|
|
Grand Prix International Won by Written by Brian Canham & Vince Leigh Performed by Pseudo Echo
|
Grand Prix No, No, No Written by Hiroshi
Ohtaguro & Reiko Yukawa Performed by Chika Takeuchi
|
|
|
Date: 31 October
1987 Venue: Nippon
Budokan Hall, Presenters: Tsunehiko
Kamijo & Judy Ongg Orchestra: Yamaha Pops
Orchestra Festival Structure: 1
Grand Final Total participating countries: 13 Total entries selected: 16 Awards: Grand Prix,
Best Singer Award (BSA), Golden Award (GA), Audience Selection Award (ASA),
Kawakami Award Interval Acts:
Yamaha's Junior Original Concert (JOC) |
|
|
|
18th World Popular Song Festival Stageview |
|
|
|
|
|
WPSF 1988 |
GRAND FINAL - 31 OCTOBER 1987
(in ranking order)
|
Award |
N° |
Song Title |
Performer |
Country |
|
|
Grand Prix International |
1 |
Take On The World |
Pseudo Echo |
Australia |
|
|
Grand Prix Japan |
1 |
No, No, No |
Chika Takeuchi |
Japan |
|
|
BSA |
2 |
Haifa Blue |
Nadieh |
Netherlands |
|
|
GA |
3 |
Angel |
Fra Lippo Lippi |
Norway |
|
|
4 |
El Rey De La Noche |
Mijares |
Mexico |
|
|
|
5 |
The Circus |
Erasure |
United Kingdom |
|
|
|
6 |
Hold Me |
Samantha Gilles |
Belgium |
|
|
|
7 |
I Maschi |
Gianna Nannini |
Italy |
|
|
|
8 |
Dance Desire |
Haywire |
Canada |
|
|
|
KAWAKAMI ASA |
9 |
Kembalikan Baliku |
Yopie Latul |
Indonesia |
|
|
FINALISTS |
10 |
(I'm Not Your) Boogie Woogie Baby |
Lady Lily |
West Germany |
|
|
11 |
Rock And Roll Ride |
Viki & Flirt |
Hungary |
|
|
|
12 |
Mr. Perfect For Me |
Nathalie Archangel |
U.S.A. |
|
|
|
13 |
Mirror (Engl. Transl.) |
Because |
Japan |
|
|
|
14 |
My Dirty Life (Engl. Transl.) |
Presents |
Japan |
|
|
|
15 |
Deceitful Love (Engl. Transl.) |
Criss |
Japan |
|
|
VERSLAG
|
Teens' Music Festival |
1987 was een heel
bijzonder jaar voor de Yamaha Corporation: zij vierde immers haar 100ste
verjaardag (oprichting van de Nippon Gakki Co., Ltd. in 1887 door Torakusu
Yamaha) en Genichi Kawakami, de oprichter van het World Popular Song
Festival, werd opgenomen in de Belgische Leopoldsorde. Op festivalvlak werd
de verjaardag gevierd met een reeks "Special Concerts Commemorating
Yamaha's 100th Anniversary", waaronder de 18de editie van het WPSF en de
lancering van twee nieuwe festivals. Zo werd op 5 augustus 1987 het
startschot gegeven voor het Teens' Music Festival: een hip songfestival voor
Japanse tieners dat vandaag nog steeds heel populair is (in feite de
"Aziatische" voorloper van het Junior Eurovisiesongfestival). |
|||||||||||||||||||||
|
En op 1 november
1987, één dag na het 18de WPSF, werd de eerste wereldfinale van Yamaha's Band
Explosion georganiseerd: een internationale muziekcompetitie voor opkomende
bands met eigen nummers. De laatste wereldfinale van Band Explosion vond
plaats in 1991 (de wedstrijd heet nu "World Music Quest"). |
Yamaha Band Explosion |
|||||||||||||||||||||
|
Yamaha's Starlite-lichtsysteem |
Ter gelegenheid
van de 100ste verjaardag introduceerde Yamaha op het 18de WPSF een nieuw,
state-of-the-art lichtsysteem, Starlite geheten. Het nieuwe systeem zorgde
niet alleen voor een ongeëvenaard niveau van helderheid, maar omvatte een
gecomputerizeerde besturing van 2.880 verschillende scènes, evenals
kleurschakeringen, lichtstraalaanpassingen en totale coördinatie. Mr. Jiro
Katsushiba, Yamaha's Head of Light Designing, vertelde over het
Starlite-systeem: "I think it will create the kind of splendor that even
our previous festivals did not have. The main task, after all, is to have an
atmosphere and a space that allows each song to come across and to be felt
with maximum effectiveness by the audience." |
|||||||||||||||||||||
|
Yamaha
installeerde tevens een nieuw geluidssysteem met Haas-effect. In
tegenstelling tot gewone stereo, die gebruik maakt van verschil in
geluidsvolume tussen de linker- en rechterkant, was dit systeem gebaseerd op
geluidsbron-oriëntatie en het effect dat ontstaat wanneer eenzelfde geluid
wordt voortgebracht door de linker- en rechterboxen met een klein verschil in
tijd. Ongeacht de zitplaats in de Nippon Budokan Hall was iedere toehoorder
verzekerd van een helder en evenwichtig geluid. Voldoende ingrediënten dus om
er een schitterende editie van te maken. |
||||||||||||||||||||||
|
Met zeven landen
nam Europa meer dan de helft van het deelnemersveld voor zijn rekening. |
||||||||||||||||||||||
|
"Hold Me" - LP (1986) |
"Hold Me" - 12" single (special extended version) |
"Hold Me" - 12" single (special extended version 2) |
"Love 4-2" - LP (1987) |
|||||||||||||||||||
|
"The Best Of: One Way Ticket To Heaven" (1989) |
België en
Nederland stonden nog een keertje samen op het WPSF-podium. De in Hoboken
geboren Samantha Gilles zette met haar vertolking van het dansbare
"Hold Me" een puike prestatie neer. Goed voor een mooie 6de plaats,
een Golden Award en de lancering van
een succesvolle carrière in Japan (met de release van 4 albums). "Hold
Me" was een compositie van Fonny De Wolf, die later in Vlaanderen grote
bekendheid verwierf als componist van de soundtrack voor de TV-reeksen
"Windkracht 10" en "Flikken". "Hold Me" was
zelfs zo populair in het Land van de Rijzende Zon dat een Japanse
cover-versie (samen met een extended
dance version) werd ingeblikt voor het album "Nice!" van het
vrouwelijke duo Babe (bestaande uit Tomoko Kondo en Yukari Nikaido).
"Hold Me" is vandaag ook terug te vinden op talloze "80's
disco"-verzamelaars (in Japan bekend onder de muziekstijl
"Eurobeat"). Samantha Gilles
ondernam ook twee pogingen voor een deelname aan het Eurovisiesongfestival:
een via de Waalse preselectie in 1988 met Yannick Darkman ("Exister Pour
Aimer") en een solo via de Vlaamse preselecties in 1993 ("Vlieg Met
Me Mee"). Ze nam ook deel aan de laatste Baccarabeker in 1990 en begaf
zich in het House-circuit met Nuvo Riche. Listen here to the 12" version of "Hold Me": |
Samantha & Yannick Eurovisie-preselecties 1988 (RTBF) |
||||||||||||||||||||
|
"Eurobeat Fantasy Vol.2 - Non-Stop Disco Mix" (1987) |
"Disco 80's Volume 2" |
|||||||||||||||||||||
|
"HI-NRG '80s Vol.6" |
Eurosong '93 (BRT) |
|||||||||||||||||||||
|
"J-Euro Original Collection" (1995) |
"Hi-NRG '80s Vol.10" (1997) |
"The Early Days Of SEB: Euro Lovers" (2000) |
"The Early Days Of SEB: Flash Back / Best" (2002) |
|||||||||||||||||||
|
Nederland stuurde
de exotische Nadieh, geboren
op 7 september |
||||||||||||||||||||||
|
"(...) Japan
heeft een diepe indruk op Nadieh achtergelaten. "Ongelooflijk zoals men
in Tokio artiesten ontvangt. Niets werd aan het toeval overgelaten, alles
volgens schema en heel relaxed. Eerst een week repeteren in de studio. Toen
de uitvoering in de "Bodukan Hall" (sic), een zaal met 9000 man in
gala. Op het podium een muur van geluidsboxen en een lichtshow zoals ik nog
nimmer heb gezien. Er deden 16 landen mee, waaronder Engeland, USA, en
Duitsland. Ik vertegenwoordigde Nederland en mocht "Live" zingen.
Er kon niet in geknipt worden. Ongelooflijk als je dan als de beste vocalist
wordt uitgekozen." Nadieh's donkere ogen stralen als ze heel behoedzaam
haar trofeeën toont: een gouden hanger met de hand gemaakt in de vorm van een
klokje, het symbool voor een stem die klinkt als een klok. En een zeer
kostbaar, platina "Rado" horloge. "Draag je ze?"
"Nee, dat durf ik niet. Ik berg ze op in mijn prijzenkastje." Het
winnende liedje: "Haifa Bleu" (sic), werd speciaal voor dit Japanse
festival door Nadieh gecomponeerd en door Hans Vermeulen geproduceerd. Het
vervolg op de overwinning is de release in Japan van dit winnende nummer en
van "The Right to change". Nadieh heeft ook een uitnodiging
ontvangen voor een tournee door het land van de rijzende zon in het voorjaar
van 1988. (...)" |
Nadieh (LP - 1988) |
|||||||||||||||||||||
|
"Haifa
Blue" werd in Japan uitgebracht op single (elders verscheen het als
track op het album "Company Of Fools"). Enkele maanden na het WPSF
keerde Nadieh terug naar Japan, waar ze op het Lake Biwa Waterfestival in
Kyoto optrad voor 12.000 toeschouwers. Na enkele minder succesvolle platen
legde Nadieh zich toe op het schrijven van teksten voor o.a. Paul de Leeuw en
Marco Borsato. Op 5 april 1996 overleed Nadieh op 37-jarige leeftijd ten
gevolge van een longembolie. |
||||||||||||||||||||||
|
Fra Lippo Lippi (7" single) |
Noorwegen sleepte
met Fra Lippo Lippi en het knappe popnummer "Angel" de derde
plaats en een Golden Award in de wacht. Deze groep, opgericht in
1980, scoorde zijn eerste hit in 1986 met "Shouldn't Have To Be Like
That" (n° |
Fra Lippo Lippi (LP) |
||||||||||||||||||||
|
12" single (met live-versie) |
12" single (met Bareback Rider Mix) |
12" single (met Gladiator Mix) |
7" single (single Mix & Decay Mix) |
|||||||||||||||||||
|
CD single (Single, Decay & Live Mix) |
ëéì ç Van "The Circus" verschenen diverse mixen è Het Verenigd
Koninkrijk werd vertegenwoordigd door het popduo Erasure, dat was
opgericht door Vince Clarke en Andy Bell in 1985. Met het bizarre "The
Circus" behaalden ze een knappe 5de vijfde plaats en een Golden Award. Het nummer bereikte tevens
de 6de plaats in de Britse hitparade (september 1987). In 1992 veroverde
Erasure de 1ste plaats (én Europa) met de EP "Abba-Esque", waarop 4
geslaagde covers van Abba-nummers prijkten. |
Collection Sleeve |
||||||||||||||||||||
|
LP |
LP (German pressing) |
LP (Japanese pressing) |
CD |
|||||||||||||||||||
|
De bekendste
artieste van de avond was ongetwijfeld de Italiaanse rockartieste Gianna
Nannini. Haar nummer, het schitterende "I Maschi" (The Males),
is wellicht het bekendste lied uit het ganse WPSF-repertoire. Ze kreeg er
niet de Grand Prize voor, wel
een Golden Award. "I
Maschi" wordt een grote hit en het album "Maschi E Altri" gaat
een miljoen keer over de toonbank. |
||||||||||||||||||||||
|
"I Maschi" (7" single) |
"Maschi E Altri" (album) |
|||||||||||||||||||||
|
Hongarije stuurde
de in 1985 opgerichte groep Viki And Flirt (in eigen land bekend als
"Viki és a Flört") met het stevige "Rock And Roll Ride",
de titeltrack van hun tweede album. In september 1987 had de groep met
"Rock And Roll Ride" reeds deelgenomen aan het XXIV Sopot Festival
in Polen. In Japan hoopte Hongarije op een herhaling van het Yamaha-succes
uit 1983, maar moest zich uiteindelijk tevreden stellen met een bescheiden
11de plaats én geen trofee. "Rock And Roll Ride" werd in eigen land
wel een hit. Viki And Flirt - "Rock And Roll Ride" (LP - Japanese pressing) |
|
|||||||||||||||||||||
|
Lady L. Brown (12" single) |
Slechts één
Eurovisie-wapenfeit in deze laatste "normale" editie van het WPSF: Christian Bruhn, componist van de
onsterfelijke schlager "Zwei Kleiner Italiener" (ESC '62) en van
Katja Ebstein's ESC-debuut "Wunder Gibt Es Immer Wieder" (ESC '70),
schreef "(I'm Not Your) Boogie Woogie Bady" dat op het WPSF werd
vertolkt door Lady L. Brown, beter bekend als Lady Lily, voor
West-Duitsland. Zij scoorde in 1986 een Europese hit met het nummer "Non
E Vero". "(I'm Not Your) Boogie Woogie Baby" is vandaag ook
terug te vinden op Japanse disco-verzamelaars, zoals "Best Disco
2". Various Artists - "Best Disco
2" |
|||||||||||||||||||||
|
De Grand Prix ging
voor de Japanse inzendingen naar Chika Takeuchi's "No, No,
No" en voor de internationale inzendingen naar de groep Pseudo Echo
met het energieke beat-nummer "Take On The World". Meteen ook de
eerste GP-overwinning voor Australië! Pseudo Echo, bestaande uit vier
Australische twintigers, werd vooral bekend door de hit "Funky
Town". Hun WPSF-nummer namen ze wel heel letterlijk. Na een
concerttournee in de States en Europa tijdens de zomermaanden hield het
viertal in de herfst van 1987 halt in Tokio voor deelname aan het Festival,
waarna ze - gewapend met hun Grand Prix - begonnen aan een heuse Japanse
tournee. De groep haalde tevens de top |
Pseudo Echo met de Grand Prix Award |
|||||||||||||||||||||
|
"Take On The World" (7" single) |
Pseudo Echo in actie op het 18de WPSF |
"The Race" (album) |
||||||||||||||||||||
|
Ook Canada stuurde
een "boys band": de in 1982 opgerichte groep Haywire. Zij
brachten het nummer "Dance Desire", dat eindigde op de 8ste plaats
(goed voor een Golden Award). Haywire had flink wat ervaring met wedstrijden:
in 1984 wonnen ze de Q104 Homegrown Contest en in 1985 Labatt's Battle Of The
Bands (met 10.000 dollar als First Prize). Hun eerste album, "Bad
Boys" (1986), behaalde platinum en leverde drie Canadese top 40-hits op.
Met "Dance Desire", uit het tweede album "Don't Just Stand
There", behaalde Haywire een top 20-hit. Op het album, dat goud werd,
stond ook een "Basuchi Mix" van het nummer. Na enkele mindere
successen hield de groep het midden jaren '90 voor bekeken. |
||||||||||||||||||||||
|
"Dance Desire" -
7" single |
"Don't Just Stand
There" - LP (Japanese pressing) |
"Don't Just Stand There" - LP |
||||||||||||||||||||
|
|
De Verenigde
Staten stuurde Nathalie Archangel met "Mr. Perfect For Me",
een song uit haar self-titled album. Zij strandde echter op de 12de plaats.
Nathalie schreef later mee aan de soundtrack van de film "Switch"
(1991) componeerde nummers voor onder meer Bette Midler. Nathalie Archangel (LP met o.a. "Mr. Perfect For Me") |
|||||||||||||||||||||
|
Midden- en
Zuid-Amerika werden vertegenwoordigd door slechts één land: Mexico. Manuel
Mijares maakte zijn professioneel debuut in |
Mijares backstage |
|||||||||||||||||||||
|
"El Rey De (1991) |
"Mis Mejores Canciones - 17 Super Exitos" |
"30 Insuperables" (2003) |
"24 Original Masters" (2004) |
|||||||||||||||||||
|
Guruh Sukarno
Putra, zoon van oud-president Sukarno uit Indonesië, sleepte zijn tweede
WPSF-selectie in de wacht (zie ook WPSF 1976). Zijn compositie,
"Kembalikan Baliku" (Bring Bali Back To Me), werd gezongen door Yopie
Latul, die zich op het podium liet vergezellen door 7 zangers en 3
danseressen in traditionele klederdracht. Het nummer en de bijzondere
vertolking werden onderscheiden met de Kawakami
Award en de Audience Selection Award (nieuwe naam voor de Audience First
Choice Award). Guruh Sukarno Putra (naast muzikant ook schilder en
choreograaf) baseerde zijn composities op de ethnische muziek en dans van het
eiland Bali. |
||||||||||||||||||||||
|
Yopie Latul |
Yopie Latul en zijn dansers
tijdens de vertolking van "Kembalikan
Baliku" |
|||||||||||||||||||||
The beginnings
Select another year
for a full description of that year's festival