First Grand Prix Victory For Eastern Europe

 

 

 

 

 

 

 

Grand Prix International

Won by Hungary - Time Goes By

Written by Emese Hatvani,

Emöke Zákányi, László Pásztor &

György Jakab

Performed by Newton Family

 

 

Grand Prix Japan

Fuyu No Hana

Written by Makow

Performed by Makow

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Date: 29-30 October 1983

Venue: Nippon Budokan Hall, Tokyo, Japan

Presenters: Kyu Sakamoto & Judy Ongg

Orchestra: Yamaha Pops Orchestra

Festival Structure: 1 Semi Finals (only including all selected international entries) and 1 Grand Final

Total participating countries: 18

Total entries: 1994 (from 60 countries - 794 from Europe, 523 from North America, 358 from Asia)

Total entries selected: 26 

Total entries in Final: 18

Awards: Grand Prix, Most Outstanding Performance Award (MOPA), Outstanding Song Award (OSA), Kawakami Award

Interval Acts: dance act, Yamaha's Junior Original Concert (JOC)

 

 

 

 

 

 

14th World Popular Song Festival

Stageview

 

 

 

 

 

Grand Final 1983

 

Semi-Final 1983

 

Full Report

 

 

 

 WPSF 1982

 

MAIN MENU

WPSF 1984

 

 


GRAND FINAL - 30 OCTOBER 1983
(in ranking order)

 

Award

Song Title

Performer

Country

Grand Prix International

1

Time Goes By

Newton Family

Hungary

Grand Prix Japan

1

Fuyu No Hana

Makow

Japan

MOPA
OSA

2

Si Tu Supieras, Si Comprendieras

Homero

Peru

OSA

3

Eso No Se Hace

Crystal

Mexico

4

Le Chant Des Gitans

Bessy Argyraki

Greece

5

So Viele Lieder Sind In Mir

Nicole

West Germany

6

Passaporto Per Le Stelle

I Pooh

Italy

KAWAKAMI

7

Proving The Point Of Love

Small Talk

United Kingdom

8

For Once In My Life

Franne Golde

U.S.A.

FINALISTS

9

Both Ends Against The Middle (Engl. Transl.)

Kurose & Stasions

Japan

10

Face To Face

Sandy Farina

U.S.A.

11

Vive Libre

Juan Antonio Labra

Chile

12

Musica E Parole

Tiziana Rivale

Italy

13

Rainy Days (Engl. Transl.)

Karashima

Japan

14

She Does It Better

Bobby Caldwell

U.S.A.

15

Randu

Andi Meriem Mattalatta

Indonesia

16

1991

Planet Cycle!

Japan

17

Oh Lady

Candid

Japan




SEMI-FINAL - 29 OCTOBER 1983
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

Proving The Point Of Love

Small Talk

United Kingdom

Eso No Se Hace

Crystal

Mexico

Čau Pepino

Kamelie

Czechoslovakia

She Does It Better

Bobby Caldwell

U.S.A.

Facing The Music

Lori Balmer

Australia

J'Voulais Pas T'aimer

Michel Laurent

France

Si Tu Supieras, Si Comprendieras

Homero

Peru

No Tears To Cry

Louise Tucker

Netherlands

Randu

Andi Meriem Mattalatta

Indonesia

Face To Face

Sandy Farina

U.S.A.

Le Chant Des Gitans

Bessy Argyraki

Greece

Vive Libre

Juan Antonio Labra

Chile

Musica E Parole

Tiziana Rivale

Italy

My Mother

Jean-Bora

Korea

A Distance

Diane Tell

Canada

For Once In My Life

Franne Golde

U.S.A.

Time Goes By

Newton Family

Hungary

So Viele Lieder Sind In Mir

Nicole

West Germany

Mala Costumbre

Marianella

Argentina

Passaporto Per Le Stelle

I Pooh

Italy

Chacun Son Etoile

Astrid Kley

France

VERSLAG

Na de bijzonder succesvolle editie '82 met internationale kleppers als Céline Dion, Bryan Adams en B.J. Thomas, was 1983 enigszins een festivaleditie in mineur.

* Geen nieuwkomers dat jaar. Taiwan, debutant op het 13de WPSF, haakte na één deelname reeds af. Ierland, Israël, Jamaica, Nieuw-Zeeland en Zweden keerden na '82 niet meer terug naar het WPSF-podium.

* Een kleiner deelnemersveld. Toen vanuit het publiek de wens groeide om alle Japanse inzendingen en de beste buitenlandse nummers te zien en te horen op eenzelfde dag, werd vanaf de 14de editie in 1983 het Festival beperkt tot twee dagen. Op de eerste dag kwamen alle buitenlandse deelnemers aan bod (21 dat jaar), waaruit er 13 werden weerhouden voor de finale. Alle Japanse inzendingen (5) kregen onmiddellijk een finaleplaatsje. En voor de eerste maal had het Verenigd Koninkrijk slechts één geselecteerde inzending (het duo "Small Talk" met "Proving The Point Of Love").

* Een kleiner Eurovisie-aandeel. Als Eurovisie-artieste stond enkel Nicole op het podium met een compositie van Ralph Siegel en Robert Jung. Bij de componisten was er ook nog Cyril Assous, die had meegeschreven aan Svetlana's "Cours Aprčs Le Temps" (Luxemburg - ESC 1982).

 

Maar het 14de WPSF stond wel garant voor een schitterend decor, enkele hitsingles én een succesvolle Grand Prix-winnaar!

 

 

 

De Hongaarse formatie
Newton Family

wint het 14de WPSF

 

"Time Goes By" - 7"

 (met Hongaarse versie

op B-kant)

 

"Time Goes By" - 7"

(release Japan - 1983 -

B-kant "Pinny Winnie")

"Time Goes By" - 7"

(release Japan - 1983 -

andere singlehoes)

 

"Time Goes By" - 7"

(release Japan - 1984 -

Japanse versie)

Newton Family - "Atra"

(7" - release Japan)

 

 

De Grand Prizes gingen naar de Japanse Makow met "Fuyu No Hana" (Winter Flower) en naar de Hongaarse popgroep Newton Family met het nummer "Time Goes By". Newton Family, in eigen land beter bekend als "Neoton Familia", groeide in de jaren '80 uit tot een van de populairste Hongaarse bands en heeft vandaag een twintigtal albums op zijn palmares staan. In 1981 was de groep de eerste maal te gast in Japan voor een nationale tournee en in 1982 voor de promotie van "Atra", hun lied uit de film "La Guerre Du Feu" (The Quest For Fire). Voor het Yamaha-Festival schreven Emese Hatvani, Emöke Zákányi, László Pásztor en György Jakab de singalong "Holnap Hajnalig", vertaald in het Engels als "Time Goes By" en vertolkt door Éva Csepregio en Ádám Végvári. Het nummer liet de concurrentie achter zich en werd een stevige hit in Japan. "Time Goes By" werd zelfs gecoverd in het Japans door Mio Honda (Finaliste WPSF 1982) en in het Engels door José, ex-lid van het Nederlandse meidentrio Luv. Newton Family trok in 1986 ook nog naar het Seoul Song Festival, waar ze de Most Outstanding Performance Award behaalden.

 

 

********************

 

Albums van Newton Family

met hun Yamaha-bijdrage

(Engelse of Hongaarse versie)

í ę î

José - "Time Goes By"

(7" - coverversie)

Adam en Eva

op de Afterparty

"Time Goes By"

Mio Honda & Yukio Sasaki

(7" - Japanse cover)

 

Newton Family op het

Seoul Song Festival '86

"Azok A Nyolcvanas Evek"

(album V.A. - Hongaarse hits met "Holnap Hajnalig"

 

"Jumpy Dance"

(release Japan - 1983)

 

"More Greatest Hits 20"

(release Japan - 1987)

"Búcsú"

(Best Of - 1996)

"Búcsúzni Csak Szépen…" (live recordings - 1998)

 

 

Neo Tones - "Holnap Hajnalig"

(CD-single met 5 remixes)

 

 

 

In 2001 zag de opvolger van Newton Family het daglicht: Neo Tones. Patrícia Pásztor, Noémi Virág Pásztor, György Jakab en Gábor Bardóczi - de kinderen van respectievelijk László Pásztor, György Jakab en Guyla Bardóczi (drie bandleden van Newton Family) - richtten samen een popgroep op en staken de hits van hun ouders in een nieuw kleedje. Vooral hun single met remixes van "Holnap Hajnalig", het WPSF-succes van Newton Family, bleek een schot in de roos. Op deze single staan volgende versies van het nummer: "Radio Edit Mix", "Progressor Mix", "TourMix", "FKK vs. Latenite Works Mix Shortcut" en "FKK vs. Works Mix".

 

Het andere Oost-Europese land in de competitie, Tsjechoslovakije, deed het een stuk minder goed. Nochtans waren de verwachtingen hoog gespannen voor het duo Kamelie, bestaande uit Hana en Dana, en hun festivalliedje "Čau Pepino" (Ciao Pepino). Maar het nummer kon de WPSF-jury niet bekoren. In eigen land bleef Kamelie albums en singles uitbrengen tot midden jaren '90. In 1998 verscheen bij Sony Music Bonton de CD "20 x Kamelie - The Best Of Hana & Dana" met hun grootste hits, waaronder ook "Čau Pepino".

 

 

 

Kamelie anno jaren '80

Kamelie - "20 x Kamelie"

(CD - 1998 - met "Čau Pepino")

 

 

 

 

Kamelie anno 2001

 

Nadat hij in 1982 zijn slag had thuis gehaald op het Eurovisiesongfestival met een 17-jarig, onschuldig ogend zangeresje en een rustig kabbelend vredesliedje, had Ralph Siegel in 1983 zijn zinnen gezet op het WPSF. Als het in Harrogate lukte, waarom dan niet in Tokio? En… never change a winning team… dus koos Herr Siegel opnieuw voor een rustig kabbelend nummer met een universeel thema, gezongen door een onschuldig ogend zangeresje. Samen met Robert Jung schreef hij "So Viele Lieder Sind In Mir", een pathetische schlager (met een 1-minuut lange, instrumentale intro ondersteund door een koortje) die door Nicole (ESC '82) naar een finaleplaats (5de) én een Outstanding Song Award werd gezongen. Bingo dus, want de Award betekende opnieuw een erkenning voor Siegel's schrijverstalent.

 

Nicole op het 14de WPSF

met haar succesvolle Eurovisie-look

 

Van het nummer verscheen ook een Nederlandse versie, getiteld "Duizend Liedjes" (tekst: N. Fleury). "So Viele Lieder Sind In Mir" was tevens de titelsong van Nicoles nieuwe album. In 2000 verscheen voor het eerst een Engelstalige versie van Nicoles Yamaha-nummer, getiteld "So Many Songs Are In My Heart" en tevens de titelsong van haar eerste Engelstalige compilatie-CD voor de Aziatische markt (met o.a. "A Little Peace", "Song For The World", "Don't Fly Too High, My Friend").

 

"So Viele Lieder
Sind In Mir" (7" single)

"Duizend Liedjes"

(7" single - NL versie)

"So Viele Lieder
Sind In Mir" (album)

"So Many Songs Are In

My Heart" (album 2000)

 

 

Michel Laurent

(Frankrijk)

 

 

 

Naast Ralph Siegel was nog een andere liedjesschrijver uit de ESC-editie van '82 present: Cyril Assous, componist van Svetlana's "Cours Aprčs Le Temps" (Luxemburg). Hij schreef samen met Jean Claudric de muziek voor "Chacun Son Etoile" (tekst: Pierre Grosz), gezongen op het WPSF door de Franse Astrid Kley. Frankrijk had trouwens maar een mager WPSF-jaar: noch Astrid Kley, noch de tweede inzending met Michel Laurent behaalde een plaatsje in de Finale.

 

België was dat jaar niet van de partij. Nederland wel. Afgevaardigde was de Britse mezzo-sopraan Louise Tucker met het nummer "No Tears To Cry", geschreven door Tim Smit en Charlie Skarbek. Nadat ze afstudeerde aan de Guildhall School of Music debuteerde Louise bij de Bristol Intimate Opera als Sayrino in "La Calisto". Vervolgens trad ze op in de Dublin Grand Opera, de Kent Opera, het Aix-en-Provence Festival, de Orleans Opera en het Opera Holland Park in diverse glansrijke operarollen. Naast een klassiek repertoire, gaande van Verdi's "Requiem" tot Rossini's "Petite Messe Solennelle", bouwde Louise ook een succesvolle carričre in het crossover-genre uit. Van haar twee solo-albums, "Midnight Blue" en "After The Storm" (met haar Yamaha-inzending), werden meer dan 3 miljoen exemplaren verkocht. "Midnight Blue" werd een van de meest gedraaide albums in de Verenigde Staten, wat resulteerde in talloze optredens wereldwijd, waaronder het Yamaha Festival, Top Of The Pops en BBC's Pebble Mill Show. Vreemd genoeg raakte "No Tears To Cry" niet voorbij de halve finale. Vandaag geeft Louise les in een aantal scholen in Surrey.

 

Louise Tucker
"No Tears To Cry"

(7" - inzending Nederland)

Louise Tucker
"After The Storm"

(album met "No Tears To Cry")

Louise Tucker
"After The Storm"

(album - release Canada)

 

 

De Verenigde Staten bleven trouw aan de traditie (sinds 1977) en hadden opnieuw drie inzendingen op het podium staan: Franne Golde met "For Once In My Life", Sandy Farina met "Face To Face" en Bobbie Caldwell met "She Does It Better". Allen bereikten de Grote Finale, waar ze respectievelijk de 8ste, 10de en 14de plaats behaaden.

Poprock-artieste Franne Golde, die in 1979 het succevolle album "Restless" had uitgebracht, droeg haar nummer op aan medecomponist Peter Ivers, die kort daarvoor plots was overleden. Frannes ontroerende vertolking werd bijzonder warm onthaald bij het Japanse publiek in de zaal en werd tevens bekroond met een "Kawakami Award". Ms Golde is nog steeds actief als componiste en schreef eind jaren '90 mee aan het nummer "So Emotional" voor het debuutalbum van Christina Aguillera (1999).

Sandy Farina had in 1978 enige naambekendheid verworven met de rol van Strawberry Fields in de filmmusical "Srgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" (Robert Stigwood Production), waarin ook de Bee Gees te zien én te horen waren. De film werd een flop, maar de verkoop van de soundtrack liep prima. Op die soundtrack nam Sandy twee solo-nummers en één duet (met Frankie Howerd) voor haar rekening. In 1979 brak Sandy pas echt door als componiste van de nummer 1-hit "Kiss Me In The Rain",  vertolkt door Barbra Streisand. Haar Yamaha-nummer "Face To Face" leverde haar behalve een finaleplaatsje geen commercieel succes op.

De grote doorbraak voor de mannelijke afgevaardigde, Bobby Caldwell, kwam er eveneens in 1979 met het album "What You Won't Do For Love" en de gelijknamige single, die de 7de plaats bereikte in Billboard Pop Singles. De daaropvolgende singles en albums maakten van hem een gevestigde jazz-waarde in eigen land en bombardeerden hem tot superster in Japan, wat door zijn deelname aan het WPSF '83 nog werd versterkt. In Japan verscheen zijn Yamaha-nummer "She Does It Better" verscheen op de B-kant van de single "Sherry" (beide nummers zijn tracks van het album "August Moon").

 

Franne Golde

 

 

Sandy Farina

 

Bobby Caldwell
"August Moon"

(LP - 1983)

 

Bobby Caldwell - "Sherry"

(7" single met B-kant

"She Does It Better")

 

 

Voor de eerste maal sinds 1970 had het Verenigd Koninkrijk slechts één inzending in het Festival. Net als in 1982 stond wel opnieuw een duo op het podium: Small Talk met "Proving The Point Of Love". Een nummer dat enigszins in de lijn lag van de Britse Eurovisie-inzending uit 1983 ("I'm Never Giving Up"). De mannelijke helft van het duo was Michael L. Dunn (geboren in 1961), die in 1979 had meegeschreven aan de musical "Expotition/The World Is Yours" met Allan Mottram. Michael, die vandaag nog steeds actief is in de muziekbranche (als componist voor TV, film en video-projecten), is lid van de Performing Rights Association en de British Academy Of Composers And Songwriters. In 1998 won hij de Radio Victory Song Competition en behaalde hij een "Certificate of Achievement" in de Unisong World Song Competition met "River" (vertolkt door Clare Begley).

 

 

 

 

Het duo Small Talk

(Verenigd Koninkrijk)

 

 

Lori Balmer (Australië)

Net als in 1981 en 1982 raakte Australië ook dit jaar niet voorbij de halve finale. Garry Paige en John Vallins hadden samen het nummer "Facing The Music" geschreven, dat op het Festival zou worden gebracht door Kim Hart. Kim, die reeds in 1977 en 1979 Nieuw-Zeeland had vertegenwoordigd op het WPSF, zag zich immers verplicht - door het afhaken van Nieuw-Zeeland - om haar kansen te wagen in Australië. Maar uiteindelijk werd zij vervangen door Lori Balmer, de echtgenote van John Vallins. Lori, die aanvankelijk deel uitmaakte van een teenager sing & dance duo, werd midden jaren '60 opgemerkt door producers Ron Wills en Barry Gibb. Vooral in de tweede helft van de jaren '70 scoorde Lori enkele hits, waaronder "Don't Throw It All Away" (1976) en "La Booga Rooga" (1979). Een ander muzikaal wapenfeit is haar deelname aan de tournee van de Bee Gees in het Verenigd Koninkrijk.

 

 

Na drie Engelstalige jaren (1980, '81 & '82) koos Canada opnieuw voor een Franstalige inzending. Die eer viel te beurt aan zangeres Diane Tell en haar lied "A Distance". Ms. Tell begon haar carričre in de jaren '70 als jazz-zangeres in clubs te Montréal. De grote doorbraak kwam er na haar deelname aan de wedstrijd "Les Etoiles Du Maurier" (als finaliste), waardoor ze in 1977 een eerste album kon opnemen met o.a. het succesvolle nummer "Les Cinémas-Bars". In 1980 won Diane op het Gala de l'ADISQ een Félix in de categorie "Auteur-Compositeur-Interprčte" en vertegenwoordigde ze Québec op het Festival de Spa (België). In 1981 behaalde ze niet alleen de Félix voor "La Chanson de l'Année" met het nummer "Si J'étais Un Homme" (uit haar derde album "En Flčche"), maar won ze ook een Félix in de categorie "Interprčte Féminine", "Auteur-Compositeur-Interprčte" en "Meilleur Album". Eind 1981 was Diane de gaste van de Amerikaanse zanger Perry Como in diens populaire TV-kerstspecial. Met haar vierde album "Chimčres" behaalde ze de "Trophée des Révélations" op de MIDEM te Cannes. In 1983 kreeg Diane de kans het themalied van de film "Bonheur D'Occasion" te zingen, ging ze zich vestigen in Parijs voor het uitbouwen van haar Europese carričre en besloot ze deel te nemen aan het WPSF om ook in het Verre Oosten door te breken. Met "A Distance" raakte ze echter niet voorbij de halve finale en het nummer verscheen enkel als track op haar vijfde album "On A Besoin D'Amour" (1984). Latere muzikale wapenfeiten zijn: haar succes op de "Francofolies de La Rochelle" (1987), haar rol in de rockopera "La Légende de Jimmy" (1990) en in de rockopera "Marilyn Montreuil" (1991).

 

Diane Tell - "On A Besoin D'Amour"

(LP - 1984 - met "A Distance")

 

 

Diane Tell - "On A Besoin D'Amour"

(CD - 2003)

 

 

 

 

Crystal
(Mexico)

 

 

De Zuid-Amerikaanse deden het bijzonder goed op deze editie van het Festival: 2de plaats voor Peru met Homero (zie ook WPSF 1979), 3de plaats voor Mexico met zangeres Crystal en 11de plaats voor Chili met singer/songwriter Juan Antonio Labra, die zijn grote doorbraak had gemaakt op het Festival de Vińa del Mar. Enkel de Argentijnse Marianella raakte niet in de Finale.

 

Sergio Andrade (componist "Eso No Se Hace") - links

en zangeres Crystal (Mexico) - rechts

 

 

 

 

 

Juan Antonio Labra
(Chili)

Ook Italië deed het prima. Beide inzendingen stootten door naar de Finale. De hoogste positie (6de plaats) was voor de populaire vierkoppige band I Pooh. De groep, opgericht in 1966 en intussen bekroond met talloze gouden en platina platen, behaalde voor "Passporte Per Le Stelle" tevens een Outstanding Song Award. Zeven jaar later, in 1990, won het viertal het 40e Sanremo Festival met "Uomini Soli". Hun Yamaha-nummer "Passaporte Per Le Stelle" (Passport To The Stars) verscheen op het album "Tropico Del Nord", waarvan een speciale editie werd uitgebracht in Japan.

Tiziana Rivale, winnares van het 33e Sanremo Festival (februari 1983), kon met "Musica E Parole" (Music And Words) haar nationale triomf niet herhalen en strandde op de 12de plaats.

 

 

I Pooh (Italië)

I Pooh - "Tropico Del Nord"

(LP - 1983 - met

"Passaporte Per Le Stelle")

 

 

 

Tiziana Rivale

(Italië)

 

Tiziana in Japan

Bessy ... 4de plaats

voor Griekenland

 

 

Griekenland en Indonesië scoorden eveneens goed. Bessy Argyraki, één van de Griekse zangeressen op het Eurovisiesongfestival van 1977, bracht de opzwepende gipsy-song "Le Chant Des Gitans", waarmee ze een knappe 4de plaats veroverde. Ook de Indonesische Andi Meriem Mattalatta kon met haar nummer "Randu" op flink wat bijval rekenen.

 

 

Andi Meriem Mattalatta

(Indonesië)

Tot slot nog een woordje over de Japanse deelnemers. De nationale Grand Prix ging naar Makow en zijn "Fuyu No Hana" (Winter Flower). Vier andere inzendingen waren rechtstreeks gekwalificeerd voor de Finale, waarvan slechts eentje nog een plaats in de Top 10 wist te veroveren. Opmerkelijke nummers waren "1991" van de groep Planet Cycle en "Oh Lady" van Candid, respectievelijk 16de en 17de in de rangschikking.

 

Makow - "Fuyu No Hana"

(7" single - Grand Prix Japan)

 

 

Candid - "Oh Lady"

(7" single - inzending Japan)

 

Ook in 1983 verscheen een verzamelalbum van het WPSF met de live-registratie van 10 inzendingen, waaronder de Grand Prix winnaars.

 

 

 

 

 

 

 

WORLD POPULAR SONG FESTIVAL IN TOKYO '83

 

Side A

 

1 - Time Goes By (Hungary) Grand Prix International

2 - Fuyu No Hana (Japan) Grand Prix Japan

3 - Passaporte Per Le Stelle (Italy)

4 - Le Chant Des Gitans (Greece)

5 - Eso No Se Hace (Mexico)

 

**********

Side B

 

1 - Si Tu Supieras, Si Comprendieras (Peru)

2 - So Viele Lieder Sind In Mir (West Germany)

3 - Proving The Point Of Love (United Kingdom)

4 - For Once In My Life (U.S.A.)

5 - She Does It Better (U.S.A.)

6 - Face To Face (U.S.A.)

 

 

The beginnings

 

 

Select another year for a full description of that year's festival