1.5	Olympische atleten en Belgische recordhouders
1.5.2	PAUL DE PRETER
	Hoogspringer Paul De Preter was een pionier, een eenzaat-kamper in een club van afstandslopers.  Hij werd de eerste mannelijke Belgische kampioen en recordhouder alle categorieën van Duffel AC.  Paul was een zeer rustig, kalm, eerder verlegen man, de tegenpool van zijn grote concurrenten Guy Moreau en Bruno Brokken, typische lawaaimakers van ’t stad.  Spijtig genoeg werd hij zowel door de KBAB als door de jury van de Duffelse sporttrofee miskend en zag meerdere selecties en trofeeën aan zijn neus voorbijgaan. Hij was ook een “geval apart” vanwege zijn dubbelleven als handballer.  Met 70 caps in the nationale ploeg was het handballen voor Paul niet zomaar een nevenactiviteit. Selecties voor Europese kampioenschappen indoor en outdoor sieren zijn erelijst, alleen het toetje, een olympische selectie ontbreekt.
	DE WEG NAAR DE 2 METER
	Paul begon in 1964 als miniem bij AC Lyra met hoogspringen en overschreed er 1m47.  Reeds als scholier komt Paul in Duffel terecht omdat hij naar eigen zeggen niet goed genoeg was voor AC Herentals.  Natuurlijk ook omdat zijn woonplaats Putte toch korter bij Duffel lag.  In Duffel leert Paul de beginselen van de “straddle” of buikrol en maakt snel vorderingen: 1m71 in 1967 en 1m77 in 1968 met een 4e plaats op het BK scholieren.   Na het St. Romboutscollege in Mechelen te hebben doorlopen ging hij op kot naar Leuven om er politieke en sociale wetenschappen te studeren.  In Leuven vond hij niet alleen ideale trainingsomstandigheden (indoor- en powerzaal), maar leerde hij ook pater Bert Van der Linden kennen.  Bert was federaal trainer hoogspringen en ontfermde zich in het sportkot over de studenten en de hoogspringers van Daring Leuven.  Bert werd vrij vlug de persoonlijke trainer van Paul.  Het sportkot en ook het Don Bosco instituut in Haacht, waar Bert leraar was, werden voortaan de trainingsplaatsen van Paul De Preter.  Slechts tijdens de verlofperiodes zakt Paul af en toe nog eens af naar het gemeentelijk sportcentrum in Duffel om er een eenzame training af te werken.  De resultaten laten niet lang op zich wachten.  In 1969 gaat Paul reeds over 1m86 en tijdens de winter daarop springt hij indoor reeds over 1m95 zodat de 2m in het vooruitzicht worden gesteld voor 1970.  Het blijft echter bij 1m96 en een eerste Belgische titel bij de juniors.  Op een vroege indoormeeting te Leuven op 18.12.70 maakt hij met 2m03 toch op de valreep zijn doelstelling voor 1970 waar.
	OP WEG NAAR HET RECORD
Paul De Preter	Als 19-jarige maakt hij ook kennis met handbal en komt hij via de universitaire ploeg ook daarmee in de belangstelling.  Twee sporten beoefenen op topniveau is geen sinecure.  Wanneer hij in 1971 ook outdoor voor de eerste maal de 2 meter overschrijdt gaat de meeste trainingstijd toch opnieuw naar het hoogspringen.  Vijf trainingen per week (3 à 4 uur per dag) en een tweetal handbaltrainingen en soms een wedstrijd, het kan tellen.  In 1971 hijst Paul zich zeven maal boven de 2 meter met 2m04 als top en is naast André Boonen kandidaat voor de eerste sporttrofee van de gemeente Duffel.  Paul zal er een goede gewoonte van maken om telkens reeds in het indoorseizoen te schitteren met persoonlijke en later Belgische records.  In 1972 is het zover en breekt hij eerst met 2m07 het Belgisch indoorrecord en in het begin van de zomer in Rehlingen het outdoorrecord met 2m10.  In hetzelfde jaar verbeterde hij het record nog tweemaal en bracht het op 2m12.  Ondanks een kwetsuur werd hij ook voor de eerste en enige maal Belgisch kampioen aller categorieën, vóór de aankomende vedette Guy Moreau.  Deze kwetsuur maakte echter een einde aan zijn olympische droom van München 1972.
	Record met muziek In Rehlingen, waar Paul voor de eerste maal het Belgische record outdoor verbeterde, vond de aanloop nog plaats op transportbanden en één van zijn concurrenten was er een zekere Zacharias, zoon van de wereldbekende dirigent Helmut Zacharias.
	MISTER EK INDOOR
	In 1973 krijgt Paul als compensatie een selectie cadeau en mag hij samen met André Boonen naar het EK indoor te Rotterdam.  Vanaf 1974 wordt de jacht op de limieten opnieuw ingezet en het Belgisch record indoor sneuvelt opnieuw: 2m14 en een selectie voor het EK indoor te Göteborg.  Op de Memorial Vertommen in Duffel zorgen De Preter en Brokken voor een pakkend duel met een Europees minimum (2m14) voor beide atleten en een nipt gemist Belgisch record op 2m16 voor Paul (lat laattijdig naar beneden gevallen).  Paul heeft daarmee de lang beoogde selectie voor het EK in Rome binnen.  In 1975 evenaart Paul in Arnhem met 2m16 het Belgisch indoorrecord en gaat daarmee voor de derde maal naar een indoor EK, deze maal naar Katowice in Polen.  In het olympische jaar 1976 gaat Paul voor een laatste maal op limietenjacht.  Hij slaagt daadwerkelijk in zijn opzet door 2m18 te springen, maar krijgt door de selectieheren nog een ultieme testwedstrijd voorgeschoteld op de Heizel.  In het hol van de leeuw, het clubterrein van zijn concurrent Guy Moreau, verliest Paul uiteindelijk met een prestatie van 2m13 zijn selectie voor Montreal.  Dit betekent meteen een nieuwe start van een schitterende handbalcarrière, die wat op de achtergrond was verzeild door de atletieksuccessen.  Een 70-tal selecties in de nationale ploeg vielen hem te beurt.  Hij speelde bij handbalclub Mechelen, toen topklasse in België. Later werd hij speler-trainer bij handbalclub Duffel in zijn grote periode en bleef er nog lang trainer.  Paul bleef daarna nog enkele jaren aan atletiek doen en toonde zijn grote clubliefde door elk jaar present te zijn op de interclubmatchen van Duffel AC.  Zo was hij één van de architecten van de eerste Duffelse interclubtitel in 1979 in Luik, waar hij nog 2m00 overschreed.
	Waar gebeurd Paul De Preter is afkomstig uit een gezin van 7 kinderen.  Door een administratieve fout op het Putse gemeentehuis werd hij vrijgesteld van legerdienst, maar broer Flor, zijn grootste supporter, moest daarvoor opdraaien en werd opgeroepen..., maar tante nonneke heeft dat uiteindelijk “geregeld” met VDB.
	Paul De Preter heeft het ook in het beroepsleven gemaakt.  Nadat hij afgestudeerd was, werkte hij drie jaar als opsteller bij het BLOSO.  Nadien verhuisde hij naar de RVA, waarvan hij momenteel directeur is in Hasselt.
Vervolg
Terug naar overzicht historiek
Terug naar beginpagina