er nog steeds hoog aangeschreven als een van de actiefste jazz- en cabaretzangeressen met ongeëvenaarde shows. Een markante gebeurtenis uit Holly's carrière was haar (weliswaar korte) samenwerking met Michael Jackson tijdens de beruchte 1996 Brit Awards. Holly's meest recente CD is "Le Jazz Hot".

 

 

 

 

 

Holly Penfield

Uwe Jensen - "Alles Für Dich"

(LP met "Eine Ewigkeit" - inzending DDR)

Revolver - "First Shot"

(LP met "Yesterday Dreams - inzending BRD)

 

West- en Oost-Duitsland stonden voor de laatste maal samen op het WPSF-podium. Uwe Jensen tekende immers met de schlager "Eine Eiwigkeit" (uit het album "Alles Für Dich") voor de laatste DDR-inzending en keerde huiswaarts met een 13de plaats. Een flink stuk eigentijdser was de West-Duitse inzending "Yesterday Dreams", gebracht door de rockband Revolver, die bestond uit vijf muzikanten en zangeres Mary Thompson. Met "Yesterday Dreams", een meer dan 6-minuut durende slow, wist de groep een 12de plaats in de Grote Finale te veroveren. Opmerkelijke gimmick tijdens het optreden van Revolver waren de pistoolvormige gitaren. "Yesterday Dreams" verscheen als track op het debuutalbum "First Shot". Als eerste single werd echter gekozen voor het nummer "Good Time For Good Time People".

 

Revolver op het 12de WPSF

 

 

De band stelt zich voor …

 

vertolking "Yesterday Dreams" …

 

en op de Aftershow Party.

 

 

Perscommuniqué n.a.v. Revolver's deelname aan het WPSF

 

 

Een opmerkelijke vaststelling bij deze 12de editie: de helft van de nummers werden vertolkt door vrouwelijke artiesten en niet alleen hun vertolkingen, maar vooral hun uiterlijk en opvallende outfits waren een populair gespreksonderwerp.

Twee dames hadden hun plaats in het WPSF verdiend na een nationale preselectieformule: Linda George voor Australië en Hetty Koes Endang voor Indonesië. Deze laatste vormde een duo met Euis Darliah. Samen zongen ze "Siksa" (Tortured), waarmee ze echter niet voorbij de halve finale raakten.

 

Hetty Koes Endang voor Indonesië

 

Linda George (geboren in Adelaide) was lid van Nova Express tussen 1969 en 1970. Begin jaren '70 begon ze aan een solocarrière en in 1973 werd ze zelfs uitgeroepen tot "Australia's Top Female Singer" met diverse hitsingles op zak, waaronder de Top 10-hit "Mama's Little Girl" (21 weken genoteerd in de charts). In 1976 ging ze van start met haar eigen Linda George Band en was ze tevens actief in Souled Out (1976-1977) en W.Z.A.Z. (1986-1992). Met haar deelname aan het WPSF hoopte Linda op een comeback als solo-artieste, maar het nummer "It Can Happen To You" bleef steken in de halve finale.

 

Lenka Filipová -

"Lenka/Quo Vadis"

(2-verzamelCD met 

"Our Love Is Our Happy Home"

op album "Quo Vadis")

 

Sharon O'Neill

"Maybe"

(album - 1981 - met

"For All The Tea In China")

Sharon O'Neill -

"For All The Tea In China"

(7" single - 1982 -

inzending Nieuw-Zeeland)

Naast Roberta Rei, Charlie Dore, Holly Penfield (zie hoger) stonden er op het Budokan-podium nog een aantal andere knappe verschijningen: Lenka Filipová voor Tsjechoslovakije, Sharon O'Neill voor Nieuw-Zeeland, Lola Farahday voor Libanon, de Canadese disco-prinses Lisa Dal Bello, Miss Venezuela 1975 María Conchita Alonso, de Thaise schoonheid Nadda Viyakarn en de Mexicaanse María del Sol. Deze laatste vier dames lieten ook in de jaren '90 nog van zich horen. 

 

Lisa Dal Bello - "Drastic Measures"

(album - 1981)

 

 

Lisa Dal Bello, geboren in Weston (Toronto), verraste de Canadese muziekscène eind jaren '80 met haar bijdrage aan de soundtrack van "9 1/2 weeks" én opnieuw in 1996 met de release van haar album "Whore", waarmee ze haar transformatie van kindsterretje over disco-prinses tot innovatieve rockzangeres voltooide. Haar debuutalbum, boordevol R&B-invloeden, verscheen in 1977 tijdens de disco-hoogdagen en leverde haar de Juno Award voor "Most Promising Female Vocalist of the Year" op. Het was in het kader van de promotie van haar derde album, "Drastic Measures" (1981), dat Lisa deelnam aan het 12de WPSF. Maar zowel haar Yamaha-nummer, " Never Gonna Say Good-Bye", als het album flopte, deels omdat Lisa niet achter de gekozen muzikale koers stond. Het keerpunt - samen met een nieuwe muzikale identiteit - kwam er in 1984 met de release van "Whomanfoursay".

 

Maria Conchita Alonso, geboren in Cuba maar opgegroeid in Venezuela, werd in de tweede helft van de jaren '70 - na haar kroning tot Miss Teenager Of The World (1971) en tot Miss Venezuela (1975) - een populaire actrice, waarbij ze te bewonderen was in een tiental TV-feuilletons en enkele Venezuelaanse films. In 1982 vertrok ze richting Hollywood, waar ze debuteerde in Paul Mazursky's "Moscow On The Hudson" (1984) met Robin Williams als tegenspeler. Zo timmerde ze in de jaren '80 aan een stevige filmcarrière, met onder meer Ted Danson in "A Fine Mess" (1986), met Arnold Schwarzenegger in het futuristische "Running Man" (1987), met Sean Penn in "Colors" (1988) en met Meryl Streep in "House Of The Spirits" (1993), maar liet ze zich ook opmerken als zangeres. In 1985 kreeg ze een Grammy-nominatie in de categorie "Best Latin Artist" voor haar album "Maria Conchita", in 1988 in de categorie "Best Latin Pop Performance" voor de single "Otra Mentira Mas" en in 1993 in de categorie "Best Latin Pop Album" voor haar album "Imaginame". In 1995 speelde Alonso de rol van "Aurora/Spider Woman" in een Broadway-productie van "Kiss Of The Spider Woman" en werd aldus de eerste Zuid-Amerikaanse ster op Broadway.

 

 

 

 

 

Maria Conchita Alonso
"De Colección"

(verzamelalbum - 1994)

Nadda Viyakarn

 

 

 

Nadda Viyakarn, inmiddels de kaap van vijftig voorbij, werkt zich nog steeds in de kijker bij de Thaise pers. Niet alleen haar "eeuwige jeugd", haar Hollywood-style glamour en exuberante persoonlijkheid zijn voer voor de roddelbladen, ook haar huwelijk met hotelmagnaat Assawin Ingkhakun was hot news in 1993. In mei 2003 werkte Nadda zich opnieuw in de kijker toen ze haar echtgenoot beschuldigde van overspel en de echtscheiding aanvroeg (samen met een "schadevergoeding" van 436 miljoen bath).

 

 

 

 

María del Sol, die vooral eind jaren '80 een succesvolle zangcarrière uitbouwde, liet zich begin jaren '90 opmerken door een naaktreportage in het "Playboy"-magazine, maar stelde daarna haar leven volledig in het teken van haar christelijk geloof. In een interview met "Horizonte Internacional", een evangelistische beweging, schreef María Del Sol haar schitterende prestatie op het Yamaha Festival toe aan God.

 

 

 

 

 

María del Sol

 

Interview met "Horizonte Internacional"

(mei 1999)

 

HI: Cuando te nominaron a la mejor interprete en el Festival Yamaha, ¿cómo pronunciaron tu nombre?

MDS: "Era muy chistoso, porque era, "Mekishiko, Maía del Sol". (…) Ese festival fue maravilloso. Porque ir a otros países donde la cultura realmente es tan diferente, la comida es tan diferente, el idioma es taaaaaaan difereeeeeeeeeente, es todo una experiencia. Y, ha sido de las más bonitas que he tenido. (…)

Y bueno, yo fui representando a mi país, México, en el año de '81. (…) Sí tengo el privilegio, de veras, de que me concedieron el honor de ser nominada como la mejor interprete del festival. Y bueno, son de esas grandes cosas que yo le agradezco a mi Señor, porque yo reconozco que la voz que él me dio no es para que simplemente dijeran, "¡Ay, guao! ¡Qué lindo canta esta mujerrr!", sino para que la gente pueda saber que Jesús es capaz de tocar a la gente, como a personas como a mí, y que hoy el don que él me dio, lo puedo utilizar para hablar de él, y cantar acerca de él, ¿no?. Entonces, contestando tu pregunta, era "María del Sol, Mekishiko", que Mekishiko quiere decir México. Ay, los dejé con el ojo cuadrado. ¡Ja, ja, ja!"

 

HI: When they named you the "best performer" in the Yamaha Festival, how did they pronounce your name?

 

MDS: "They pronounced it as "Mekishiko, Maía del Sol". (…) The festival was wonderful. Going to other countries where the culture is so different, the food is so different, the language is soooooo differeeeeeeeeeent, is really quite an experience. And it was one of the best I have ever had. (…)

 

I went and represented my country, Mexico, in the year 1981. (..) I had the privilege and the honour of being awared as the best performer of the festival. And that was one of those great things for which I am thankful to My Lord. Because I recognize that the voice he gave me is not only to hear people say, "Wow! This girl has a lovely voice", but to let people know that Jesus can touch people like me, to whom he gave a gift, my voice, a voice I can use to speak of him and to sing of him. So answering your question, yes, they called me, "María del Sol, Mekishiko", with Mekishiko meaning Mexico. Yeah, I really surprised them, yes."

 

 

Traditiegetrouw verscheen ook van het 12de WPSF een verzamelalbum met de live-registratie van een aantal finalenummers.

 

 

 

 

 

 

WORLD POPULAR SONG FESTIVAL IN TOKYO '81

 

Side A

 

1 - Kanzen Muketsu No Rock 'n' Roller (Japan) Grand Prix

2 - Sentimentale (France)

3 - Don't Play Another Love Song (USA)

4 - Another Night (United Kingdom)

5 - You've Gotta Have Someone (Mexico)

6 - Leave A Little Love (Austria)

 

**********

Side B

 

1 - Digamos Que Más Da (Cuba) Grand Prix International

2 - Vivi (Italy)

3 - Too Young Too Know (Netherlands)

4 - Music Power (USA)

5 - Happiness (Thailand)

6 - I Love You Forever (Japan)

 

 

The beginnings

 

 

Select another year for a full description of that year's festival