AUSTRALIA TAKES ON THE WORLD

 

 

 

 

 

 

 

 

Grand Prix International

Won by Australia - Take On The World

Written by Brian Canham &

Vince Leigh

Performed by Pseudo Echo

 

 

Grand Prix Japan

No, No, No

Written by Hiroshi Ohtaguro &

Reiko Yukawa

Performed by Chika Takeuchi

 

 

 

 

 

 

 

 

Date: 31 October 1987

Venue: Nippon Budokan Hall, Tokyo, Japan

Presenters: Tsunehiko Kamijo & Judy Ongg

Orchestra: Yamaha Pops Orchestra

Festival Structure: 1 Grand Final

Total participating countries: 13

Total entries selected: 16

Awards: Grand Prix, Best Singer Award (BSA), Golden Award (GA), Audience Selection Award (ASA), Kawakami Award

Interval Acts: Yamaha's Junior Original Concert (JOC)

 

18th World Popular Song Festival

Stageview

 

 

 

 

 

Grand Final 1987

 

Full Report 1987

 

 

 

 WPSF 1986

 

MAIN MENU

WPSF 1988

 



GRAND FINAL - 31 OCTOBER 1987
(in ranking order)

 

Award

Song Title

Performer

Country

Grand Prix International

1

Take On The World

Pseudo Echo

Australia

Grand Prix Japan

1

No, No, No

Chika Takeuchi

Japan

BSA

2

Haifa Blue

Nadieh

Netherlands

GA

3

Angel

Fra Lippo Lippi

Norway

4

El Rey De La Noche

Mijares

Mexico

5

The Circus

Erasure

United Kingdom

6

Hold Me

Samantha Gilles

Belgium

7

I Maschi

Gianna Nannini

Italy

8

Dance Desire

Haywire

Canada

KAWAKAMI

ASA

9

Kembalikan Baliku

Yopie Latul

Indonesia

FINALISTS

10

(I'm Not Your) Boogie Woogie Baby

Lady Lily

West Germany

11

Rock And Roll Ride

Viki & Flirt

Hungary

12

Mr. Perfect For Me

Nathalie Archangel

U.S.A.

13

Mirror (Engl. Transl.)

Because

Japan

14

My Dirty Life (Engl. Transl.)

Presents

Japan

15

Deceitful Love (Engl. Transl.)

Criss

Japan




VERSLAG

 

Teens' Music Festival

1987 was een heel bijzonder jaar voor de Yamaha Corporation: zij vierde immers haar 100ste verjaardag (oprichting van de Nippon Gakki Co., Ltd. in 1887 door Torakusu Yamaha) en Genichi Kawakami, de oprichter van het World Popular Song Festival, werd opgenomen in de Belgische Leopoldsorde. Op festivalvlak werd de verjaardag gevierd met een reeks "Special Concerts Commemorating Yamaha's 100th Anniversary", waaronder de 18de editie van het WPSF en de lancering van twee nieuwe festivals. Zo werd op 5 augustus 1987 het startschot gegeven voor het Teens' Music Festival: een hip songfestival voor Japanse tieners dat vandaag nog steeds heel populair is (in feite de "Aziatische" voorloper van het Junior Eurovisiesongfestival).

 

 

En op 1 november 1987, één dag na het 18de WPSF, werd de eerste wereldfinale van Yamaha's Band Explosion georganiseerd: een internationale muziekcompetitie voor opkomende bands met eigen nummers. De laatste wereldfinale van Band Explosion vond plaats in 1991 (de wedstrijd heet nu "World Music Quest").

 

Yamaha Band Explosion

 

 

Yamaha's Starlite-lichtsysteem

Ter gelegenheid van de 100ste verjaardag introduceerde Yamaha op het 18de WPSF een nieuw, state-of-the-art lichtsysteem, Starlite geheten. Het nieuwe systeem zorgde niet alleen voor een ongeëvenaard niveau van helderheid, maar omvatte een gecomputerizeerde besturing van 2.880 verschillende scènes, evenals kleurschakeringen, lichtstraalaanpassingen en totale coördinatie. Mr. Jiro Katsushiba, Yamaha's Head of Light Designing, vertelde over het Starlite-systeem: "I think it will create the kind of splendor that even our previous festivals did not have. The main task, after all, is to have an atmosphere and a space that allows each song to come across and to be felt with maximum effectiveness by the audience."

 

Yamaha installeerde tevens een nieuw geluidssysteem met Haas-effect. In tegenstelling tot gewone stereo, die gebruik maakt van verschil in geluidsvolume tussen de linker- en rechterkant, was dit systeem gebaseerd op geluidsbron-oriëntatie en het effect dat ontstaat wanneer eenzelfde geluid wordt voortgebracht door de linker- en rechterboxen met een klein verschil in tijd. Ongeacht de zitplaats in de Nippon Budokan Hall was iedere toehoorder verzekerd van een helder en evenwichtig geluid. Voldoende ingrediënten dus om er een schitterende editie van te maken.

 

Met zeven landen nam Europa meer dan de helft van het deelnemersveld voor zijn rekening.

 

"Hold Me" - LP (1986)

 

 

"Hold Me" - 12" single

(special extended

version)

 

"Hold Me" - 12" single

(special extended

version 2)

 

"Love 4-2" - LP (1987)

"The Best Of: One Way

Ticket To Heaven" (1989)

 

België en Nederland stonden nog een keertje samen op het WPSF-podium.

De in Hoboken geboren Samantha Gilles zette met haar vertolking van het dansbare "Hold Me" een puike prestatie neer. Goed voor een mooie 6de plaats, een Golden Award en de lancering van een succesvolle carrière in Japan (met de release van 4 albums).

"Hold Me" was een compositie van Fonny De Wolf, die later in Vlaanderen grote bekendheid verwierf als componist van de soundtrack voor de TV-reeksen "Windkracht 10" en "Flikken". "Hold Me" was zelfs zo populair in het Land van de Rijzende Zon dat een Japanse cover-versie (samen met een extended dance version) werd ingeblikt voor het album "Nice!" van het vrouwelijke duo Babe (bestaande uit Tomoko Kondo en Yukari Nikaido). "Hold Me" is vandaag ook terug te vinden op talloze "80's disco"-verzamelaars (in Japan bekend onder de muziekstijl "Eurobeat").

Samantha Gilles ondernam ook twee pogingen voor een deelname aan het Eurovisiesongfestival: een via de Waalse preselectie in 1988 met Yannick Darkman ("Exister Pour Aimer") en een solo via de Vlaamse preselecties in 1993 ("Vlieg Met Me Mee"). Ze nam ook deel aan de laatste Baccarabeker in 1990 en begaf zich in het House-circuit met Nuvo Riche.

 

 

Listen here to the 12" version of "Hold Me":

 

Samantha & Yannick

Eurovisie-preselecties

1988 (RTBF)

"Eurobeat Fantasy Vol.2 -

Non-Stop Disco Mix" (1987)

 

"Disco 80's Volume 2"

"HI-NRG '80s Vol.6"
(1995)

 

 

Eurosong '93

(BRT)

"J-Euro Original Collection"

(1995)

 

 

"Hi-NRG '80s Vol.10"

(1997)

 

 

"The Early Days Of SEB:

Euro Lovers"

(2000)

"The Early Days Of SEB: Flash Back / Best" (2002)

Nederland stuurde de exotische Nadieh, geboren op 7 september 1958 in Den Haag als Karin Meis. Op 21-jarige leeftijd trouwde ze met de uit Iran afkomstige docent Zia Reyhani en verhuisde ze met hem naar Den Bosch. Uit hun huwelijk werden twee kinderen geboren: dochter Nadiè (1981) en zoon Rafi (1985). In Den Bosch ging Karin zingen bij de BB Band, bekend van de hit "Stille Willie" uit 1981. Nadat de band in 1983 was opgeheven, bleef Karin optreden en ging ze werken aan een eigen repertoire. Eind 1986 brak ze door met haar eerste album "Land Of Tá" en de hitsingle "Windforce 11". De muziekwereld was onder de indruk van haar componeertalent en haar kristalheldere stemgeluid. Op het 18de WPSF behaalde ze een welverdiende tweede plaats (het beste Nederlandse resultaat ooit op het WPSF) en kreeg ze terecht de Best Singer Award voor haar vertolking van "Haifa Blue", een ethnische folk song die ze bovendien zelf had geschreven. Tijdens een verblijf in Israël voor de opnamen van de videoclip van "Windforce 11" had ze een bezoek gebracht aan Haifa, waar ze de inspiratie opdeed voor haar WPSF-nummer. In "Het Goois Weekblad" verscheen het volgende artikel over haar deelname aan het 18de WPSF:

 

 

"(...) Japan heeft een diepe indruk op Nadieh achtergelaten. "Ongelooflijk zoals men in Tokio artiesten ontvangt. Niets werd aan het toeval overgelaten, alles volgens schema en heel relaxed. Eerst een week repeteren in de studio. Toen de uitvoering in de "Bodukan Hall" (sic), een zaal met 9000 man in gala. Op het podium een muur van geluidsboxen en een lichtshow zoals ik nog nimmer heb gezien. Er deden 16 landen mee, waaronder Engeland, USA, en Duitsland. Ik vertegenwoordigde Nederland en mocht "Live" zingen. Er kon niet in geknipt worden. Ongelooflijk als je dan als de beste vocalist wordt uitgekozen." Nadieh's donkere ogen stralen als ze heel behoedzaam haar trofeeën toont: een gouden hanger met de hand gemaakt in de vorm van een klokje, het symbool voor een stem die klinkt als een klok. En een zeer kostbaar, platina "Rado" horloge. "Draag je ze?" "Nee, dat durf ik niet. Ik berg ze op in mijn prijzenkastje." Het winnende liedje: "Haifa Bleu" (sic), werd speciaal voor dit Japanse festival door Nadieh gecomponeerd en door Hans Vermeulen geproduceerd. Het vervolg op de overwinning is de release in Japan van dit winnende nummer en van "The Right to change". Nadieh heeft ook een uitnodiging ontvangen voor een tournee door het land van de rijzende zon in het voorjaar van 1988. (...)"

 

 

 

 

 

Nadieh
" Company Of Fools"

(LP - 1988)

 

 

"Haifa Blue" werd in Japan uitgebracht op single (elders verscheen het als track op het album "Company Of Fools"). Enkele maanden na het WPSF keerde Nadieh terug naar Japan, waar ze op het Lake Biwa Waterfestival in Kyoto optrad voor 12.000 toeschouwers. Na enkele minder succesvolle platen legde Nadieh zich toe op het schrijven van teksten voor o.a. Paul de Leeuw en Marco Borsato. Op 5 april 1996 overleed Nadieh op 37-jarige leeftijd ten gevolge van een longembolie. 

 

 

 

Fra Lippo Lippi
"Angel"

(7" single)

Noorwegen sleepte met Fra Lippo Lippi en het knappe popnummer "Angel" de derde plaats en een Golden Award in de wacht. Deze groep, opgericht in 1980, scoorde zijn eerste hit in 1986 met "Shouldn't Have To Be Like That" (n° 2 in Noorwegen en hitparadenoteringen in een aantal Europese landen). De grootste populariteit had de groep in Japan en op de Filipijnen. "Angel" verscheen op single en als track op het album "Light And Shade".

 

 

 

Fra Lippo Lippi
"Light And Shade"

(LP)

12" single

(met live-versie)

 

12" single

(met Bareback Rider Mix)

12" single

(met Gladiator Mix)

7" single

(single Mix & Decay Mix)

 

 

CD single (Single,

Decay & Live Mix)

ëéì

ç Van "The Circus" verschenen diverse mixen è

 

Het Verenigd Koninkrijk werd vertegenwoordigd door het popduo Erasure, dat was opgericht door Vince Clarke en Andy Bell in 1985. Met het bizarre "The Circus" behaalden ze een knappe 5de vijfde plaats en een Golden Award. Het nummer bereikte tevens de 6de plaats in de Britse hitparade (september 1987). In 1992 veroverde Erasure de 1ste plaats (én Europa) met de EP "Abba-Esque", waarop 4 geslaagde covers van Abba-nummers prijkten.

 

 

 

Collection Sleeve

LP

 

 

LP (German pressing)

LP (Japanese pressing)

CD

De bekendste artieste van de avond was ongetwijfeld de Italiaanse rockartieste Gianna Nannini. Haar nummer, het schitterende "I Maschi" (The Males), is wellicht het bekendste lied uit het ganse WPSF-repertoire. Ze kreeg er niet de Grand Prize voor, wel een Golden Award. "I Maschi" wordt een grote hit en het album "Maschi E Altri" gaat een miljoen keer over de toonbank.

 

"I Maschi" (7" single)

"Maschi E Altri" (album)

 

 

Hongarije stuurde de in 1985 opgerichte groep Viki And Flirt (in eigen land bekend als "Viki és a Flört") met het stevige "Rock And Roll Ride", de titeltrack van hun tweede album. In september 1987 had de groep met "Rock And Roll Ride" reeds deelgenomen aan het XXIV Sopot Festival in Polen. In Japan hoopte Hongarije op een herhaling van het Yamaha-succes uit 1983, maar moest zich uiteindelijk tevreden stellen met een bescheiden 11de plaats én geen trofee. "Rock And Roll Ride" werd in eigen land wel een hit.

 

 

 

Viki And Flirt - "Rock And Roll Ride"

(LP - Japanese pressing)

 

 

 

Lady L. Brown
"Boogie Woogie Baby"

(12" single)

Slechts één Eurovisie-wapenfeit in deze laatste "normale" editie van het WPSF: Christian Bruhn, componist van de onsterfelijke schlager "Zwei Kleiner Italiener" (ESC '62) en van Katja Ebstein's ESC-debuut "Wunder Gibt Es Immer Wieder" (ESC '70), schreef "(I'm Not Your) Boogie Woogie Bady" dat op het WPSF werd vertolkt door Lady L. Brown, beter bekend als Lady Lily, voor West-Duitsland. Zij scoorde in 1986 een Europese hit met het nummer "Non E Vero". "(I'm Not Your) Boogie Woogie Baby" is vandaag ook terug te vinden op Japanse disco-verzamelaars, zoals "Best Disco 2".

 

Various Artists - "Best Disco 2"

 

 

De Grand Prix ging voor de Japanse inzendingen naar Chika Takeuchi's "No, No, No" en voor de internationale inzendingen naar de groep Pseudo Echo met het energieke beat-nummer "Take On The World". Meteen ook de eerste GP-overwinning voor Australië! Pseudo Echo, bestaande uit vier Australische twintigers, werd vooral bekend door de hit "Funky Town". Hun WPSF-nummer namen ze wel heel letterlijk. Na een concerttournee in de States en Europa tijdens de zomermaanden hield het viertal in de herfst van 1987 halt in Tokio voor deelname aan het Festival, waarna ze - gewapend met hun Grand Prix - begonnen aan een heuse Japanse tournee. De groep haalde tevens de top 10 in de Amerikaanse charts.

 

 

Pseudo Echo met de Grand Prix Award

"Take On The World"

(7" single)

Pseudo Echo in actie op het 18de WPSF

 

 

"The Race"

(album)

Ook Canada stuurde een "boys band": de in 1982 opgerichte groep Haywire. Zij brachten het nummer "Dance Desire", dat eindigde op de 8ste plaats (goed voor een Golden Award). Haywire had flink wat ervaring met wedstrijden: in 1984 wonnen ze de Q104 Homegrown Contest en in 1985 Labatt's Battle Of The Bands (met 10.000 dollar als First Prize). Hun eerste album, "Bad Boys" (1986), behaalde platinum en leverde drie Canadese top 40-hits op. Met "Dance Desire", uit het tweede album "Don't Just Stand There", behaalde Haywire een top 20-hit. Op het album, dat goud werd, stond ook een "Basuchi Mix" van het nummer. Na enkele mindere successen hield de groep het midden jaren '90 voor bekeken.

 

"Dance Desire" - 7" single

"Don't Just Stand There" - LP

(Japanese pressing)

 

 

"Don't Just Stand There" - LP

 

De Verenigde Staten stuurde Nathalie Archangel met "Mr. Perfect For Me", een song uit haar self-titled album. Zij strandde echter op de 12de plaats. Nathalie schreef later mee aan de soundtrack van de film "Switch" (1991) componeerde nummers voor onder meer Bette Midler.

 

 

 

 

 

Nathalie Archangel

(LP met o.a. "Mr. Perfect For Me")

 

 

Midden- en Zuid-Amerika werden vertegenwoordigd door slechts één land: Mexico. Manuel Mijares maakte zijn professioneel debuut in 1981 in het jeugdfestival "Valores Juveniles". Zijn solocarrière ging van start bij EMI in 1985 en met "No Se Murió El Amor" had hij reeds een hit te pakken in geheel Zuid-Amerika. Hij maakte zijn debuut als acteur in "Escápate Conmigo", waar hij samenwerkte met zangeres/actrice Lucero (zijn latere echtgenote). Met zijn WPSF-nummer "El Rey De La Noche" (terug te vinden op diverse verzamelaars) behaalde hij een fraaie vierde plaats.

 

Mijares backstage
op het 18de WPSF

"El Rey De La Noche"

(1991)

 

"Mis Mejores Canciones -

17 Super Exitos"
(1993)

 

 

"30 Insuperables"

(2003)

"24 Original Masters"

(2004)

Guruh Sukarno Putra, zoon van oud-president Sukarno uit Indonesië, sleepte zijn tweede WPSF-selectie in de wacht (zie ook WPSF 1976). Zijn compositie, "Kembalikan Baliku" (Bring Bali Back To Me), werd gezongen door Yopie Latul, die zich op het podium liet vergezellen door 7 zangers en 3 danseressen in traditionele klederdracht. Het nummer en de bijzondere vertolking werden onderscheiden met de Kawakami Award en de Audience Selection Award (nieuwe naam voor de Audience First Choice Award). Guruh Sukarno Putra (naast muzikant ook schilder en choreograaf) baseerde zijn composities op de ethnische muziek en dans van het eiland Bali.

 

Yopie Latul

Yopie Latul en zijn dansers tijdens de vertolking

van "Kembalikan Baliku"

 

 

The beginnings

 

 

Select another year for a full description of that year's festival