PARTY LIGHTS FOR CANADA

 

 

 

 

 

 

Grand Prix International

Won by Canada - Party Lights

Written by George Duke

Performed by France Joli

 

 

Grand Prix Japan

Furare Kibun De Rock 'n' Roller

Written by Atsumi Matsuzaki

Won by TOM˜CAT

 

 

 

 

 

 

 

Date: 27 & 28 October 1984

Venue: Nippon Budokan Hall, Tokyo, Japan

Presenters: Kyu Sakamoto & Judy Ongg

Orchestra: Yamaha Pops Orchestra

Festival Structure: 1 Semi Final & 1 Grand Final

Total participating countries: 16

Total entries: 1.826 (from 53 countries, including Kenya & The Canary Islands)

Total entries selected: 25 

Total entries in Final: 15

Awards: Grand Prix, Most Outstanding Performance Award (MOPA), Outstanding Song Award (OSA)

Interval Acts: Newton Family (Grand Prix Winner 1983), Yamaha's Junior Original Concert (JOC)

 

 

 

 

15th World Popular Song Festival

Stageview

 

 

 

 

Grand Final 1984

 

Semi-Final 1984

 

Full Report 1984

 

 

 

 WPSF 1983

 

MAIN MENU

WPSF 1985

 

 


GRAND FINAL - 28 OCTOBER 1984
(in ranking order)

 

Award

Song Title

Performer

Country

Grand Prix International
MOPA

1

Party Lights

France Joli

Canada

Grand Prix Japan

1

Furare Kibun De

Rock 'n' Roller

TOM˜CAT

Japan

OSA

2

Don't Break The Silence

Jodie Rocco

West Germany

3

Crying In Your Sleep

Lisa Edwards & Adrian Scott

Australia

4

Amazon

Marc Jordan

U.S.A.

5

Kabuki

Masako Kawaguchi

Japan

6

Cercami Ancora

Matia Bazar

Italy

7

Preta-Porter De Tafetá

João Bosco

Brazil

FINALISTS

8

Golden Eyes (Engl. Transl.)

Arai Akino

Japan

9

Same Old Twilight (Engl. Transl.)

Makoto Matsuzaki

Japan

10

Aku Melangkah Lagi

Vina Panduwinata

Indonesia

11

Jericho

Charlene

U.S.A.

12

His Eyes

Sheila Walsh

United Kingdom

13

Je Laisse Une Chance A L'amour

Annick Thoumazeau

France

14

Florcita Azul

Los Kjarkas

Bolivia

A Most Outstanding Performance Award was also given to Klári Katoni (Hungary) for her performance
of "Amig Varok Ra'd".




SEMI-FINAL - 27 OCTOBER 1984
(in order of appearance)

Song Title

Performer

Country

Don't Break The Silence

Jodie Rocco

West Germany

Crying In Your Sleep

Lisa Edwards & Adrian Scott

Australia

Vivere

Fiordaliso

Italy

Come On Over

Goudou feat. Tarantula

Japan

Amor Gitano

Remedios Amaya & Paco Escudero

Spain

Amazon

Marc Jordan

U.S.A.

Je Laisse Une Chance A L'amour

Annick Thoumazeau

France

Same Old Twilight (Eng. Transl.)

Makoto Matsuzaki

Japan

Party Lights

France Joli

Canada

Florcita Azul

Los Kjarkas

Bolivia

Tell Me What Can I Do

Danny Chan

Hong Kong

Golden Eyes

Arai Akino

Japan

Vigilante

Harry Bogdanovs

United Kingdom

Amig Varok Ra'd

Klári Katona

Hungary

Kabuki

Masako Kawaguchi

Japan

Cercami Ancora

Matia Bazar

Italy

Uma Canção De Amor

Clemente

Portugal

Furare Kibun De Rock 'n' Roller

TOM˜CAT

Japan

Aku Melangkah Lagi

Vina Panduwinata

Indonesia

Jericho

Charlene

U.S.A.

Preta-Porter De Tafetá

João Bosco

Brazil

Gypsy (Engl. Transl.)

Pure Pucks

Japan

Kyrie (Eleison)

Mr. Mister

U.S.A.*

His Eyes

Sheila Walsh

United Kingdom

Noche

Alondra

Mexico

* Mr. Mister cancelled its participation just before the Festival.


VERSLAG

France Joli - "Witch Of Love"

(LP - 1985 - met "Party Lights")

France Joli … uitdagend op het WPSF-podium

 

Met de 12de inzending behaalde oude getrouwe Canada (deelnemend land sinds 1969) zijn eerste Grand Prix-overwinning. Die eer viel te beurt aan de toen 21-jarige France Joli en het nummer "Party Lights", een Flashdance-achtig nummer van George Duke (een bekende figuur in de wereld van fusion). Op 16-jarige leeftijd veroverde Ms. Joli reeds de No. 1 positie in de American Disco Chart met haar single "Come To Me" en in 1983 stootte haar single "Girls In The 80's" door naar de American Dance Chart. Op het WPSF wist ze het publiek in te palmen met een verbluffende, knalrode jurk. Met "Party Lights" kaapte Canada zowel de Grand Prize International als de Most Outstanding Performance Award weg. In het DMA-tijdschrift (Dance Music Authority Magazine, Vol. 4, Issue n°11, December 1996) schreef journalist Dean Ferguson het volgende over Joli's deelname aan het WPSF:

 

 

"(…) She toured the world, breaking records in Europe, Mexico, South America and the Far East, and scored one of the biggest global hits of her career in 1984 with "Party Lights", a George Duke production that went on to win the two biggest trophies at that year's prestigious Yamaha World Popular song Festival in Tokyo. To win either the Most Outstanding Performance Award or the festival's Grand Prize Award would've been more than any artist might've dared to hope for, but France walked away with both!  She was invited back the next year as a honored guest star and subsequently spent the better part of 1985 touring with Duke in support of her newly-released fifth album "Witch Of Love"."

 

 

 

 

 

 

TOM˜CAT
"Furare Kibun De Rock 'n' Roller"

(7" single - Grand Prix Japan)

 

 

 

De Grand Prix Japan ging naar een andere opvallende, vrouwelijke verschijning: TOM˜CAT en het vreemde "Furare Kibun De Rock 'n' Roller", wat zoveel betekent als "Rock 'n' Roll For The Pain". TOM˜CAT was een groep bestaande uit één zangeres, de rock-'n-rollster Atsumi Matsuzaki, en drie muzikanten. Ondanks haar kleine gestalte (1m40) was Ms Matsuzaki een heel opvallende verschijning op het podium. Zij begon haar muziekcarrière met New Music, maar evolueerde naar de pure street rock.

 

 

Matia Bazar - "Cercami Ancora"

(7" single - release Japan -

inzending Italië)

 

 

Matia Bazar
op het 15de WPSF

Matia Bazar - " Le Più Belle Canzoni D'Amore Dei Matia Bazar"

(CD - 2001 - met 1ste Europese release van "Cercami Ancora")

 

Matia Bazar

 

 

 

Slechts drie Eurovisie-artiesten in het WPSF, maar wel twee in de Finale. Matia Bazar (ESC '79) zong het prachtige "Cercami Ancora" (Magic Moments). Het magische nummer leverde componist Carlo Marrale en tekstschrijvers Marco Guzzetti en Giancarlo Golzi (co-auteur "Raggio Di Luna") een Outstanding Song Award. "Cercami Ancora" verscheen reeds in november 1984 op single in Japan (met "Aristocratica" op de B-kant). In Europa werd het nummer pas uitgebracht in 2001 met de Virgin-release van de CD "Sentimentale - Le Più Belle Canzoni D'Amore Dei Matia Bazar ".

De tweede Eurovisie-artieste in de Finale was Annick Thoumazeau (ESC '84). Zij zong "Je Laisse Une Chance A L'Amour", waarvoor ze samen met Patrick Guigue de tekst had geschreven. Voor de muziek tekende Vladimir Cosma, componist van Annick's Eurovisie-nummer "Autant D'Amoureux Que D'Etoiles".

Spanje - opnieuw van de partij na een afwezigheid van 2 jaar - stuurde de beroemde flamenco-zangeres Remedios Amaya (ESC '83) samen met Paco Escudero naar het WPSF. Met hun "Amor Gitano" raakte ze echter niet voorbij de halve finale.

 

 

Slechts drie Eurovisie-artiesten in het 15de WPSF:

Matia Bazar (ESC '79), Annick Thoumazeau (ESC '84)

en Remedios Amaya (ESC '83).

 

 

Annick Thoumazeau

 

Remedios Amaya

 

Naast Matia Bazar had Italië nog een tweede inzending in het Festival: Fiordaliso met het levenslustige "Vivere" (To Live). De tekst was van L. Albertelli, die ook de woorden had neergepend voor Mia Martini's "Libera" (ESC '77). Fiordaliso stond ook driemaal op het podium van het San Remo Festival: een eerste maal in 1984 met het nummer "Non Voglio Mica La Luna" (goed voor een vijfde plaats), een tweede maal in 1988 met het door Toto Cutugno geschreven "Per noi" (8ste plaats) en een laatste maal in 2002 met "Accidenti A Te" (9de plaats). "Vivere" is vandaag te vinden op het derde deel van Fiordaliso's best-of reeks: "Fiordaliso - Il Meglio: Una Sporca Poesia - Vol.3".

 

 

 

Fiordaliso - "Il Meglio - Vol. 3"

(CD - juni 2003 - met "Vivere")

 

 

En eveneens uit Zuid-Europa: Portugal stuurde Clemente met "Uma Canção De Amor", een liedjesliedje geschreven door Tózé Brito, Pedro Brito en António Pinho (het schrijverstrio achter Doce's "Bem, Bom" uit het ESC '82). Tózé Brito deed trouwens in 1985 een tweede gooi naar de Eurovisie-roem met "Penso Em Ti, Eu Sei" gezongen door Adelaide.

 

Clemente
"O Melhor de (Colecça Coração Português)"

(CD - 1999 - met "Uma Canção De Amor")

 

 

West-Duitsland behaalde voor het eerst een top 3-notering. En dan wel met rockster Jodie Rocco, die had meegeschreven aan de tekst van haar WPSF-nummer "Don't Break The Silence". De muziek was van Rainer Pietsch, componist van Joy Fleming's "Ein Lied Kann Eine Brücke Sein" (ESC '75). De naam van Jodie Rocco raakte wereldwijd bekend toen in 1990 de heisa rond het fake popduo Milli Vanilli losbarstte. Jodie had toen samen met haar zus Linda de backup vocals ingezongen voor de hit "Girl You Know It's True". En ook al werden zij betaald voor hun werk, Frank Farian (de Duitse producer achter Milli Vanilli) gaf nooit een publieke bevestiging van de door zussen geleverde backings.

 

Jodie Rocco in actie voor West-Duitsland

op het 15de WPSF

 

 

"The selection process for the WPSF was pretty strenuous. Over 3000 entries from 59 countries were submitted. I believe I was the only American ever to represent the then West Germany. I was one of a very few who actually brought their own conductor. Rainer Pietsch, who also wrote the music and I co-wrote the lyrics with Douglas Barton. Rainer also worked with Queen, Mack and other very big German groups like Mannheimer Steamroller. He is a brilliant song writer/producer/musician/conductor.

There was no internal selection in Germany. Record companies around the world were invited to submit entries. You could represent a country as long as your record company was based there, as mine was. The majority of the entries were Eurovision winners. I was basically an unknown with a great song and a powerful voice. The Yamaha Foundation was very interested in me and my vocal talent. I actually opened the show BOTH nights. I was chosen to open the first night and I drew my name out of a hat to open the second night. That may be the only time that happened in the history of the festival.

 


Jodie Rocco vandaag ...

We had exactly 20 minutes to rehearse with the Yamaha Pops Orchestra. There were 8 backing vocalists. We had a problem because the song was "Don't Break the Silence" and they kept singing "Don't Blake the Sirence". The song was arranged in the style of Jim Steinman, he wrote all the songs for Meatloaf's "Bat out of Hell" and Bonnie Tyler's "Total Eclipse of the Heart"; very powerful, very rock oriented, but the middle part of the song slowed down to a ballad. You could hear a pin drop, then it would escalate. The lyrics had to be sung properly. So I was allowed to work with the vocalists for about 30 minutes and the foundation let me rehearse twice. Back in Germany I also taught hi-fashion models to speak English and I gave vocal lessons, so I was pretty good with helping them sing the lyrics phonetically correct.

There was a panel of judges, I believe there were ten. They were positioned a couple of rows from the stage. At the end of my performance Rainer jumped from the orchestra pit down to the stage which must have been ten feet or more. He was so excited because the performance, the orchestra, the ambiance and the excitement in the room was incredible. People were standing up, clapping and screaming. It was the most wonderful experience in my career.

I designed my costume and had one of the top fashion designers in Germany, Sweetheart, create it. The material was created especially for my costume. It was a pink spandex type material, but instead of sequins there were opalescent plastic circles that were heat infused onto the fabric. Very innovative at that time. The epaulets were from an 1890 Army uniform." 

 

 

De twee meest opmerkelijke liedjes van het 15de WPSF, een vrolijke samba en een pakkende festivalballade, kwamen respectievelijk uit Brazilië en het Verenigd Koninkrijk.

 

"Gagabirô"
(1984)

"Afrocanto"
(1998)

 

"Millennium"
(1999)

"Serie Sem Limite" (2001)

 

 

 

João Bosco aan het werk

op het 15de WPSF

"Preta-porter De Tafetá" (Taffeta Dress) werd gezongen door João Bosco en terecht bekroond met een Outstanding Song Award. João's grote, muzikale doorbraak kwam er op het Montreux Jazz Festival '83, waar hij werd geprezen voor zijn perfecte fusie van stem en gitaar. Zijn WPSF-compositie schreef hij tijdens een bezoek aan Parijs, vandaar de vele woordspelingen met Franse klanken en namen in het nummer (door de vele woordspelingen is het nummer in feite onvertaalbaar). De inhoud van het lied: "Bij een sambafeest in Cocotá zag ik een meisje met de heupen staan wiegen." De tekst is een soort verzoek aan de juffrouw in kwestie om een afspraakje te maken. "Preta-porter De Tafetá", dat op een fraaie 7de plaats eindigde, werd na het Festival een grote hit in Zuid-Amerika. Het aanstekelijke deuntje werd diverse malen gecoverd, onder meer door het Braziliaanse duo Ixega en door de jazz/fusion big band Banda Mantiqueira, en is vandaag terug te vinden op een groot aantal verzamelalbums.

 

 

 

 

"Serie Gold"
(2002)

"Songbook 02"
(2003)

 

Ixega - "Origem"
(1999)

Banda Mantiqueira - "Bixiga" (2000)

 

 

Het Verenigd Koninkrijk had opnieuw twee liedjes in de running: een ballade en een stevig poprocknummer. Voor het zachte werk werd een beroep gedaan op het schrijverstalent van award-winning songwriters Gary Harrison, J.D. Martin en Gloria Thomas (echtgenote van B.J. Thomas) én op het warme stemgeluid van de diepgelovige zangeres Sheila Walsh. Het resultaat was de mooie ballade "His Eyes", die de favorietenrol echter niet kon waarmaken en uiteindelijk strandde op een onfortuinlijke 12de plaats. Sheila Walsh, woonachtig in Nashville, ontpopte zich later tot schrijfster van diverse religieuze boeken (o.a. " Living Fearlessly - Life Is Tough but God Is Faithful"), tot talkshow-gastvrouw ("Heart To Heart With Sheila Walsh" op Family Channel) en tot oprichtster van de "Children Of Faith Conferences". In 2004 verscheen haar compilatie-album "The Best Of Sheila Walsh".

 

Sheila Walsh - "His Eyes"

(7" single - inzending UK)

Toyah - "Minx"

(album met "Vigilante" -

cover inzending UK)

 

 

 

Voor het stevigere Britse werk tekende Harry Bogdanovs, die achter de schermen ook werkte voor artiesten als David Knopfler, Kiki Dee en John Farnham. Harry schreef het nummer "Vigilante", dat door hemzelf op het Festival werd vertolkt maar in 1985 op plaat werd gezet door de zangeres Toyah. Zij voegde "Vigilante" toe als bonustrack aan de cassette-release van haar album "Minx" (later ook te vinden op de CD-release). Op dat album staat tevens een soft-metal cover van de Alice Cooper klassieker "School's Out". Toyah is vandaag in de UK nog steeds aan de slag als zangeres.

 

De opvallendste vertegenwoordigers van het Amerikaanse continent waren: Marc Jordan voor Noord-Amerika, Los Kjarkas (Bolivia) en Alondra (Mexico) voor Midden-/Zuid-Amerika.

 

Marc Jordan - "C.O.W."

(CD - 1990 - met

"(Burning Down The) Amazon")

Marc Jordan in actie
op het 15de WPSF

 

Marc Jordan
"Living In Marina Del Rey

And Other Stories"

(CD - 2002 - met zijn WPSF-nummer)

 

Marc Jordan zong "Amazon", een lied met een milieu-boodschap waarmee hij een fraaie 4de plaats veroverde. Marc was (en is nog steeds) een gerespecteerd liedjesschrijver: in de loop van zijn carrière schreef hij nummers voor onder meer Cher, Joe Cocker, Chicago en Nathalie Cole. In 1992 schonk hij Rod Stewart een wereldwijde nummer 1-hit met "The Rhythm Of My Heart". Marc bracht zelf acht albums uit. Zijn Yamaha-nummer werd in 1989 gereleased als charity-single, onder de titel "Burning Down The Amazon", met de vocale inbreng van Timothy B. Schmidt, Jane Weidlin, Nicolette Larson, Olivia Newton-John, Bruce Hornsby, Boy Meets Girl, Rita Coolidge en Brenda Russell. Het nummer verscheen in 1990 op het album "Conserve Our World/C.O.W." en in 2002 op zijn best-of "Living In Marina Del Rey And Other Stories".

 

 

"Pueblos Perdidos"

(1984)

 

"Por La Unidad Latinoamericana"
(1996)

 

"Kjarkas - Lo Mejor

Volumen 2"
(1997)

 

"Antologia -
Volumen 1"

Vier albums van Los Kjarkas (Bolivia) met hun WPSF-nummer "Florcita Azul".

 

Bolivia werd vertegenwoordigd door Los Kjarkas, een van de meest invloedrijke groepen uit de Andes-regio. Stichter was songwriter-gitarist-vocalist Gonzalo Hermosa Gonzalez, die samen met zijn broers Elmer (vocals) en Ulises, Gaston Guardia Bilboa (blaasinstrumenten, vocals) en Ramino De La Serna de band L'Kjarkas oprichtte. In 1975 maakten ze onder die naam hun internationale doorbraak op het eerste Folklore & Dance Festival in Brazilië. Er volgden snel optredens in andere Zuid-Amerikaanse landen, maar ook in de Verenigde Staten, Europa, Scandinavië en Azië. In Japan traden ze aan op het 15de WPSF met "Florcita Azul" (Little Blue Flower), geschreven door Ulises Hermosa. Het nummer, beladen met de typische Andes-sound, verscheen op hun album "Pueblos Perdidos", maar is vandaag te vinden op diverse verzamelaars. Los Kjarkas nam in een tijdspanne van 30 jaar niet alleen 23 albums op, maar speelde ook een belangrijke rol in de oprichting van educatieve centra voor het onderrichten van folkmuziek uit de Andes. In 1993 richtte de groep de "Musical School Of Kjarkas" in Lima (Peru) op. Het jaar daarop ontstond "La Fundacion Kjarkas" in Ecuador. Gonzalo en Ulises zouden ook aan de oorsprong liggen van de wereldberoemde Lambada.

 

Los Kjarkas op de Japanse TV

 

 

Alondra op het

15de WPSF

 

 

Mexico stuurde een van zijn grootste supersterren: Alondra. In de loop van de jaren '80 timmerde ze aan een indrukwekkende popcarrière: "New Female Vocalist Of The Year" (Billboard Magazine - 1981), 6 albums met 4,2 miljoen verkochte exemplaren, 2 nummer 1-hits, 6 top 10-singles, 4 internationale tournees, 282 TV-optredens, 5 soap opera's en 2 langspeelfilms. Met haar Yamaha-nummer "Noche" raakte ze echter niet voorbij de halve finale. In 2003, na een afwezigheid van 15 jaar, maakte Alondra een geslaagde comeback in het grupero-genre, omschreven als "keyboard-driven romantic ballads". Het leverde haar meteen een Latin Grammy-nominatie op.

 

Alondra anno 1984

… en anno 2003

"The Selection of Danny Chan"

(LP/CD - 1985/2003 - met

"Tell Me What Can I Do")

 

V.A. - "Love Songs" (WEA)

(Hong Kong ballads met

"Tell Me What Can I Do")

 

 

Ook Hong Kong stuurde een nationale superster naar het Festival: de inmiddels legendarische Danny Chan (geboren in 1958). Aan de basis van zijn carrière lagen twee deelnames aan de "Hong Kong Pop Song Composers Competition", waar hij zowel in 1977 als in 1978 de derde prijs behaalde. Danny's eerste single "Shedding Tears For You" veroverde onmiddellijk een plaatsje in de top 10 van de HK Hitparade 1979, gevolgd door diverse hits en rollen in TV-series en langspeelfilms. Voor zijn deelname aan het WPSF '84 pakte Danny uit met "Tell Me What Can I Do", een ballade die hij later als duet opnam met zangeres Crystal Gayle voor zijn album "The Selection Of Danny Chan 1985". Dat album werd in 2003 opnieuw uitgebracht in een remastering via Sony's DSD-technologie en raakte in een mum van tijd volledig uitverkocht. Een muziekcriticus van "Hong Kong Vintage Pop Radio" schreef: "There are certain singers in Hong Kong pop who have the voice to sing songs arranged with Chinese instruments. And Danny is one of them. (…) His vocal performance is tender and delicate, and still manages to sound very masculine and reassuring." De hoogtepunten van zijn carrière beleefde Danny eind jaren '80 met onder meer een uitnodiging van de koninklijke familie om deel te nemen aan een Thaise charity-show (1987), een optreden tijdens de openingsshow van de Olympische Spelen in Seoel (1988) en zijn succesvolle deelname aan het Tokyo Music Festival van 1989 met het nummer "I Just Love You". Op 18 mei 1992 werd Danny Chan bewusteloos aangetroffen in zijn woning. Na een lange comaperiode overleed hij op 25 oktober 1993. Hij was toen amper 35.

 

 

Grote kanshebber voor de Grand Prize International zou ongetwijfeld het krachtige "Kyrie (Eleison)" geweest zijn. Maar de uitvoerders van het nummer, de vierkoppige rockgroep Mr. Mister, annuleerden op het laatste moment hun deelname aan het Festival.

Het debuutalbum van Mr. Mister, "I Wear The Face", deed het allesbehalve goed in de hitlijsten van 1984 en ook de single "Hunters Of The Night" slaagde er niet in de Top 40 van dat jaar te bereiken. Er werd toen maar besloten de promotie van de groep in Japan uit te stellen tot een later tijdstip en zich eerst te focussen op de Amerikaanse markt. Het geplande WPSF-nummer "Kyrie" werd dan ook bewaard voor een volgend album.

Mr. Mister's grote doorbraak kwam er in mei 1985 met de release van het album "Welcome To The Real World", waarop de smash-hit "Broken Wings" stond. Die single bereikte de 4de plaats in de Britse charts van december 1985. Hun muziekstijl - 'soft-metal' genoemd - leverde hen een uitverkochte toernee met Tina Turner op in de States, waar ze in eenzelfde week een US N° 1 single, album en video behaalden. "Kyrie" werd uiteindelijk de opvolger van "Broken Wings" en was bijna even succesvol: de 11de plaats in het Verenigd Koninkrijk een een nieuwe nummer 1 in de States. Na de release van hun derde album "Go On" besloten de groepsleden in 1987 hun eigen weg te gaan. 

 

Mr. Mister - "Kyrie"

(12" single - release Japan)

 

Mr. Mister
"Welcome To The Real World"

(LP - 1985 - met "Kyrie")

 

Australië stuurde het enige duo uit zijn WPSF-geschiedenis naar het Festival: Adrian Scott en Lisa Edwards met "Crying In Your Sleep". En de formule leek te werken: een schitterende derde plaats was het eindresultaat.

Adrian Scott, die ook de muziek en tekst had geschreven voor deze inzending, was/is een gevestigde waarde in de Australische popmuziek. Zo werkte hij samen met John Farnham (zie ook WPSF 1972), Brian Cadd, Dannii Minogue en tourde hij de wereld rond met Kylie Minogue (zie ook WPSF 1988) als haar musical director en keyboard player. Vandaag treedt Adrian op samen met Jennifer Allas als het jazz-/coverduo "Jenn & Adrian".

Lisa Edwards, die reeds een eigen single had uitgebracht in 1981, werd vooral bekend als backing vocal in de John Farnham Band tijdens diens succesvolle comeback in 1987. Haar grootste hit scoorde Lisa in 1992 met "Cry", een cover van de Godley & Crème melodie, die piekte op de vijfde plaats in de Australische hitparade. Lisa's debuutalbum, "Thru The Hoop", verscheen in augustus 1993.

 

Adrian & Jenn

anno 2003

 

Adrian Scott & Lisa Edwards

op het 15de WPSF

 

 

Lisa Edwards anno 2002

De enige Oost-Europese inzending stond op naam van de Grand Prix-winnaar van 1983, Hongarije. Het land wou zijn prille status in ere houden en stuurde de gerespecteerde zangeres Klári Katona richting Tokio. Zij had immers reeds diverse onderscheidingen behaald op grote internationale muziekfestivals, waaronder Metronóm '77 (First Prize) en het International Pop & Chanson Festival 1981 (Villach, Oostenrijk - First Prize & Best Performer Award). Ook al raakte Klári Katona met haar "Amig Varok Ra'd" niet in de Finale van het 15de WPSF, toch werd ze bekroond met een "Most Outstanding Performance Award". In 1995 ontving ze het "Small Cross Of The Republic" als erkenning voor haar artiestieke carrière en kwalitatieve bijdrage tot de Hongaarse cultuur (nu reeds 9 albums, waaronder twee met zelfs geschreven nummers). In maart 2002 werd Klári Katona tijdens de 10de Golden Giraffe Awards Ceremony (de Hongaarse "Grammies") bekroond met de zeer prestigieuze Westel-Mahasz Lifetime Achievement Award. Die onderscheiding was reeds twee andere Hongaarse WPSF-deelnemers te beurt gevallen: Gábor Presser (zie WPSF 1970 & 1971) en Zsuzsa Koncz (zie WPSF 1973). Gábor Presser was bovendien de componist van Klári's Yamaha-nummer "Amig Varok Ra'd", dat verscheen op haar vierde album "Klári Katona".

 

Klári Katona op het 15de WPSF

 

 

"Klári Katona" (LP - 1984 - met "Amig Varok Ra'd")

Vina Panduwinata - "Lagu Terbaik"

(CD - 1999 - met
"Aku Melangkah Lagi" / WPSF 1984 & "Burung Camar" / WPSF 1985)

 

 

 

Indonesië stuurde de winnares van het Festival Lagu Populer Nasional, de nationale Yamaha-preselectie, naar Tokio: popdiva Vina Panduwinata en het liedje "Aku Melangkah Lagi", wat zoveel betekent als "I Swing My Steps Again". Het nummer eindigde op een verdienstelijke 10de plaats. Het jaar erop, in 1985, was Vina opnieuw van de partij. Toen deed ze het met "Burung Camar" (The Song Of The Seagulls) nog een stukje beter (8ste plaats). Zowel "Aku Melangkah Lagi" als "Burung Camar" verschenen in 1999 op het verzamelalbum "Lagu Bertaik - Best Of Vina Panduwinata".

 

Naast TOM˜CAT haalden nog drie andere Japanse artiesten de top 10: Masako Kawaguchi (5de), Arai Akino (8ste) en Makoto Matsuzaki (9de).

 

Masako Kawaguchi

Arai Akina (Best Of - CD)

 

 

Special guest op het 15de WPSF was Newton Family, de Grand Prix-winnende band van 1983.

 

Newton Family ... special guest op het 15de WPSF

 

Ook in 1984 verscheen een verzamelalbum van het WPSF met de live-registratie van 9 inzendingen, waaronder de 2 Grand Prix winnaars, 6 andere finalisten en 1 halve finaliste.

 

 

 

 

 

 

WORLD POPULAR SONG FESTIVAL IN TOKYO '84

 

Side A

 

1 - Don't Break The Silence (West Germany)

2 - Furare Kibun De Rock 'n' Roller (Japan) Grand Prix Japan

3 - Crying In Your Sleep (Australia)

4 - Party Lights (Canada) Grand Prix International

5 - Amazon (U.S.A.)

 

**********

Side B

 

1 - Kabuki (Japan)

2 - Preta-Porter De Tafetá (Brazil)

3 - Cercami Ancora (Italy)

4 - Amig Varok Ra'd (Hungary)

 

 

 

The beginnings

 

 

Select another year for a full description of that year's festival