A NON-EVENT

 

 

?

 

 

 

Grand Prix Winner

Undecided

 

?

 

 

 

Date: 28 October 1988

Venue: Nippon Budokan Hall, Tokyo, Japan

Presenters: Tsunehiko Kamijo & Judy Ongg

Orchestra: Yamaha Pops Orchestra

Festival Structure: 1 Grand Final

Total participating countries: 12

Total entries selected: 15

Awards: Grand Prix, Best Singer Award (BSA), Golden Award (GA), Audience Selection Award (ASA), Kawakami Award

Interval Acts: Yamaha's Junior Original Concert (JOC)

 

Participants 1988

 

Full Report 1988

 

 

 

 

 WPSF 1987

 

MAIN MENU

WPSF 1989

 

 


PARTICIPANTS WPSF 1988
IN ALPHABETICAL COUNTRY ORDER

 

Song Title

Performer

Country

Got To Be Certain

Kylie Minogue

Australia

No Time

Rouge

BRD

Over The Edge

Chalk Circle

Canada

Last Moment (Engl. Transl.)

Tian Zheng

China

Dein Herz

IC Falkenberg

DDR

Jimmy Voyage

Elsa

France

Marilyn & John

Vanessa Paradis

France

Don't Go Away

Dames Band

Hong Kong

Le Scogliere Di Dover

Alice

Italy

Inevitabile Follia

Raf

Italy

ClLlElAlR

Salt Peanuts

Japan

Alma Gemela

Flans

Mexico

Tell Me

Nick Kamen

United Kingdom

Let Yourself Go-Go

Scarlett & Black

United Kingdom

Out Of Control

Hurricane

USA




VERSLAG

Alle voorbereidingen waren getroffen voor een nieuwe editie van het WPSF: de datum lag vast (28 oktober 1988), het podium was in aanbouw en de selectie van de inzendingen (nationaal & internationaal) was rond. Maar door onvoorziene omstandigheden kon het internationale muziekfeest niet doorgaan. In het najaar van 1988 was Keizer Hirohito reeds zwaar ziek tengevolge van kanker. Hij was toen 87. Dat gegeven was voldoende voor vele Japanse instellingen en bedrijven, waaronder de Yamaha Corporation, om de (commerciële) activiteiten op een laag pitje te zetten en geplande festiviteiten (promotionele events, festivals, ...) af te blazen.

 

Ook de tweede editie van Yamaha's Band Explosion, gepland op 30 oktober 1988, werd getroffen door die beslissing (zie eerste editie Band Explosion 1987). Keizer Hirohito overleed enkele maanden later op 7 januari 1989. Er werd toen beslist om geen heruitgave van het 19de WPSF op touw te zetten (gezien de drukke agenda's van internationale sterren). Voor de wereldfinale van Yamaha's Band Explosion werd wel een nieuwe datum gezocht: 12 februari 1989. Op die manier konden twee inzendingen voor het 19de WPSF toch nog hun kansen wagen op een Yamaha-festival in Tokio. Dat waren Dames Band voor Hong Kong (met "Don't Go Away") en Salt Peanuts voor Japan (met "Clear").

 

Dames Band had trouwens met "Don't Go Away" reeds in de zomer van '88 het Carlsberg Pop Music Festival (Hong Kong) gewonnen.De groep bestond uit: de broers Alberto (drummer) en Angelito Dames (basgitaar), Armando Dames (gitaar), Raphael Homer N. Echaluce (keyboard), Arceli Raymundo (vocals) en Ma Luis Angelia (vocals)."Don't Go Away" werd tevens bekroond als "Best Original Song".

 

 

Dames Band (Hong Kong), winnaar Carlsberg Festival '88

 

 

Op de lijst van 18 deelnemers stonden ook enkele ronkende namen.

 

Australië vaardigde Neighbours-superster Kylie Minogue af met "Got To Be Certain", haar derde single na het internationale succes van "The Loco-motion" and "I Should Be So Lucky". "Got To Be Certain" werd de eerste single die de Australische hitparade onmiddellijk binnenstormde op één. Het nummer was ook een No.1-hit in Hong Kong, Israël, Nieuw-Zeeland en Finland en belandde in de Top 10 van het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Denemarken, Spanje en Noorwegen.

 

 

 

 

Kylie Minogue - "Got To Be Certain"

7" single - inzending Australië

 

 

Voor het Verenigd Koninkrijk zouden het duo Scarlett & Black en Nick Kamen aantreden. Het duo bestond uit Robin Hild en Sue West, twee sessiezangers die elkaar hadden ontmoet in een studio in 1983. "Let Yourself Go-Go" was meteen hun grootste hitparadesucces.

Tweede vertegenwoordiger was Nick Kamen, die in 1987 was doorgebroken met het nummer "Each Time You Break My Heart". Zijn nummer voor het WPSF, "Tell Me", was een track uit zijn tweede album "Us".

 

7" single -

 

CD single

Nick Kamen - "Tell Me"

(12" single - 2de inzending UK)

Scarlett & Black - "Let Yourself Go-Go" (inzending UK)

 

 

 

 

 

 

 

Alice - "Kusamakura" (1988)

(album met o.a.

"Le Scogliere Di Dover")

Ook Italië stelde twee grote namen voor, die reeds een goede beurt hadden gemaakt op het Eurovisiesongfestival: Alice in 1984 met Franco Battiato ("I Treni Di Tozeur" - 5de plaats) en Raf in 1987 met Umberto Tozzi ("Gente Di Mare" - 3de plaats). Alice zou uitpakken met "Le Scoglieri Di Dover", een nummer dat enkel werd gereleased in Japan via haar album "Kusamakura" (een herwerkte versie van haar album "Elisir" uit 1987). Raf hoopte zijn prestatie op het Sanremo Festival van februari '88 met het bloedmooie nummer "Inevitabile Follia" te verbeteren. Hij had toen een 11de plaats behaald. Alice op haar beurt had reeds tweemaal deelgenomen aan het Sanremo Festival (in 1972 en winnares in 1981).

 

 

Raf - "Svegliarsi Un Anno Fa"

(album 1988 met

"Inevitabile Follia")

 

Raf - "Collezione Temporanea"

(compilatie-album met

"Inevitabile Follia)

Elsa - "Premier Album"

(1988 met "Jimmy Voyage")

Het laatste land met twee inzendingen was Frankrijk, dat had geopteerd voor twee ontluikende tienertalenten. Zowel voor Vanessa Paradis (toen bijna 16) als voor Elsa (15) zou het WPSF een grote stap geweest zijn in hun prille carrière. Vanessa, nog volop in de belangstelling met "Joe Le Taxi", zou in Tokio het nummer "Marilyn & John" hebben vertolkt. Die song werd tevens de titel van haar eerste album. Van "Marilyn & John" verscheen ook een Engelstalige versie. Elsa brak door in 1986 met de single "T'en Vas Pas", het themalied van de film "La Femme De Ma Vie" en een grote hit in Japan. Van dat nummer verscheen zelfs een Duitse, Engelse én Japanse versie. In 1988 scoorde Elsa een hit aan de zijde van Glenn Medeiros met "Un Amour D'Amitié" ("Love Always Finds A Reason"). Met de vertolking van "Jimmy Voyage" op het 19de WPSF had ze dat succes willen bestendigen.

 

CD single (Japan)

Long version & French version

 

 

 

 

7" single

CD single (3 tracks)

 

 

 

5 CD-track (+ video)

 

 

 

Vanessa Paradis - "M&J"

(album - 1988)

ëéì

Vanessa Paradis - "Marilyn & John" (verschillende releases)

 

 

 

"Zigeuner Auf Zeit"

(album - Amiga, 1989)

 

é

IC Falkenberg - "Mein Herz"

ê

 

"Eine Nacht -
IC Falkenberg Live"

(album - Mollwerk, 2004)

 

 

In 1988 zouden de BRD en de DDR een laatste maal zij aan zij op het Yamaha-podium gestaan hebben. West-Duitsland met het damesduo Rouge en "No Time", Oost-Duitsland met IC Falkenberg en "Mein Herz". Na het afblazen van het 19de WPSF belandden beide nummers echter op een andere internationale liedjeswedstrijd. "No Time" scoorde op het 18de Tokyo Music Festival (1989) en "Mein Herz" behaalde de eerste plaats voor solisten op het Bregenz TalenteFestival '88. In het magazine "Melodie & Rhythmus" (n°1, 1988) verscheen het volgende over "Dein Herz" en IC Falkenberg:

 

 

 

 

Rouge - "No Time"

(7" single - release Japan)

 

 

""Mein Herz" war von Anfang an bestimmt für einen Wettbewerb. Gemeint ist dieses unentwegt schlagende, manchmal aus vielerlei Gründen unruhig flatternde Ding natürlich als Gegenstand musikalischer Äußerung, nämlich von IC. Komponiert und getextet hatte er das Lied für das World Popular Song Festival in Tokio, wo es aber nicht zum Zuge kam. Zu internationalen Festivalehren (1. Platz für Solisten und Hauptpreis) gelange es bekanntermaßen dennoch. (...) Dieses Festival ist das zweite Mal durch Privatinitiative organisiert worden´, ausgeschrieben für den deutschsprachigen Raum von Europa. Talentefestival ist vielleicht in unserem Verständnis davon irreführend, weil dort doch recht gestandene Leute an den Start gingen. Fünf Bands und sechs Solisten. Dabei zum Beispiel auch Liedermacher aus Südtirol, ein Belgier, der bereits in `ner Menge Spielfilme mitwirkte, an sich aber Opernsänger ist oder ein erfahrener Studiomusiker aus München. Die Reihenfolge wurde öffentlich übern österreichischen Rundfunk ausgelost, Bands und Solisten getrennt."

 

 

 

 

IC Falkenberg

 

 

 

Nog twee andere landen hadden besloten een band af te vaardigen. Canada stuurde Chalk Circle met "Out Of Control" en de Verenigde Staten de groep Hurricane met "Over The Edge".

De Canadese band heette aanvankelijk "Rudolph And His F*cking Reindeer" (1983), vervolgens "New Edition" (1984) en noemde zich tot slot naar een naam uit het toneelstuk "The Caucasian Chalk Circle" van Bertolt Brecht. In 1985 werd de band uitgeroepen tot "Most Promising Non-Recording Act" bij de CFNY-FM's Casby Awards. Het jaar daarop tekende Chalk Circle een contract met Duke Street Records en brak onmiddellijk door met de EP "The Great Like", waarop o.a. de Top 10-hits "April Fool" en "Me, Myself And I" stonden. Voor de promotie van hun twee full album "As The Crows Flies" leek een deelname aan het WPSF een prima zet. In Japan werd "Out Of Control" gereleased als titeltrack van een speciaal album.

 

Chalk Circle - "Out Of Control"

(album - release Japan)

 

 

Hurricane (inzending USA)

"Over The Edge" (album 1988)

Hurricane was een (melodische pop-metal) hardrockband uit Los Angeles, opgericht in 1985. Zij zouden op het Yamaha-Festival uitpakken met de titeltrack van hun tweede album, "Over The Edge". De grootste hit uit dat album was echter de song "I'm On To You" (Top 40).

 

 

China en Mexico gooiden het over een heel andere boeg. De Volksrepubliek stuurde zangeres Tian Zheng, het Midden-Amerikaanse land deed een beroep op zijn eigenste Bananarama ... het immens populaire meisjestrio Flans. Ilse, Mimi en Ivonne groeiden uit tot het beste voorbeeld van stijlvolle Mexicaanse pop: great looks, good dancing en catchy tunes. "No Controles", "Timido", "20 Millas", "Las Mil Y Una Noche" én "Alma Gemela" (het geplande Yamaha-nummer) werden heuse popklassiekers in Latijns-Amerika.

 

 

 

Tian Zheng

(inzending China)

Flans - "Alma Gemela"

(album - inzending Mexico)

 

 

The beginnings

 

 

Select another year for a full description of that year's festival